Meestal heeft de ander het gedaan, of de omstandigheden.

Ik heb niet zoveel met de gekte die rondom voetbal is geëvolueerd. Als jong jochie heb ik wel even getraind bij VV Nieuw-Lekkerland en zelfs een keer mee mogen spelen in een wedstrijd. De trainer liet me weten dat mijn positie rechtsachter zou zijn. Het feit dat hij me uit moest leggen wat dat  betekende was een indicatie dat ik wellicht een andere carrière zou moeten ambiëren. We verloren de wedstrijd. De trainer bleef aan en ik trainde nog wat door. Heb zelfs een keer een prijs gewonnen; een dikke reep chocola. Dat was een troostprijs omdat ik bij een voetbalquiz het minste aantal punten had weten te behalen. Ik heb toen maar een streep onder mijn voetbalcarrière gezet en ben gaan waterpoloën. 

Vanmorgen las ik in de krant dat er een WK gaande is en dat Nederland niet zo heel ver gekomen is. De bondscoach is opgestapt. Het lijkt een fenomeen te zijn geworden dat de coach bij voorbaat al verantwoordelijk wordt gehouden voor de slechte prestaties van het team. Dat is wel lekker voor de spelers, want zo heb je altijd een Zwarte Piet achter de hand waar je je eigen onderprestaties op af kan wentelen. 

Ik vind het een achterlijke ontwikkeling. Er moet met de vinger een schuldige worden aangewezen. En ja, de coach, voorzitter, directeur, leider komt op die plek terecht omdat hij/zij in staat wordt geacht de potentiële winst te optimaliseren en te maximaliseren. Ze hebben dat kunstje eerder weten te flikken.

Wat men uit het oog lijkt te verliezen, is dat de reis naar hogere winsten onderhevig is aan onverwachte en onvoorspelbare ontwikkelingen en factoren.

Ervan uitgaande dat twee min of meer gelijkwaardige teams een wedstrijdje spelen, heb je bij een potje voetbal ook een beetje geluk nodig. De bestuursvoorzitters van de grote oliemaatschappijen zullen binnenkort door de aandeelhouders op het schild worden gehesen. De door Trump (een "coach" die nooit z'n eigen verantwoordelijkheid zal nemen) geïnitieerde oorlog tegen Iran heeft de olieboeren geen windeieren gelegd. Die olieboeren hebben dus geluk.

Onze "eigen" boeren trekken ondertussen al lange tijd aan het kortste eind. Na jarenlang door "coach" overheid te zijn aangemoedigd om hun opbrengsten en winsten te maximaliseren, worden ze nu veroordeeld tot de strafbanken.

• Wat eens een vriendschappelijk, verbindend spel was, is verworden tot een wanstaltige commerciële miljardenbusiness. 
• De middels ellebogenwerk ingenomen monopoliepositie van veel te grote  commerciële bedrijven met hun geldgeile aandeelhouders aanbidden hun afgod Bolus en deze Bolus heeft niet zoveel met de spelers rechtsachter, maar kan tegelijkertijd niet zonder hen.
• Zijn we vergeten dat er zonder boer geen voer is? Alles wat wij cultuur noemen bestaat slechts bij de gratie van agricultuur. Neem dat weg en de hele boel stort in elkaar.

De gekte is overal. Ben ik de enige die daarvan moet kotsen?