Off day

Lees onze meest recente nieuwsbrief

Vandaag een "off-day". Om 12.00 zat ik al m'n maximum pijnstillers en zojuist, na een poosje te hebben geslapen, is het gaan zakken. Omdat ik niets leukers kan bedenken heb ik wat foto's in de tuin gemaakt. Hieronder wat plaatjes. Her en der heb ik de werkelijkheid wat gepimpt:

Ramp(je)

Lees onze meest recente nieuwsbrief

Volgende week geef ik een van mijn Life Direction Seminars in Zuid Afrika. Vanmorgen besloot ik de documenten te voorschijn te halen en werkboeken te maken.

Weg. Ze zijn weg.

Alle documenten, het Art-work, de werkboeken. Gewoon weg. Nergens meer te vinden. De folder "BE" op mijn harde schijf is helemaal leeg.
Omdat ik in het verleden heb geleerd hoe belangrijk het is om backups te maken maak ik regelmatig zelfs twee backups op twee externe harde schijven. Eens in de twee weken synchroniseer ik alle files. Nu ontdek ik dat ik al maandenlang een volmaakt lege BE werkmap heb gesynchroniseerd.
Ik heb wel hard copies van al het materiaal in het Nederlands, Engels en Spaans maar om dat allemaal te gaan scannen en bewerken in een nieuwe werkmap... daar heb ik geen tijd meer voor!

Zou het nu niet geweldig zijn om een secretaris of secretaresse, of zelfs een personal assistent te hebben die dat keurig voor elkaar krijgt. Maar, zoals al eerder in een blog aangegeven ben ik mijn eigen reisbureau, secretariaat, kantinemedewerker, assistent, chauffeur. Eigenlijk gewoon mens dus.

Ik ga nog even dieper graven want ik kan het me zo moeilijk voorstellen dat de BE werkmap is leeggelopen en dat alle documenten zich nu ergens in het elektronische 'niets' bevinden.

Albert van Loon "Niets nieuws"

Molens

Lees onze meest recente nieuwsbrief

Vorige week zijn Martha en ik met een vriendin uit Zuid Afrika een middagje op stap geweest. De molens in Kinderdijk zijn dan altijd een dankbare plek om naar toe te gaan en leveren met een beetje inspanning al gauw wat mooie plaatjes op (klik op de foto's voor een grotere weergave):

Doorbraak

Lees onze meest recente nieuwsbrief

Onlangs sprak ik iemand die op weg was naar een driedaagse internationale profetisch/apostolische conferentie. Wat dat precies is weet ik niet. Vanuit alle werelddelen kwam men naar Nederland. Een apostel werd voor de gelegenheid ingevlogen. Ik vroeg naar de verwachtingen. De mevrouw waar ik mee sprak zei dat ze verwachte dat God een "enorme doorbraak" zou geven. "Wat voor doorbraak bedoelt u precies en hoe groot is enorm?" vroeg ik. Het zou een doorbraak voor Nederland betreffen. Specifieker kon ze niet zijn dus ik liet het er maar bij.
Inmiddels ligt de conferentie al weer een poosje achter ons en ik heb met wat grotere interesse naar het journaal gekeken en de krant gelezen. Ook heb ik wat beter op mijn omgeving gelet om te zien of er ergens tekenen zouden zijn van een "enorme doorbraak". Of ik ben ongevoelig, of er is niets gebeurd.
Wat ik wel tegen de mevrouw zei toen ze me enigszins verbaasd aankeek als reactie op mijn klaarblijkelijk wat zure gezicht is dat ik nogal achterdochtig ben waar het gaat om grote uitspraken en hoog ingezette verwachtingen die blijkbaar inherent zijn aan de talloze kleine, middelgrote en forse christelijke conferenties die wereldwijd plaatsvinden.
Misschien bleef de "enorme doorbraak" uit door mijn ongeloof. Ik had namelijk ook nog gezegd dat de meeste conferenties niets meer zijn dan in-house parties voor de leden van de club en geen maatschappelijke, sociale, economische, politieke of geestelijke veranderingen tot gevolg hebben. Daar is namelijk wat anders voor nodig.

Jezus volgen in het dienen, liefhebben, geven, integriteit, eerlijkheid. Hem volgen in het niet claimen van je rechten of op je strepen gaan staan. Betrouwbaar zijn. Daarin wil ik vandaag een stukje verder groeien. Misschien is dat al een "enorme doorbraak".

Als het een sport was

Als uitstellen een sport was, zou ik mezelf al lang geleden hebben gekwalificeerd voor het kampioenschap. Er zal vast wel een psychologische reden achter zitten. Waarom is de ene persoon in staat om systematisch en gedisciplineerd zijn leven, werk en studie in te richten en de ander wacht tot er zoveel druk is opgebouwd dat het onmogelijk wordt om ergens niet aan te beginnen.

Ik weet dat ik in goed gezelschap ben omdat de meeste mensen lachen als ik er met ze over praat. Onlangs, in een mentoringsessie waarbij ik door drie anderen 'gementord' werd, bracht ik het ter tafel als iets waarin ik verbetering wil zien. Nadat ik mijn verhaal had gedaan keken de drie mentors elkaar aan, schoten in de lach en zeiden dat zij de laatste personen waren waar ik hulp van zou kunnen verwachten.
Nu had ik dat trouwens express gedaan. Bij het samenstellen van de mentorgroepjes had ik mezelf drie mentors toegekend met eenzelfde temperament als ik en ging ervan uit dat het probleem van uitstellen deels inherent is aan dat temperament (In dit geval de I, Beinvloeder, Expressief, Otter, Sanguin).
Dat stelt enigzins gerust maar het helpt ook niet echt.
Het is ook verwarrend omdat het ook weer geen patroon is dat zich in alles, overal en altijd manifesteert. Bijvoorbeeld:

• Bij het opstaan vouw ik altijd mijn pyjama op en leg deze onder m'n kussen. Het dekbed wordt keurig rechtgetrokken. Meteen.
• Geen rommel in de auto. Die moet van binnen en buiten schoon zijn.
• De afspraak voor het maken van de APK keuring is echter weer op het laatste moment.
• Mijn werkkamer is altijd opgeruimd hoewel het stofzuigen en afstoffen weer wordt uitgesteld.
• Als ik iets beloof te doen, doe ik het of direct (waardoor andere dingen blijven liggen) of op het laatste moment.
• Iemand wil een afspraak maken. Ik doe dat het liefst meteen. Hier en nu in plaats van over twee maanden.
• Scheren stel ik ook nooit uit. Naar de WC gaan weer wel.
• Als ik aan een taak begin laat ik me gemakkelijk en eigenlijk ook wel weer graag afleiden.

Het probleem is ook dat creativiteit vrijwel zonder uitzondering onder druk ontstaat. Vorige week, bij de recruiting consultation, in Duitsland, stond ik plotseling voor het blok. Alles ging anders, ik was aan de beurt en wat ik volgens de agenda moest doen, was al gedaan. Verwachtingsvol keken de deelnemers me aan. Ik had misschien vijf seconden voordat mijn zwijgen zou worden uitgelegd als een "hij weet niet wat hij doet" signaal. Precies na vijf seconden begon ik het volgende agendapunt te introduceren. Aan het begin van de eerste zin wist ik nog niet hoe de zin zou eindigen. laat staan de paragraaf, of zelfs maar het idee dat ik nu aan het uiteenzeten was. Maar we denken sneller dan dat we spreken dus al sprekende ontstond het plan.
In de evaluaties stak deze groepsoefening met glas af tegen de andere agendapunten en we houden de oefening er nu officeel in. Hoeveel denkwerk ging daar nu in zitten?

Eigenlijk was deze blog een uitgebreide manier om tegen mezelf te zeggen dat ik vandaag keihard aan de slag moet met de opdrachten voor mijn studie omdat het anders niet goedkomt.
Maar, het schrijven van een blog is tegelijk een welkome afleiding om nog niet meteen te hoeven beginnen. En bovendien is het nu weer bijna koffietijd. Maar daarna... Ja, echt!

Lees deze blog eens. Herken jij dit?

Acroniem

Lees onze meest recente nieuwsbrief

Schrijvers van "business achtige" boeken en sprekers gebruiken graag acroniemen. Ze doen dat omdat ze waarschijnlijk bang zijn dat je de belangrijkste punten van hun referaat vergeet. Ze geven je dan de eerste letters van de belangrijkste punten.
Het probleem is dat, als het acroniem op zichzelf al een bijzonder woord is, of het tegengestelde is van wat men tracht te communiceren, het kan het gebeuren dat de ontvanger van de boodschap alleen nog maar gericht is op het acroniem en niet meer naar de boodschap luistert. Een voorbeeld. De letters van "borstrok" zijn het acroniem voor de acht punten die essentieel zijn bij het leggen van een eerste contact met een potentiele klant:

Bepaal je uitgangspositie
Onderneem eerste stap
Reageer op de reactie van de potentiele klant op jouw eerste stap
Stel je vervolgstappen samen
Twijfel niet aan je bedoelingen. Je kan het!
Rust in de relatie (de boog kan niet altijd gespannen zijn)
Overspeel je hand niet
Kleef (blijf hangen)

Slaat nergens op. Helaas is dat maar al te vaak waar voor officiële boeken en praatjes.

Even terug naar de borstrok. Jongere lezers of boodschapontvangers die niet weten dat een borstrok een gebreid wollen onderhemd is, zullen bij het lezen van het woord "borstrok" fantasieën hebben van een rok die op borsthoogte dient te worden gefixeerd. Of men ziet een combinatie van borsten en rokken. Of een rok met daarop afgebeelde borsten. Helpt niet.

En dat allemaal omdat ik vanmorgen aan een borstrok dacht....

Aanbiddingsleider vergeet waar hij is

Sexbierum, Frl. - Anne Stienstra, 35 jaar en aanbiddingsleider in de Evangelische Bijbel Open Gemeente (EBOM), sloot zijn ogen tijdens de aanbiddingsdienst van zondag jl. en vergat waar hij was. Het gevolg was, volgens ooggetuigen, dat hij 20 minuten lang hetzelfde acoord speelde waardoor het publiek zich nogal ongemakkelijk begon te voelen.
"Hij viel als het ware weg, maar hij had die brede glimlach op zijn gezicht, waardoor iedereen dacht dat Hij zich verblijdde in de tegenwoordigheid van God, " vertelde een ooggetuige.
Stienstra zelf zei na afloop van de dienst dat hij gedurende de aanbiddingsdienst dacht dat hij in zijn slaapkamer gitaar aan het spelen was.
"Normaal speel ik gedurende week urenlang gitaar in mijn slaapkamer," zegt hij. "Ik ben blij dat ik op een gegeven moment mijn ogen weer opendeed en me realiseerde dat ik in de kerk was."
Bezoekers begonnen halverwege het incident de samenkomst te verlaten. Nog meer bezoekers besloten hun biezen te pakken toen Anne op de melodie van Elton John's 'Lucy in the Sky with Diamonds' (LSD) met teksten en woorden begon te experimenteren en improviseren. Op dat moment waren zijn ogen nog gesloten.
"Ik liet hem zijn gang maar gaan," antwoordde dominee op de vraag waarom hij niet ingreep. "Ik neem mensen aan en vertrouw erop dat ze hun werk goed doen. Ik ben verrast dat hij vergat waar hij was, maar sommige gemeenteleden zijn erdoor gezegend."

naar Joel Kilpatrick, A field guide to Evangelicals and their habits (New York: Harper Collins, 2006), 71

Kou

Ik had de weerberichten gechecked en besloot dat het wel mee zou vallen met de temperatuur in Engeland. Drieentwintig graden in Nederland; dat betekent dat het in Engeland ook wel zoiets zou zijn. Niet dus. Koud man! En mijn jas hangt thuis aan de kapstok. Ik vind het een sport om zo licht mogelijk te reizen maar nu betaal ik daar dus een prijs voor.
Verder zag ik een gifgroene auto. De bestuurder stapte uit. Hij droeg een poloshirt en dat poloshirt was gifgroen. Ik vroeg hem of hij de auto bij het shirt kado had gekregen en vond het een leuke grap. Gelukkig kon hij het wel waarderen. Voor hetzelfde geld word je in elkaar geslagen of neergestoken.
Vandaag gaan de besprekingen over mijn (mogelijke) nieuwe rol binnen OM door. Tot nu toe is het allemaal minder heftig dan ik had gedacht en als ik "Ja" zeg blijft er voldoende tijd over om door te gaan met internationale spreektoers.

Ochtendgeluiden

Of ik nu voor dag en dauw een rondje hardloop of van huis naar het Centraal Station loop; de symfonie die de vogels uitvoeren om de nieuwe dag aan te kondigen geeft mij altijd een euforisch gevoel. Lente is de mooiste tijd van het jaar. Ik ben onderweg naar Engeland om besprekingen te voeren over het hoe, wat en wanneer van mijn mogelijke nieuwe taak in OM. Ik schrijf 'mogelijke' omdat er een aantal vragen beantwoord moet worden en de antwoorden op die vragen zullen bepalen of ik er ja of nee tegen zeg. Best wel spannend allemaal omdat ik er vanuit was gegaan dat ik me na mijn tijd bij de Brandaris helemaal zou gaan toeleggen op het spreken. Deze nieuwe uitdaging betekent een omschakeling in mijn hoofd en hart en met die omschakeling ben ik nu bezig. Ik noem het een serieuze verkenning en wil niet impulsief een besluit nemen. "Ja" betekent dat we een behoorlijk hectische fase van ons leven ingaan. "Nee" zou betekenen dat ik de mogelijkheid om alles wat ik in mijn leven, de kerk, OM, studies en het leven zelf te consolideren, voorbij laat gaan. En daar zou ik op termijn spijt van kunnen krijgen. Wat is de opdracht die God voor me heeft in mijn kleine leventje? Het leven is kort, over vijftig jaar zal niemand nog weten wie ik was of zelfs maar van mijn vroegere bestaan afweten. Hoe kan ik God en mijn medemens het beste dienen met de gaven en talenten die ik van Hem heb gekregen?
Martha is in dit denk- en beslissingsproces een geweldige positieve steun en aanmoediging. Een belangrijke vraag is wat zij wil; hoe zij zich verder wil ontwikkelen en inzetten. In deze fase van ons leven waarin de kinderen het nest verlaten, is het voor mij belangrijk dat zij de ruimte krijgt om haar dromen en idealen waar te maken en mijn eerste prioriteit is dat een nieuwe uitdaging voor mij geen belemmering voor haar wordt maar ook haar die ruimte geeft die zij nodig heeft.
De trein vertrekt uit den Haag HS. Ik hoor geen vogels meer maar ik weet dat ze er wel zijn. Zo is ook God in deze fase altijd aanwezig. Hij kijkt mee, moedigt aan maar laat de keuze aan ons,
Ik wens u, geachte lezer een goede dag toe.

Vertaalde liefde

Liefde is een wollig gebeuren als het zich beperkt tot woorden. Met een liefdesverklaring kom je niet zo heel erg ver. Als ik zeg dat ik van je hou en je vervolgens negeer, in elkaar sla, de remmen van je auto doorzaag of je kinderen van je afneem dan was die liefdesverklaring helemaal nep.
Gods liefdesverklaring is niet zomaar een momentopname. Als God de mens Zijn liefde verklaart gaat Hij er ook iets mee doen. Het ultieme bewijs is dat Hij zijn zoon Jezus voor ons gaf maar ook in ons persoonlijke leven gaat Hij er mee aan de slag.
Toen de mens God de rug toekeerde nam God het besluit om te handelen naar Zijn wezen: Hij beantwoord het verraad van de mens met grenzeloze liefde. Hij kan zichzelf niet verloochenen.
Zijn liefdesverklaring was er al voordat de mens werd geschapen en zijn eigen weg ging.
Maar die verklaring krijgt pas betekenis als deze zichtbaar wordt. Hij had zich al voorgenomen om in een reddingsplan te voorzien dat mensen uitnodigt (geroepen), onbegrensd liefheeft (gekend), transformeert naar het beeld van Jezus, bij naam roept, een nieuwe status geeft en met hoogglans lak als een ster doet stralen.
Er is een ding dat God niet kan doen. Wat Hij de mens aanbiedt is een unilateraal aanbod. De mens kan nog altijd besluiten om dat aanbod naast zich neer te leggen. God kan en wil die keuze niet voor de mens maken. Maar wanneer iemand "ja" zegt tegen dit aanbod van God, kan hij/zij er ook van verzekerd zijn dat God het hele traject me hem/haar afreist, tot aan de horizon (de letterlijke betekenis van " tevoren bestemd").
En, nogmaals, dat is waar het Paulus om te doen is in dit gedeelte in de Romeinenbrief. Het interpreteren van geïsoleerde bijbelverzen is en blijft een gevaarlijke bezigheid. Waar Paulus bedoelt om de gelovigen te bemoedigen hebben we, door deze paar verzen uit de context te halen en onder de microscoop te leggen, de zaak geen goed gedaan en is God veelal verworden tot het karikatuur van een egoïstische, narcistische ijdeltuit die de mens alleen maar nodig heeft om zelf beter uit de verf te komen.
En dat laatste staat zover van het beeld van God dat de Bijbel ons laat zien