Weer thuis

Een geweldige week achter de rug. Ondanks het chronische slaaptekort geen een keer last gehad van hoofdpijn en kan zelfs zeggen dat de terugreis van Maleisië naar Amsterdam aangenaam verliep. Van slapen kwam niet veel terecht. Het was zo bemoedigend om met ruim 100 jonge volgelingen van Christus samen te komen die allemaal een verlangen hebben om het levensveranderende verhaal van verzoening en verlossing aan anderen te vertellen.
Stanley Jones zegt: "O Christus, mijn krachten zijn niet langer wat ze zijn maar wat ze kunnen zijn - in U. Versterk ze zodat ik zal zijn zwakheid in sterkte, onwetendheid veranderd in wijsheid, het boze veranderd in goedheid. Ik dank U. Amen."
Dat is ook mijn gebed voor vandaag.

Port Dickson, finale

Gisterenavond was de openingsavond van de conferentie. Drieentachtig deelnemers uit drieentwintig landen die in tien teams naar zeven omliggende landen gaan. Ons Maleisische team heeft een hoop werk verzet en het loopt allemaal lekker. De worshipleaders wist het volk op de juiste temperatuur te krijgen, iets wat bij mij meer en meer weerzin oproept; het is meer een maniertje dan een goddelijke ontmoeting.
Maar goed, de sfeer zat er goed in. Vandaag spreek ik twee keer en daarna pak ik mijn rugzak weer in. Ruben haalt me morgenochtend vroeg op, dus dat wordt ontbijten bij de man met de gouden oksels.

Port Dickson, Dag vijf

Vandaag begint de “Out of the Comfort Zone” conferentie. Zo’n 100 deelnemers uit vijftien landen doen hieraan mee. Na vijf dagen van training en voorbereiding zullen ze de regio intrekken om het Goede Nieuws op verschillende manieren uit te dragen. Ik had gehoopt om een zonnige dag maar tot nu toe is er flinke bewolking en waait het hard. Dan maar een boek lezen.

Het plafond van mijn kamer heb ik nu wel gezien. Vannacht tot zeker half drie ernaar liggen staren.

 

Port Dickson, dag vier

De laatste tien minuten van de recruiting consultation. Vanmiddag vrij, hoewel ik nog met wat mensen moet praten. Het weer ziet de dreigend uit dus het strand is eigenlijk geen optie.

De groep is over het algemeen wat aan de tamme kant. Geen levendige discussies zoals in andere delen van de wereld. Het gaat er allemaal wat kalmer aan toe en het kost best wel moeite om ze aan de praat te krijgen maar we komen er wel.

Van slapen komt niet veel. M’n lijf is een beetje teveel ontregeld. Vannacht een paar uur liggen lezen terwijl ik er fysiek toch flink doorheen zit.

Vandaag is Ellen’s verjaardag. Onze jongste is nu negentien jaar! Wat is dat snel gegaan en wat hou ik veel van haar!

Port Dickson, Dag drie

Zoals je op de foto hieronder kunt  zien, is het exotisch gedeelte van de conferentie goed verzorgd. Ik ben het water nog niet in geweest maar mijn kans komt zaterdag wel. Dan heb ik een vrije dag en  moet dan kiezen tussen een dagje strand of een dagje stad. Omdat ik niet echt een standsmens ben wordt het waarschijnlijk het strand. Vannacht was een waar oordeel; ik heb flink wat uren naar het plafond liggen staren. Momenteel, net tegen lunchtijd wil mijn lichaam maar een ding en dat is slapen. Als ik mijn ogen sluit begin ik vrijwel meteen te dromen.

Vandaag een devotional gedaan, de sessie “what is mobilisation” en “what is our target audience” geleid.

Het is geweldig om hier te zijn en de groep met OM leiders uit Korea, Cambodja, China, Maleisië, Singapore en de Filippijnen zit er lekker in. Interactie loopt goed en ik wacht gelukkig lang genoeg om mensen de tijd te geven daadwerkelijk te antwoorden. Martha zou trots op me zijn.

Het is best wel afzien

Port Dickson, Maleisie

Nou, daar zit ik dan. De Baptisten hebben het goed voor elkaar met hun conferentiefaciliteiten aan het strand. Of er tijd over is om daarvan te genieten zal nog moeten blijken. Vandaag heb ik al mijn tijd hard nodig om vanmiddag om 16.00 te starten met de recruiting consultation. De vlucht hier naar toe was oké,  ik zat helemaal achterin het vliegtuig tussen twee grote mannen ingeklemd. Het scherm van het personal entertainment system kan wel kantelen maar niet ver genoeg om  comfortabel een film te kunnen kijken. De enige manier om het scherm goed te zien is onderuitgezakt; half liggend kun je dan nog wel wat zien. Maar die houding wordt na een half uur wat oncomfortabel, dus geef je op. Dan maar geen film. Voor mensen die niet langer zijn dan 1 meter 70 werkt het wel maar als je ietsje langer bent, kun je het wel vergeten. Het beste werkt het als de passagier die voor je zit zijn/haar stoel niet achterover helt, maar ik vind het ook weer zo raar om dat te vragen: ”mevrouw, wilt u alstublieft rechtop blijven zitten, dan kan ik namelijk een film kijken en doen m’n knieën niet zo’n pijn. En, nu we het er toch over hebben, als u dan toch vindt dat u uw rugleuning achterover moet laten zakken, wilt u dat dan langzaam en voorzichtig doen, en niet plotsklaps en bruusk, zoals alle passagiers voor en na u dat doen,  of mij eerst waarschuwen zodat ik mijn benen/knieën in een veilige positie kan manoeuvreren.” Al met al krijgt de vlucht een vijf en een half.

Erg leuk om collega’s en vrienden te ontmoeten. Ik zie uit naar de komende dagen en ben benieuwd hoe deze dagen bij zullen gaan dragen aan meer werkers in de oogst.

 

 

Daar gaan we weer

Vandaag naar Maleisie. Maar eerst even naar Londen om te lunchen met een collega. Om twaalf uur in een restaurant bij Bank. Tja, m'n nieuwe rol bij OM vraagt dat ik intensief moet optrekken met mijn team en waar mogelijk plan ik mijn reizen nu zo dat ik ook tijd door kan brengen met die teamleden.
Nu klinkt het dat ik eventjes heen en weer ga naar Londen maar daar zit een verhaal achter. Via Londen naar Maleisie reizen is ruim 400 euro goedkoper. Maar het is wat vreemd. Zometeen van Roterdam naar Londen en vanmiddag van Londen naar Amsterdam om daar aan te sluiten op de KL809 naar Kuala Lumpur. Het zogenaamde "vlieg meer, betaal minder" principe dat alle wetten van de logica tart.
Heb ik er zin in? Nou, niet echt. Waarom niet? Vliegen vind ik niet leuk; ingeklemd tussen twee lotgenoten of, als je geluk hebt, slechts een, de strijd om de armleuning, vertragingen, niet, of slecht kunnen slapen..
Maar, en daar richt ik me dan op, aan de andere kant van de wereld ontmoet ik collega's en vrienden, we zitten een week lang in "Golden Sands Baptist Assembly". En ja, je hebt het goed gelezen: Golden Sand. En dat is geen straf. In de vrije uren nodigt het strand dat op 50 meter afstand ligt.
Van woensdag tot vrijdag faciliteer ik, samen met twee collega's, een "recruiting consultation" en op zondag spreek ik twee keer op een conferentie om direct daarna weer naar huis te vliegen. Kort maar krachtig dus.

De geur van zomer

Normaal overheersen uitlaatgassen de geur van de lucht om ons huis. Maar nu even niet. De zoete geur van de vlier overheerst. Dat is echt genieten.
De zaterdagbijlage van het NRC lezend in de tuin is dit het summum van de zomer: heerlijk drukkend warm, lood in de benen, de preek voor morgen uitgeprint en, voor zover ik dat in kan schatten, af (er kan nog van alles gebeuren). Niet denkend aan huiswerk en/of de voorbereidingen voor mijn reis naar Maleisie, die maandagochtend begint, vooruitschuivend naar morgen, heb ik besloten van dit moment te genieten.
En ik heb gekookt. Thais. Da's pas lekker. Met Fair Trade Pandanrijst en biologische uien en paprika's smaakt het nog beter ook.
Martijn is afgestudeerd en verkocht voor een heel leuk bedrag een van z'n tentoongestelde schilderijen.
Ruben kreeg gisteren te horen dat hij over is naar het tweede jaar van zijn SPH opleiding.
Allemaal heel erg leuke dingen.

Ik probeerde me voor te stellen hoe een leven voelt dat niet in het teken staan van altijd maar bezig zijn met het voorbereiden van praatjes en zonder al te veel verantwoordelijkheden die van je vragen om altijd maar vooruit te denken.
Vandaag had ik dat gevoel eventjes. Het duurde een uurtje of drie. En het voelde zo goed. Het smaakt eigenlijk wel naar meer. Gewoon helemaal opgaan in het nu; de geur van zomer. Heerlijk!

Heen en weer naar Lelystad in 53 uur

Dacht ik even snel heen en weer te gaan naar Lelystad en in plaats van de auto te nemen met het OV te gaan. Voor mijn gevoel heb ik er 53 uur over gedaan. Door "een storing" bij Schiphol reed de trein een andere route. Na de 47ste overstap uiteindelijk veel te laat bij mijn afspraak aangekomen zodat er 45 minuten overbleef voor een gesprek. En toen weer terug. Dat lukte wonderwel met slechts een overstap.
Thuisgekomen vertelde ik Martha dat misschien de politiek wel een goede carriereswitch voor me zou zijn. Een van de speerpunten zou dan het autowanbeleid aanpakken (nee, niet meer asfalt) en heftig investeren in OV. Minimaal 5% van het BNP naar ontwikkelingssamenwerking. Dat is zo'n beetje al het beleid dat ik kan bedenken. Omdat er dan zendtijd overblijf kunnen we voor de lol een hek om Friesland zetten (dat land moet authentiek blijven en verdere ontsluiting desnoods met geweld tegengaan). Groningen moet in het uiterste Noordoosten blijven of van plaats wisselen met Zuid-Holland (dan kunnen we hier gewoon blijven wonen).
Martha vindt het niet zo'n goed idee. Ze zegt dat ik voor een dergelijke rol de diplomatieke finesse mis. En dat terwijl ik mezelf een zeer gevoelig mens vind. Bijvoorbeeld, als iemand het niet met me eens is voel ik daar best iets bij en reageer ik daar met veel gevoel op.
Overdreven reacties zijn mij vreemd en theatraal gedrag kan mij ook niet verweten worden.