Na uren in vliegende buizen met vleugels te hebben doorgebracht, spuwen de tientallen passagiersbruggen die de vliegmachines met het
luchthavengebouw verbinden hun honderden passagiers uit. Vermoeid, enigszins gedesoriënteerd,
geïrriteerd, een enkeling nog enigszins fris, volgt de massa de bordjes die
naar de verlossende uitgang, toiletten of (minder verlossende)
doorverbinding
wijzen. Aan het eind van de tunnel zingt een man. De breed glimlachende
Afro-Amerikaan zingt de passagiers een welkom toe en dirigeert de uitgang
zoekende passagiers naar links en de doorverbindende passagiers naar rechts.
Met weidse gebaren onderstreept hij zijn woorden. De tot dan toe redelijk in
zichzelf gekeerde massa verandert zichtbaar. Hoofden gaan omhoog, irritaties
verdwijnen als sneeuw voor de zon en het aanstekelijke optimisme van de zanger
tovert bij de meeste een glimlach op het gezicht.
Ik had al enkele keren het
voorrecht gehad om bij aankomst in New York de beste man te
treffen. Tijdens het landen vroeg ik me af of hij er vandaag weer zou staan. Ik
hoopte het van harte, temeer ik zo'n passagier ben die gemakkelijk door
irritatie en andere gevolgen van reisstress overmand word. Het besef drong tot
me door dat deze vriendelijke man in mijn hoofd was gaan zitten.
Ja, hij stond er weer en ik kon
mezelf niet helpen of tegenhouden; zijn optimisme en vriendelijkheid spoelden
alle stress van me af zoals een welkome douche het zweet en vuil van het
lichaam spoelt. Na zo'n douche voel je je weer helemaal mens.
Na zonder al te veel moeite
alle vliegtuigvoedsel dat me gedurende de reis was aangeboden te hebben geweerd,
was ik nu wel aan een gezonde hamburger met frietjes toe en parkeerde mezelf
bij de eerste de beste fastfoodtent die ik in de aankomsthal tegenkwam. Net
toen ik de hamburger in een houdgreep had en richting mijn gezicht bewoog zonder dat er al te veel spul van
tussen de broodjes wegsijpelde, vroeg een man of
de stoel naast me vrij was.
Hé, die man ken ik. Dat is de
man die passagiers al zingend welkom heet in het land waar alle dromen (kunnen)
uitkomen. Het was zijn lunchpauze en uiteraard greep ik de gelegenheid aan om
hem eens ernstig te ondervragen.
Zijn optimisme was voor hem een
logisch gevolg van zijn geloof en hij vertelde me hoeveel voldoening het gaf
om een lach op het gezicht van vermoeide passagiers te zien verschijnen:
"Dit is mijn missie en ik heb dit tientallen jaren met veel genoegen en
voldoening mogen doen."
"Hoezo, mogen doen?"
"Wel, jongeman, vandaag is mijn
laatste dag. Ik ga met pensioen."
Fijn voor hem, een verlies voor New York!
Fijn voor hem, een verlies voor New York!
Nu, jaren later, zit hij nog
steeds in mijn hoofd en ik realiseer me dat er niet zo bar veel nodig is om
deze wereld een iets betere plek te maken. Ik denk regelmatig aan hem als ik
weer eens in de reisstress dreig te geraken (of er middenin zit). Op zo'n
moment zeg ik dan stilletjes "sorry," en het gewicht dat ik draag
wordt wat lichter.
Spreuken 16:24 Vriendelijke
woorden zijn als honing voor de ziel en als medicijn voor het lichaam.
0 comments:
Een reactie posten