Daar gaan we weer

Vandaag naar Maleisie. Maar eerst even naar Londen om te lunchen met een collega. Om twaalf uur in een restaurant bij Bank. Tja, m'n nieuwe rol bij OM vraagt dat ik intensief moet optrekken met mijn team en waar mogelijk plan ik mijn reizen nu zo dat ik ook tijd door kan brengen met die teamleden.
Nu klinkt het dat ik eventjes heen en weer ga naar Londen maar daar zit een verhaal achter. Via Londen naar Maleisie reizen is ruim 400 euro goedkoper. Maar het is wat vreemd. Zometeen van Roterdam naar Londen en vanmiddag van Londen naar Amsterdam om daar aan te sluiten op de KL809 naar Kuala Lumpur. Het zogenaamde "vlieg meer, betaal minder" principe dat alle wetten van de logica tart.
Heb ik er zin in? Nou, niet echt. Waarom niet? Vliegen vind ik niet leuk; ingeklemd tussen twee lotgenoten of, als je geluk hebt, slechts een, de strijd om de armleuning, vertragingen, niet, of slecht kunnen slapen..
Maar, en daar richt ik me dan op, aan de andere kant van de wereld ontmoet ik collega's en vrienden, we zitten een week lang in "Golden Sands Baptist Assembly". En ja, je hebt het goed gelezen: Golden Sand. En dat is geen straf. In de vrije uren nodigt het strand dat op 50 meter afstand ligt.
Van woensdag tot vrijdag faciliteer ik, samen met twee collega's, een "recruiting consultation" en op zondag spreek ik twee keer op een conferentie om direct daarna weer naar huis te vliegen. Kort maar krachtig dus.

De geur van zomer

Normaal overheersen uitlaatgassen de geur van de lucht om ons huis. Maar nu even niet. De zoete geur van de vlier overheerst. Dat is echt genieten.
De zaterdagbijlage van het NRC lezend in de tuin is dit het summum van de zomer: heerlijk drukkend warm, lood in de benen, de preek voor morgen uitgeprint en, voor zover ik dat in kan schatten, af (er kan nog van alles gebeuren). Niet denkend aan huiswerk en/of de voorbereidingen voor mijn reis naar Maleisie, die maandagochtend begint, vooruitschuivend naar morgen, heb ik besloten van dit moment te genieten.
En ik heb gekookt. Thais. Da's pas lekker. Met Fair Trade Pandanrijst en biologische uien en paprika's smaakt het nog beter ook.
Martijn is afgestudeerd en verkocht voor een heel leuk bedrag een van z'n tentoongestelde schilderijen.
Ruben kreeg gisteren te horen dat hij over is naar het tweede jaar van zijn SPH opleiding.
Allemaal heel erg leuke dingen.

Ik probeerde me voor te stellen hoe een leven voelt dat niet in het teken staan van altijd maar bezig zijn met het voorbereiden van praatjes en zonder al te veel verantwoordelijkheden die van je vragen om altijd maar vooruit te denken.
Vandaag had ik dat gevoel eventjes. Het duurde een uurtje of drie. En het voelde zo goed. Het smaakt eigenlijk wel naar meer. Gewoon helemaal opgaan in het nu; de geur van zomer. Heerlijk!

Heen en weer naar Lelystad in 53 uur

Dacht ik even snel heen en weer te gaan naar Lelystad en in plaats van de auto te nemen met het OV te gaan. Voor mijn gevoel heb ik er 53 uur over gedaan. Door "een storing" bij Schiphol reed de trein een andere route. Na de 47ste overstap uiteindelijk veel te laat bij mijn afspraak aangekomen zodat er 45 minuten overbleef voor een gesprek. En toen weer terug. Dat lukte wonderwel met slechts een overstap.
Thuisgekomen vertelde ik Martha dat misschien de politiek wel een goede carriereswitch voor me zou zijn. Een van de speerpunten zou dan het autowanbeleid aanpakken (nee, niet meer asfalt) en heftig investeren in OV. Minimaal 5% van het BNP naar ontwikkelingssamenwerking. Dat is zo'n beetje al het beleid dat ik kan bedenken. Omdat er dan zendtijd overblijf kunnen we voor de lol een hek om Friesland zetten (dat land moet authentiek blijven en verdere ontsluiting desnoods met geweld tegengaan). Groningen moet in het uiterste Noordoosten blijven of van plaats wisselen met Zuid-Holland (dan kunnen we hier gewoon blijven wonen).
Martha vindt het niet zo'n goed idee. Ze zegt dat ik voor een dergelijke rol de diplomatieke finesse mis. En dat terwijl ik mezelf een zeer gevoelig mens vind. Bijvoorbeeld, als iemand het niet met me eens is voel ik daar best iets bij en reageer ik daar met veel gevoel op.
Overdreven reacties zijn mij vreemd en theatraal gedrag kan mij ook niet verweten worden.

De man in het luierpakje

In de kunstwereld kom je af en toe excentriekelingen tegen. Op de Gerrit Rietveldacademie, waar alle geslaagde studenten gisteren hun werk tentoonstelden, vielen de echte excentriekelingen nog eens extra op. Een man in een jurk is niet eens zo heel bijzonder meer, evenmin als zwaar opgemaakte mannen. Maar zelfs de doorgaans zichzelf als excentriekeling profilerende student, keek op bij de verschijning van een man in een lichtblauw luierbroekje, luidgroene kniekousen en bonte sneakers.
Niet mee willen lopen in het ritme van de massa; het is de mens eigen om 'anders dan de rest' te willen zijn. Het 'uitdrukking geven aan de individualiteit' is de noemer waaronder we onze uniciteit plaatsen. Iedereen wil wel een beetje opvallen. Sommigen vallen op door op te vallen, anderen vallen op doordat ze dat juist niet doen of willen. Die laatsten vallen weer op door hun unieke verlangen om onzichtbaar te zijn; achter het decor van luidgroene kniekousen en foute sneakers hun ding te doen: opvallen door hun onzichtbaarheid. En zo zijn we aan het eind van de dag toch weer zichtbaar.
We zijn trots op Martijn. Hij is geslaagd en droeg 'normale' kleren. Vandaag weer een feestje, Martha en ik zijn 27 jaar getrouwd. Daarmee val je trouwens ook op. Zo lang bij elkaar, hoe doe je dat toch? Dat is ook een soort van excentriek zijn in de moderne tijd. Maar dan zonder luierpakje.

Oud en Nieuw

Vandaag de derde studie over de vraag of verandering mogelijk is. Hoe verandert een mens? Wat is er voor nodig? Waarom zijn de 'standaardinatellingen' zo vreselijk moeilijk te wijzigen? Is het waar dat veel van de veranderingen die de mens doormaakt slechts kosmetische aanpassingen zijn omdat we ons aanpassen aan de codes van de nieuwe groep waar we ons bij aansluiten, of dat nu een volstuinvereniging of een andere kerk is. De nieuwe code heeft iets fris' en nieuws; brengt nieuw enthousiasme en toewijding met zich mee en faciliteert mijn drang om mijn individualiteit uit te drukken. Lang leve de nieuwe groep en de nieuwe code.
Na verloop van tijd blijkt het hart nog steeds onveranderd. Voor een wezenlijke veranndering is namelijk meer nodig dan het tweaken van de buitenkant.
Hierover gaan de studies deze week.
Vanmiddag gaan Martha en ik naar Amsterdam. Martijn presenteert zijn afstudeeropdracht aan de Rietveldacademie.

Morgen wil ik het weten

Hoe komt het dat als iemand mij vraagt waarover ik volgende week ga spreken met daarbij het verzoek of ik dat uiterlijk morgen wil laten weten, ik meteen aan de slag ga en dan nog met een redelijk werkbaar idee op de proppen kom ook terwijl als iemand mij hetzelfde vraagt en de deadline vijf dagen verder legt, ik kan gaan bladeren, bidden, mediteren totdat ik een ons weeg en toch komt er niets.
Dus ben ik Liesbeth dankbaar die me vrijdag vroeg of ik zaterdag zou willen laten weten waar ik volgende week zondag over spreek zodat zij deze zondag de liederen kon gaan uitzoeken. Een geweldig positief, bijkomend voordeel is dat ik me nu niet al te druk hoef te gaan maken over aanstaande zondag omdat de preek nagenoeg af is.
Nu hang er wel een prijskaartje aan. De voorbereiding en afronding van de "Betteld studies" die ik dinsdag tot donderdag geef moest vooruit worden geschoven. En daar ga ik me nu over buigen.
Wat me telkens weer verbaast is hoeveel je in een paar uur kan doen als de druk erop staat.
Met andere woorden, het komt goed.
Martha heeft een week vakantie genomen dus hoef ik niet in m'n uppie naar Zelhem.

Tergend langzaam

Tergend langzaam is de juiste woordencombinatie om het proces en de bevalling van weer een "paper" te omschrijven. Als je je nooit hebt verdiept in de "vroege 'foute' Christologieen" moet er heel was leeswerk worden verricht om daar iets zinnigs over te zeggen.
Ik weet nu ongeveer wat mijn calvinistische professor wil horen of lezen en ik ben geneigd om hem te geven wat hij graag wil. Daar scoor je punten mee en dan ben je ervan af.
In de loop der eeuwen heeft men de leer van de twee naturen van Christus tot in het kleinste detail weten te tweaken. Maar er zijn nog steeds verschillende kampen die allemaal zo hun eigen royaal gesmeerde leerstellingen koesteren.
Wat zo'n paper tot een vervelende oefening maakt is dat de vraag hoe Christus tegelijk helemaal God en helemaal mens kon zijn, me niet zo heel erg boeit. Of waarom het noodzakelijk zou zijn dat Christus tot in het laatste detail mens was. Misschien ben ik te pragmatisch: het werkt. Christus bevrijdt en verlost.
Maar als ik dat in mijn paper schrijf, zal de professor met rode pen een aantekening maken dat ik daar nog eens rustig en biddend over na moet denken en de Heer de ruimte moet geven om in mijn hart te werken (dit is trouwens echt gebeurd).
Hoe het nu precies in elkaar steekt, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik vandaag intens dankbaar ben voor het feit dat Jezus waarlijk redt! En daar kan ik het mee doen.

Afleiding

Eigenlijk ben ik maar een zwak mannetje. Als ik iets moet doen wat niet mijn favouriete bezigheid is, is iedere afleiding welkom en wordt met beide handen aangegrepen; een tijdelijke verlossing. Ik weet dat ik de temperamentenleer niet als excuus mag gebruiken maar relegmatig wens ik dat ik een beetje meer van een "C" in me had. Werk- en leerschema's en een planmatige aanpak van alles in het leven maakt het leven een stuk beheersbaarder.
Met mijn extreme hoge "I" score geef ik de voorkeur aan 'fun & play'. Probleem is dat de virtuele "to do" lijstjes niet weggaan. De taak is nog niet af en een stem in m'n hoofd herinnert mij tot vervelens toe aan al die dingen die nog gedaan moeten worden.
Morgen. Dan zal alles anders gaan. Dan houd ik me aan het plan.
Maar dan komt morgen en, turend in mijn boeken, is er vrijwel geen inspiratie. De woorden lijken dode woorden en een wetenschappelijk essay over `Hij heeft het Gode gelijk zijn niet als een roof geacht` lijkt een onmogelijke opgave.
Gewoon maar beginnen. Nu!

De honden en katten

Gisteren lag ik een half uurtje in de zon. Maar dat was geen fijne ervaring. De katten van de buren hebben namelijk onze tuin tot openbaar kattentoilet verklaard. Ze graven er lustig op los en blijken dit aardiger te vinden dan het rondrommelen in een halve vierkante meter kattenbak. "Je kan er niets aan doe," zegt Martha. "Het enige dat helpt is ze te eten geven. De hand die die de katten voedt, is een geliefde hand en het erf wordt dan door de katten gerespecteerd." Ik doe niet aan illegaal katten voeren. Ik "ksss" en ren naar buiten als ik een van de katten een slinkse blik onze woonkamer zie binnenwerpen. Ik weet dan namelijk hoe laat het is. Zij weten het ook. Niet rationeel, maar instinctief. Als katten een geweten zouden hebben, zou er voor hen geen leven mogelijk zijn. Hun chronische opportunisme en narcisme zou voor de beesten een te zware last zijn om te torsen. Schuldgevoel zou leiden tot depressie en allerlei daaraan verwante ziekten zoals haaruitval en paranoia.
Vanmiddag gaan Martha en ik de uitwerpselen wegscheppen en de verkoren plaatsen opvullen met bodembedekkers.

Waar komt die drift om huisdieren te houden toch vandaan? We kwellen honden en katten door ze in veel te kleine ruimtes op te sluiten. Toen de mensheid van het feodale naar het industriële tijdperk evolueerde dacht men deze beesten nog steeds te kunnen houden. Het boerenerf maakte plaats voor minihuisjes met minituinen. Wij pasten ons wel aan. Maar de beesten niet. Die zijn wat ze zijn. Honden en katten hebben ruimte nodig. Onze woonkamers bieden dat niet. Dus moeten ze naar buiten. Honden onder begeleiding en katten kunnen via kattenluiken de wijde wereld in. Opportunistische als ze zijn komen ze toch wel terug naar de hand die hen voedt.
Heb ik iets tegen deze beesten. Nee, maar ik vind dat ze niet thuishoren in te kleine huizen met te kleine territoria.

Betrouwbaar en effectief

Gisterenavond kreeg ik een bericht van een kleine organisatie die zich inzet voor onderwijs aan kinderen in Oeganda. Martha en ik supporten al enkele decennia met veel voldoening en vreugde een kind.
Het 'investeren' in kinderen is een investering in de toekomst. Onlangs promoveerde een Indiase collega van me aan de universiteit van Utrecht. Opgepikt uit de sloppenwijken, naar de basisschool, middelbare school, hoger onderwijs en uiteindelijk de theologische universiteit. Nu is hij de directeur van een groot opleidingsinstituut in India.
Ik ben van nature nogal wantrouwend naar dit soort organisaties toe omdat de graaicultuur niet alleen in de bankwereld gemeengoed is, maar je komt het overal tegen; binnen niet christelijke maar ook binnen christelijke organisaties. Niets menselijkers is ons vreemd: geld, seks en macht zijn krachten die, wanneer niet binnen duidelijke grenzen gebezigd, een groot potentieel tot misbruik in zich dragen.
CCP werkt binnen duidelijke grenzen en heeft een zeer transparante boekhouding. Minder dan 1% van de gelden wordt aangewend voor de overheadkosten. Dat betekent dat vrijwel al het geld dat ik geef direct ten goede komt aan het door ons gesupporte kind.
In een rijk land als Nederland kan geen enkel mens het zich veroorloven om niet iets van die rijkdom te delen met hen die in minder of nauwelijks kansrijke gebieden wonen.
Ik moet de eerste Nederlander nog tegenkomen die geen 30 euro per maand kan investeren in de toekomst van die gebieden (dan maar wat minder vaak naar McDonalds, stoppen met roken of een half keer minder vaak uit eten gaan; de droge boterham die je dan in het uiterste geval zou moeten eten om die dertig euro per maand te kunnen ophoesten is nog steeds een geweldige zegen want miljoenen hebben zelfs dat niet).
Klik hier voor foto's van kinderen die wachten op een sponsor. Van harte aanbevolen. Op de site vind je ook overzichten van de jaarcijfers van de afgelopen jaren.

Voobeeld:
Charity Jane is 8 jaar en gaat nu naar groep 3. Haar vader is onlangs in oktober 2008overleden aan AIDS en haar moeder is ook heel erg ziek. Haar moeder heeft drie kinderen en eigenlijk geen familie die haar ondersteunt nu ze zo ziek en alleen is. Het gezinnetje staat onder grote druk en heeft het heel erg moeilijk. De moeder wordt door zowel vrienden als familie ‘verwaarloosd’. Eén tante wilde Charity Jane wel helpen, maar was toch te bang ook besmet te raken met AIDS. Medewerkers van CCP zijn in gesprek met de tante om haar hierin te begeleiden zodat zij toch hulp zal durven bieden.