Iemand verhaalt in een mail aan vrienden hoe ze (ik maak
de persoon voor een beter lopend verhaal een vrouw) uitgenodigd werd om te
spreken op een conferentie aan de andere kant van de wereld. Dilemma: ze was al
vastgelegd voor een conferentie dichter bij huis. De oplossing lag hierin dat deze
conferentie door de organisatoren werd afgeblazen. In de mail lees ik hoe “toen ik
de eerste afspraak maakte de Heer al wist en wilde dat ik op de later geplande
conferentie zou spreken.”
Een paar weken later ontving ik een mail met de
boodschap dat, na aankomst op de plaats van bestemming, ook deze conferentie op
het laatste moment werd afgeblazen.
Hoe verzoenen evangelische christenen een dergelijke speling
van het lot (dat overigens niet zou bestaan; alles is immers leiding) met hun
werkelijkheid? Dat gaat vrij gemakkelijk en lijkt zelfs geen enkel existentieel
dilemma op te leveren: “voordat ik met mijn planning aan de gang ging, wist de Heer al dat
ik een week ontspanning in een warm oord nodig had.” Dilemma opgelost.
Ja, echt. Ik verzin dit niet.
Het idee dat God er is voor
ieder detail van ons leven en dat allemaal voor de grondlegging van de wereld al
heeft uitgewerkt is zo’n beetje gemeengoed onder vooral evangelicalen.
Zo lang het leven zich in een redelijk constante lijn van
voorspoed, gezondheid en niet al teveel persoonlijke ellende ontvouwt, is dit
wel vol te houden. Het is echter niets anders dan een groteske vorm van navelstaren;
God is er voor mijn welbevinden. De vloek van het individualisme is tot in de
kleinste kieren van het christendom binnengedrongen, en dat onder het mom van
het claimen wat ons door God al gegeven zou zijn.
 |
| Some rights reserved by Peter Casier |
Het staat in schril contrast met wat voor duizenden anderen realiteit
is: Stervende kinderen door
infectieziektes, uitdroging of oorlogsgeweld. Gezinnen die in de naam van een
God of wat dan ook uiteengerukt worden. Een ongekend psychisch en fysiek leed
dat zovelen direct en indirect ondergaan…
Begrijp me goed. Ik ben God dankbaar voor een dak boven mijn
hoofd, geweldige relatie met kinderen en kleinkinderen, (vaak) boerenkaas op mijn
boterham en gezondheid. Veel van waarvoor ik dankbaar ben en kan zijn heeft
echter eerder te maken met het feit dat ik het geluk heb gehad in Nederland geboren
te zijn. Maar de geestelijk bravoure die aanspraak maakt op Zijn geweldige,
verrassende, unieke en individuele leiding met mijn geluk voor ogen is ongepast.
Het is aards en een verkapte vorm van hedonisme. Ik schaam me diep en kan het
niet uitleggen aan mijn broeder die het vandaag weer eens zonder zelfs maar één
maaltijd moet doen. Of mijn zuster wier echtgenoot in de naam van een denkbeeldige God is afgeslacht. Of de zuster/broeder die de Heer al een leven lang smeekt om genezing van een handicap, ziekte of aandoening.
Heer, wees mij genadig!
0 comments:
Een reactie posten