Leven vanuit gebrokenheid

"Ik voel me zo schuldig als ik me weer eens afvraag of het niet gewoon een maniertje is," zei de jonge vrouw tegen me. Ik was door gaan vragen toen ze vertelde dat ze "in transit" was. Ze vertelde me hoe ze al jarenlang worstelt met depressies en bezig is haar trauma's, als gevolg van misbruik in haar jeugd, te verwerken. Hoe ze ondanks haar verlangen om God te ervaren "het maar niet voelt". Ze is bij het zingen van het derde aanbiddingslied nog steeds "niet in de stemming" zoals de anderen dat blijkbaar wel zijn. En nu, omdat de grote groep iets wel blijkt te voelen, voelt zij zich nog minder, kleiner en afgewezen.

De illusie van de triomf en het daarmee gepaard gaande negeren van verslagenheid is een groot probleem omdat het ver afstaat van de realiteit. Zij die hierin niet mee kunnen gaan, omdat het verdriet en de pijn sterker blijkt te zijn dan het vermogen om zich aan te passen aan het gewenste groepsgedrag, komen nog meer vast te zitten in de neerwaartse spiraal.
De lijder die vastzit in echte gevoelens van gebrokenheid kijkt toe en zucht: "wanneer zult Gij tot mij komen, o Heer?"
Begrijp me goed, ik geloof hartstochtelijk in de overwinning van Christus. Die overwinning krijgt echter in en door gebrokenheid gestalte.
Het geclaim van terreinen, levens, dorpen, steden, en landen wordt bij het uitblijven van de triomf weer keurig weggepoetst met een theologisch sausje: "nog niet Gods tijd, teveel tegenstand, ongeloof, bla, bla bla.."
Zou Christus ooit over de hoofden van Zijn publiek heen spreken of zou Hij langszij komen en geduldig met de gebrokenen optrekken? Zou Hij Zijn volgelingen oproepen om wonden te negeren of zou Hij misschien de tijd nemen om deze te verbinden?
Te vaak hoor ik nog spreken over een Christus die ik niet herken. Een die buiten het bereik van de zwakken staat en slechts een boodschap voor de gelovige elite heeft; zij die "het pakken."
Gebrokenheid is een van de belangrijkste herkenningspunten in het echte leven van echte mensen. Gebrokenheid is de plaats waar ze aanhaken en zichzelf vinden in de Gebrokenen!
Opwekking krijgt betekenis in de diepte.
Genezing krijgt betekenis in ziekte.
Overwinning krijgt betekenis in het verslagen zijn.

Gaat het wel goed met Jan? Is hij misschien depressief? Heeft Jan last van jetlag?
Niets van dat alles. Ik voel me prima maar heb een onstilbare honger naar echtheid.