Momenteel zit ik bij de ceremoniele opening van het academische jaar. Dat voor ons parallel loopt met het kalenderjaar. Reis was lekker. De aankomst op de basis was een chaos maar uiteindelijk kon ik me installeren en slapen. Sleep, blessed sleep.
Wassen gaat met behulp van een emmer en een maatbeker, maar dat went snel.
Nu stellen de eerstejaarsstudenten zich voor. Goed idee ware het niet dat alles wat gezegd wordt verloren gaat in het lawaai dat 26 plafondventilatoren produceren. Maar het gaat natuurlijk om het idee. Het voelt echter alsof ik in een stomme film zit. Het heeft iets heerlijk komisch. Geweldig om terug te zien. Bring it on, die 150 lesuren.
11 januari 2009
10 januari 2009
Even wat anders
Dat Rotterdam-Overschie ook mooi kan zijn, bewijzen onderstaande foto's. Nu gauw m'n koffer pakken en naar India.
09 januari 2009
Boeken verbranden
Het ging echt niet over een paar boeken uit de bouquetreeks, op houthoudend papier gedrukt. Even terzijde, maar weet je dat je voor ongeveer 25 cent een boek op houtvrij papier kunt drukken? De hebzucht van uitgevers gaat zover dat ze liever 25 cent besparen op de drukkosten en jou met een boek opzadelen dat, als dat aan het licht wordt blootgesteld, in no-time vergeeld? We hebben ze allemaal in de boekenkasten staan. 25 cent! Maar ik snap het wel, die 25 cent kostprijs moet naar een verkoopprijs worden doorgerekend en dan heb je het opeens over een tot anderhalve euro extra! En, ons Nederlanders, bin zunig, dus gaan we voor de gele boekjes.
Hier (Handelingen 19) hebben we het over een groep magiers die in Jezus gingen geloven en hun boeken over magie in het openbaar verbranden. De waarde kwam neer op 50.000 zilverstukken (een zilverstuk is ongeveer een dagloon). Omgerekend naar onze cultuur en waarde hebben we het over een slordige vijf miljoen euri!
Als boekenliefhebber snijdt dat door m'n hart. Wat een culturele en kapitale verkwisting.
Als het over een aantal exemplaren uit de bouquetreeks zou gaan, zou dat op niemand indruk maken. Maar dit is anders. Boeken werden met de hand geschreven. Een boek was een zeer kostbaar bezit. Om dat op te geven, wauw!
Als de transformerende kracht van het evangelie het hart te pakken krijgt, gaat er een knop om en gaan mensen gekke dingen doen! Zoals boeken verbranden.
Geinspireerd door deze passage heb ik 31 jaar geleden op een zondagmiddag, met hulp van familie en vrienden een groot aantal occulte boeken verscheurd, in vuiniszakken gedaan en aan de straat gezet.
Voelde dat als kapitaal-, en cultuurvernietiging? In geen geval. Het was eerder een reactie op de jarenlange misleiding. Jarenlang was ik beetgenomen en had mezelf verdiept in leugens. Afrekenen met de leugen voelt goed. Dat geef je niet als cadeautje door aan een vriend.
Hier (Handelingen 19) hebben we het over een groep magiers die in Jezus gingen geloven en hun boeken over magie in het openbaar verbranden. De waarde kwam neer op 50.000 zilverstukken (een zilverstuk is ongeveer een dagloon). Omgerekend naar onze cultuur en waarde hebben we het over een slordige vijf miljoen euri!
Als boekenliefhebber snijdt dat door m'n hart. Wat een culturele en kapitale verkwisting.
Als het over een aantal exemplaren uit de bouquetreeks zou gaan, zou dat op niemand indruk maken. Maar dit is anders. Boeken werden met de hand geschreven. Een boek was een zeer kostbaar bezit. Om dat op te geven, wauw!
Als de transformerende kracht van het evangelie het hart te pakken krijgt, gaat er een knop om en gaan mensen gekke dingen doen! Zoals boeken verbranden.
Geinspireerd door deze passage heb ik 31 jaar geleden op een zondagmiddag, met hulp van familie en vrienden een groot aantal occulte boeken verscheurd, in vuiniszakken gedaan en aan de straat gezet.
Voelde dat als kapitaal-, en cultuurvernietiging? In geen geval. Het was eerder een reactie op de jarenlange misleiding. Jarenlang was ik beetgenomen en had mezelf verdiept in leugens. Afrekenen met de leugen voelt goed. Dat geef je niet als cadeautje door aan een vriend.
08 januari 2009
Op de hoogte gebracht
Door het boek Handelingen lezend, realiseer ik me opnieuw dat wat zich hier afspeelt uniek is geweest in de menselijke geschiedenis. Het leest als een spannend boek en ik kan me zo voorstellen dat die jongens en meiden die dit meemaakten, alles wat ze geloofden vanuit hun traditie in een nieuw licht gingen zien. Het handelen van God speelde zich niet af volgens formules of vaste patronen maar steeds aangenaam verrassend. dat was wel even wennen.
In hoofdstuk 18 komen we, out of the blue, Apollos tegen die ' ... was op de hoogte gebracht van de leer van de Heer. Vol vuur sprak hij daarover en alles wat hij over Jezus leerde, was heel juist.'
Het kan ook niet uitblijven dat als de waarheid van wat God in Christus heeft gedaan, ons verstand en hart raakt, er eigenlijk maar een reactie mogelijk is: een radicale transformatie waarover je vol vuur kunt vertellen. Je kunt daar niet ongevoelig onder blijven. De actie van God leidt tot een reactie van onze kant.
Wie hem op de hoogte had gebracht, wordt niet vermeld. Wat we lezen is dat wat hij vertelde, strookte met de waarheid.
Edoch.
Het echtpaar Priscilla en Aquila 'nemen hem terzijde en lichten hem nauwkeuriger in over de christelijk leer'.
Hieruit leren we het belang van gemeenschap. Met elkaar weten we meer dan alleen. We moeten open willen staan voor correctie en verfijning van ons geloof.
Zo kwam ik vorig jaar in Petra, Jordanie iemand tegen die wel het juiste geloofde, maar zich onttrok aan enige gemeenschap met andere gelovigen. Hij wilde 'zuiver en puur' blijven en niet besmet raken door wat mensen van dat geloof maakten.
Dat verlangen en dat ruige, wilde geloven heeft iets heel moois. Maar je kont er niet zover mee. Elk individu leidt aan een gevaarlijke ziekte; eenzijdigheid in combinatie met blinde vlekken. We hebben het zo nodig om tegengas te krijgen waardoor we onze overtuigingen op een frisse manier tegen hetlicht kunnen houden. Daarnaast hebben we het nodig dat anderen ons wijzen op aspecten van het brede, kleurrijke spectrum van het geloof. Anders blijft dat geloof monochroom.
Ik ben al jaren 'op de hoogte', maar laat me graag uitdagen en bevraagd worden. Daarom ben ik blij met anderen. Juist met het inzicht, de kennis en ervaringen van anderen kom ik tot grotere hoogte!
In hoofdstuk 18 komen we, out of the blue, Apollos tegen die ' ... was op de hoogte gebracht van de leer van de Heer. Vol vuur sprak hij daarover en alles wat hij over Jezus leerde, was heel juist.'Het kan ook niet uitblijven dat als de waarheid van wat God in Christus heeft gedaan, ons verstand en hart raakt, er eigenlijk maar een reactie mogelijk is: een radicale transformatie waarover je vol vuur kunt vertellen. Je kunt daar niet ongevoelig onder blijven. De actie van God leidt tot een reactie van onze kant.
Wie hem op de hoogte had gebracht, wordt niet vermeld. Wat we lezen is dat wat hij vertelde, strookte met de waarheid.
Edoch.
Het echtpaar Priscilla en Aquila 'nemen hem terzijde en lichten hem nauwkeuriger in over de christelijk leer'.
Hieruit leren we het belang van gemeenschap. Met elkaar weten we meer dan alleen. We moeten open willen staan voor correctie en verfijning van ons geloof.
Zo kwam ik vorig jaar in Petra, Jordanie iemand tegen die wel het juiste geloofde, maar zich onttrok aan enige gemeenschap met andere gelovigen. Hij wilde 'zuiver en puur' blijven en niet besmet raken door wat mensen van dat geloof maakten.
Dat verlangen en dat ruige, wilde geloven heeft iets heel moois. Maar je kont er niet zover mee. Elk individu leidt aan een gevaarlijke ziekte; eenzijdigheid in combinatie met blinde vlekken. We hebben het zo nodig om tegengas te krijgen waardoor we onze overtuigingen op een frisse manier tegen hetlicht kunnen houden. Daarnaast hebben we het nodig dat anderen ons wijzen op aspecten van het brede, kleurrijke spectrum van het geloof. Anders blijft dat geloof monochroom.
Ik ben al jaren 'op de hoogte', maar laat me graag uitdagen en bevraagd worden. Daarom ben ik blij met anderen. Juist met het inzicht, de kennis en ervaringen van anderen kom ik tot grotere hoogte!
07 januari 2009
Dode mentors en nog niet dode katten
Het werk zit erop. Alle boeken zijn gelezen, alle verslagen geschreven en ik heb nog twee volle dagen voordat ik naar India ga en drie weken lang de schoolbanken inga. Ik heb er zin in. Net nog even geregeld dat ik voor 80 euro extra drie weken lang een kamer alleen heb. Yes!
O ja, nog een opdracht; het boek Handelingen een aantal keren doorlezen en aantekeningen maken van die passages waar er zich iets in de zin van mentoring afspeelt. Dat hang dan weer af van hoe je mentoring definieert. 'Mensen helpen om hun door God gegeven potentieel te bereiken', is een eenvoudige die ik graag gebruik omdat ik hem kan onthouden.
Als je deze gebruikt vindt er nogal wat mentoring plaats. Prediking en interactie tussen mensen waarin over iets meer dan triviale zaken wordt gesproken, zou dan mentoring zijn.
Tja, dan zou je het ook gewoon 'een gesprekje met inhoud' kunnen noemen. Maar mentoring klinkt natuurlijk veel deftiger.
Leren en verder komen staat centraal.
In die zin kun je ook dieren mentoren, of niet.
De kat van een bevriend echtpaar is door mij gementord. Jaren terug, toen de kat en ik elkaar voor het eerst onmoetten, heb ik het beestje te kennen gegeven dat we elkaar beter niet meer kunnen zien.
Nu, ieder jaar als ik twee of drie weken bij mijn vrienden in Canada verblijf, snelt de kat, zodra ik binnenkom, naar de kelder en komt daar alleen uit om te eten en z'n behoeftes te doen. Totdat ik weg ben. Dat is wat je effectief mentoren zou kunnen noemen.
O ja, nog een opdracht; het boek Handelingen een aantal keren doorlezen en aantekeningen maken van die passages waar er zich iets in de zin van mentoring afspeelt. Dat hang dan weer af van hoe je mentoring definieert. 'Mensen helpen om hun door God gegeven potentieel te bereiken', is een eenvoudige die ik graag gebruik omdat ik hem kan onthouden.
Als je deze gebruikt vindt er nogal wat mentoring plaats. Prediking en interactie tussen mensen waarin over iets meer dan triviale zaken wordt gesproken, zou dan mentoring zijn.
Tja, dan zou je het ook gewoon 'een gesprekje met inhoud' kunnen noemen. Maar mentoring klinkt natuurlijk veel deftiger.
Leren en verder komen staat centraal.
In die zin kun je ook dieren mentoren, of niet.
De kat van een bevriend echtpaar is door mij gementord. Jaren terug, toen de kat en ik elkaar voor het eerst onmoetten, heb ik het beestje te kennen gegeven dat we elkaar beter niet meer kunnen zien.
Nu, ieder jaar als ik twee of drie weken bij mijn vrienden in Canada verblijf, snelt de kat, zodra ik binnenkom, naar de kelder en komt daar alleen uit om te eten en z'n behoeftes te doen. Totdat ik weg ben. Dat is wat je effectief mentoren zou kunnen noemen.
06 januari 2009
Het onbekende bekendmaken
"Wat u zonder het te kennen vereert, dat is wat ik u verkondig", zegt Paulus tegen de leden van de Areopagus. Een briljante reactie waaruit een frisse, open kijk op het werk van God spreekt.
Naast een serie altaren, gewijdt aan evenzoveel goden, hadden deze mensen ook aan altaar dat gewijdt was aan "de onbekende god".
Iets dat onbekend is, moet worden verklaard. Zonder verklaring krijgt het onbekende geen betekenis.
Ik stel me zo voor dat mensen die een offer op het altaar van die onbekende god brachten, allemaal zo hun eigen ideeën over, en beelden bij die god hadden. Het feit dat ze dat altaar hadden zegt ook iets over deze 'heidenen'. De som van al hun goden bij elkaar, verklaarde het leven niet voldoende. Veel bleef onbekend. Die leemte werd opgevuld door te erkennen dat er meer was, iets hogers was dan alles wat zij samen konden bedenken.
Naast een serie altaren, gewijdt aan evenzoveel goden, hadden deze mensen ook aan altaar dat gewijdt was aan "de onbekende god".
Iets dat onbekend is, moet worden verklaard. Zonder verklaring krijgt het onbekende geen betekenis.
Ik stel me zo voor dat mensen die een offer op het altaar van die onbekende god brachten, allemaal zo hun eigen ideeën over, en beelden bij die god hadden. Het feit dat ze dat altaar hadden zegt ook iets over deze 'heidenen'. De som van al hun goden bij elkaar, verklaarde het leven niet voldoende. Veel bleef onbekend. Die leemte werd opgevuld door te erkennen dat er meer was, iets hogers was dan alles wat zij samen konden bedenken.
Paulus op de Areopagus
Over het algemeen erkennen mensen dat er meer is tussen hemel en aarde. Dat meer, het onbekende, wordt zo goed en zo kwaad door de mens verklaard. De mens is daarbij helemaal overgeleverd aan haar eigen referentiekader. Als diezelfde mensen erkennen dat dat eigen referentiekader beperkt en eenzijdig is, een objectief kader waaraan gedachten, ideeën en beelden kunnen worden getoetst, is er ruimte voor een gesprek.
Ik realiseer me dat ik met de openbaring van God zoals ik die tegenkom in de Bijbel, stevig verankerd in traditie, wetenschap, ervaringen van mensen en de bevestiging van de Heilige Geest, mensen kan helpen om het mysterie in hun leven te ontrafelen. Om dat waar ze naar op zoek zijn, te helpen verklaren.
Dat is mijn voornemen voor dit jaar. Zonder mensen te (ver)oordelen, naast ze te staan en wanneer ze hun leven en hart voor me openstellen, dat gesprek aan te gaan.
De mens is van nature religieus en is uiteindelijk aanspreekbaar op zijn zoektocht.
Teleurstelling in anderen, het leven en de kerk, heeft hun beeld van dat mysterie vertroebeld. Ik wil mensen helpen een andere bril op te zetten en de Levende, de Waarachtige te zien.
Zo waarlijk helpe mij God almachtig.
Ik realiseer me dat ik met de openbaring van God zoals ik die tegenkom in de Bijbel, stevig verankerd in traditie, wetenschap, ervaringen van mensen en de bevestiging van de Heilige Geest, mensen kan helpen om het mysterie in hun leven te ontrafelen. Om dat waar ze naar op zoek zijn, te helpen verklaren.
Dat is mijn voornemen voor dit jaar. Zonder mensen te (ver)oordelen, naast ze te staan en wanneer ze hun leven en hart voor me openstellen, dat gesprek aan te gaan.
De mens is van nature religieus en is uiteindelijk aanspreekbaar op zijn zoektocht.
Teleurstelling in anderen, het leven en de kerk, heeft hun beeld van dat mysterie vertroebeld. Ik wil mensen helpen een andere bril op te zetten en de Levende, de Waarachtige te zien.
Zo waarlijk helpe mij God almachtig.
03 januari 2009
500
Toen ik in Maart 2007 aan deze blog begon, dacht ik dat ik het na drie weken op zou geven. Brandarianen hadden gevraagd hoe ze specifiek voor me konden bidden als ik weer eens weg was voor OM. Dat was toen aanleiding om te gaan bloggen; konden ze dagelijks meereizen. Ik had echt gedacht dat het na drie weken Australie wel afgelopen zou zijn. Maar nee, vandaag schrijf ik m'n 500ste blog in 19 maanden.
Waarom?
Het heeft wel iets geheimzinnigs. Van sommigen weet ik dat ze regelmatig m'n blog lezen maar van anderen niet. De gedachte dat er mensen zijn die dingen over je weten waarvan jij niet weet dat zij het weten, dat is grappig.
Ik vind schrijven leuk en het kost me geen moeite. Ik houd ook een dagboek bij. In dat dagboek schrijf ik wat intiemer over m'n worstelingen met mezelf, God en het leven. Het schrijven zelf is therapeutisch. Het helpt om m'n gedachten te ordenen, ideeën uit te werken of te verwoorden en, wat opgeschreven is, blijft.
Omdat ik snel dingen vergeet, vind ik het leuk om af en toe terug te bladeren. Dingen die ik dacht vergeten te zijn, komen weer opnieuw tot leven.
Zo heb ik een doos waarin een tig aantal notebooks ligt met aantekeningen, gedachten, reisverslagen, vragen en lijstjes waarvan veel "To Do" lijstjes die nooit helemaal zijn afgehandeld. Als ik ze dan lees voel ik me schuldig en neem me voor om het vanaf nu anders en beter te doen.
Om even terug te komen op het boek dat vorige week zoek was, maar toch weer gevonden is, "Developing the leader within you", moet ik zeggen dat die Maxwell wel wat te melden heeft. Met name het hoofdstuk over "prioriteiten" is voor mij een "auw" hoofdstuk. Een leider kent zijn prioriteiten, weet Maxwell te melden. En die prioriteiten zijn met name die zaken die allen hij (de leider dus) kan doen. Alle andere zaken dienen te worden gedelegeerd.
Nu is er wel wat op af te dingen hoor, maar toch maakt hij een goed punt. Ik vind delegeren vreselijk moeilijk en schroom om anderen te vragen om iets te doen want - en nu komt het - ik stel me dan zo voor dat die ander (aan wie ik dus heb gevraagd iets te doen) bij zichzelf denkt: 'waarom doe je het niet zelf, man'?
Nou, voer voor psychologen, dacht ik.
Misschien dat ik daarom bloggen leuker vind dan bijvoorbeeld onze twee maandelijkse gebedsbrief schrijven. Die komt per email of post bij je binnen en dringt zich aan je op, tenzij je meteen op delete klikt of de enveloppe ongeopend in de oud papierbak gooit.
Nee bij bloggen komen de lezers helemaal vrijwillig omdat er een oprechte interesse of nieuwsgierigheid is. En dat voelt lekker.
Waarom?
Het heeft wel iets geheimzinnigs. Van sommigen weet ik dat ze regelmatig m'n blog lezen maar van anderen niet. De gedachte dat er mensen zijn die dingen over je weten waarvan jij niet weet dat zij het weten, dat is grappig.Ik vind schrijven leuk en het kost me geen moeite. Ik houd ook een dagboek bij. In dat dagboek schrijf ik wat intiemer over m'n worstelingen met mezelf, God en het leven. Het schrijven zelf is therapeutisch. Het helpt om m'n gedachten te ordenen, ideeën uit te werken of te verwoorden en, wat opgeschreven is, blijft.
Omdat ik snel dingen vergeet, vind ik het leuk om af en toe terug te bladeren. Dingen die ik dacht vergeten te zijn, komen weer opnieuw tot leven.
Zo heb ik een doos waarin een tig aantal notebooks ligt met aantekeningen, gedachten, reisverslagen, vragen en lijstjes waarvan veel "To Do" lijstjes die nooit helemaal zijn afgehandeld. Als ik ze dan lees voel ik me schuldig en neem me voor om het vanaf nu anders en beter te doen.
Om even terug te komen op het boek dat vorige week zoek was, maar toch weer gevonden is, "Developing the leader within you", moet ik zeggen dat die Maxwell wel wat te melden heeft. Met name het hoofdstuk over "prioriteiten" is voor mij een "auw" hoofdstuk. Een leider kent zijn prioriteiten, weet Maxwell te melden. En die prioriteiten zijn met name die zaken die allen hij (de leider dus) kan doen. Alle andere zaken dienen te worden gedelegeerd.
Nu is er wel wat op af te dingen hoor, maar toch maakt hij een goed punt. Ik vind delegeren vreselijk moeilijk en schroom om anderen te vragen om iets te doen want - en nu komt het - ik stel me dan zo voor dat die ander (aan wie ik dus heb gevraagd iets te doen) bij zichzelf denkt: 'waarom doe je het niet zelf, man'?
Nou, voer voor psychologen, dacht ik.
Misschien dat ik daarom bloggen leuker vind dan bijvoorbeeld onze twee maandelijkse gebedsbrief schrijven. Die komt per email of post bij je binnen en dringt zich aan je op, tenzij je meteen op delete klikt of de enveloppe ongeopend in de oud papierbak gooit.
Nee bij bloggen komen de lezers helemaal vrijwillig omdat er een oprechte interesse of nieuwsgierigheid is. En dat voelt lekker.
01 januari 2009
Ontzag
Gisteren ben ik de hele dag bezig geweest met vuurwerk. In mijn hoofd. Mijn oude en minst populaire vriend (die ik kan missen als kiespijn) besloot me met een bezoek te vereren. Tamelijk gedrogeerd heb ik hangend, liggend, zelfs nog even naar de stad fietsend en uiteindelijk om 20.45 de handdoek in de ring gooiend, de dag doorgebracht. Ben door het vuurwerk heengeslapen.
Nu begin ik het nieuwe jaar met het besluit om nooit meer hoofdpijn te hebben.
Zojuist las ik in handelingen dat de nieuwe, jonge kerk een periode van rust kende en dat er opbiouw en groei plaatsvond (handelingen 9:31).
Dan staat daar als een soort tussenzinnetje: "en men leefde in ontzag voor de Heer". Dat is mijn verlangen voor 2009. Voor mezelf en anderen. Groeien in ontzag voor God. Het is zo makkelijk om God omlaag te halen.
Ik herinner me de nieuwsflits een paar jaar geleden waarin we zagen hoe een meer dan levensgroot beeld van Sadam Hussein werd omvergehaald. Het vriendelijk ogende beeld stond in schril contrast met de, in werkelijkheid, wrede, niets- en niemand ontziende dictator.
Zo staan ook de beelden van God waar de mensheid tegen tekeergaat in schril contrast met de hemelse Vader die we in Jezus leren kennen. Ik wil me dit jaar inzetten om beelden van God omver te halen die niets te maken hebben met hoe en wie Hij werkelijk is. Als die beelden uit de weg worden geruimd, verandert het uitzicht en komt er ruimte in de harten en levens van mensen om, wellicht hernieuwd, kennis te maken met de levende, liedevolle God.
Nu begin ik het nieuwe jaar met het besluit om nooit meer hoofdpijn te hebben.
Zojuist las ik in handelingen dat de nieuwe, jonge kerk een periode van rust kende en dat er opbiouw en groei plaatsvond (handelingen 9:31).
Dan staat daar als een soort tussenzinnetje: "en men leefde in ontzag voor de Heer". Dat is mijn verlangen voor 2009. Voor mezelf en anderen. Groeien in ontzag voor God. Het is zo makkelijk om God omlaag te halen.
Ik herinner me de nieuwsflits een paar jaar geleden waarin we zagen hoe een meer dan levensgroot beeld van Sadam Hussein werd omvergehaald. Het vriendelijk ogende beeld stond in schril contrast met de, in werkelijkheid, wrede, niets- en niemand ontziende dictator.
Zo staan ook de beelden van God waar de mensheid tegen tekeergaat in schril contrast met de hemelse Vader die we in Jezus leren kennen. Ik wil me dit jaar inzetten om beelden van God omver te halen die niets te maken hebben met hoe en wie Hij werkelijk is. Als die beelden uit de weg worden geruimd, verandert het uitzicht en komt er ruimte in de harten en levens van mensen om, wellicht hernieuwd, kennis te maken met de levende, liedevolle God.
30 december 2008
de naam des Heren aanroepen
In Genesis lezen we het verslag van enkele boeiende gesprekken tussen God en wat luitjes. Dat levert data op over God. Data die we kunnen ontleden en vervolgens uispraken doen over hoe Hij in elkaar steekt. De een gaat daar wat verder in dan de ander. Het kan een verbatim weergave zijn van gesprekken die echt hebben plaatsgevonden; elk uniek woord wordt gewogen, inhoud en betekenis toegekend met als resultaat een soort van excel-sheet dat wacht op nog meer data om de informatie over God zo volledig mogelijk te krijgen. Hoe mer we weten hoe meer we kunnen 'formuleren'. Anderen menen dat "slechts" de strekking van wat er zich afspeelde wordt weergegeven; met een aantal brede penseelstreken krijgt God kleur en vorm.
Overigens denk ik dat, voordat dingen werden opgeschreven, de directe communicatie van God naar de mens de enige manier was om concrete informatie over Zichzelf aan den mensen door te geven.
Hoe het ook precies gebeurde, maakt niet al te veel uit.
Dat het gebeurde is van belang.
Er was voldoende Godsopenbaring om het verlangen naar Hem aan te wakkeren. Een van de meest fascinerende verzen in Genesis vind ik in 4:26: "In die tijd begon men de naam van de Heer aan te roepen".
Ik zou het de oervorm van gebed willen noemen. Met de weinige informatie en kennis die je over Hem hebt, toch voldoende weten dat Hij bestaat en het verlangen naar verbinding met Hem tot uitrukking te brengen.
Een roep, een schreeuw tot God. Niet zachtjes, maar hard. Niet alleen in de stilte, maar collectief. Ik zie een demonstratie voor me waarin allen die meelopen uitdrukking geven aan eenzelfde gedachte, "Wij willen God! Wij willen God!"
Heel vaak kom ik in mijn eigen gebed niet veel verder dan dit omdat ik vaak gewoon niet weet hoe ik moet bidden, wat ik moet vragen. En als je me dan onder druk zet en me dwingt om het concreet te maken, kom ik helaas niet veel verder dan dat ik gewoon God wil zien. In mijn eigen leven, in het leven van mijn kinderen, in de gemeente, in de wereld.
Je leest het; ik ben nog niet klaar met gebed en ik begin vandaag met een stilletje aanroepen van God. Anders worden de anderen wakker.
Overigens denk ik dat, voordat dingen werden opgeschreven, de directe communicatie van God naar de mens de enige manier was om concrete informatie over Zichzelf aan den mensen door te geven.
Hoe het ook precies gebeurde, maakt niet al te veel uit.
Dat het gebeurde is van belang.
Er was voldoende Godsopenbaring om het verlangen naar Hem aan te wakkeren. Een van de meest fascinerende verzen in Genesis vind ik in 4:26: "In die tijd begon men de naam van de Heer aan te roepen".
Ik zou het de oervorm van gebed willen noemen. Met de weinige informatie en kennis die je over Hem hebt, toch voldoende weten dat Hij bestaat en het verlangen naar verbinding met Hem tot uitrukking te brengen.
Een roep, een schreeuw tot God. Niet zachtjes, maar hard. Niet alleen in de stilte, maar collectief. Ik zie een demonstratie voor me waarin allen die meelopen uitdrukking geven aan eenzelfde gedachte, "Wij willen God! Wij willen God!"
Heel vaak kom ik in mijn eigen gebed niet veel verder dan dit omdat ik vaak gewoon niet weet hoe ik moet bidden, wat ik moet vragen. En als je me dan onder druk zet en me dwingt om het concreet te maken, kom ik helaas niet veel verder dan dat ik gewoon God wil zien. In mijn eigen leven, in het leven van mijn kinderen, in de gemeente, in de wereld.
Je leest het; ik ben nog niet klaar met gebed en ik begin vandaag met een stilletje aanroepen van God. Anders worden de anderen wakker.
28 december 2008
Aan de bak met bidden
Volgende week zondag: gebed. De hele maand Januari staat gebed centraal. Aan mij de eer om de (of het) spits af te bijten. Misschien ga ik proberen indruk te maken met een overzicht van de verschillende woorden en begrippen die de Bijbel gebruikt om dat wat wij "Gebed" noemen te onderscheiden:
PROSEUCHE: een verzoek door de mindere aan de meerdere gericht
AITEMA: vraag
ENTEUXIS: voorbede
DEESIS: pleiten
AINOS: prijzen
EUCHARISTIA: danken
PARAKLESIS: bemoedigen
Toch maar niet. Ik denk namelijk dat een opsomming (gemakkelijk door iedereen die een beetje googled te vinden) ons niet verder helpt in de praktijk. Bovendien, als ik probeer indruk te maken, bereik ik meestal het tegenovergestelde.
Als ik nu eens uitga van een menselijk voorbeeld? In een beetje gezonde relatie kom je alle vormen van gebed ook tegen. Ik ben in mijn relatie met Martha afhankelijk (zij kan dingen die ik niet kan), ik vraag wel eens iets aan haar (om iets en voor iets of iemand), ik pleit (heb haar vergeving nodig), ik prijs en dank haar en doe mijn best om haar te bemoedigen. Er zijn zeker onderdelen waarop ik nog meer meters moet leren maken maar dit alles speelt zich af in een sfeer van ontspanning; het volkomen op m'n gemak zijn bij haar. Zeker als vertrouwen de basis is, gebeurt dit allemaal op een heel natuurlijke manier. Maar nog meer. Ik kijk naar haar, observeer haar, sta regelmatig versteld van haar mysterieuze kant, we zijn samen stil als we bij elkaar zijn.
Als gebed wordt gereduceerd tot een formele oefening, slaat het dood. Het is zoveel meer dan dat en hangt samen met hoe we onze relatie met God beleven. Als mijn relatie met God formeel is, is mijn gebed formeel. Zoals ik de relltie activeer op zondagochtend en de-activeer bij het verlaten van de dienst, zal ook mijn gebed niet meer zijn dan dat.
Bidt zonder ophouden, draagt Paulus de gelovigen op. Dat is een onmogelijke opgave als je relatie met God formeel is. Als je relatie met God levend is, is ook je gebed levend. En daar moeten we het maar eens over hebben.
PROSEUCHE: een verzoek door de mindere aan de meerdere gericht
AITEMA: vraag
ENTEUXIS: voorbede
DEESIS: pleiten
AINOS: prijzen
EUCHARISTIA: danken
PARAKLESIS: bemoedigen
Toch maar niet. Ik denk namelijk dat een opsomming (gemakkelijk door iedereen die een beetje googled te vinden) ons niet verder helpt in de praktijk. Bovendien, als ik probeer indruk te maken, bereik ik meestal het tegenovergestelde.
Als ik nu eens uitga van een menselijk voorbeeld? In een beetje gezonde relatie kom je alle vormen van gebed ook tegen. Ik ben in mijn relatie met Martha afhankelijk (zij kan dingen die ik niet kan), ik vraag wel eens iets aan haar (om iets en voor iets of iemand), ik pleit (heb haar vergeving nodig), ik prijs en dank haar en doe mijn best om haar te bemoedigen. Er zijn zeker onderdelen waarop ik nog meer meters moet leren maken maar dit alles speelt zich af in een sfeer van ontspanning; het volkomen op m'n gemak zijn bij haar. Zeker als vertrouwen de basis is, gebeurt dit allemaal op een heel natuurlijke manier. Maar nog meer. Ik kijk naar haar, observeer haar, sta regelmatig versteld van haar mysterieuze kant, we zijn samen stil als we bij elkaar zijn.
Als gebed wordt gereduceerd tot een formele oefening, slaat het dood. Het is zoveel meer dan dat en hangt samen met hoe we onze relatie met God beleven. Als mijn relatie met God formeel is, is mijn gebed formeel. Zoals ik de relltie activeer op zondagochtend en de-activeer bij het verlaten van de dienst, zal ook mijn gebed niet meer zijn dan dat.
Bidt zonder ophouden, draagt Paulus de gelovigen op. Dat is een onmogelijke opgave als je relatie met God formeel is. Als je relatie met God levend is, is ook je gebed levend. En daar moeten we het maar eens over hebben.
Abonneren op:
Posts (Atom)
De gevende mens is een beter mens
Ik las onlangs het boek The Storyteller of Auschwitz van Siobhan Curham. In een van de eerste hoofdstukken ontmoet de hoofdpersoon, de Jood...
