02 juni 2026

De evolutie van satan's fluytencast

Over hoe het orgel ooit een plek veroverde in de zondagse eredienst, daar heb ik ooit deze blog over geschreven. Toentertijd lag het accent op de Psalter; de 150 psalmen die in de Hebreeuwse bijbel te vinden zijn en die berijmd, ritmisch en ook niet ritmisch werden en worden gezongen om God te eren, het leven te beklagen en te bewenen, en vertrouwen uit te spreken. Het van beneden naar boven zingen stond centraal.

Met name de laatste eeuw heeft de kerk verscheidene revoluties gekend en heeft die fluytencast op veel plekken plaats moeten maken voor wat verworden is tot een regelrechte industrie waarbij vooral de laatste decennia het ”God naar ons toezingen” centraal is komen te staan. Hippe kerken waar “de aanbidding zo fijn is” en je “zo heerlijk de tegenwoordigheid van God ervaart” doen het goed en leveren dan ook een belangrijke bijdrage aan het fenomeen van kerk(s)hoppen.

Veel van de moderne liederen vallen onder de categorie “gerealiseerde eschatologie:”   Gods uiteindelijke overwinning op lijden, depressie, ziekte en financieel gebrek kan door uitroepen, uitzingen of proclamatie (het vocabulaire verschilt per denominatie en dijt nog wel wat uit) naar het hier en nu worden gemanifesteerd.

Nu ben ik absoluut niet tegen positief denken. Er bestaat voldoende wetenschappelijk bewijs dat het stress verlaagt, het immuunsysteem versterkt en pijngevoeligheid kan verminderen. Positieve gedachten stimuleren het aanmaken van de gelukshormonen dopamine en serotonine en remmen de aanmaak van het stresshormoon cortisol.

Als ik maar hard, vaak en lang roep dat Sparta dit weekend gaat winnen en als ik dat ook nog eens in koor doe met een grote groep Sparta-fans, zal ik vrij positief gestemd zijn over de kans op een mogelijke overwinning. Het verandert echter de werkelijkheid niet en de desillusie is des te groter als Sparta dit weekend niet wint. Zit ik thuis weer te sippen en me af te vragen hoe, na al het Halleluja geroep, ik er zo naast kon zitten. We wisten immers dat Sparta zou winnen. Als duizend mensen hetzelfde roepen moet het wel waar zijn, of worden….

En dan moeten ze nog gezongen worden. En dat gaat niet zomaar. Daar moeten licenties voor worden aangeschaft en de rechten van de tekst- en melodieschrijvers beschermt. De wereldwijde "aanbiddingsindustrie" wordt gewaardeerd op (jaarlijks) ergens tussen 1,2 en 2,8 miljard euro.

De beweging van eer omhoogzingen naar God omlaagzingen; ik worstel daarmee en schuif zeer ongemakkelijk op m’n orgelbankje heen en weer. Als mensen zich afvragen waarom ik niet alle liederen meezing en ook niet op commando ga staan dan heeft dat met deze gekkigheid te maken.

4 opmerkingen:

  1. Tsja, ook ik stoor me aan de gekkigheid die je beschrijft. Iedere week dezelfde rijmelarij op 3 akkoorden in de hoop dat we daar opgewekt van worden. Hoe zeer de onbewust onbekwame zangleider zijn of haar best ook doet. Groeten, Jan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik noem het wel eens: God in onze broekzak zingen. Dan hebben we in ieder geval controle over (ons beeld van) God. Alsof God met een 'hocuspocus' in beweging moet komen.

    Ik merk dat ik er steeds minder mee kan en maak tijdens de dienst dezelfde zittende beweging als jij omschrijft. Wordt mij niet altijd in dank afgenomen, want in de hemel zingen we 24/7. Ik vermoed eerder dat het gevoel van 'geen controle hebben' geraakt wordt doordat ik anders doe dan verwacht.
    God blijkt dan toch groter dan onze eigen broekzak ....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ken meerdere mensen die Paul heten. Over welke Paul hebben we het nu weer?

    BeantwoordenVerwijderen

De gevende mens is een beter mens

Ik las onlangs het boek The Storyteller of Auschwitz van Siobhan Curham. In een van de eerste hoofdstukken ontmoet de hoofdpersoon, de Jood...