"I fucked up"

Waarheid in spinnenrag.

In 1968 landde de Japanse piloot Kohei Asoh, het vliegtuig dat hij bestuurde per ongeluk in de San Francisco Bay in plaats van netjes op de landingsbaan zo’n vier kilometer verderop. Iedereen kon veilig het vliegtuig verlaten.

Vervolgens vond er een uitgebreid onderzoek plaats om vast te stellen hoe dit had kunnen gebeuren. Was het de dichte mist waardoor het zicht minimaal was? Waren het instrumenten die niet goed functioneerden of problemen met de welvingskleppen, rolroeren of remkleppen. De waarheid moet worden achterhaald en de aansprakelijkheid vastgesteld.

Op de vraag tijdens de hoorzitting hoe dit had kunnen gebeuren, antwoordde Kohei Asoh: “As you Americans say, I fucked up”.
Einde onderzoek.

Hoewel het van alle eeuwen is, leven we in een tijdperk waarin feitelijke waarheid in toenemende mate plaats heeft gemaakt voor gesponnen waarheid: waarheid waar vrijwel altijd een kleurtje overheen ligt; de kleur van mijn voorkeur, die dus bepaald wordt door mijn wereldbeeld, waardoor ik niet langer in staat ben, of zelfs maar geïnteresseerd, in de feitelijke waarheid. De kleurontkenners, waarvan er dertien in een dozijn gaan, vervangen de feitelijke waarheid door een gesponnen waarheid: we zijn onze eigen spindokters en we lijken er steeds beter in te worden.

Ja, er zijn altijd omstandigheden en anderen spelen een rol, maar worden al snel, gemakkelijk en zonder al te veel scrupules als munitie ingezet om het eigen straatje schoon te vegen en de eigen kleur te bestendigen; de westerse defensieve bedrijfscultuur.

Het antwoord van Kohei Asoh staat in schril contrast met die giftige defensieve cultuur.
In de Japanse cultuur is persoonlijke eer (morele integriteit) een belangrijke waarde (Mentsu). Het afschuiven van schuld op andere actoren leidt tot meer gezichtsverlies.

Een tweede belangrijke waarde die een rol speelde is het belang van kritische zelfreflectie (Hansei). Bij een fout ga je niet meteen op zoek naar een mogelijke schuldige om te straffen, maar erken je je eigen aandeel om ervan te leren en het een volgende keer beter te doen.

Uiteraard heeft dat ook keerzijde, maar daar gaat het nu even niet over.

Ik word korzelig(*) van alle gespin om me heen en heb behoefte aan een beetje meer Japan. Hoe kan ik de feitelijke waarheid nog onderscheiden van een voorkeurswaarheid? Hoe voorkom ik dat ook ik terechtkom in een gekozen waarheidsbubbel die niets anders is dan een "perpetuum mobile veritatis" en niets anders doet dan mijn kleur bevestigen.

Ik kan het wereldnieuws niet beïnvloeden of ontdoen van haar gekleurde web. Wat ik wel kan doen is zelf zo eerlijk mogelijk zijn, de waarheid spreken en volledige verantwoordelijkheid nemen voor mijn keuzes en daden. 

(*) Korzelig is een gesponnen waarheid. Feitelijk zou ik moeten zeggen dat ik boosheid voel, wantrouwen en soms letterlijk om me heen wil trappen om die boosheid af te reageren.