Gotisch Alternatief?

Ik kwam zojuist op de website Gothise.com terecht; een sociaal netwerk voor "alternative people." Uiteraard vroeg ik me af of ik mezelf kan kwalificeren als "alternatief." Alleen de context kan me helpen bij het beantwoorden van die vraag. Ik vermoed, als ik alleen al naar de gekozen titel voor het sociale netwerk kijk, ik mezelf niet alternatief kan noemen.

Alternatief is dat wat afwijkt van wat gebruikelijk is; de norm is.

Zit het niet ietwat in de mens ingebakken om zichzelf net iets anders te vinden dan de rest? We willen ons immers graag onderscheiden door bijvoorbeeld alternatief te zijn, gewoon te doen (niet meedoen met de malligheden van de massa), een bepaalde unieke kijk te hebben op iets (het even een tikkie anders). Zo kom je binnen homogene groepen ook alternatief denken en handelen tegen.

Zo kan het gebeuren dat er binnen een homogene groep evangelicalen, die eenzelfde wereldbeeld, godsbeeld en mensbeeld belijden, toch mensen zijn die alternatief genoemd kunnen worden; in min of meerde mate afwijken van de norm.

Het voelt een soort van goed; iets eigens, iets unieks hebben waarmee ik me onderscheid van de rest. Mijn passie en actiebereidheid om me te verzetten tegen geflest water (zie mijn blog van gisteren) maakt me niet helemaal uniek, maar wel een beetje. Maar ik denk niet dat het alternatief is. Er zijn al veel teveel mensen die het met me eens zijn.

Nu even naar de metafysische betekenis van het zoeken van de mens om alternatief te zijn en te doen. Let wel: de keuze om maar "gewoon te doen want we doen al gek genoeg," getuigt ook van een verlangen naar een alternatief.

Met mijn geloof in God die, naar ik geloof, de hemel en de aarde heeft geschapen, die heel het bestaan door zijn woord bijeenhoudt, die de mens heeft geschapen en zich uitermate inspant om de mens terug te zien keren naar Zijn oorspronkelijke bedoeling met die mens: het leven dat Hij voorstaat is de norm. Al het andere is alternatief.

Nu zijn er doemdenkers die slechts klein kijken, in het verval van de Westerse kerk een teken zijn van de spoedige komst van Christus zien en zichzelf met hun geloof als alternatief zijn gaan zien; de kleine minderheid die het leven op een alternatieve (Gods) manier wil leiden.

Wereldwijd is er een massale beweging gaande die ik "terug naar de norm" wil noemen. Miljoenen die kiezen om terug te keren naar God en Jezus belijden als hun verlosser. Alleen al in India, waar miljoenen Dalits tot geloof komen en daarmee een leven van hoop en perspectief binnengaan, is er een beweging gaande die zijn weerga niet kent. Het alternatief, eeuwenlange onderdrukking wordt graag door de meerderheid in stand gehouden omdat het onrust brengt in de politieke, sociale en economische balans. Als Gods Geest eenmaal aan de gang gaat komt er een beweging op gang die niet is te stoppen. Geweldig.

Maar kiezen deze Dalits daarmee voor een alternatief? In de ogen van velen ziet dat er wel zo uit en feitelijk is dat ook zo; ze besluiten namelijk om af te wijken van wat te doen gebruikelijk is.

In de echte wereld keren ze echter terug van een alternatief naar de norm.

En? Het werkt! Daar waar de mens herenigd wordt met zijn schepper krijgt langzaam maar zeker het Leven hen in alle vezels te pakken.

De alternatieven in onze tijd kunnen rekenen op mijn sympathie. Als je kijkt naar wat we van deze wereld hebben gemaakt, ons tegoed blijven doen aan zoveel meer dan we nodig hebben, de aardbodem volkomen uitputten, van gebakken lucht leven.. Ieder weldenkend mens zou dan op zoek moeten gaan naar een alternatief. De tijd alleen zal uitmaken of dat alternatief ons dichter bij het oorspronkelijke plan brengt of opnieuw uitmondt in een desillusie.

Kortom, dat leven met God is zo gek nog niet. Mijn geloof in Jezus doet iets met me wat ik nergens anders vindt: het klopt! Dat voelt superalto!

Geflest water

"Deze week besloot de meerderheid van de Tweede Kamer dat er op het Binnenhof alleen nog maar kraanwater wordt geschonken, en geen flessenwater meer. Iedereen die politiek Den Haag bezoekt, moet het dus vanaf nu doen zonder bron- of mineraalwater in flesjes. Dit komt door het ‘afscheidsvoorstel’ van scheidend CDA-Kamerlid en oud-landbouwminister Gerda Verburg. Zij diende vlak voor haar vertrek nog een motie in tegen het gebruik van flessenwater. Het feit dat de meerderheid van de Kamer vóór kraanwater heeft gestemd, noemde Verburg een ‘cadeautje.’" (Bron)

Nu verwacht ik niet dat Nederlanders of andere eerste wereldburgers, die vanuit principe stoppen met het zinloos nuttigen van water in dure flesjes en flessen, het geld dat ze hiermee besparen gaan investeren in projecten in die werelddelen waar men niet of nauwelijks toegang heeft tot schoon drinkwater. Als we dat massaal wel zouden doen, zou het wereld drinkwaterprobleem in korte tijd opgelost kunnen worden.

Water in (dure) flessen (zo'n 1000 keer duurder dan water uit de kraan) is in de eerste wereld nutteloos en pleegt een giga aanslag op het milieu. Het zou Nederland sieren als men en masse zou kappen met deze door marketingmachines opgedrongen praktijk.

De gedachteloosheid waarmee men geflest water aanschaft geeft te denken. Niemand koopt ooit een in de fabriek klaargemaakte boterham met kaas als deze, in plaats van de thuis klaargemaakte boterham die ongeveer 10 cent kost, het duizendvoudige daarvan zou moeten opbrengen (100 euro). Dan maar vasten, zouden we en masse besluiten.

Ja, dit is een zaak die mij aan het hart gaat. Let wel, er zijn tal van landen en gebieden waar geflest water een geweldige uitkomst en zegen is. Daar heb ik het niet over. Stel je nu eens voor dat de opbrangst van de meer dan 20 liter geflest water die per hoofd van de Nederlandse bevolking jaarlijks wordt genuttigd, wordt opgehaald in een collectezak. Hoeveel zou dat opleveren voor een schoon water project. Ik ga dan even uit van een zuinig scenario waarbij we de grote flessen van het huismerk van de Lidl kopen. Dan gaat het over 20 x 0,39 = 7,80 euro en dat vermenigvuldigen we met het aantal hoofden. Totaal ongeveer 7,80 euro x 16 miljoen levert ongeveer 125 miljoen euro op. Daar kunnen ze wel wat mee in de derde wereld.

Goed, ik moest dit even kwijt. Ik ga een glaasje water uit de kraan drinken. Rotterdam heeft volgens mij het beste water van Nederland. Misschien wel van de hele wereld. Wat een zegen!

Een indringend artikel met interessant link naar een video tref je hier aan.

Het is om te huilen

Gisterenavond naar de documentaire van Louis Theroux over een baptistensekte gekeken. Een tragisch voorbeeld van religie als opium die de zintuigen en het onderscheidingsvermogen vrijwel elke reailiteitszin ontneemt.

Het verrassende is dat veel van de uitspraken en de aangehaalde populaire bijbelverzen heel bekend klinken: gedachten over de eindtijd en de daarbij behorende tijdslijn en scenario's, Gods exclusieve groep van uitverkorenen zijn, afscheiden van de wereld, de exclusieve claim op waarheid, de strijd tegen de zonde.

Wat er vooral afdruipt is de ontkenning van menselijke gevoelens zoals verdriet, pijn, mededogen en medelijden. Deze worden gecompenseerd door harde actie, meedogenloosheid, het radicaal breken met eigen kinderen, het blij zijn met het oordeel van God. Theroux deed z'n best maar er opende zich zelfs geen klein kiertje dat deze dieper menselijke laag toegankelijk maakte.

Het onvermogen van gelovigen om zich op een gezonde manier tot de wereld te verhouden wordt in deze documentaire sterk uitvergroot. De Phelps clan is hiervan een karikatuur. Een karikatuur is nooit representatief voor de gehele groep maar laat het uiterste puntje ervan zien en laat daardoor juist helder zien met welke dilemma's veel gelovigen in het echie worstelen.

Het zicht op de genade kwijtraken kan alleen maar uitmonden in exclusief denken. Als het niet de genade van God is die de mens rechtvaardigt, moeten we wel iets anders bedenken. Het lijkt erop dat de mens hier gevoelig voor is; als ik, om de hel te ontlopen met een spandoek of sandwichbord de straat op moet, dan doe ik dat. Als schelden helpt (gesprekken over de waarheid zijn onmogelijk en een dialoog is niets meer dan de uitwisseling van verwensingen wederzijds) dan scheld ik. Als ik dan ook nog geloof dat ik scheld uit liefde en m'n kinderen uit zelfbescherming en liefde het huis uitzet dan ben ik wel heel erg ver afgedwaald van het beginsel van genade.

Kijkend naar de documentaire staat het huilen me nader dan het lachen. Waarom? Er is niets mis met het Evangelie maar wat wel mis is, is de manier waarop we ons hebben laten vertellen hoe we de Bijbel moeten lezen en interpreteren. De angst voor de hel en de mogelijke escape naar de hemel zijn m.i. te vaak een reden om dan maar christen te worden. Een gezonde overtuiging van zonde en de geweldige boodschap dat Jezus kwam om alle schuld, schaamte en angst op zich te nemen en de mens vrij zet, is een gezonder beginpunt. Hoe groter de genade voor mij, hoe groter de genade aan en voor anderen. Het is moeilijk om je te verzetten tegen iemand die liefde, genade en waarheid als kenmerk in zijn of haar leven praktiseert.

Ja, de familie Phelps zit er helemaal naast. Een tragische herinnering aan ons anders dat we maar een aantal keuzes verwijderd zijn van eenzelfde praktijk. God verhoede het.

Hoeveel is alles

Met Christus zou God de gelovige alles geven. Als een vrije gift (Romeinen 8:32). Onlangs kwam ik een oversimplistische interpretatie hiervan tegen. Dat was niet voor het eerst. Het lijkt erop dat veel evangelicalen het simplificeren van Bijbelse zaken tot hobby hebben verheven. "Alles is alles" en elke andere interpretatie zou een daad van ongeloof en van twijfel zijn.

Dan maar even doorvragen.

Een nieuwe Bentley of auto die niet kapot kan? Perfecte gezondheid? Zonneschijn wanneer ik daar behoefte aan heb? Minder slaap? Een huis in de duinen met uitzicht op zee met buren die op meer dan een kilometer afstand wonen? Een onderhoudsvrije tuin? Het scherpste geestelijk inzicht dat menselijk gezien mogelijk is? Een fiets waarvan de banden echt niet lek kunnen? Zo kunnen we nog wel even verder gaan.

Dan begint het nadenken, hoewel er ook zijn die vasthouden aan "alles is alles" en dat als je het echt wil, je het ook zult krijgen.

Dit soort simplificaties doet de geloofszaak geen goed.

Als de eigenaar van de plaatselijk supermarkt mij verrast met de mededeling dat ik de honderdduizendste bezoeker ben en als prijs van elk artikel in zijn winkel een exemplaar mag meenemen dan beperkt dat alles zich tot de winkelvoorraad. Als ik vervolgens naar de winkel ernaast loop en daar ook van ieder artikel een exemplaar in mijn karretje laad, begrijpt iedereen dat zo'n daad krankjorum zou zijn.

Context dus.

Wat vergeten veel bijbellezers dat toch. Het is zo verleidelijk om een vers te nemen en daar een universele toepassing op los te laten. Ieder gedachte in de Bijbel of een verhaal staat binnen een bepaald kader. Het grote kader van het hele boek en het kleinere kader van de directe omgeving van een passage.

Als Paulus zegt dat God on met Christus alle dingen geeft dan ben je aan jezelf verplicht om te onderzoeken binnen welke grenzen hij dat zegt en bedoelt.

Het gaat in Romeinen 8 over het alles dat God door Christus voor ons heeft bewerkt. En dan krijgt dat "alles" opeens een heel andere betekenis, diepte en inhoud. Omdat het is 'ingeperkt' kunnen we ons opeens verbazen over wat dat inhoudt; het wordt specifiek. Het "alles" in metafysische zin doet dat niet en leidt slecht tot verwarring omdat we weten dat we echt niet "alles" krijgen. Richt je op wat het wel inhoud.

Een welgestelde Romein had een zoon die zijn hart brak en een slaaf die zijn bewondering opwekte. Op zijn sterfbed besloot de man om zijn zoon te onterven en alles na te laten aan de slaaf, Marcellus. Hij liet het vastleggen en liet zijn zoon bij zich komen om te vertellen wat hij had gedaan. "Ik heb besloten om alles aan Marcellus na te laten," zei hij. "Echter, je mag een ding voor jezelf uit de nalatenschap kiezen." "Dan kies ik Marcellus!" antwoordde de zoon.

In ons geloof in Christus ontvangen we alles.

Love Wins

Ik heb het boek op mijn buro liggen en ik hoop het deze week te gaan lezen. "Love Wins" van Rob Bell heeft de gemoederen flink in beweging gebracht en een groeiend aantal zelfverklaarde deskundigen heeft de boodschap ervan bij voorbaat al veroordeeld. Aan de hand van op internet verschenen besprekingen van het boek en de daaraan verbonden conclusies meent de goegemeente zich een mening te kunnen veroorloven. Een reden des te meer om het boek zelf te lezen! Het is zonder meer niet aan te raden om de inhoud van een boek te beoordelen aan de hand van een recensie. Het gebeurt echter op zeer grote schaal. Hoevelen zijn er niet die de Bijbel nooit hebben gelezen en er toch een mening over hebben. Die mening is altijd de mening van een ander. Het is paradoxaal. De mens die zich erop doe voorstaan zelf wel uit te zoeken hoe zaken in elkaar steken, laten zich met het grootste gemak door anderen vertellen wat ze van een boek zouden moeten vinden.

Ik onthoud me dan ook voorlopig van enig commentaar op Rob Bell's boek.

Nu is er een aspect aan dit fenomeen dat wel te begrijpen is. Als Nederland wordt aangevallen door een externe macht, hoeven we ons niet perse te verdiepen in de achtergronden en de filosofieën die deze externe macht hebben doen besluiten om ons aan te vallen. Vooraleerst zorgen we er met elkaar voor dat ons land veilig blijft en onze vrijheid gewaarborgd; de aanval wordt impulsief geweerd want er staat nogal op het spel! Later kunnen we dan wel wat historische duiding plegen.

Dat fenomeen doet zich hier ook voor. Ik heb het boek nog niet geopend en laat me leiden door de tekst op de achterflap: "Het traditionele verhaal gaat als volgt... Zonder dat we er aanspraak op kunnen maken, biedt God ons uit genade eeuwig leven aan, gratis. Tenzij je niet reageert op dat aanbod. Dan zal God je voor eeuwig martelen. In de hel."

Lees ik in deze stelling iets van een vraagstelling? Kan het zijn dat Rob Bell die traditionele kijk op de korrel gaat nemen? Aan gaat vallen? Dat kan en mag niet! We hebben die traditionele, Bijbelse kijk op deze zaak immers keurig afgetimmerd in een waterdicht dogma?

Wat als ik door het lezen van het boek aan het twijfelen wordt gebracht? Het is toch veel beter om hartstochtelijk door mijn voorvaderen bevochten Leer te omarmen? Mijn leven ervoor te geven?

Kan het zijn dat de niet lezers zich hebben laten leiden door angst; zich hebben ingegraven in de loopgraven der geschiedenis, zich wapenend tegen een vermeende aanval? Of is er bij voorbaat al de twijfel dat ze onvoldoende geestelijke en Bijbelse ammunitie in huis hebben om zich een gebalanceerde mening te kunnen vormen?

Zomaar wat vragen die ik me stel alvorens het boek te openen en me in een schijnbaar open terrein met talloze verborgen landmijnen te begeven. Ik weet niet of ik nog durf.

Constante herrie

Het geluid dat het over de "Parallel" razende verkeersstroom produceert kan slechts langs de gebouwen weg die samen een soort van echoput vormen. We zitten hier nu vier dagen en ik ben er al een klein beetje knettergek van geworden. Vandaag weer naar huis. Het verkeer over de A13 ziek ik nu als een welkome oase! Alles is subjectief.

Nee, ik ben geen stadsmens. Ik zou van de stad moeten houden maar eerlijk gezegd verafschuw ik conglomeraties van mensen en gebouwen. Dat zit in de genen of zo. Mijn moeder vertelde me dat ik een huilbaby was, totdat mijn ouders besloten om me als experiment in een ledikantje te leggen (in plaats van de wieg met zo'n dom kapje erop. Ik was meteen huilbaby af! Een mens heeft ruimte nodig. Om te ademen, om te leven, om te zien!

Los daarvan, en om te voorkomen dat deze blog uitmondt in een litanie van zelfbeklag en andere zieligheid; het is geweldig om Moniek bij ons te hebben (en Roger die ons af en aan een poosje vergezeld maar is te ongedurig om een hele dag op te trekken met een groep ouwe sokken). Wat een geweldige meid. Ik ben trots op haar en hou zo veel van haar. Ik wil dat ze gelukkig is en dat is ze ook (nu nog ander werk).

We gaan ontbijten en daarna weer door de stad slenteren. Vanavond vliegen onze vrienden van Transavia ons weer naar Rotterdam. Foto's volgen.

Barcelona

Terwijl Nederland een prachtige nazomerdag beleefde, liepen we in Barcelona de ganse dag door de regen! Vandaag wordt het een warme dag. Buien hebben de lucht in en rondom Barcelona schoongespoeld en de warmte daalt als een luchtige deken over de vroege zondagmorgen heen. Terwijl de rest van de familie, Martha en haar ouders, nog op een oor ligt, geniet ik van de opkomende zon en een heerlijke Cafe con Leche. De dag mag beginnen. Gewapend met drie verse stokbroden begeef ik me naar ons appartement, een superklein driekamer appartement op de bovenste etage, derhalve door de marketingmensen han Barcelona Home tot Penthouse geproveerd. Zonder het riante terras zou het enorm behelpen zijn in het veertig vierkante meter tellende etablisement. Een woonkamer ontbreekt maar dat mag geen naam hebben. In Spaanse termen heet dit nog steeds royaal. Vandaag gaan we royaal genieten van de ruimte die Barcelona buiten het appartement biedt.

Scherp veroordelen

Het is een rare gewoonte en je hoort het mensen overal doen; een bepaling bijvoegen aan een begrip of woord dat op zichzelf al voldoende zegt. Blijkbaar is dat niet langer genoeg. Iets wordt niet langer veroordeeld maar 'scherp' veroordeeld. Men neemt niet gewoon afstand van iets maar 'grote afstand.' Iets is niet langer waar maar 'echt waar.'

Zo introduceerde een professor in de theologie in een van zijn lessen die ik volgde "True Truth" (echte waarheid), daarmee een onderscheid creërend tussen gangbare waarheid, die niet langer voldoende blijkt te zijn, en een overstijgende waarheid (of hij deze gangbare waarheid scherp veroordeelde is onduidelijk).

Het moet niet veel gekker worden.

Kan het zijn dat het beeld dat mensen hebben bij op zichzelf duidelijke begrippen en woorden zo algemeen of nietszeggend is dat een kwalificatie of bepaling noodzakelijk is geworden om duidelijk te maken dat het in dit geval menens is.

Bepalingen hebben alleen zin als er iets wezenlijks verandert of wordt toegevoegd.

1. Als Jezus zegt "Ik ben de ware wijnstok, " is die bepaling van groot belang omdat deze juist de kern van de zaak raakt. Dat was een pittige boodschap! Juda was en is niet langer de wijnstok. De door God verwachte vrucht werd door Juda niet voortgebracht. Jezus claimt die vrucht wel voort te kunnen brengen en "door in Hem te blijven" kunnen we op dat gegeven mee liften!

2. "Dat is een leuke jongen," zegt het meisje. Voor de betreffende jongen kan de bepaling 'leuke' alle verschil maken en zelfs bepalend zijn voor wie zijn toekomstige partner wordt.

Taal is een raar ding. Woorden gaan een eigen leven leiden. De beelden die woorden oproepen veranderen mettertijd. Mijn beeld bij oordeel is vrij pittig. Een 'scherp oordeel,' zoals onze premier Rutte deze week uitsprak over de vermeende gesproken woorden van een collega van Wilders, krijgt iets lacherigs als hij erbij lacht. Dan implodeert het beeld dat ik er bij had. Misschien hebben we iets nodig dat nog scherper is. Zolang er echter geen enkele consequentie aan een oordeel of een scherp oordeel wordt verbonden, is het niet meer dan een willekeurig bijeenvegen van een aantal bestaande letters die toevallig een woord vormen dat we allemaal kennen maar verder totaal onschuldig is.

Gelijk hebben

Vanmorgen werd ik wakker en moest nog eens nadenken over de ruzie tussen Paulus en Barnabas. Vervolgens kon ik niet meer slapen en nu zit ik om 05:15 ergens in een staat van ontbinding verkerend hotel in Wigan (nabij Preston) mijn "complimentary" mok thee te drinken alvorens ik mijn boeltje inpak en naar het 50 kilometer verderop gelegen Liverpoolse John Lennon International Airport reis alwaar een toestel van KLM me naar Amsterdam zal vliegen.

De ruzie tussen deze twee mannen was eerder deze week ter sprake gekomen en ik hoorde de echo van een vraag die een mijner collega's stelde: "Ik zie er naar uit om daar met Paulus nog eens over door te praten. Met name de vraag 'wie had er nu gelijk,' houdt me bezig."

Opeens viel het, nog uit het gulden tijdperk stammende, kwartje bij me. Het gaat helemaal niet om wie er gelijk had! De Westerse mens heeft de bij genetische ingebakken behoefte om zaken in te delen in juist en onjuist, goed en fout en kan maar moeilijk met "grijs" leven. "Grijs" staat voor compromis, schimmigheid, onduidelijkheid: "grijs" is voor watjes. Nu blijkt in de praktijk dat we toch best wel plaats voor grijs hebben in ons leven, vooral als het om onszelf gaat. Daarover heb ik al eerder geblogd (wil niet zeggen dat ik er over uitgeblogd ben).

De westers dominante schuldcultuur dicteert mede het soort vragen dat we stellen.

De vraag wie er gelijk had, is in zekere zin zelfs irrelevant. Zowel Paulus als Barnabas hadden legitieme redenen waarom Johannes Marcus wel of niet mee op reis zou mogen. Paulus had moeite met het gebrek aan doorzettingsvermogen van JM terwijl Baranabas er pastoraler naar keek en misschien de hete adem zijn familie in de nek voelde (JM was familie van hem).

Hoe dan ook, het gaat niet om een competitie waarbij beide deelnemers punten scoren en degene met de meeste legitieme argumenten door mag naar de volgende ronde.

1) In het grote verhaal van God doet het er niet zo heel toe. Hij krijgt wat Hij wil: twee zendingsreizen, in plaats van een. De jongens waren na één zendingsreis al in een patroon terecht gekomen. Tel daarbij op het opvallende zwijgen (het niet ingrijpen) van God en we krijgen iets meer oog voor die kant van het mysterie. Het "niets" van God in menselijke dilemma's kan zomaar tot iets groters leiden.

2) De omvang van de verantwoordelijkheid die God bij de mens legt om zelf zaken uit te zoeken, beslissingen te nemen en met de gevolgen van die beslissing te leven. Kiezen tussen twee betekent niet altijd dat de een altijd beter is dan de ander. Dan heb ik het niet over duidelijke morele kwesties: zal ik wel of niet iemand zwartmaken. Het gaat over de verfijndere kwesties waar zelfs het scherpste onderscheidingsvermogen het niet helder krijgt. Twee in zekere zin gelijke opties leveren op termijn twee totaal verschillende verhaallijnen op. De keuze is daarbij aan ons. Het helpt om de mogelijke verhaallijnen uit te tekenen en te kiezen voor het verhaal dat de voorkeur heeft.

3) We zijn en blijven mensen. Hoezeer we ook trachten om in vrede en eenheid met elkaar op te trekken; er komt een moment dat we lijnrecht tegenover elkaar kunnen staan. Kunnen we dan ieder onze eigen weg gaan en toch vrienden blijven? We hebben daar niet al teveel informatie over in de Bijbel maar het lijkt erop dat ze niet meer samen hebben gewerkt (dat hoeft dus niet zo te zijn, maar we komen ze niet meer samen in het verhaal tegen). Onze gebrokenheid blijft van invloed op onze relaties en de manier waarop we samenwerken.

In OM komen we dagelijks voor dit soort dilemma's te staan. Op kleine schaal maar ook op grote schaal waarbij ongeacht welke mogelijke verhaallijn dan ook, de keuze die gemaakt wordt verstrekkende gevolgen heeft voor de organisatie zelf, en tot heel ver daarbuiten.

Daarbij bedacht ik ook dat naarmate we verder van een verhaal afstaan, het een stuk eenvoudiger is om een keuze te maken. Op het moment dat je zelf midden in het verhaal zit, is het opeens een stuk minder eenvoudig. Het leven is complex, mensen zitten maar raar in mekaar en dat ongeregelde zooitje moet er wat van zien te maken.

Het is al niet eenvoudig om God te gehoorzamen als Hij spreekt; om te horen wat Hij zegt als Hij niet spreekt vraagt om zeer geoefende oren.

We zijn er bijna

Breng een groep bestaande uit 14 mannen en vrouwen die een voorkeur hebben om dingen te doen en praat twee en een halve dag over doelen, plannen en strategieën. Als je de ingehouden energie op zou kunnen vangen zou je 2000 gezinnen een jaar lang van stroom kunnen voorzien. De creatieve energie die loskomt moet gekanaliseerd worden anders komt het niet verder dan papier. Wat gaan we doen? Wie gaat het doen? Wanneer is het af? Wat is er voor nodig?

Een van beperkingen die we tegenkomen is capaciteit. In OM ontbreekt het echt niet aan visie. De grootste zorg is capaciteit. En dan heb ik het niet alleen over geld. De neiging bestaat om te denken dat geld het grootste obstakel is. Dat is het mijns inziens niet. De grootste uitdaging is om de juiste mensen te vinden en die op de juiste plaats te zetten.

Vandaag zetten we de twee dagen van ideeën, suggesties, zaken die moeten gebeuren en die kunnen gebeuren om in doelen die specifiek, meetbaar/uitvoerbaar, realistisch en doenlijk zijn, binnen een bepaald tijdspad.

Het grootste gevaar na dit soort sessies is dat ideeën niet verder komen dan de map waarin ze worden opgeborgen.

Goed, mijn agenda om de verschillende afdelingen naar elkaar te laten luisteren en met elkaar mee te laten denken (vooral veel met gemengde kleine groepjes werken) lijkt te slagen. Je ziet het respect, begrip en de waardering voor elkaars activiteiten groeien.

Bottom line: hoe draagt dat wat wij doen actief bij aan het effectief uitvoeren van de Bijbelse opdracht om discipelen te maken van alle volken. Iedere stafwerker moet deze vraag in 30 seconden kunnen beantwoorden. Als er twijfel bestaat over het antwoord? Kappen met die activiteit.

Een groeiende organisatie zal haar administratie en HR activiteiten ook zien groeien. Hoe groter de organisatie, hoe (in absolute zin) groter de "pre en after sales" afdeling zal zijn.

Een opdracht die ik mezelf heb gegeven is om te zorgen dat er duidelijke verbindingen zijn tussen de ondersteunende en uitvoerende taken. Niemand mag zich kunnen verstoppen in een kantoortje om daar zijn of haar dingetje te doen. Echter, daar waar de capaciteit onvoldoende is, is het gevaar dat dat gebeurt, zeer groot. Geen tijd dan alleen voor mijn ding is de dood in de pot.

Dan kun je alle geld in de wereld hebben maar je organisatie wordt gereduceerd tot een vegeterend, zichzelf in leven houdend.. ding.