Wel, de andere kant van de medaille van de kamer met de jacuzi is dat de hangruimte voor de deelnemers precies onder mijn kamer is en de vloer slechts een laag planken. Behalve de ademhaling van de geachte aanwezigen kun je woordelijk alles verstaan met als gevolg dat ik pas om 02.30 kon gaan slapen en om 06.00 weer eruit mocht.
Er hangt nu een waas in en om mijn hoofd; een soort van depressie. Ik overwoog eerst om alleen de schuldigen dood te schieten maar besloot dat dat een te rigorueze maatregel was en (watje) ben toch maar overgegaan tot het betonen van genade.
Daarom is de groep nog net zo groot als gisteren en het voelt als iets teveel sardientjes in een blik.
Het is nu 14.30 en ik heb nog twee sessies te gaaan.
Vavavond vroeg naar bed.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
De gevende mens is een beter mens
Ik las onlangs het boek The Storyteller of Auschwitz van Siobhan Curham. In een van de eerste hoofdstukken ontmoet de hoofdpersoon, de Jood...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten