Alles letterlijk

In ben het boek van A. J. Jacobs aan het lezen: "The year of living biblically". AJ noemt zichzelf agnost (letterlijk: een 'nietweter'). Als experiment is hij een jaar lang zo letterlijk mogelijk de bijbelse wetten, voorschriften en instructie gaan navolgen. Hoe moeilijk (onmogelijk) dat is, beschrijft hij in zijn boek; de dilemma's waar hij mee worstelt (mag je bepaalde wetten ook figuurlijk interpreteren? Zo ja, waar trek je dan de lijn?) en keuzes waar hij voor komt te staan ("als ik een overspelige tegenkom, zal ik hem moeten stenigen").
Wat het boek vooral laat zien is dat de christenen er eigenlijk maar een zooitje van maken. Iedereen kiest die zaken waar hij/zij zich wel aan wil of zal houden en welke hij/zij meent niet meer te hoeven houden omdat de wet in Christus vervult is.
"Ja, maar de wet heeft niet afgedaan", zo begint dan meteen de discussie.
En daarmee is het strijdtoneel meteen bepaald. Ook de "vrijen" zijn wettisch. Onlangs vertelde iemand mij hoe de Heer hen (ja, de man en de vrouw afzonderlijk!) had laten zien dat het beter is om op zondag geen boodschappen te doen (behalve als het echt noodzakelijk is (maar wat/wie bepaalt dat dan?)) en dat saunabezoek met ingang van heden taboe is. Voor hen, werd er benadrukt. Ze wilden het vooral niemand opleggen. Iedereen moet daarin vrij zijn.

En daar hebben we hem dan: Ik ben vrij om te kiezen wel of niet wettisch te zijn. Dat is zo'n beetje te optelsom van hoe het Westers Christendom naar de verhouding wet en genade kijkt.
Het komt er eigenlijk op neer, en dat is het gevolg van het opgroeien in een sterk overdreven individualistische samenleving, dat we dus een vorm van privereligie hebben waarin God de individuele gelovige stillekens en zachtkens leidt naar een unieke invulling en uitdrukking van zijn/haar geloof dat Gods uitdrukkelijke wil is voor hem/haar.
Hoe klinkt dat?
Wat het mij zegt is dat we er nog steeds niets van begrijpen en dat ons christendom meer lijkt op het hedonisme waarin het eigen genot centraal staat. Het jezelf ontzeggen van een ijsje op zondag vervult een behoefte diep van binnen om ons te onderscheiden en in onze verbeelding God te horen zeggen dat, hoewel Hij van ons allemaal evenveel houdt, wij speciaal zijn omdat we dat van dat ijsje of de wekelijkse boodschappen hebben begrepen. Misschien zien we in onze verbeelding wel een traan over Gods wang biggelen, zo blij is Hij.
Of misschien verdrietig?

Kortom, het boek van AJ is een belangrijk boek. Hoewel het niet zijn boodschap is, roept het wel op tot zelfonderzoek. En dat is altijd goed.

Hoe armer hoe guller

Zo vat Paulus de reactie van de Macedoniërs samen als hij de opbrengst van de kollekte telt. De Macedoniërs hadden gereageerd op de nood in Jeruzalem en wilden daar uit vrije wil aan bijdragen. De verbondenheid die ze voelden, met mensen die ze overigens niet persoonlijk kenden, was er een die uit het hart kwam. Ons verstand berekent maar ons hart geeft zonder eerst te plussen en te minnen.
Waar ik me al 22 jaar lang over verbaas is de trouwe financiële ondersteuning van onze vrienden; mensen die ons wel kennen en geloven in het werk dat God ons te doen heeft gegeven. Dat maakt mij stil en verwonderd. Sommige van onze vrienden stellen ons al 22 jaar in staat om ons werk te kunnen blijven doen. Het maakt me klein en nederig.
We zijn afhankelijk van God. Maar God gebruikt mensen en dat maakt ons afhankelijk van wat God door deze mensen doet.
Toch gaat het in tegen mijn Calvinistische genen. De trots in mij maakt dat ik mijn inkomen met eigen handen wil verdienen zodat ik met opgeheven hoofd kan zeggen "dat heb ik helemaal zelf verdiend."
En weet je, leven van de geef went nooit.
Soms word ik ook moe van het om de zoveel jaren weer doen van acquisitie. Binnenkort zal er weer een ronde starten. Als we officieel onze arbeidsovereenkomst bij de Brandaris beëindigen, ontstaat er een tekort. Ik zie er tegenop om daar weer werk van te moeten maken.
Een van onze nieuwsbrieflezers adviseerde om niets te doen en helemaal op God te vertrouwen. En ja, er zijn best wel verhalen en getuigenissen van mensen die nooit over financiële noden spreken of schrijven. Ik sta daar wat dubbel in.
De Bijbel geeft aanleiding om het ene te doen en het andere niet na te laten. De Macedoniërs gaven omdat ze reageerden op een pleidooi om bij te dragen. Zo vinden we dat God mensen op bovennatuurlijke wijze beweegt om bij te dragen maar tegelijkertijd zien we dat er planmatig gewerkt werd.
Ik denk dat het tweesporenbeleid maar gewoon weer ga toepassen. Op God vertrouwen dat het goedkomt maar niet tegelijk passief wachten.

Leven vanuit gebrokenheid

"Ik voel me zo schuldig als ik me weer eens afvraag of het niet gewoon een maniertje is," zei de jonge vrouw tegen me. Ik was door gaan vragen toen ze vertelde dat ze "in transit" was. Ze vertelde me hoe ze al jarenlang worstelt met depressies en bezig is haar trauma's, als gevolg van misbruik in haar jeugd, te verwerken. Hoe ze ondanks haar verlangen om God te ervaren "het maar niet voelt". Ze is bij het zingen van het derde aanbiddingslied nog steeds "niet in de stemming" zoals de anderen dat blijkbaar wel zijn. En nu, omdat de grote groep iets wel blijkt te voelen, voelt zij zich nog minder, kleiner en afgewezen.

De illusie van de triomf en het daarmee gepaard gaande negeren van verslagenheid is een groot probleem omdat het ver afstaat van de realiteit. Zij die hierin niet mee kunnen gaan, omdat het verdriet en de pijn sterker blijkt te zijn dan het vermogen om zich aan te passen aan het gewenste groepsgedrag, komen nog meer vast te zitten in de neerwaartse spiraal.
De lijder die vastzit in echte gevoelens van gebrokenheid kijkt toe en zucht: "wanneer zult Gij tot mij komen, o Heer?"
Begrijp me goed, ik geloof hartstochtelijk in de overwinning van Christus. Die overwinning krijgt echter in en door gebrokenheid gestalte.
Het geclaim van terreinen, levens, dorpen, steden, en landen wordt bij het uitblijven van de triomf weer keurig weggepoetst met een theologisch sausje: "nog niet Gods tijd, teveel tegenstand, ongeloof, bla, bla bla.."
Zou Christus ooit over de hoofden van Zijn publiek heen spreken of zou Hij langszij komen en geduldig met de gebrokenen optrekken? Zou Hij Zijn volgelingen oproepen om wonden te negeren of zou Hij misschien de tijd nemen om deze te verbinden?
Te vaak hoor ik nog spreken over een Christus die ik niet herken. Een die buiten het bereik van de zwakken staat en slechts een boodschap voor de gelovige elite heeft; zij die "het pakken."
Gebrokenheid is een van de belangrijkste herkenningspunten in het echte leven van echte mensen. Gebrokenheid is de plaats waar ze aanhaken en zichzelf vinden in de Gebrokenen!
Opwekking krijgt betekenis in de diepte.
Genezing krijgt betekenis in ziekte.
Overwinning krijgt betekenis in het verslagen zijn.

Gaat het wel goed met Jan? Is hij misschien depressief? Heeft Jan last van jetlag?
Niets van dat alles. Ik voel me prima maar heb een onstilbare honger naar echtheid.

Weer thuis

Een geweldige week achter de rug. Ondanks het chronische slaaptekort geen een keer last gehad van hoofdpijn en kan zelfs zeggen dat de terugreis van Maleisië naar Amsterdam aangenaam verliep. Van slapen kwam niet veel terecht. Het was zo bemoedigend om met ruim 100 jonge volgelingen van Christus samen te komen die allemaal een verlangen hebben om het levensveranderende verhaal van verzoening en verlossing aan anderen te vertellen.
Stanley Jones zegt: "O Christus, mijn krachten zijn niet langer wat ze zijn maar wat ze kunnen zijn - in U. Versterk ze zodat ik zal zijn zwakheid in sterkte, onwetendheid veranderd in wijsheid, het boze veranderd in goedheid. Ik dank U. Amen."
Dat is ook mijn gebed voor vandaag.

Port Dickson, finale

Gisterenavond was de openingsavond van de conferentie. Drieentachtig deelnemers uit drieentwintig landen die in tien teams naar zeven omliggende landen gaan. Ons Maleisische team heeft een hoop werk verzet en het loopt allemaal lekker. De worshipleaders wist het volk op de juiste temperatuur te krijgen, iets wat bij mij meer en meer weerzin oproept; het is meer een maniertje dan een goddelijke ontmoeting.
Maar goed, de sfeer zat er goed in. Vandaag spreek ik twee keer en daarna pak ik mijn rugzak weer in. Ruben haalt me morgenochtend vroeg op, dus dat wordt ontbijten bij de man met de gouden oksels.

Port Dickson, Dag vijf

Vandaag begint de “Out of the Comfort Zone” conferentie. Zo’n 100 deelnemers uit vijftien landen doen hieraan mee. Na vijf dagen van training en voorbereiding zullen ze de regio intrekken om het Goede Nieuws op verschillende manieren uit te dragen. Ik had gehoopt om een zonnige dag maar tot nu toe is er flinke bewolking en waait het hard. Dan maar een boek lezen.

Het plafond van mijn kamer heb ik nu wel gezien. Vannacht tot zeker half drie ernaar liggen staren.

 

Port Dickson, dag vier

De laatste tien minuten van de recruiting consultation. Vanmiddag vrij, hoewel ik nog met wat mensen moet praten. Het weer ziet de dreigend uit dus het strand is eigenlijk geen optie.

De groep is over het algemeen wat aan de tamme kant. Geen levendige discussies zoals in andere delen van de wereld. Het gaat er allemaal wat kalmer aan toe en het kost best wel moeite om ze aan de praat te krijgen maar we komen er wel.

Van slapen komt niet veel. M’n lijf is een beetje teveel ontregeld. Vannacht een paar uur liggen lezen terwijl ik er fysiek toch flink doorheen zit.

Vandaag is Ellen’s verjaardag. Onze jongste is nu negentien jaar! Wat is dat snel gegaan en wat hou ik veel van haar!

Port Dickson, Dag drie

Zoals je op de foto hieronder kunt  zien, is het exotisch gedeelte van de conferentie goed verzorgd. Ik ben het water nog niet in geweest maar mijn kans komt zaterdag wel. Dan heb ik een vrije dag en  moet dan kiezen tussen een dagje strand of een dagje stad. Omdat ik niet echt een standsmens ben wordt het waarschijnlijk het strand. Vannacht was een waar oordeel; ik heb flink wat uren naar het plafond liggen staren. Momenteel, net tegen lunchtijd wil mijn lichaam maar een ding en dat is slapen. Als ik mijn ogen sluit begin ik vrijwel meteen te dromen.

Vandaag een devotional gedaan, de sessie “what is mobilisation” en “what is our target audience” geleid.

Het is geweldig om hier te zijn en de groep met OM leiders uit Korea, Cambodja, China, Maleisië, Singapore en de Filippijnen zit er lekker in. Interactie loopt goed en ik wacht gelukkig lang genoeg om mensen de tijd te geven daadwerkelijk te antwoorden. Martha zou trots op me zijn.

Het is best wel afzien

Port Dickson, Maleisie

Nou, daar zit ik dan. De Baptisten hebben het goed voor elkaar met hun conferentiefaciliteiten aan het strand. Of er tijd over is om daarvan te genieten zal nog moeten blijken. Vandaag heb ik al mijn tijd hard nodig om vanmiddag om 16.00 te starten met de recruiting consultation. De vlucht hier naar toe was oké,  ik zat helemaal achterin het vliegtuig tussen twee grote mannen ingeklemd. Het scherm van het personal entertainment system kan wel kantelen maar niet ver genoeg om  comfortabel een film te kunnen kijken. De enige manier om het scherm goed te zien is onderuitgezakt; half liggend kun je dan nog wel wat zien. Maar die houding wordt na een half uur wat oncomfortabel, dus geef je op. Dan maar geen film. Voor mensen die niet langer zijn dan 1 meter 70 werkt het wel maar als je ietsje langer bent, kun je het wel vergeten. Het beste werkt het als de passagier die voor je zit zijn/haar stoel niet achterover helt, maar ik vind het ook weer zo raar om dat te vragen: ”mevrouw, wilt u alstublieft rechtop blijven zitten, dan kan ik namelijk een film kijken en doen m’n knieën niet zo’n pijn. En, nu we het er toch over hebben, als u dan toch vindt dat u uw rugleuning achterover moet laten zakken, wilt u dat dan langzaam en voorzichtig doen, en niet plotsklaps en bruusk, zoals alle passagiers voor en na u dat doen,  of mij eerst waarschuwen zodat ik mijn benen/knieën in een veilige positie kan manoeuvreren.” Al met al krijgt de vlucht een vijf en een half.

Erg leuk om collega’s en vrienden te ontmoeten. Ik zie uit naar de komende dagen en ben benieuwd hoe deze dagen bij zullen gaan dragen aan meer werkers in de oogst.