Over hoe het orgel ooit een plek veroverde in de zondagse eredienst, daar heb ik ooit deze blog over geschreven. Toentertijd lag het accent op de Psalter; de 150 psalmen die in de Hebreeuwse bijbel te vinden zijn en die berijmd, ritmisch en ook niet ritmisch werden en worden gezongen om God te eren, het leven te beklagen en te bewenen, en vertrouwen uit te spreken. Het van beneden naar boven zingen stond centraal.
Met name de laatste eeuw heeft de kerk verscheidene revoluties
gekend en heeft die fluytencast op veel plekken plaats moeten maken voor wat
verworden is tot een regelrechte industrie waarbij vooral de laatste decennia het
”God naar ons toezingen” centraal is komen te staan. Hippe kerken waar “de
aanbidding zo fijn is” en je “zo heerlijk de tegenwoordigheid van God ervaart”
doen het goed en leveren dan ook een belangrijke bijdrage aan het fenomeen van
kerk(s)hoppen.
Veel van de moderne liederen vallen onder de categorie “gerealiseerde eschatologie:” Gods uiteindelijke overwinning op lijden, depressie, ziekte en financieel gebrek kan door uitroepen, uitzingen of proclamatie (het vocabulaire verschilt per denominatie en dijt nog wel wat uit) naar het hier en nu worden gemanifesteerd.
Nu ben ik absoluut niet tegen positief denken. Er bestaat
voldoende wetenschappelijk bewijs dat het stress verlaagt, het immuunsysteem versterkt
en pijngevoeligheid kan verminderen. Positieve gedachten stimuleren het
aanmaken van de gelukshormonen dopamine en serotonine en remmen de aanmaak van
het stresshormoon cortisol.
Als ik maar hard, vaak en lang roep dat Sparta dit weekend
gaat winnen en als ik dat ook nog eens in koor doe met een grote groep Sparta-fans, zal ik vrij positief gestemd zijn over de kans op een mogelijke
overwinning. Het verandert echter de werkelijkheid niet en de desillusie is des
te groter als Sparta dit weekend niet wint. Zit ik thuis weer te sippen en me
af te vragen hoe, na al het Halleluja geroep, ik er zo naast kon zitten. We
wisten immers dat Sparta zou winnen. Als duizend mensen hetzelfde roepen moet
het wel waar zijn, of worden….
En dan moeten ze nog gezongen worden. En dat gaat niet
zomaar. Daar moeten licenties voor worden aangeschaft en de rechten van de
tekst- en melodieschrijvers beschermt. De wereldwijde "aanbiddingsindustrie" wordt gewaardeerd op (jaarlijks) ergens tussen 1,2 en 2,8 miljard euro.
De beweging van eer omhoogzingen naar God omlaagzingen; ik
worstel daarmee en schuif zeer ongemakkelijk op m’n orgelbankje heen en weer.
Als mensen zich afvragen waarom ik niet alle liederen meezing en ook niet op
commando ga staan dan heeft dat met deze gekkigheid te maken.

Tsja, ook ik stoor me aan de gekkigheid die je beschrijft. Iedere week dezelfde rijmelarij op 3 akkoorden in de hoop dat we daar opgewekt van worden. Hoe zeer de onbewust onbekwame zangleider zijn of haar best ook doet. Groeten, Jan.
BeantwoordenVerwijderenIk noem het wel eens: God in onze broekzak zingen. Dan hebben we in ieder geval controle over (ons beeld van) God. Alsof God met een 'hocuspocus' in beweging moet komen.
BeantwoordenVerwijderenIk merk dat ik er steeds minder mee kan en maak tijdens de dienst dezelfde zittende beweging als jij omschrijft. Wordt mij niet altijd in dank afgenomen, want in de hemel zingen we 24/7. Ik vermoed eerder dat het gevoel van 'geen controle hebben' geraakt wordt doordat ik anders doe dan verwacht.
God blijkt dan toch groter dan onze eigen broekzak ....
Oh. Paul is de afzender;)
VerwijderenIk ken meerdere mensen die Paul heten. Over welke Paul hebben we het nu weer?
BeantwoordenVerwijderen