Bidden met een klein geloofje in een kerk met vier hoeken

De band komt op en onder leiding van een springerige bandleider worden de aanwezigen middels hen bekende koortjes richting ontvankelijkheid voor de prediking gekneed. De band speelt de sterren van de hemel en alle instrumentalisten krijgen ruimte voor een solo. Het volume staat op 10x JdH norm.* Het is acht uur in de ochtend.

De foursquare gospel church ** heeft volgens de voorganger deze ochtend een primeur: de eerste Europese spreker sinds het ontstaan van deze betreffende plaatselijke kerk in Guayaquil, Ecuador.

Het is voor de aanwezigen even wennen. De spreker verheft zijn stem niet en doet niet eens z'n best om de aanwezigen op te zwepen. Mijn vertaler vertelt me achteraf dat de overdenking goed moet zijn gevallen, getuige het aantal mensen dat hun telefoons naar het podium richtte. Dat vroeg om een verklaring en mijn vertaler praatte me bij aangaande de heersende mores; als een spreker iets te melden heeft dat de interesse van de gelovigen heeft, of harten raakt, wordt de rest van de preek op video in hun telefoons vastgelegd.

Als ik de aanwezigen vraag of ik voor moet doen hoe de discipelen aanbaden toen ze Jezus na zijn opstanding zagen (Mat 28), klinkt er een luid "Si, Si". Als mijn vertaler en ik enkele momenten later voorover met armen vooruitgestrekt op het podium liggen, klinkt er een luid applaus en mijn vertaler steekt breed grijnzend z'n duim omhoog. Foto's worden gemaakt; een Europeaan die op ons podium ligt; dat moeten ze thuis zien.

Na afloop brengt een moeder haar tweejarige zoontje bij me. Aäron heeft leukemie. Of ik voor de jongen wil bidden. Ik neem de jongen op schoot en sla mijn armen om hem heen. Wat moet ik zeggen? Wat moet ik bidden? Ik kan wel huilen.
Ik sprak over de realiteit van kleingeloof. Dat laat zich niet zomaar oplossen. Bovendien is kleingeloof meer iets waar de mens een probleem van maakt dan God. Die zit echt niet te wachten totdat ik een 10+ voor mijn geloofsexamen haal en Hij eindelijk iets kan gaan doen. Dat absurde idee heeft al zoveel gelovigen door alle eeuwen heen murw gemaakt. Met mijn kleine geloofje draag ik Aäron op en zegen hem. 

Op naar de tweede dienst. De band staat al klaar en de laatste soundcheck wordt uitgevoerd; "Gloria de Dios, Gloria de Dios, Gloria de Dios, uno, dos, uno dos, one two, one two..."

Ik voel me als een vis in het water en uitermate bevoorrecht.

* De JdH norm is een basislijn in geluidsmeters voor wat "algemeen geaccepteerd betamelijk" is. Een overschrijding van deze norm met factor tien betekent dat oordopjes ten strengste aanbevolen dienen te worden indien men gehoorschade wenst te voorkomen.

** The Foursquare Church is pinksterkerk (denominatie), in 1923 gesticht door Aimee Semple McPherson en heeft wereldwijd zo'n 9 miljoen leden. Het verhaal van de omstreden Aimee McPherson laat zich lezen als een spannende roman. In Nederland is Rafaël aangesloten bij de International Church of the  Foursquare Gospel.

Vriendelijke woorden zijn als honing

Na uren in vliegende buizen met vleugels te hebben doorgebracht, spuwen de tientallen passagiersbruggen die de vliegmachines met het luchthavengebouw verbinden hun honderden passagiers uit. Vermoeid, enigszins gedesoriënteerd, geïrriteerd, een enkeling nog enigszins fris, volgt de massa de bordjes die naar de verlossende uitgang, toiletten of (minder verlossende)

doorverbinding wijzen. Aan het eind van de tunnel zingt een man. De breed glimlachende Afro-Amerikaan zingt de passagiers een welkom toe en dirigeert de uitgang zoekende passagiers naar links en de doorverbindende passagiers naar rechts. Met weidse gebaren onderstreept hij zijn woorden. De tot dan toe redelijk in zichzelf gekeerde massa verandert zichtbaar. Hoofden gaan omhoog, irritaties verdwijnen als sneeuw voor de zon en het aanstekelijke optimisme van de zanger tovert bij de meeste een glimlach op het gezicht. 

Ik had al enkele keren het voorrecht gehad om bij aankomst in New York de beste man te treffen. Tijdens het landen vroeg ik me af of hij er vandaag weer zou staan. Ik hoopte het van harte, temeer ik zo'n passagier ben die gemakkelijk door irritatie en andere gevolgen van reisstress overmand word. Het besef drong tot me door dat deze vriendelijke man in mijn hoofd was gaan zitten.

Ja, hij stond er weer en ik kon mezelf niet helpen of tegenhouden; zijn optimisme en vriendelijkheid spoelden alle stress van me af zoals een welkome douche het zweet en vuil van het lichaam spoelt. Na zo'n douche voel je je weer helemaal mens.

Na zonder al te veel moeite alle vliegtuigvoedsel dat me gedurende de reis was aangeboden te hebben geweerd, was ik nu wel aan een gezonde hamburger met frietjes toe en parkeerde mezelf bij de eerste de beste fastfoodtent die ik in de aankomsthal tegenkwam. Net toen ik de hamburger in een houdgreep had en richting mijn gezicht bewoog zonder dat er al te veel spul van tussen de broodjes wegsijpelde, vroeg een man of de stoel naast me vrij was. 

Hé, die man ken ik. Dat is de man die passagiers al zingend welkom heet in het land waar alle dromen (kunnen) uitkomen. Het was zijn lunchpauze en uiteraard greep ik de gelegenheid aan om hem eens ernstig te ondervragen.

Zijn optimisme was voor hem een logisch gevolg van zijn geloof en hij vertelde me hoeveel voldoening het gaf om een lach op het gezicht van vermoeide passagiers te zien verschijnen: "Dit is mijn missie en ik heb dit tientallen jaren met veel genoegen en voldoening mogen doen." 

"Hoezo, mogen doen?"

"Wel, jongeman, vandaag is mijn laatste dag. Ik ga met pensioen."
Fijn voor hem, een verlies voor New York!

Nu, jaren later, zit hij nog steeds in mijn hoofd en ik realiseer me dat er niet zo bar veel nodig is om deze wereld een iets betere plek te maken. Ik denk regelmatig aan hem als ik weer eens in de reisstress dreig te geraken (of er middenin zit). Op zo'n moment zeg ik dan stilletjes "sorry," en het gewicht dat ik draag wordt wat lichter. 

  

Spreuken 16:24 Vriendelijke woorden zijn als honing voor de ziel en als medicijn voor het lichaam.