Zieke Ellen

Onderweg naar Rotterdam Airport moesten we stoppen om Ellen even over te laten geven. Ze is ziek en dat is nu, acht uur later, nog niet veel beter. Zodra we na een uurtje vliegen en een uurtje "ondergrondsen" in Hammersmith aankwamen is ze gaan liggen en slapen. In het vliegtuig heeft ze nog dankbaar gebruik gemaakt van het kotszakje en we hebben er twee extra in de tas van Ellen gedaan.
Ze is nu net op en gaat wat thee drinken.
Over een uur vertrekken we naar Heathrow om via Parijs en Johannesburg naar Durban te gaan.
Ik hoop dat Ellen wat van de reis kan genieten.

The day before

De dag voor een langere reis is nooit een prettige dag maar meer een die gekenmerkt wordt door een koortsachtig bijeenrapen van dingen die meemoeten, hier en daar periodes van zinloos en betekenisloos rondlopen, het verzamelen van aantekeningen en een rusteloos op een rij proberen te krijgen van waar, waarom en waarover ik spreek op de verschillende "evenementen" die geboekt zijn. Dat overzicht kreeg ik gisteren, dus van een flinke voorbereidingstijd kunnen we hier niet echt spreken.

Onderdeel van een van m'n opdrachten voor mijn studie was om een "review" te schrijven over "the 21 indispensable qualities of a leader" van John Maxwell, ook wel bekend als de leiderschapsgoeroe...

Ik lees het. Heel erg snel.Het zijn maar 155 bladzijden en elke hoofdstukje heeft eenzelfde format. Aan de hand van een uniek voorbeeld, meestal een glorieus succesverhaal en gelardeerd met twee of drie welddordachte aanhalingen van meestal dode mannen die wijze dingen hebben gezegd, wordt de na te streven kwaliteit neergezet. Vervolgens wordt het "vlees" eraan gehangen zodat het niet alleen maar een abstract idee blijft, met als sluitstuk een aantal stappen die zouden moeten helpen om te groeien in de onontbeerlijke kwaliteit.
En dat een en twintig keer. Een leuk boekje. Maar zo onbereikbaar.
Ik ben het bijna nergens mee oneens. Waar ik het wel mee oneens ben is de arbeidsethos die erachter zit: "Verantwoordelijke mensen werken omdat het van ze verwacht wordt. Maar hoog competente mensen gaan nog een stap verder. Ze verschijnen niet alleen lichamelijk maar staan altijd klaar, iedere dag - ongeacht hoe ze zich voelen, wat voor omstandigheden ze zich ook in mogen bevinden, of hoe moeilijk de taak die voor hen ligt ook is."
Conclusie: ik ben niet hoog competent en daarmee niet echt een leider. De omstandigheden kunnen namelijk veel belangrijker zijn dan welke visie of missie een bedrijf of organisatie heeft. Je gezin op een hogere plaats zetten dan werk en doelen maakt iemand "slechts' verantwoordelijk, maar zeker niet hoog competent?

En, 21 kwaliteiten is wel erg veel om tegelijk aan te werken.

600

Ja, dit is mijn zeshonderdste blog. Vaak onzin geschreven maar toch ook wel serieus. De blog helpt me om zaken op een rij te zetten, stoom af te blazen, vragen te stellen die velen al veel eerder en beter hebben gesteld.
Om twee dingen te vieren heb ik ook wat weg te geven. Als je een van onderstaande foto's als bureaublad achtergrond, dubbelklik dan op de foto, dan rechtermuisklik en kies vervolgens om deze als bureaubladachtergrond op de slaan.

Wat valt er dan precies te vieren?

Ten eerste: m'n zeshonderste blog in precies twee jaar.
Ten tweede is Martha vandaag jarig. Ik ga voor haar koken. Dat wordt dus vis eten, want daar houdt ze van. Ik ga op jacht naar verse kabeljauw (die vind ik namelijk zelf ook lekker).

Het schiet niet op

Sinds zaterdag hoofdpijn. Vanmorgen om vijf uur wakker en niets aan de hand. Fit, fris en helder! "Zal ik er uitgaan en een rondje hardlopen? Het is nog we errug vroeg." Dus, omdraaien en nog een uurtje slapen. Om 07.45 schrik ik wakker. M'n telefoon roept me op tot iets. O ja, de auto moet om 08.00 bij de APK boer zijn. M'n hoofd bonst maar ik moet eruit. Om twee over acht bij de APK boer. Achterremmen vervangen en een bus in de draagarm rechtsachter vervangen. Tsjakka, weer een paar honderd euro lichter.
Krantje lezen, ticket boeken voor Moniek die rond haar verjaardag een paar dagen thuis wil komen. Hotelletje zoeken in Friesland rond hemelvaart (samen met Martha een paar dagen weg). Gelukt! Een nacht in Oudega en een nacht in Aduard.
Morgen is mijn geliefde jarig. Ik heb al een cadeau gekocht. Gelukkig wist ze dit jaar wat ze wilde hebben. Normaal gesproken heeft ze geen idee want "ze heeft alles al."

Gedurende het weekend toch nog wat opdrachten voor mijn studie af kunnen werken maar er ligt nog een vrachtwagen vol opdrachten te wachten. Wat boeken gelezen die absoluut de moeite waard zijn.

Als antwoord op de Calvinistische doctrine dat alles uiteindelijk Gods wil is (en daar zijn nogal wat creatieve gedachtekronkels voor nodig om die doctrine te verdedigen; iets kan helemaal niet Gods wil zijn en toch niet buiten Zijn wil gebeuren. Probeer die maar eens te verdedigen). Gregory Boyd schreef een zeer geloofwaardige studie: God at War, waarin hij "warfare worldview" tegenover de alwetendheid (= absolute controle over ieder detail) van God.
Lees zelf maar.

Daarnaast nog wat bij het reformatorische antiquariaat besteld en in begonnen te lezen.

Alle drie boeken zijn zeer de moeite van het lezen waard. Volgenderwijs is een theologische studie over 'navolging' als ecclesiologisch motief waarin met name aandacht voor Bonhoeffer's gedachtengoed betreffende de thematiek.


Het drama van de menselijke vrijheid is een goede studie die bijdraagt aan het denken over de vraag hoe vrij de mens nu eigenlijk is.

Teksten uit de institutie helpt om wat dichter bij de bron van het Calvinistiche denken te studeren. Dat vind ik belangrijk omdat wat wij als "Calvinisme" waarderen niet perse betekent dat dit ook was wat Calvijn bedoelde.
De laatste drie boeken zijn voor een prikkie te koop bij Antiquariaat Muller.

Off day

Lees onze meest recente nieuwsbrief

Vandaag een "off-day". Om 12.00 zat ik al m'n maximum pijnstillers en zojuist, na een poosje te hebben geslapen, is het gaan zakken. Omdat ik niets leukers kan bedenken heb ik wat foto's in de tuin gemaakt. Hieronder wat plaatjes. Her en der heb ik de werkelijkheid wat gepimpt:

Ramp(je)

Lees onze meest recente nieuwsbrief

Volgende week geef ik een van mijn Life Direction Seminars in Zuid Afrika. Vanmorgen besloot ik de documenten te voorschijn te halen en werkboeken te maken.

Weg. Ze zijn weg.

Alle documenten, het Art-work, de werkboeken. Gewoon weg. Nergens meer te vinden. De folder "BE" op mijn harde schijf is helemaal leeg.
Omdat ik in het verleden heb geleerd hoe belangrijk het is om backups te maken maak ik regelmatig zelfs twee backups op twee externe harde schijven. Eens in de twee weken synchroniseer ik alle files. Nu ontdek ik dat ik al maandenlang een volmaakt lege BE werkmap heb gesynchroniseerd.
Ik heb wel hard copies van al het materiaal in het Nederlands, Engels en Spaans maar om dat allemaal te gaan scannen en bewerken in een nieuwe werkmap... daar heb ik geen tijd meer voor!

Zou het nu niet geweldig zijn om een secretaris of secretaresse, of zelfs een personal assistent te hebben die dat keurig voor elkaar krijgt. Maar, zoals al eerder in een blog aangegeven ben ik mijn eigen reisbureau, secretariaat, kantinemedewerker, assistent, chauffeur. Eigenlijk gewoon mens dus.

Ik ga nog even dieper graven want ik kan het me zo moeilijk voorstellen dat de BE werkmap is leeggelopen en dat alle documenten zich nu ergens in het elektronische 'niets' bevinden.

Albert van Loon "Niets nieuws"

Molens

Lees onze meest recente nieuwsbrief

Vorige week zijn Martha en ik met een vriendin uit Zuid Afrika een middagje op stap geweest. De molens in Kinderdijk zijn dan altijd een dankbare plek om naar toe te gaan en leveren met een beetje inspanning al gauw wat mooie plaatjes op (klik op de foto's voor een grotere weergave):

Doorbraak

Lees onze meest recente nieuwsbrief

Onlangs sprak ik iemand die op weg was naar een driedaagse internationale profetisch/apostolische conferentie. Wat dat precies is weet ik niet. Vanuit alle werelddelen kwam men naar Nederland. Een apostel werd voor de gelegenheid ingevlogen. Ik vroeg naar de verwachtingen. De mevrouw waar ik mee sprak zei dat ze verwachte dat God een "enorme doorbraak" zou geven. "Wat voor doorbraak bedoelt u precies en hoe groot is enorm?" vroeg ik. Het zou een doorbraak voor Nederland betreffen. Specifieker kon ze niet zijn dus ik liet het er maar bij.
Inmiddels ligt de conferentie al weer een poosje achter ons en ik heb met wat grotere interesse naar het journaal gekeken en de krant gelezen. Ook heb ik wat beter op mijn omgeving gelet om te zien of er ergens tekenen zouden zijn van een "enorme doorbraak". Of ik ben ongevoelig, of er is niets gebeurd.
Wat ik wel tegen de mevrouw zei toen ze me enigszins verbaasd aankeek als reactie op mijn klaarblijkelijk wat zure gezicht is dat ik nogal achterdochtig ben waar het gaat om grote uitspraken en hoog ingezette verwachtingen die blijkbaar inherent zijn aan de talloze kleine, middelgrote en forse christelijke conferenties die wereldwijd plaatsvinden.
Misschien bleef de "enorme doorbraak" uit door mijn ongeloof. Ik had namelijk ook nog gezegd dat de meeste conferenties niets meer zijn dan in-house parties voor de leden van de club en geen maatschappelijke, sociale, economische, politieke of geestelijke veranderingen tot gevolg hebben. Daar is namelijk wat anders voor nodig.

Jezus volgen in het dienen, liefhebben, geven, integriteit, eerlijkheid. Hem volgen in het niet claimen van je rechten of op je strepen gaan staan. Betrouwbaar zijn. Daarin wil ik vandaag een stukje verder groeien. Misschien is dat al een "enorme doorbraak".

Als het een sport was

Als uitstellen een sport was, zou ik mezelf al lang geleden hebben gekwalificeerd voor het kampioenschap. Er zal vast wel een psychologische reden achter zitten. Waarom is de ene persoon in staat om systematisch en gedisciplineerd zijn leven, werk en studie in te richten en de ander wacht tot er zoveel druk is opgebouwd dat het onmogelijk wordt om ergens niet aan te beginnen.

Ik weet dat ik in goed gezelschap ben omdat de meeste mensen lachen als ik er met ze over praat. Onlangs, in een mentoringsessie waarbij ik door drie anderen 'gementord' werd, bracht ik het ter tafel als iets waarin ik verbetering wil zien. Nadat ik mijn verhaal had gedaan keken de drie mentors elkaar aan, schoten in de lach en zeiden dat zij de laatste personen waren waar ik hulp van zou kunnen verwachten.
Nu had ik dat trouwens express gedaan. Bij het samenstellen van de mentorgroepjes had ik mezelf drie mentors toegekend met eenzelfde temperament als ik en ging ervan uit dat het probleem van uitstellen deels inherent is aan dat temperament (In dit geval de I, Beinvloeder, Expressief, Otter, Sanguin).
Dat stelt enigzins gerust maar het helpt ook niet echt.
Het is ook verwarrend omdat het ook weer geen patroon is dat zich in alles, overal en altijd manifesteert. Bijvoorbeeld:

• Bij het opstaan vouw ik altijd mijn pyjama op en leg deze onder m'n kussen. Het dekbed wordt keurig rechtgetrokken. Meteen.
• Geen rommel in de auto. Die moet van binnen en buiten schoon zijn.
• De afspraak voor het maken van de APK keuring is echter weer op het laatste moment.
• Mijn werkkamer is altijd opgeruimd hoewel het stofzuigen en afstoffen weer wordt uitgesteld.
• Als ik iets beloof te doen, doe ik het of direct (waardoor andere dingen blijven liggen) of op het laatste moment.
• Iemand wil een afspraak maken. Ik doe dat het liefst meteen. Hier en nu in plaats van over twee maanden.
• Scheren stel ik ook nooit uit. Naar de WC gaan weer wel.
• Als ik aan een taak begin laat ik me gemakkelijk en eigenlijk ook wel weer graag afleiden.

Het probleem is ook dat creativiteit vrijwel zonder uitzondering onder druk ontstaat. Vorige week, bij de recruiting consultation, in Duitsland, stond ik plotseling voor het blok. Alles ging anders, ik was aan de beurt en wat ik volgens de agenda moest doen, was al gedaan. Verwachtingsvol keken de deelnemers me aan. Ik had misschien vijf seconden voordat mijn zwijgen zou worden uitgelegd als een "hij weet niet wat hij doet" signaal. Precies na vijf seconden begon ik het volgende agendapunt te introduceren. Aan het begin van de eerste zin wist ik nog niet hoe de zin zou eindigen. laat staan de paragraaf, of zelfs maar het idee dat ik nu aan het uiteenzeten was. Maar we denken sneller dan dat we spreken dus al sprekende ontstond het plan.
In de evaluaties stak deze groepsoefening met glas af tegen de andere agendapunten en we houden de oefening er nu officeel in. Hoeveel denkwerk ging daar nu in zitten?

Eigenlijk was deze blog een uitgebreide manier om tegen mezelf te zeggen dat ik vandaag keihard aan de slag moet met de opdrachten voor mijn studie omdat het anders niet goedkomt.
Maar, het schrijven van een blog is tegelijk een welkome afleiding om nog niet meteen te hoeven beginnen. En bovendien is het nu weer bijna koffietijd. Maar daarna... Ja, echt!

Lees deze blog eens. Herken jij dit?

Acroniem

Lees onze meest recente nieuwsbrief

Schrijvers van "business achtige" boeken en sprekers gebruiken graag acroniemen. Ze doen dat omdat ze waarschijnlijk bang zijn dat je de belangrijkste punten van hun referaat vergeet. Ze geven je dan de eerste letters van de belangrijkste punten.
Het probleem is dat, als het acroniem op zichzelf al een bijzonder woord is, of het tegengestelde is van wat men tracht te communiceren, het kan het gebeuren dat de ontvanger van de boodschap alleen nog maar gericht is op het acroniem en niet meer naar de boodschap luistert. Een voorbeeld. De letters van "borstrok" zijn het acroniem voor de acht punten die essentieel zijn bij het leggen van een eerste contact met een potentiele klant:

Bepaal je uitgangspositie
Onderneem eerste stap
Reageer op de reactie van de potentiele klant op jouw eerste stap
Stel je vervolgstappen samen
Twijfel niet aan je bedoelingen. Je kan het!
Rust in de relatie (de boog kan niet altijd gespannen zijn)
Overspeel je hand niet
Kleef (blijf hangen)

Slaat nergens op. Helaas is dat maar al te vaak waar voor officiële boeken en praatjes.

Even terug naar de borstrok. Jongere lezers of boodschapontvangers die niet weten dat een borstrok een gebreid wollen onderhemd is, zullen bij het lezen van het woord "borstrok" fantasieën hebben van een rok die op borsthoogte dient te worden gefixeerd. Of men ziet een combinatie van borsten en rokken. Of een rok met daarop afgebeelde borsten. Helpt niet.

En dat allemaal omdat ik vanmorgen aan een borstrok dacht....