Wat heerlijk authentiek (II)

De zoektocht naar authenticiteit is een vorm van protest. De zoeker bevraagt praktijken en ontwikkelingen in de maatschappij kritisch; gaat daar niet zonder meer in mee. Als die kritiek leidt tot een resultaat dat meer richting authenticiteit gaat zullen vooral recht, gerechtigheid en onbaatzuchtigheid  beter uit de verf komen; een politicus die klare taal spreekt en de wol op Texel laat, een bankier of CEO die z'n klant hoger heeft zitten dan zijn eigen portemonnee, een werkgever die het welbevinden van het personeel belangrijker vindt dan zijn/haar "verdienmodel," ach vul maar aan.

Authenticiteit wordt over het algemeen als iets positiefs gezien. Iets of iemand wordt er beter van.
Wellicht is de zoektocht ook niet zozeer een verlangen naar het oorspronkelijke recept van de Whisky die Sir Ernest Shackleton bij zich had op zijn tocht door Antartica (hoewel ik deze graag zou proeven en even een gevoeltje van verbondenheid met Sir EH beleven; dit voelde, proefde beleefde de beste man toe hij het errug koud had). We zullen eerder zoeken in karaktereigenschappen en deugden; iemand doet iets met passie en liefde voor het vak.
Authenticiteit is dus echt wel iets anders dan "dicht bij jezelf" zijn en blijven; dat is niets anders dan jezelf toestemming geven om overal schijt aan te hebben en "helemaal jezelf" te zijn; daar zou je immers recht op hebben.
Hoe dan ook, authenticiteit laat zich moeilijk omschrijven. Zolang we het zoeken in 100% biologisch, onze eco-voetstapjes, puur natuur, volgens eeuwenoud recept, rommelen we slechts aan de oppervlakte van iets wat veel dieper gaat.

N.b. Zojuist uit de Trouw geplukt:

De directeur "voelde dat het van de hand van een bijzonder kunstenaar moest zijn." Authenticiteit laat zich echter maar moeilijk voelen....