Aan de slag

Gisteren was de eerste dag in Istanbul meteen de laatste om ook maar iets van de stad te kunnen zien (eigen schuld, moet je maar niet zo scherp plannen). Helaas regende het vrijwel de hele dag pijpestelen. Vanmorgen langs de Bospurus hardgelopen. Dat viel helemaal niet tegen met een speciaal aangelegd autoloos traject dat, geheel op z'n Turks, na een paar kilometer abrupt uitloopt in een zandpad met daarna niets meer. Zometeen aan de slag met een de mentoring clinic.

Tussen de buien door toch nog wat foto's kunnen maken.

Wonen in een kosmische kubus?

Op het CIP zijn tot nu toe 66 reacties gekomen op een uitspraak van Willem Ouweneel dat sommige zaken in de Bijbel onmogelijk letterlijk genomen kunnen worden. Ik kan me een boek herinneren dat uitgebreid ingaat op de kubus uit Openbaringen 21: de "stad van God" bedraagt hier 12.000 stadien in het kwadraat (een stadie is de afstand die in een soldatenmars in 1 minuut wordt afgelegd wordt). Een flinke kubus dus. In het boek stonden opengewerkte modellen met verdiepingen en werd uitgelegd hoe geweldig het zou zijn om in deze kubus te wonen.

Later, in "Star Trek" zag ik een dergelijke kubus terug; het verblijf van de Borg. Er zijn complete volksstammen die in hun beleving en overeenkomstig hun letterlijke interpretatie van alles wat er in de Bijbel staat later in zo'n kubus menen terecht te komen. Een van de moeilijkste opdrachten waar een volgeling van Jezus tegenaan loopt is om te bepalen wat letterlijk genomen dient te worden en welke passages symbolisch zijn. Daar is fijngevoeligheid en inzicht voor nodig. Met een welles-nietes discussie zoals deze zich ontspint op de CIP site is niemand geholpen.

De hof van Eden was door God "goed" gemaakt. Zou Hij zichzelf overtreffen door een "beter" model voor de mens ter bewoning te scheppen? Wat "goed" is in Gods ogen, blijft "goed;" er bestaat geen upgrade van een "minder" model. Gods oorspronkelijke model voor de mens blijft gehandhaafd. In die hof van Eden waren alle ingrediënten om lang en gelukkig te leven, inclusief het summum: God die onder de mensen beweegt en wandelt inde avondkoelte. Met andere woorden; ik neem Gods scheppingsmodel letterlijk en beschouw mezelf als een "Edenist" en daag de "kubisten" onder ons uit om, als je meent dat alles in de Bijbel letterlijk bedoelt is, dat vooral consequent met elk vers te doen. Je loopt dan vanzelf vast.

Vandaag vertrek ik naar Turkije om een week lang op te trekken met een groep leiders die ernaar verlangt om Christusgelijkvormig leiding te geven. Als je je daarmee bezig houdt verdwijnt de discussie over de kubus ja of nee vanzelf naar de achtergrond en komt Christus wat helderder naar voren. Daar zie ik naar uit.

O ja, ik vlieg vanavond in een blauw-witte tube met vleugels.

De zegen van gezondheid

Gezond van lijf en leden zijn is een bijzonder voorrecht. Toen ik vanmorgen vroeg onder een deken van mist waar de zon doorheen probeerde te prikken door het Zestienhovense park aan het hardlopen was, kon ik God oprecht danken voor de zegen van een gezond lijf. Hoewel het kraakbeen in m'n rechterknie van zich liet horen en ik m'n snelheid daarop aan moest passen, was dat zo'n beetje het enige dat niet helemaal deugde. Danken voor wat ik vandaag heb is belangrijk voor me geworden. Gezondheid en geluk kun je namelijk niet plannen en wat er vandaag is, kan plotseling veranderen. De kunst van het leven is volgens mij dat we, ongeacht de omstandigheden, de nabijheid van God ervaren. God ontmoeten en beleven in de frisse ochtendlucht, in de rolstoel, op een moeilijke werkplek, in een moeizaam huwelijk, in verlies en verraad; de intensiteit van zo'n beleving mag niet door de omstandigheden worden bepaald maar door vallen en opstaan, door rebellie en aanvaarding in die omstandigheden worden beleefd. En dat is een proces. De een fietst wat makkelijker door zo'n proces heen, terwijl anderen daar langer mee worstelen. "Immanuel, 'God met ons,'" is en blijft het grootste wonder van de genade die God ons geeft in Christus.

Vandaag de puntjes op de i zetten voor de Mentoring Clinic in Turkije die maandag begint. Samen met een collega vertrek ik morgen naar Istanbul en leiden we een groep van twintig mannen en vrouwen door vijf intensieve dagen van leren, ontdekken, interactie en oefenen met als doel dat de deelnemers na vijf dagen beter toegerust zijn om effectief anderen bij te staan in hun levensreis en persoonlijke ontwikkeling.

Opnieuw onderweg

Later vandaag hoop ik de geleende caravan in de geleende auto met trekhaak weer huiswaarts te sleuren. Vannacht met sokken aan geslapen. De zomer lijkt hier voorbij. Weer wat ideeën voor titels van boeken die ik (n)ooit ga schrijven:
'Het koninkrijk op klompen.'
'Waarom lopen over water als je met de boot kunt gaan ?'
'Aanbidden tussen de aardappels.'
Wat zouden die titels gemeen hebben? De rode draad zou zijn hoe God zich tot het natuurlijke verhoudt en waarom bovennatuurlijke manifestaties van zijn macht slechts spaarzaam voorkomen. De hang naar het bovennatuurlijke is over het algemeen groot. Waarschijnlijk omdat we het natuurlijke maar moeilijk kunnen aanvaarden, vooral als de bewegingen in het natuurlijke geen zin en betekenis lijken te hebben. Het bepaalt ons bij de gebrokenheid van de wereld waarin we leven en het verlangen naar het volmaakte. En dat vraagt om een bovennatuurlijk ingrijpen.

Net ernaast

Wat voor verschil maakt het dat het koninkrijk van God ook in het hier en het nu werkt? In kleine groepen dachten we hier zojuist over na en binnen enkele seconden hadden we over iets anders. Het idee dat God alles bijeenhoudt en tot in elk detail voorbedacht, voorbereidt en uitvoert werd meteen geopperd en geïllustreerd. Een vader viel drie meter omlaag op een betonnen plaat waaruit stukken betonijzer staken en hoe het zo leidde dat de schade beperkt was tot een gebroken hielbeen. Nu heb ik nog nooit iemand horen zeggen dat God het in Zijn volmaakte, liefdevolle plan zo leidde dat de beste man met z'n hoofd in een staaf betonijzer viel en op slag dood was. Als de afloop wat onsmakelijk is doen we er liever het zwijgen toe. Of proberen iets positiefs in alle ellende te vinden: 'Hij had geluk dat hij zo viel dat de staaf ijzer rechtstreeks in z'n hersens ramde zodat hij op slag dood was.'
Nu zal de mens altijd iets proberen te vinden dat een tragedie ietsje minder tragisch doet lijken. We ontvangen een goede afloop als een gave van God. Maar met een slechte afloop weten we maar moeilijk om te gaan. En dat is maar goed ook omdat we allemaal op onze klompen aanvoelen dat een dankgebed waarin God wordt bedankt voor de dagelijkse dood van 30.000 kinderen als gevolg van infectieziektes en gebrek aan schoon drinkwater. Zo'n gebed zou er toch wel heel erg naast zitten. Hoe het dan wel zit? In ieder geval veel ingewikkelder dan beschreven in de vader-betonijzer anekdote.

Rechter spelen

Gisteren gesproken over de ongelooflijke gebeurtenis in het paradijs toen Adam en Eva besloten om zelf het centrum van hun bestaan te worden. Schuld, schaamte en angst introduceerde zich in hun leven. Door van de boom te eten veroordeelden ze zich tot een positie die God zichzelf had voorbehouden: die van rechter. En dat oordelen ging het niet goed af en gaat ons ook vandaag niet goed af. Onze oordelen zijn gebaseerd op ons 'zelf.' Hoewel we het niet als zodanig hardop zouden zeggen, diep van binnen gaan we ervan uit dat de wereld om ons draait. Bekering houdt o.a. in dat we stoppen met voor rechter spelen en die plaats aan God toekennen. Het is diezelfde bekering die ons in staat stelt om te doen waartoe we geschapen zijn; God liefhebben. En onze naaste!

Regenzegen

Zegen zou in porties moeten komen. De boeren kunnen dat bevestigen. De juiste hoeveelheid water op de juiste plaats en tijd is de ultieme zegen. Zegen wordt als zodanig ervaren als deze op de juiste plaats en tijd wordt gegeven. Zonder water kunnen we niet leven. De zegen van leven ligt verborgen in water. Datzelfde water kan echter in een moordenaar veranderen als deze in de verkeerde hoeveelheid, op de verkeerde plaats en het verkeerde moment valt.
Zegen zou geindividualiseerd moeten worden; 'Heer, graag twee droge weken en 24 graden want ik heb vakantie.' 'Heer, graag twee dozijn gezondheid graag, dan kan ik u beter dienen.' Impliciet houdt de zegen van gezondheid voor mij de vloek van ziekte van de ander in. Of niet? Ik kan de Heer danken dat Hij me vandaag bewaart van een malariamug, cholera, ondervoeding, ongelukken enz.. Maar wat zegt dit dan over de duizenden die vandaag sterven aan de gevolgen van datgene waarvoor de Heer mij beschermt; zegent?
Als het regent worden we toch allemaal nat! Toch dank ik de Heer voor kracht, gezondheidheid en noem maar op en aanvaard dat als een genadevolle zegen uit zijn hand.

Nattigheid

Dit lijkt een van die dagen dat we geen last hebben van 'hier en daar een bui.' Tot nu toe is er sprake van een bui die een begin moet hebben gehad maar waarvan het einde nog lang niet in zicht is. Kortom, er valt heel veel water uit de lucht. Van arrenmoede tot acht uur in m'n slaapzak blijven liggen hopend op een droge pauze zodat ik me zonder ongewild zeik nat geregend te worden naar de doucheruimte kon begeven om weer gewild nat te worden.
Los van de regen is het een voorrecht om hier te zijn en een bijdrage te leveren aan het voorbeiden van de 260 nieuwe werkers die straks de wereld in trekken om het Goede Nieuws door te geven.

Wereldverbeteraars of...

Gisteren met een geleende caravan naar Ambt Delden getogen alwaar zo’n 250 nieuwe werkers zich meldden om bij OM aan de slag te gaan. Het is altijd weer bijzonder om deze vaak jonge mensen met veel enthousiasme en idealisme uitdrukking te zien geven aan hun verlangen om God te dienen en gehoorzamen. Dat klinkt meteen zo groot; God willen dienen en gehoorzamen. Ook klinkt het als een diskwalificatie van datgene wat men eerder deed, of anders zou kunnen doen. Of bedoelt men dat van alle andere opties die men had, dit de leukste, best passende, meest avontuurlijke of door God aangewezen en bevestigde is? Er is altijd sprake van een mix van motieven waarom mensen doen wat ze doen. Ook als men meent duidelijk door Gods hand te worden geleid tot een beslissing. Zoals Jezus meestal gewoon de boot nam als Hij een watertje overstak is leiding van God in ons leven een optelsom van natuurlijke omstandigheden, bekwaamheden, ambities, verlangens, beschikbaarheid, idealisme en noem er nog maar een paar op.

Neemt niet weg dat God wel degelijk aanwezig is. Dat kan niet anders want Hij is immers de “Ik ben.” Alleen lijkt dat “Ik ben” de ene keer sterker voelbaar dan de andere. En zo getuigen deze 250 nieuwe werkers van Gods specifieke leiding en bevestiging naar OM toen. Mijn nuanceringen doen daar niets aan toe of af en ik zal ze vanavond aanmoedigen om dat jonge, wilde enthousiasme te koesteren en vast te houden. Zijn we immers niet geroepen om als kinderen van God de wereld te veranderen en te verbeteren?

Jezus in de 2CV

De geestelijke oligarchie windt zich op over Jezus die met tollenaars en zondaars eet. Het antwoord van Jezus? "Gezonde mensen hebben geen dokter nodig, zieke wel. Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars"(Marcus 2:17). Ik vraag me wel eens af hoe onze theologie er uit zou zien als deze ontwikkeld was door recent genezen, of geredde onrechtvaardigen. Waarom ik me dat afvraag? De theologie die we kennen is vooral ontwikkeld door gezonde en geleerde mensen die allerlei moeilijke begrippen die niet of nauwelijks door oningewijden begrepen wordt. Een eenvoudige, pragmatische theologie spreekt met name die laatste groep aan. "Ik was blind, maar nu kan ik zien," daarbij wijzend op Jezus, kan iedereen begrijpen maar is een obstakel voor de slimmere, doorgeleerde godsdienstkunstenaar. Die vraagt of de genezing op een doordeweekse dag plaatsvond of op de sabbat. In het laatste geval is de genezing illegaal, hoewel aardig voor de genezene.

Het is fascinerend om te observeren wat een eenvoudige maaltijd teweeg kan brengen. De tollenaars en zondaars hebben een geweldige tijd met Jezus terwijl de kenners van een afstand toekijken en zich opwinden.

E. Stanley Jones observeerde dat de kern van het probleem was dat de oligarchie Jezus voor zichzelf wilde hebben terwijl Jezus er voor allen was.

Die oligarchie had dan ook het nakijken toen ze de limo voor lieten rijden om Jezus weg te voeren naar een exclusief ontbijt met enkel intimi, en nog net zagen hoe Hij in de 40 jaar oude 2CV met een enigszins riekende, schuldgesaneerde, geflipte en gedesillusioneerde 63 jaar oude kunstenaar in spe wegreed richting het Ikea restaurant waar je voor tienen voor een euro kunt ontbijten. Uiteraard nadat Hij eerst de auto aan had moeten duwen.