Uitstel

Moeilijke dingen stel ik graag uit. Moeilijke gesprekken, moeilijke beslissingen. Hoewel de kerk Gods kerk is, is deze verre van volmaakt. We zijn met elkaar een groep professionele amateurs en om er met elkaar wat van te maken moet best wel een inspanning worden geleverd. Het idee dat "god alles heerlijk leidt" werkt denk ik alleen bij anderen. Bij ons zitten er gewone mensen in de kerk en zijn het gewone mensen die de gemeente leiden. Het gaat dan ook regelmatig "heerlijk fout". Een ding: als je populair wilt zijn, ga dan nooit een gemeente leiden. Waar je het voor de een goed doet, doe je het voor de ander helemaal fout.
Toch hebben deze mensen een ding gemeen: ze willen God kennen en dienen. In hun eigenzinnigheid, in hun narcisme, in hun teleurstellingen en tegenstellingen, in hun mens zijn. Er is een verlangen om God te ontmoeten; Hem te kennen en te gehoorzamen. Naast dat we met elkaar onderweg zijn, is ook iedereen individueel onderweg. De een is wat verder dan de ander (of denkt verder te zijn). Geduld met elkaar hebben en elkaar de tijd en ruimte gunnen om geestelijk te groeien is ontzetend belangrijk. Dostoevsky zei "Mensen zijn mensen en geen pianotoetsen".
Het punt is dat slecht nieuwsgesprekken bij het leven horen. Ze onderaan het "to-do" lijstje zeten gaat wel eventjes maar je kunt ze er niet eindeloos laten staan. Ze horen bij het leven.

Ik dacht van de week dat de beste manier om dit soort zaken te vermijden weglopen is. Maar er wordt al teveel weggelopen, teveel blijft onuitgesproken met als resultaat dat mensen elkaar op een afstand toeglimlachen maar hun harten blijven koud. En kou is de dood voor de kerk en intermenselijke relaties. De kunst is om met warmte de kou weg te werken; dat is de liefde van Christus. Het gaat dan niet om gelijk tegen ongelijk en de meeste punten scoren voor jouw eigen gelijk. Het gaat er dan om het beste voor de ander te zoeken.
Nou en het is precies die kunst waarin ik niet zo goed ben. De enige manier om een kunstenaar te worden is door het gewoon maar te doen.

Running in the rain, or what?

Ik was begonnen aan een veel te serieus blog over "lijstjes". Die heb ik net verwijderd. Te zwaar. te serieus. Te intens.
Het was nog donker toen ik vanmorgen wakker werd en m'n hardloopkleren aantrok. Beneden thee gezet en m'n hoofd buitende deur gestoken: regen.
Met de thee naar boven en snel onder de warme douche gegaan. Als het enigzins kan loop ik niet in de regen.

Ik beloofde mezelf dat, als het weer zou opknappen, ik me fit zou voelen, martha nog van me zou houden, het 30 graden zou worden, ik later op de dag zou gaan hardlopen.

Nu ben ik een boek aan het bestuderen van Eugene Peterson; "Under the unpredictable Plant". Met nog 27 bladzijden te gaan kan ik zeggen dat dit boek mijn kijk op het leven, het werk voor OM en de Brandaris gaat veranderen. Het zou te ver voeren om op details in te gaan (dat zou een vijf pagina tellend essay worden en niemand die mijn blog leest gaat ook nog eens een essay lezen), maar ik beloof je dat over die veranderingen de komende tijd het een en andere over in mijn blogs te lezen zal zijn.
Vanmorgen toen ik de dagelijkse 40 pagina's, waartoe ik me deze week heb verplicht, had bestudeerd, realiseerde ik me dat ik me euforisch voelde. Dat kon maar twee dingen betekenen; of ik had de ontdekking van de eeuw gedaan , of er zat een migraine te broeien.
Ik hoopte op het eerste maar, hoewel dat eerste deels best wel waar is, het tweede is me overkomen. Met pijnstillers onderdruk ik nu de pijn en overleef deze dag wel.
Stel dat de hoofdpijn helemaal wegtrekt zal ik mijn hardloopkloffie aantrekken en tien kilometer hardlopen, regen of geen regen.

Kettingzaag en Gebed

De 24 uurs economie rukt vol gas op en neemt Nederland met zacht geweld. We zagen het aankomen maar we deden er niets aan. Nu staan we met de rug tegen de muur en het tij is eigenlijk niet meer te keren. We zullen er mee moet leren leven.
Het kent ook z'n komische kanten. In de competitie om een sneetje of een puntje van de markt binnen te halen moet je bijvoorbeeld als dienstverlenend bedrijf af en toe creatieve oplossingen bedenken om of op tijd je product af te leveren, of je concurent af te troeven, of bij gebrek aan personeel wat extra uren draaien.

Zo werd ik vannacht om 3.30 wakker van het geluid van een kettingzaag. Eerst dacht ik dat m'n buurman een nieuw speeltje had en niet kon wachten om dat op de enige, nog overgebleven boom in z'n tuin uit te proberen.
Maar, bedacht ik al snel, het geluid kwam van een stukje verderop en na een half uur gissen uur besloot ik m'n oor de ruimte en de gelegenheid te geven tot een ietwat nauwkeuriger vaststelling van de geografische locatie van de audiobron. Op het balkon kwam ik tot de conclusie dat het geluid van voor het huis kwam alwaar een groenbedrijf bezig was met structureel snoeiwerk aan de groenstrook die zich tussen ons en de A13 bevindt.

Gerustgesteld dat het "alleen maar" een groenbedrijf was dat in het holst van de nacht bezig was met structureel snoeiwerk en niet een doorgedraaide malloot die net z'n vrouw had vermoord en nu in containerklare stukken aan het zagen was.
Kijk, dat laatste, dat zou ik echt vreemd hebben gevonden.

Ook ben ik er vandaag achtergekomen dat ik eigenlijk niet zo goed weet hoe je bidt. Er zijn duizenden boeken over geschreven (waarvan denk ik 99% in de afgelopen 100 jaar) en naar de tijd en inzichten gerekend zouden alle volgelingen van Jezus in no-time experts moeten zijn. Ik ben denk ik een uitzondering. Na 28 jaar voel ik me nog steeds als iemand die wel op de duikplank staat te springen maar niet durft of kan springen.
Hoe bad men in de 1900 jaar AD zonder alle hippe inzichten?
Hoe baden de Joden? De eerste christenen? Hoe bidden de Joden nu? Misschien moet ik eens in een synagoge gaan kijken. Als het goed is daar meer historisch besef en ervaring.
Als ik het gebed dat Jezus Zijn discipelen gaf te bidden (het onze Vader) als uitgangspunt neem, is er niets aan de hand met me, dan gaat het goed.
Maar het gaat om iets anders, denk ik. En dan doel ik niet op luisterend bidden, contemplatief bidden, proclamerend bidden en wat voor bijvoeglijke bepalingen we al niet kunnen verzinnen om de aard of richting van ons gebed te duiden.

En wat heeft dat bidden nu met die kettingzaag te maken? Eigenlijk niet zoveel maar als ik dan toch wakker lig dank ik God voor de volle maan die door de het raam van de balkondeuren de slaapkamer verlicht, dank ik voor Martha, de kinderen, de buren, m'n familie, vrienden, het leven, gezondheid, de gemeente, de wereld,....

Lunchen met Dick

Dat doe ik regelmatig. Dick is mijn vriend geworden. Hij is een wat oudere man en voorganger van een pinkstergemeente in Rotterdam.
Anderhalf uur eten we (meestal bij van der Valk) en praten we over onze leven, over dingen die spelen in onze kerken, onze dromen voor de kerk, Rotterdam en de wereld.
Dat doet me goed. Hij veroordeelt me niet maar is heel erg gerinteresseerd in wat ik doe en denk. En, andersom, ben ik in hem geinteresseerd, in hoe en wat hij denkt en vindt.
Ook al plannen we deze ontmoetingen overeenkomstig de chronos principes (zie het blog van maandag) de tijd die we samen doorbrengen is vooral een kairos ervaring. Geen agenda, geen haast, gewoon "zijn". Verbazing, humor, ontzetting, ideeen, beelden, zorgen...

Het is makkelijk om een bord in de lucht te steken met daarop "het gaat helemaal toppie met mij" geschreven. De brede smile op je gezicht bevestigd het omhooggestoken beeld. Maar het beeld loopt niet synchroon met je hart. Daar kunnen donkere wolken zitten, eenzaamheid, pijn, verdriet.
Als je dat met niemand kunt delen zul je je uiteindelijk langzaam terugtrekken in de anonimiteit van lege avonden achter de tevee of pecee.

Wat is de moraal. Christenen zeggen niemand nodig te hebben dan God alleen. Zij, dit dat volhouden hebben een groot probleem omdat diezelfde God niet wil dat de mens alleen is. In het scheppingsmodel vinden we een gemeenschapsmodel (Genesis 1-3). Zo heeft God het gewild en zo is het goed voor ons. Dus, het klinkt heel erg stoer en geestelijk maar ten diepste is het ongehoorzaamheid als mensen besluiten zich af te zonderen en alleen met God door te gaan.

Moraal van de moraal: ga vaker met Dick eten.

p.s. ik heb een stukje gescreven voor het Brandarisinfo over "intimiteit". je mag het lezen, maar het hoeft niet.

Artikel intimitiet

Laat maar zitten

Dat Blogje van gisteren moeten we maar gauw vergeten. Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat... nou ja, laat maar. Het kwam er allemaal wat ingewikkeld uit. Martha zegt me regelmatig dat ik heel er goed ben in het onnodig ingewikkeld maken van simpele dingen.
Maar, wat is simpel. Het is toch ook allemaal niet zo eenvoudig. Ik moet vandaag tanken. Nou, dan rijd je naar een tankstation, vult je tank met veel te dure diesel en reken af met je American Express card. Simpel? Simpel?

Dan begin ik bij het laatste. Waarom reken ik af met AE? Omdat voor elke euro die ik besteed ik anderhalve mile bij de KLM spaar. Door zoveel mogelijk met m'n AE te betalen heb ik dit jaar al een retourticket binnen Europe bij elkaar gespaard en/of een enkeltje naar Noord Amerika.
En dan zijn er mensen die denken dat tanken een simpele handeling is. Dat is het ook, als je bijvoorbeeld denkt dat de diesel en de benzine als eindproduct rechtsreeks onder het benzinestation in eindeloze voorraden ligt opgeslagen.
Je komt er wel achter dat het allemaal niet zo simpel is als de voorraad op is. Dan word je je bewust van de ongelooflijke complexitiet van eenvoudige handelingen.

Vandaag heb ik een simpele dag. Vanmorgen een vergadering voorbereiden, de agenda voor een Task Force in Atlanta (voor december) voorbereiden (en dat is nogal een klus omdat ik uit documenten die in de afgelopen jaren zijn geproduceerd als uitkomst van de vele forums die er rondom de thematiek 'recruitering' zijn geproduceerd moet distilleren wat van belang is voor deze specifieke Task Force).
Lunch met een voorganger. Vanmiddag verder met de Task Force papierwinkel en vanavond vergadering met de oudsten en diakenen.

En nu ga ik een eitje koken.

Chronos en Kairos

Twee begrippen die veel met elkaar te maken hebben maar een wereld van verschil uitmaken. Chronos (meetbare tijd) en kairos (tijdloze momenten) zouden we beiden vertalen met 'tijd'. En dat gebeurt ook. In de bijbel worden wel drie of vier verschillende Griekse woorden allen vertaald met het woordje 'tijd'. Soms biedt de context uitkomst maar niet altijd.
Je merkt dan hoe arm taal kan zijn. Voor ons in de westerse samenleving is tijd vooral "chronos". Alles wordt opgedeeld in meetbare brokken. De dictatuur van de agenda is eigenlijk vreselijk maar je ontkomt er tegelijkertijd niet aan.
Dit helpt mij ook begrijpen waarom mensen makkelijker te laat komen in de kerk of zich minder inspannen voor het werk in de kerk. Werk is vooral een chronos ding. Tegen betaling lever je een aantal uren van je leven in. Mijn waarde wordt hierbij vooral bepaald door het economische nut dat mijn leven heeft.
Kerk is vooral een kairos ding. Waarom zou ik uren inleveren voor iets waar ik niets voor krijg en ik uiteindelijk nog geld op moet toeleggen? Kairos is iets persoonlijks en in grote mate subjectief. De geur van gemaaid of gedroogd gras, de frisse lucht na een fikse regenbui. De voldoening van een veranderd leven, de vreugde van vriendschap.
Voor Kairos is Chronos nodig. Maar als al mijn chronos opgaat aan mammon wordt de kans op Kairos kleiner. En dat is in strijd met elkaar omdat we ten diepste een sterkere behoefte hebben aan Kairos dan aan Chronos.
Snap jij het nog? Mijn chronos zegt dat het bedtijd is. Welterusten

Post Post

Wat komt er na het post-modernisme? Wel, die vraag hoeven we ons niet meer te stellen. Wat er na het post-modernesime komt is wat we nu beleven. 'De vraag naar waarheid is weer helemaal terug op de kaart', zegt Cees Dekker, hoogleraar aan de TU te Delft in zijn voorwoord in het boek "Veritas, geraakt door de waarheid". Ik ben er net in begonnen maar weet nu al dat dit boek in de top drie van mijn beste boeken van de komende maanden terecht komt.
We leven in een tijd waarin religie helemaal hip is. Het is sexy om in iets te geloven. En het is al helemaal okay om er openlijk voor uit te komen dat je gelooft dat er iets meer is naast het zichtbare en tastbare leven.

Een geweldige kans dus voor hen die geloven die waarheid al gevonden te hebben. Pilatus stelde de vraag "Wat is waarheid" ,toen de Joden hem onder druk zetten om de onschuldige Jezus ter dood te veroordelen. Hij vonmd geen schuld in Hem en gaf dat ook toe. Hij bezweek echter onder de druk van de meerderheid. De waarheid van de massa woog zwaarder dan de waarheid van Jezus.
Daarom is een belangrijker vraag waar men antwoord op zoekt,"Wiens waarheid"? De mens is namelijk niet opzoek naar slechts objectieve, waarneembare feiten maar naar waarden die het waard zijn om voor te leven en desnoods te sterven.
En als Jezus dan zegt; "Ik ben de waarheid" wordt het pas echt interessant.

Ontmoedigd

Vanmorgen een slechte start na enkele ontmoedigende emails. Ik wilde wel dat ik het me allemaal niet zo aantrok. Als ik nu eens minder wakker zou liggen en me de zaken van het leven wat minder persoonlijk aantrok zou ik heerlijk onverschillig worden en ik vind dat ik dat al teveel ben.

Halverwege de ochtend trok de bui over en kreeg ik de schrijfgeest. Voor het infobul enkele pagina's volgeschreven over relaties (en een ietsepietsie over seks).

Vanavond uitgebreid geturkt met de buren.

Ook nog geprobeerd om naar een aflerving van Horatio Hornblower te kijken maar haakte na 15 minuten af.

Een door Oprah aangeprezen boek "The Road" van Cormac McCarthy heeft bij mij de categorie "net geen bagger" gehaald.
Andere boeken die hij schreef vind ik goed maar dit apocalyptische werkje is mij een beetje te zwart.

Praktizerend Atheist

Dat ben ik. Denk ik.
Hoe weet ik dat? Ik maak me druk en ik maak me zorgen! En ik lig er wakker van.
Volgens de informatie die insiders afgelopen zondag in de Brandaris hebben meegekregen en de rapportage die ik daarover uit enkele bronnen heb geabsorbeerd pas ik in het plaatje van die praktizerende atheist. En dat is best wel sneu voor mij want 28 jaar lang heb ik in de veronderstelling verkeerd een volgeling van Jezus Christus te zijn. En, om Jezus te volgen, is geloof en vertrouwen een voorwaarde.

Als ik Jezus goed begrijp heeft Hij het over de primaire levensbehoeften (Matteus 6). Daar gaat het zoeken van de heidenen naar uit, zegt Hij. We zien het toch om ons heen gebeuren dat mensen die niet op het koninkrijk gericht zijn vooral bezig zijn om het meest hippe en moderne hoopje georganiserd stof te verzamelen (een iets groter huis, een iets nieuwere auto, de nieuwste telefoon en gadget enz..).
Paulus zegt dat als we voedsel hebben en onderdak, dat ons genoeg moet zijn. Wees dankbaar en vertrouw op God, er is altijd nog wel een korst brood te vinden. Hoewel dat ook niet waar is voor duizenden hongerigen vandaag in delen van Afrika.
Miljoenen koninkrijkzoekers hebben alle reden om zich zorgen te maken over een korst brood, een warme deken, basisgezondheidszorg, schoon water, een veilige woonomgeving enz..
Ik heb mensen ontmoet die tot deze categorie behoren en het ontzettend moeilijk vinden om God te vertrouwen; voor wie de woorden van Jezus wel erg ver we klinken omdat hun realiteit zo hard en genadeloos is. Om ze dan te vertellen dat ze eigenlijk praktizerende atheisten zijn....

Nee, ik lig niet wakker omdat ik me zorgen maak om m'n levensbehoeften.
Ik lig wakker omdat ik wil dat het Koninkrijk van God hier en nu gestalte krijgt. Ik lig wakker omdat ik wil dat mensen oprecht en radicaal veranderen en de kracht van God in hun leven gaan zien werken.
Ik lig wakker om de ongerechtigheid op deze wereld, de uitbuiting, de armoede, het geweld.
Ik lig wakker om het narcisme dat in de kerk heerst (ook in de kerk gaat het nog veel te veel om ons, om onze groei, om ons welzijn, om onze te ontvangen en beloofde zegeningen).

Jezus heeft het in Matteus over vandaag. Wat doe ik vandaag. Volg ik God vandaag? Doe ik Zijn wil vandaag? Leef ik vandaag in Zijn koninkrijk? Geloof ik dat God vandaag groter is dan alle problemen op de hele wereld?
Door Gods genade kan ik hier JA op zeggen.

Maar vannacht lig ik waarschijnlijk weer wakker. Om iets wat (nog) niet is maar wel zou moeten zijn.
Als dat mij een praktizerend atheist maak; so be it.
De kerk slaapt eigenlijk te goed.
En zou het kunnen zijn dat die slaap niets te maken heeft met het zich geen zorgen maken maar alles met een slechts marginale interesse in en zorg om Zijn koninkrijk?

Half drie!!

Wakker! Ik lig wakker! Om halluf durrie in du ochtund!
En ik ben weer oom geworden. Storm (ja echt) den Ouden is vandaag ter wereld gekomen. M'n broer gaat er nog een keer voor. Succes ermee Leo en Yvette! Daar hoefde ik me niet druk over te maken. Je krijgt een telefoontje en dat wordt medegedeeld.

Maar goed, ik lag wakker en ik lag te malen. En waarover lag ik te malen? Over huiskringen. Kun je nagaan. Waar maak je je druk om, zou je zeggen. Helemaal mee eens; waar maak ik me eigenlijk druk om.
Goed, je kunt op zo'n moment het belsuit nemen: "per direct stop ik met me druk maken over huiskringen. Welterusten, Jan".
Nou, dat gaat dus niet zo. Hoe meer ik me voorneem om er mee te stoppen hoe heftiger het gaat malen.

Ik ga op m'n rug liggen en concentreer me op m'n ademhaling. Adem in. Adem rustig uit. Luister naar je ademhaling. Denk niet aan de kringen. De kringen liggen ook op bed en maken zich helemaal niet druk om zichzelf. Adem in. Adem rustig uit.
Het lukt.

Bijna...

Een mug!

Om 04.00 ga ik eruit en sluit de klamboe die permanent over, en om ons bed hangt maar niet altijd dicht is.
Na het dichtmaken van de tent met behulp van een electrocuteerder drie van die ellendelingen om zeep geholpen.

Uiteindelijk verdwijnen de kringen naar de achtergrond en probeer ik een besluit te nemen: zal ik wel of zal ik niet in m'n boek gaan lezen. Ik weeg pro's en con's af. Tijdens dit afwegingsproces moet ik in slaap zijn gevallen want opeens was het zeven uur.

Of ik de kringen heb opgelost? Welnee, natuurlijk niet. Je druk maken draagt nooit constructief bij aan een oplossing.
Jan z'n ratio snapt dat wel, alleen de rest van Jan snapt het niet.

Vanavond vroeg naar bed. I denk dat ik me vannacht druk ga maken om het jongerenwerk. Ik zorg er echter wel voor dat de klamboe keurig over en om ons bed hangt.