De Heer vindt het fijn

Op sommige gelovigen ben ik ronduit jaloers. Ik wilde wel dat ik net zo'n korte en duidelijke communicatielijn naar God had als zij. Wat bedoel ik?
Onlangs sprak ik in een "bijzondere dienst". Een keer per maand wordt er in de dienst gezongen en die zang wordt met snaarinstrumenten en voorts nog maataangevende media begeleid. Vind ik allemaal prima. In eerder blogs heb ik al eens geschreven dat het mij niet al te veel uitmaakt of er nu met of zonder begeleiding wordt gezongen. Als het maar niet al te lang duurt. En, eerlijk gezegd, zou het in bepaalde situaties beter zijn als de begeleidende instrumenten hadden gezwegen.
Affijn, de dienstdoende zangleider loopt, omhangen met zijn snaarinstrument, op de microfoon af en begint de dienst zonder enige verspilling van woorden in de vorm van welkom of andere klant op het gemak stellende woorden, "ga maar staan, dat zingt lekkerder en de Heer vindt het ook fijn".
In de 30 seconden (uit protest wil ik blijven zitten) die ik nodig had om op te staan bedacht ik het volgende: "Hoe weet hij dat staand zingen lekkerder zingt en hoe weet hij dat de Heer het ook fijner vindt"?
Het eerste zou je staande kunnen houden door wetenschappelijke bewijzen aan te dragen. Het tweede is wat ingewikkelder en roept een vraag of twee op. Als de Heer het fijn vindt dat we staand zingen, zou er dan ook nog een overtreffende trap zijn? Zo in de zin van, "De Heer vindt het fijn dat u staand zingt maar zou het fijner vinden als...". Snap je?

Wat me dan het meest verbaast is dat het volk gedwee gaat staan en zitten op aanwijzing van de dienstdoende zangleider of anderszins in commando zijnde broeder of zuster.
Nederlanders die zich normaal gesproken door niemand iets laten gezeggen veranderen in de kerk in makke lammeren die zich alle kanten op laten manoevreren.
Wat men er echt van vindt komt pas later tot uitdrukking. Na de dienst en onder elkaar of in een blog.

Wie investeert tijd en eerlijkheid in deze goedbedoelende broeder om ervoor te zorgen dat hij aanscherpt, alert wordt en geen uitspraken over God doet die niemand waar kan maken? Dat "goebedoelende" zeggen we dan omdat we ervan uitgaan dat iemand altijd de beste bedoelingen heeft. Maar beste bedoelingen impliceren dat er van te voren over nagedacht is en in dit voorbeeld is dat niet het geval dus zit er niets goedbedoelds in en is de uitspraak dat "God het ook fijner vindt" ondoordacht, naief en zelfs dom. Zo dom dat ik na vijf minuten demonstratief ga zitten. Ik wind me daar over op en heb op dat moment een veel groter probleem. Jezelf opwinden geeft de Heer helemaal geen fijn gevoel. Toch? Dus? Gewoon weer gaan staan. Dan is de Heer ook weer blij.

Goeddoen in Jezus naam

Afgelopen week hadden we een interessante discussie over de vraag waarom we doen wat we doen. Moet alles wat we in het leven doen (behalve slapen en seks) een opstapje zijn om mensen het ABC van het evangelie uit te leggen? Werk, school, hond uitlaten, boodschappen voor de zieke buurvrouw doen, eten bij McDonalds, afrekenen bij Bas van der Heijden, contact met de belastinginspecteur of de helpdesk(en) van Vodafone, American Express, Flying Blue, KLM en ga zo maar.

Liet Jezus na Zijn ontmoetingen met mensen een folder achter met daarin duidelijk "de weg naar het ware leven", "de vier geestelijke wetten" of "de brug naar het leven" achter zodat mensen na het lezen geen enkele excuus hadden en nooit meer konden zeggen dat "ze het niet gehoord hadden". "En dat foldertje dan?", zou Jezus dan aan het eind der tijden vragen.

Als mijn dienen van de ander alleen maar het duikplankje is dat uiteindelijk tot de grote sprong moet leiden, dan is mijn dienen niet onbaatzuchtig. Mijn hart is dan minder geinteresseerd in het dienen.
Jezus kwam niet om gediend te worden maar om te dienen en zijn leven te geven als losprijs voor velen. Hij was niet minder geinteresseerd in mensen als ze die losprijs afwezen.

Evangelicalen worden getraind in het afleggen van hun getuigenis. Dat getuigen is helaas nog veel te veel met de mond. Getuigen wordt gemakkelijk een dingetje dat je wel of niet doet. Als mensen dan interesse tonen zeggen we dingen zoals, "De Heer is echt met hem/haar bezig. Er was echte interesse en nu moeten we hard gaan bidden want ze hebben het gehoord".
Newslash: De Heer is altijd met mensen bezig. Elke dag is zwanger met Zijn openbaring in vele geuren, kleuren en smaken.
Representanten van Jezus doen wat Jezus kwam doen: dienen en liefhebben zonder er ook maar iets voor terug te verwachten.
Ik ga boodschappen doen. Bij Bas. Die opdracht is moeilijk genoeg.

Acedia

Ik lees een boek van Kathleen Norris, "Acedia & Me". Nu zegt niet iedereen bij het lezen van het woord Acedia, "O, nee, daar gaan we weer. Weer iemand met een mening over Acedia. Kunnen ze niet eens iets anders verzinnen?"
Ik heb het boek gekocht op de aanbeveling van een goede vriend en collega toen ik hem vertelde dat ik door periodes ga van bijna volmaakte onverschillighied en een bijna totaal afwezig zijn van motivatie.
Evagrius Ponticus, een monnik die leefde van 345 tot 399, beschreef en beleefde het:

"Akedia is voor Evagrius Ponticus de ergste duivel, die de mens van binnen verscheurt. Akedia is het onvermogen in het moment te zijn, zich te concentreren op dat wat er op dit moment is. Evagrius beschrijft op humoristische wijze een monnik die door de duivel van de Akedia wordt aangevallen. De monnik zit in zijn cel. Maar hij houdt het daar niet uit. Hij kijkt voortdurend door het raam of er misschien toch niet iemand op bezoek komt. Hij moppert op hardvochtige mede-broeders die vandaag weer niet aan hem denken. Dan kijkt hij naar de lucht of het nog geen etenstijd is. Hij moppert op God, die de zon vandaag zo langzaam laat draaien. Dan leest hij een stukje in de Bijbel. Maar daar wordt hij moe en slaperig van. Dus gebruikt hij zijn Bijbel als kussen om op te slapen. Dan ergert hij zich dat het kussen zo hard is. Hij staat weer op en moppert op alles. En zo wil men steeds ergens anders zijn. Als men werkt, wil mens het liefst niets doen. Als men niets te doen heeft , verveelt men zich ook. Akedia is het onvermogen om helemaal in het nu te zijn." (Anselum Grün)

Als je dit leest zeg je waarschijnlijk, "O, daar heb ik dus last van. Gelukkig weet ik nu wat het is en kan ik wat aan doen".

Nou, wat wil ik nu eigenlijk zeggen met deze blog?
Vandaag heb ik een Acedia dag.

The day after

Niet duiken rondom de Galapagos eilanden dus. Jammer, ik had er achttien maanden naar uitgezien, maar het is even niet anders. Het verhaal erachter is wat groter dan alleen een zware hoofdpijn op de avond van vertrek. Hoofdpijn heeft me er nooit van weerhouden om toch te reizen. Alleen zal ik niet uitwijden over dat grotere verhaal omdat dat de rest van mijn gezin raakt. Dat ik over mijn eigen hebben, houden en onbehouwen blog, is prima maar ik trek de grens waar het de privelevens van anderen raakt. Laten we het er maar op houden dat ik ervoor heb gekozen om thuis te blijven en dat dit vooral te maken heeft met mijn eigen gemoedsrust.

Gisteren in een paar ademteugen een geweldig boek gelezen dat elke westerse volgeling van Jezus zou moeten lezen. Het boekt prikt door een groot aantal westerse en culturele aannames en vooronderstellingen heen.
Het verbaast me hoe snel we de Bijbel interpreteren door ons Westers brilletje. Kijk eens in je boekenkast; hoeveel werken van Oosterse of Aziatische exegeten tel je? Waarschijnlijk niet een.
Ook westerse bijbeluitleggers die vloeiend Grieks en Hebreeuws lezen, schrijven en of zelfs denken, blijven dit doen vanuit hun Westerse kaders.
Lees het boek voor jezelf en er gaat een wereld voor je open. Valt er nog iets nieuws te leren over het verhaal dat wij "de verloren zoon" noemen (Lukas 15? Alleen al het besluit dat wij (of anderen voor ons) hebben genomen dat de verloren zoon de kern van het verhaal is, is slechts een van de aannames waar we mee leven. En er zijn er meer! Van harte aanbevolen:



Editorial Reviews
Product Description
Honored in 2006 as a "Year's Best Book for Preachers" by Preaching magazine.Where is the cross in the parable of the prodigal son?For centuries, Muslims have called attention to the father's forgiveness in this parable in order to question the need for a Mediator between humanity and God. In The Cross and the Prodigal, Kenneth E. Bailey--New Testament scholar and long-time missionary to the Middle East--undertakes to answer this question.Drawing on his extensive knowledge of both the New Testament and Middle Eastern culture, Bailey presents an interpretation of this parable from a Middle Eastern perspective and, in doing so, powerfully demonstrates its essentially Christian message. Here Bailey highlights the underlying tensions between law and love, servanthood and sonship, honor and forgiveness that grant this story such timeless spiritual and theological power.

Van de kaart 2

Tja, en dan kun je weer uitpakken. Een migraine en griepachtige verschijnselen hebben me te pakken dus... niet duiken op galapagos.

Van de kaart

Vanavond vertrek ik naar de Galapagos eilanden. Deze eilanden liggen op ongeveer twee uur vliegen ten westen van Ecuador.
De afgelopen week heb ik mijn duikuitrsuting op orde gebracht. Die gaat mee want ik ga een week duiken met Aggressor 1. De eigenaar van het bedrijf heeft me een week als vipper uitgenodigd!
Dat betekent ook dat ik pas volgende week vrijdag weer een nieuwe blog zal schrijven. Ik zal dan best wel een aantal spectaculaire foto's hebben kunnen maken.
Na m'n duikweek zouden Martha en ik samen nog twee weken in Ecuador doorbrengen. Door omstandigheden hebben we daar helaas van af moeten zien. Op zondag de 7e hoop ik weer thuis te komen.

48

Tja, weer een jaar ouder. Is dat okay of niet? Het voelt dubbel maar ik ben wel blij. Ik weet dat toen ik op de middelbare school zat ik me niet voor kon stellen dat ik ooit veertig jaar zou worden. Het jaar 2000 had iets magisch, iets onbereikbaars, maar het kwam en ik werd 40. En nu kijk ik al tegen de 50 aan.
Gelukkig vindt Martha dat mannen mooier worden naarmate ze ouder worden! Dat motiveert me om door te verjaren.
Vanavond een vergadering met de kringleiders. Dat vind ik belangrijk. Het was ook de enige datum in november die ik kon dus het is allemaal m'n eigen schuld. Ik heb de avond gepland.
Geurtjes, drop. leesvoer en hier en daar een 'sapje'. Dat somt het soort van cadeaus op dat ik krijg van vrouw, kinderen en familie. Lekker en leuk.

Ik ga de slagroom kloppen. Voor op de appeltaart die de keingleiders vanavond geserveerd krijgen.

je had deze blog ook gewoon over kunnen slaan. Er staat niet veel in.

M & M, de ontknoping

Waar gaat het nu om in het verhaal van Maria en Martha? Jezus zegt niet dat eten of werken niet meer belangrijk zijn.

Wat er mis is in dit plaatje is dat Marta Jezus haar wereldbeeld opdringt. Ze neemt haar eigen overtuiging als uitgangspunt en maakt dat de norm. Wat is haar norm? “Als we gasten in huis hebben werkt iedereen in het gezin mee om het de gasten naar de zin te maken”. Persoonlijk vind ik dat helemaal niet zo onredelijk klinken.
In plaats van haar zus rechtstreeks aan te spreken, verwacht ze dat Jezus haar norm begrijp en verdedigt. En dat doet Hij dus niet. Marta wil dat Jezus tegen Maria zegt dat Maria "normaal" moet doen.Dit is iets dat we allemaal herkennen. We hebben allemaal normen en deze verschillen van de een op de ander. Hoe vaak zeggen we niet dat iemand, of een groep iemanden “normaal moeten doen”, of we verdedigen er ons gedrag mee: “Ja, maar dat is toch normaal”. Ook nemen we de normen van anderen over en gebruiken het om ons erachter te verschuilen “Ja, maar iedereen doet het toch”. Dat “het” kan dan zijn illegaal software downloaden, spullen van de zaak mee naar huis nemen, blowen, seks, liegen, stelen, maar wel allemaal met mate natuurlijk, want, als je jezelf niet kunt beheersen heb je echt een probleem; dat is echt niet normaal!

Jezus pareert Marta's poging om Hem haar norm op te dringen met de introductie van de Koninkrijksnorm. Het goede deel dat Maria had gekozen was het zoeken van het Korijk waarvan Jezus elders zegt dat als je dat zoekt, alle andere delen ons vervolgens bovendien worden geschonken! Dat zoeken van het koninkrijk speelt zich niet alleen maar af aan de voeten van Jezus maar altijd, overal en in alles! En dat is het deel dat niemand je af kan nemen. Ons werk, onze gezondheid, onze materiële zegeningen kunnen ons worden afgenomen maar het zoeken van het koninkrijk niet.

Kleurplaat en het zingen van hymnes

Beste jongens en meisjes,

Hebben jullie de prachtige kleurplaat gisteren gedownload en ingekleurd? Ik ben heel erg benieuwd wie er zo gek is om het daadwerkelijk te doen.

Vandaag had ik het op de OM Teamdag tijdens een luchtig onderonsje en niemendalletje met enkele collega's over Hymnes, Psalmen, Gezangen en Overige Geestelijke Liederen (OGL's) en ik herinnerde me de dienst van afgelopen zondag in Pelham, ON. Een van de vier liederen die we zongen was een oude hymne. Eentje die zo lekker meezingt onder begeleiding van een havenzangerachtig arrangement (E, A, B7). Deze hymne was een prachtige voorzet voor m'n preek. Een van de regels ging namelijk zo: "Hold on, we're getting stronger every day".
In mijn inleiding vroeg ik de geachte aanwezigen wie dat uit volle borst kon zingen. Er ging geen enkele hand omhoog.
Of de kerk lijdt aan een algehele slapte of we zingen een leugen.

Als ik jou vraag of je elke dag sterker wordt zul je waarschijnlijk een heel lang antwoord hebben maar niet zomaar een 'ja' of een 'nee' als antwoord geven.
Hoeveel is er voor nodig om alles wat je opgebouwd hebt aan geestelijke 'kracht' in een keer te verliezen en plat op je bek te gaan? Het antwoord is dat er niet zo heel veel voor nodig is.
Is het niet zo dat naarmate we onszelf beter leren kennen, we ontdekken dat we helemaal niet zo sterk zijn? Omstandigheden, mensen, gedachten en noem maar op kunnen ons danig van ons stuk brengen!

Het is Gods kracht die ons vasthoudt en draagt. daar zit niets van onszelf bij.
Vandaag een moskee bezocht. Wat verdrietig als mensen geen hoop en zekerheid hebben en volkomen overgeleverd zijn aan een onvoorspelbare en grillige God. Waar het zieleheil afhangt van de balans tussen goede en kwade daden en ook al slaat de balans door naar de goede kant, dit nog geen plekje bij God garandeert.
Je kunt dan je best doen om sterk te zijn , maar het helpt je niet.

En toch dat verlangen naar God. Mensen die eerlijk en diep in hun hart kijken erkennen die haast onbedwingbare kracht om in contact te komen met de schepper.
Verzoening en verlossing zijn er elke dag. En dat is het echte goede nieuws. Of ik dan wel of niet een beetje sterker wordt, is niet zo heel erg interessant.

Hieronder een ingekleurde cartoon uit "The Northern Looking Glass" van 14 november 1825 waarin werd bericht dan een overenthousiaste Pietist tijdens het zingen van een hymne z'n kaak uit de kom had gezongen.

M & M

Vandaag aan mijn "To Do" lijst begonnen. Bovenaan staat het voorbereiden van m'n preken voor aanstaande zondag. Voor zondagochtend heb ik de opdracht gekregen om te spreken over Lucas 10:40-42, het overbekende verhaal van Maria en Marta. Marta is in de keuken aan het frituren terwijl Maria aan de voeten van Jezus zit. Maria neemt het Jezus kwalijk dat Hij Maria niet de opdracht geeft om Marta te helpen.
Jezus zegt Marta dat ze zich druk maakt om veel dingen maar dat Maria van al die dingen in het leven het beste ding heeft uitgekozen: zitten aan de voeten van Jezus.
Marta balen natuurlijk. Moet ze toch alles alleen doen en mist ze een goede preek! Misschien dat ze Maria de vat kan laten doen als Jezus straks weg is.

Tja, wat zullen we van deze dingen zeggen. Behoorlijk recht toe recht aan, dunkt me.
We rammen de praktische toepassing er door en gaan vroeg aan de koffie (wat mij betreft). Die toepassing zou dan moeten zijn dat van alle dingen die belangrijk voor ons zijn, het luisteren naar Jezus helemaal bovenaan zou moeten staan.
Inkoppertje! Toch?

Nee.

Als dat onze toepassing zou zijn, zou Jezus zichzelf tegenspreken. Wat zegt de Bijbel namelijk over werk? Hoeveel waarde wordt er door God aan werk gehecht? Zelfs voor de zondeval werkte de mens al. Waarschijnlijk hard. Adam en Eva stonden er namelijk helemaal alleen voor en er was werk aan de winkel.

Het is dus geen verhaal over "dat we in alles balans moeten hebben". Van dat "balans" verhaal wordt je op den duur ook wat kortademig van. We zijn dan bezig om alles in ons leven in evenwicht te houden. Niet teveel werken en niet teveel luisteren. Bij het duiken is balans belangrijk: neutraal drijfvermogen heet dat. Maar zelfs daar is balans een illusie. Als je het perfecte aantal kilo's lood aan je lijf hebt hangen zou je technische gezien, ongeacht de diepte en andere factoren, op exact die diepte moeten blijven hangen. Maar dan ga je ademen. Weet je wat zes liter lucht in je longen met dat drijfvermogen doet? Het verstoort het. Je blaast a.h.w. een ballon op en, tenzij je snel weer uitademt, stijg je op.
Levensles: om balans in je leven te vinden moet je, zodra je het gevonden hebt, stoppen met ademen.

Er is dus meer over dat verhaal van Maria en Marta te zeggen. Vergeestelijken helpt niet en wat ook niet helpt is de conclusie trekken dat leren van God het aller, aller, allerbelangrijkst is. Dan zou Jezus de schriftgeleerden en Farizeeën moeten hebben aanbevolen, want die deden niet anders dan leren en lezen.

Wat dan? Wat deed Maria dan zou God en Marta zo verkeerd? Tja, dan moet ik de clou weggeven en die komt aanstaande zondag pas aan de beurt bij de Driehoek in Bleiswijk. Stel je voor dat iemand uit de Driehoek deze blog leest. Komen ze niet naar m'n preek luisteren of ik word afbesteld wegens het verkondigen van een valse leer.

Hieronder twee afbeeldingen. Een voor de grote mensen (afbeelding uit Kameroen) en daaronder een kleurplaat voor de minder grote mensen. Klik op de kleurplaat zodat je een groter exmplaar te zien krijgt. Print deze kleurplaat uit en ga dan aan de slag met kleurpotlood, wasco, waterverf, olieverf, Microsoft Paint of je illegale copy van Photoshop. Ik vind het allemaal best. Stuur de kleurplaat naar me op of lever hem bij me in. De mooiste kleurplaat (ik bepaal dat helemaal zelluf) wordt beloond met een kleurloze ronde sticker en een boekje.