De Code

Vanmorgen de laatste bijeenkomst van de international leiders. Een klein groepje blijft nog twee dagen om verdere plannen uit te werken voor het uitrollen van The Code of Good Practice (for support and development of OM personnel) over de hele organisatie. Een leider is in principe geneigd om te denken dat hij of zij een prima leider is en goed voor zijn/haar mensen zorgt. Echter, er bestaan geen volmaakte leiders en naast dat een leider unieke sterke kwaliteiten heeft, zijn er altijd unieke zwakke plekken. Het is het gevolg van het feit dat we gebroken mensen zijn die in een gebroken wereld leven en werken. Dat moeten we onder ogen willen zien. De Code omschrijft wat we met elkaar hebben afgesproken over hoe een gezond team met gezond leiderschap eruitziet. Zoals er financiële audits bestaan voor een organisatie moet er ook een audit zijn voor leiderschap en team. Het afgelopen jaar hebben we deze code in een aantal landen getest. Ik heb een aantal leiders laten vertellen wat deze audit voor hen en hun team heeft betekend. Het resultaat hiervan is meer dan we verwachtten. OM velden met hun leiders staan zo'n beetje in de rij om met de code aan de gang te gaan. Op termijn zal dit betekenen dat we gezondere teams hebben met gezonder leiderschap. Dit is voor mij een van de bemoedigende uitkomsten van deze internationale leidersconferentie.

Onderzoek in de zendingswereld toont aan dat het overgrote deel van de werkers die het veld verlaat dit doet om redenen die te maken hebben met inadequaat leiderschap en/of gebrek aan zorg en opleiding. De Code gaat ertoe bijdragen dat deze achterdeur van het zendingswerk, de olifant in de kamer die iedereen ziet en door de meerderheid wordt genegeerd, wordt benoemd en erkend. Het geestelijke sausje wat er doorgaans overheen wordt gegoten; "de Heer leidt ons ergens anders heen," kan in de fles blijven zodat de naakte feiten zichtbaar worden en een gezondheidsplan worden opgesteld.

Inclusieve liefde en Exclusieve weg (slot)

"Wat komt er eerst? Het woord of de daad? In de Bijbel vindt je geen nadrukkelijk volgorde en er bestaat een creatieve spanning tussen de twee die we waarschijnlijk altijd nodig zullen blijven hebben om ons scherp te houden.

Joel Edwards besloot zijn serie vanmorgen aan de hand van Handelingen 4:8-12 waar we de eerste christelijke apologetiek aantreffen. "Op grond waarvan, op wiens gezag, stichten jullie verwarring, breken jullie in op de economische en sociale status quo?" De discipelen moeten hun goede daad verdedigen en hun verdediging is luid en duidelijk: De naam van Jezus Christus.

Als je de wonderen van Christus bestudeerd, realiseer je je al snel dat deze altijd verder reikten dan alleen het fysieke. Alle wonderen hebben directe gevolgen voor de socio economische werkelijkheid van de betrokkenen en hun omgeving. De melaatse die wordt genezen krijgt de opdracht om "naar de zijnen" terug te keren. De blinde man wordt gevraagd wat hij van Jezus wil? Genezing zal gevolgen hebben. De textuur van zijn leven zal ingrijpend veranderen en is dat wat hij wil? De verlamde in Handelingen 4 zal nooit meer aan de poort van de stad zitten bedelen. De gevolgen voor zijn leven en werkelijkheid zullen ingrijpend zijn.

In handelingen 6 lezen we over de weduwen die worden achtergesteld. Oppervlakkig gezien lijkt het te gaan over de instelling van het ambt van diakenen, maar dat is slechts bijzaak. Het kruis van Golgotha heeft als gevolg dat de goedheid van God die daarin wordt gedemonstreerd haar weg dient te vinden naar de praktijk van het leven. De kerk komt tot een stilstand. Dit is belangrijk. Iets dat verkeerd is moet worden recht gezet. Er wordt geen commissie in het leven geroepen om de zaak theologische te verkennen. Er moet gehandeld worden, en wel direct! Een aantal A+ apostelen en discipelen wordt aangesteld om deze ongerechtigheid meteen te herstellen. Daden zijn het empirisch bewijs van de goedheid van het kruis. Daarom bestaat er geen verschil tussen "Heilig, heilig, heilig," en "laat Mijn volk gaan." We zijn getraind om ons te vereenzelvigen met Mozes en de brandende braambos maar niet met de verschijning van Mozes voor Farao met de roep om gerechtigheid. In Gods hart zijn deze twee, aanbidding en actie, gelijk.

Gisterenavond werd het werk van OM India gepresenteerd. De 103 scholen, de talloze klinieken, 3000 Good Shepherd kerken die de afgelopen jaren zijn ontstaan, HIV/Aids preventie, de tomeloze inzet voor sociale gerechtigheid, tekenen en wonderen en de meer dan 100 buffels die zijn aangekocht om gezinnen van een bron van inkomsten te voorzien en de talloze micro enterprise initiatieven; het past en hoort allemaal bij elkaar.

De inclusieve liefde van God en de exclusieve enige Weg bestaan in een creatieve spanning met, maar niet in tegenstelling tot elkaar.

Hij beschermde het recht van armen en behoeftigen –

en hij leefde in voorspoed.

Is dat niet: mij kennen?

– spreekt de HEER. (Jeremia 22:16)

De HEER van de hemelse machten houdt het recht hoog,

de heilige God toont zich heilig in zijn gerechtigheid. (Jesaja 5:16)

Gerechtigheid, rechtvaardigheid en heiligheid; ze zijn onlosmakelijk. Er zijn talen die hier dan ook maar een woord voor hebben.

Aan de kerk de taak om de goedheid van het kruis te demonstreren.

Aanstoot geven of nemen

De kern van Joel Edwards boodschap van vanmorgen was dat de discipelen van Jezus geen aanstoot gaven maar dat door de omgeving aanstoot werd genomen (o.a. in Handelingen 19). Dat is een groot verschil. De discipelen organiseerden geen kruistochten (crusades) maar zochten het gesprek op. Om andere geloofssystemen af te kraken of te bevechten had geen plaats. Dat past niet bij een volgeling van Jezus. De eerste generatie keek niet neer, noch veroordeelde hen die een ander, of geen geloof aanhingen; ze prezen de naam van Jezus.

Jezus zelf ging niet in op de discussie welke berg de beste was op op te aanbidden (Johannes 6): "Ik ben niet gekomen om daar over te praten, ik ben gekomen om Leven te geven."

De kern is dat we dienen te zoeken naar manieren om dichter bij anderen te komen zodat zij de liefde van Christus beter zien en begrijpen.

Toen Hij twaalf jaar was, vonden zijn ouders Hem in de tempel, luisterend en vragen stellend.

Dat is een iets andere aanpak dan de praktijk die gemotiveerd wordt door de gedachte dat hoe meer mensen ons vervolgen, hoe heiliger wij wel (moeten) zijn. Vervolging als bewijs van ware navolging? De eerste generatie werd vervolgd, inderdaad. Maar ook lezen we dat ze goed bekend stond, in aanzien was, bij velen.

Paulus in Athene, het epicenter van pluralisme, zoekt niet de confrontatie, maar een aanknopingspunt dat de bodem vormt voor een eerlijk gesprek van waaruit gesprekspartners een meer geïnformeerde en overwogen keuze kunnen maken over wat ze met Jezus aan moeten.

De praktijk van de eerste gemeente staat haaks op de reactieve en polariserende "tegen-groepen" en demonstraties die worden aangedreven door angst of het idee dat we God moeten verdedigen.

De naam van Jezus verhogen en grootmaken is een betere methode. Jezus wist heel dicht bij de mens te komen. Geconfronteerd met de nabijheid van het licht kwam en komt de mens wat eerder tot een (zelf)oordeel.

Tegen iets zijn is vrij gemakkelijk maar in het licht van het Evangelie een niet te verkiezen methode die alleen maar afstand creëert en stereotypen en vooroordelen bevestigd. Het licht laten schijnen zodoende afstand te overbruggen is een stuk christelijker.

Een exclusieve weg en een inclusieve God

Joel Edwards verwoordt wat de meeste volgelingen van Christus voelen: "hoe verhoudt een exclusief Evangelie, waarin Jezus Christus als de enige weg tot God wordt voorgesteld, zich tot een God die de hele wereld liefheeft. De "intoleratie" van de Ene Weg laat brandmerkt de christen als iemand die geen ruimte heeft in zijn of haar hart. Ieder ander geloof of overtuiging wordt door deze exclusiviteit impliciet gedegradeerd tot een onmogelijke weg.

Als we op zondagmorgen met gelijkdenkenen bijeenkomen levert dit niet al teveel problemen op. Het probleem ervaren we als we op maandag naar ons werk gaan en ons concentreren op de opdracht om onze naaste lief te hebben. Maar hoe ervaart deze medemens onze claim op exclusiviteit? Het is zeer waarschijnlijk dat hij zich bij voorbaat al buitenspel gezet voelt.

Hier antwoord op deze paradox is niet eenvoudig. Jezus is namelijk óf De Weg óf een van de vele wegen. Is Hij een van de vele wegen, dan verliest het Woord van God al haar zeggingskracht en gereduceerd tot een boek met een aantal aardige richtlijnen voor het leven.

Jezus kwam dat probleem tijdens zijn leven ook tegen en het wekte ook toen de haat van de wereld op.

Hoe kun je een dialoog voeren als het hart al heeft gekozen voor een monoloog? Ik ben benieuwd hoe Edwards dit vanmorgen en morgen verder met ons verkent.

Ik geloof dat een deel van het antwoord in de manier waarop Jezus er zelf mee omging te vinden is. Hij kwam namelijk niet om te oordelen maar om te behouden. Het oordeel liet Hij aan de Vader, die alle harten doorzoekt.

Daar waar ik stop met oordelen en dat aan de Vader laat, ben ik vrij om lief te hebben.

De euro komt naar je toe!

Nob Sakai, de leider van het OM werk in Japan, sprak met diepe bewogenheid over de verwoesting die de recente aardbeving en tsunami heeft aangericht. Infrastructuur kun je herstellen, auto's kun je vervangen maar een mensenleven is onvervangbaar. De mens krijgt maar een kans. In een tijdspanne van nul tot zeg maar zo'n honderd jaar moeten we er wat van zien te maken. Het is ook in diezelfde tijdspanne dat we een keuze maken tussen licht en duister. Maar dat impliceert dat men dan wel het verhaal over licht en duister heeft gehoord. Het getroffen gebied in Japan is nu net zo'n gebied waar het Goede Nieuws het minst bekend is.

Ieder mensenleven is kostbaar in Gods ogen. Levens die abrupt eindigen door natuurgeweld of ongelukken; het zou niet mogen. Maar toch gebeurt het. Iedere dag weer. In het verkeer, op het werk, gewoon thuis; duizenden levens gaan dagelijks over van het tijdelijk naar het eeuwige.

De bestemming van al die levens staat op het spel.

Als het Evangelie Goed en Nieuw is, zou iedereen het moeten kunnen horen. De kerk heeft de middelen en de mensen om dat te verwezenlijken. Toch geeft ook de kerk de voorkeur aan investeringen in zichzelf. Zelfverbetering, zelfverwerkelijking en in veel gevallen ook zelfverrijking; ik schat dat zo'n negentig procent van iedere euro die de collectezak wordt gestort, direct en indirect bij de gever terugkomt.

Begrijp me goed, het kost wat om die nieuwe gemeenschap van pelgrims te onderhouden. Dat snapt iedereen. Maar investeringen in hen die zich inzetten om dolende zielen te zegenen met Goed Nieuws, is nog altijd de sluitpost op de begroting. En dat terwijl het de voornaamste opdracht is die de Heer aan Zijn kerk gaf: maakt discipelen!

Rust en Beven

Wat een aardbeving zeg, en wat een enorme verwoesting. Ik verwacht dat een aantal collega's uit de regio niet in staat is om naar Maleisië te reizen voor de Internationale Leiders Vergadering die zondag begint. Tegen zoveel natuurgeweld is niets en niemand bestand. Geeft je ook wel te denken. Nederland met haar dijken zou niets beginnen. We hebben met al onze technieken en zelfverzekerdheid gewoon het nakijken.

Vandaag de retraite afgerond en met elkaar verder nagedacht over lessen uit het leven van David. Een simpel diagram maakt zaken vaak duidelijk. Als je het leven van David bestudeert ontdek je, onder andere, dat hij, als leider, een redelijke balans had tussen "communion, community en mission."

Mijn aantekeningen van vandaag. tegenwoordig in OneNote. Wel handig stukje gereedschap

In OM ligt de nadruk sterk op community en mission. Echter, als men de persoonlijke community met God verwaarloost, zal op termijn de community en het werk tot stof ineenschrompelen. De retraite beoogde met name de ogen te openen voor het belang van het onderhouden van communion met God. Er zijn er ook die alleen maar gericht zijn op communion en of community en geen gezond besef hebben van hun taak of plaats in het leven. Ook dat leidt tot stilstand. Met name binnen het protestantisme ligt de nadrik vooral op mission; ons werk. Dat is de focus. Al het andere is bijzaak of sluitpost. Interessant is om het ritme van een Hebreeuwse dag te observeren. Die begint om 18.00 met eten en vervolgens slapen. Dat is het opstaan en weer eten en ten slotte is er het werk. Werk wordt voorafgegaan door rust en brandstofinname. Geeft te denken.

Schitteren in het duister

Tijdens de retraite wordt o.a. het leven van David bestudeerd. Een interessante man die, zou hij in Nederland leven, waarschijnlijk levenslang met TBS had gekregen. Ook een man die wist te schitteren in het duister en dat is een bijzondere kwaliteit. Schitteren in het licht, wanneer iedereen toekijkt is wel wat anders dan eenzelfde karakter tonen in het duister; als de lichten gedimd zijn en het publiek naar huis. In de verhalen over David krijgen we een man te zien die, naast dat hij vreselijke domme en zelfzuchtige dingen deed, zoals de echtgenoot van de buurvrouw waarop hij verliefd was laten doden (hij kwam er niet zomaar mee weg en moest zwaar boeten), als het zwaar weer werd en zijn karakter onder druk kwam te staan, zijn integriteit wist te handhaven. Hij bleef zichzelf in het juiste perspectief zien. Eerst God, en dan de mens.

Daarom liet hij Saul in leven, ook toen hij de gelegenheid had om hem te doden en zijn plaats in te nemen. David geloofde dat zijn tijden, en daarmee alle tijden, in Gods hand zijn. Hij raakte dan ook niet in paniek en/of probeerde God een handje te helpen. Hij wist zichzelf toe te vertrouwen aan Gods hand en oordeel. Ook toen hij zijn straf moest ondergaan en vastte en bad in de hoop dat God in Zijn genade van gedachten zou veranderen.

Goed, vandaag verder met stilte en David, voor zover dat mogelijk is althans. Er is zoveel afleiding hier in het hotel. Vrienden en collega's die ik lange tijd niet heb gezien staan plotseling voor je neus en je kan dan niet net doen alsof ze er niet zijn.

Vandaag wat minder heimwee. Als je uitgerust bent ziet de wereld er anders uit. Toch zou ik liever thuis zijn. Ik mis Martha!

Heart to Heart

Vandaag is de Retraite begonnen. Luisteren naar God. Contemplatief bidden. Ik probeer mee te doen. Iemand leest een tekst. Het gaat over Jezus maar dat is ook zo'n beetje alles wat ik me er van opvang. We krijgen huiswerk. Na tien minuten zet ik CNN Worldnews aan. Ik kan me niet concentreren. Eigenlijk wil ik het liefst naar huis. Ik geef de schuld aan de lange reis en de veel te korte eerste nacht in het doorgezakte hotelbed. Morgen voel ik me waarschijnlijk een stuk beter. Er zijn zoveel mensen waarmee ik moet praten. Hier kom ik stafwerkers tegen waar ik leiding aan geef en die ik waarschijnlijk pas over een jaar weer zie. Dus, uitbuiten die hap.

Ook veel pijn. Een van m'n collega's wil met me praten maar doet dit het liefst in een restaurant waar we anoniem zijn; in de OM gelederen komt hij teveel mensen tegen die hem veel pijn hebben gedaan. Ja mensen, het blijft toch een heleboel mensenwerk in een christelijke organisatie.

Net even met Martha gepraat en dat geeft de burger weer moed!

Geld en/of Relaties

Helaas zal ik de lezing van Antoine Bodar op 21 Maart in Cafe de Bovenwereld moeten missen. Daar staat echter het voorrecht tegenover om de komende weken veel vrienden en collega's weer te zien in Maleisië. De jaarlijkse Internationale Leiders van OM is, naast de eigenlijke vijf dagen waarop officiële zaken worden be- en afgehandeld, een samenklontering van subgroepen die in verschillende hoedanigheden bij elkaar komen. Zo is het de "track" voor bestuursleden, een "Spiritual Retreat Track" (waarvoor ik verantwoordelijk ben), Area bijeenkomsten (OM Internationaal is opgedeeld in een tiental area's of, regio's, die van de gelegenheid gebruik maken om bij elkaar te komen en na afloop zijn er twee trainingsdagen voor "Code of Good Practice facilitators, waar ik verantwoordelijk voor ben. Als ik het allemaal tot in detail uit moet leggen zijn we twee blogweken verder, dus ik laat het maar bij deze korte opsomming.

We krijgen wel eens de vraag, en dat is een vraag die we onszelf voortdurend stellen, of het wel de moeite en de kosten waard is om zon'n 300 leiders vanuit alle werelddelen bij elkaar te brengen. Het kost namelijk nogal wat.

In het huidige virtuele tijdperk moet dat toch anders op te lossen zijn?

Een van de grootste uitdagingen voor een groeiende internationale club zoals OM die voor haar groei en ontwikkeling afhankelijk is van relaties, is hoe deze in stand te houden en te verdiepen. Er is geen andere manier dan ervoor te zorgen dat je el;kaar op gezette tijden ontmoet. Oog in oog en hart tot hart.

Voor sommige leiders is het ook het enige moment in het jaar dat ze samen met anderen God kunnen groot maken. Het hele jaar moeten ze alert zijn op vijandige elementen. Ook dit jaar zijn er weer leiders die de toegang tot het land dat ze tot huis hebben gemaakt, is ontzegd. Met name voor hen is zo'n internationale bijeenkomst motiverend en nodig.

De waarde van relaties laat zich niet in geld uitdrukken en geld kan de relaties ook niet vervangen. Je kunt alle geld van de wereld hebben maar als het ontbreekt aan goede en gezonde relaties is zelfs geld een ticket naar de eigen ondergang.

Ademende dag

De dag ademt weer en het duister vlucht.

Een bijzondere eigenschap van licht is dat het de duisternis verdrijft. Als het licht aangaat heeft de duisternis geen schijn van kans. Daarom is een van de namen van Jezus, het Licht van de wereld, zo'n sterk beeld. Wat een hoop spreekt daar uit.

De wereld licht in duister gehuld. De duisternis van tirannen, despoten, graaiende alleenheersers, sekteleiders, dieven, moordenaars, manipuleerders en tal van andere duisternis niet verdragende praktijken.

Wat al deze zaken gemeen hebben is de leugen; het jezelf op de plaats van God stellen waarbij jouw norm het uitgangspunt wordt. Als maar genoeg mensen om je heen roepen dat iets okay is, ga je er uiteindelijk zelf in geloven.

De twee geliefden brengen de nacht samen door, elkaar verwarmend en beschermend. Dan wordt het langzaam licht: de dag begint te ademen en het duister vlucht. (Hooglied 2"17) en ze kunnen elkaar laten gaan, vertrouwend op de kracht van het licht. In het licht zijn ze veilig voor de kracht en de macht van de duisternis.

Mijn gebed is dat het Licht in deze wereld schijnt.