God wakker maken

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief.

Eerder schreef ik een blog over een van mijn laatste uit te voeren opdrachten voor mijn studie. Die ging over "worship." Met enige tegenzin heb ik die opdracht gemaakt. Die tegenzin zat hem in het feit dat de professor, hoewel hij volhoudt dat Aanbidding over heel het leven gaat, toch teveel de richting opging van een te nauwe uitwerking voor de zondagochtend. Pas in de laatste "paper" durfde ik het aan om tegengas te geven in de hoop dat het ego van de professor zich over mijn kritiek op zijn werk heen kon zetten. Gisteren stuurde hij mij een enthousiaste mail met de vraag of hij citaten uit "mijn" werk mocht gebruiken. Nou ja, het kan verkeren.

Op een van mijn observaties, "het komt voor dat mensen aanbidding benaderen met een houding en verwachting van 'als ik erg mijn best doe en maar lang genoeg aanbid, zal God dat eren en belonen door mij te zegenen'," schreef hij dat "John Witvliet van het Calvin Institute of Worship opmerkt dat een dergelijke benadering van aanbidding meer past bij de aanbidding van Baal dan van God."

In dit verband kom ik regelmatig de term "God showed up" tegen. Dat vind ik verdrietig omdat het impliceert dat God er pas op een bepaald moment bijkomt. Wanneer dat moment aanbreekt is mij onduidelijk maar ik vermoed dat dat op het moment is dat zich manifestaties gaan voordoen of de menigte in een soort van positieve, verwachtingsvolle houding geraakt. Dat heeft allemaal wel een plaats maar om dat de koppelen aan "God showed up," is theologisch onjuist. God laat zich niet plotseling zien. Hij was er voor het "show up" moment al helemaal bij. Zijn verschijnen is impliciet aan zijn alomtegenwoordigheid. We kunnen Hem niet oproepen of onszelf opwerken tot een niveau van geloof of toewijding dat voor hem acceptabel genoeg is om te verschijnen. Waar dit soort vocabulaire wordt gebruikt wordt metterdaad onrecht gedaan aan het alomvattende werk van Christus en krijgt men ook nog eens de boodschap mee dat er in ons leven sprake is van een slapende God die wakker wordt als wij voldoende in beweging zijn gekomen. De baalpriesters dachten door rondjes te rennen, zichzelf te verwonden en in extase te schreeuwen, hun God tot actie te kunnen vermurwen. Elia doet wat olie op het vuur als hij de priesters uitdaagt om nog beter hun best te doen want het zou best eens kunnen zijn dat hun god slaapt! Een dode god kun je echter niet wakker maken.

God is hier. Nu! Die gedachte maakt mij klein, verwachtingsvol en vol vertrouwen. Hij is hier. Niet om mij maar omdat Hij daar vanuit zijn liefde voor kiest. De enige ceremonie die daarvoor nodig is is de lijdende, stervende en opgestane Jezus Christus. Elke meerwaarde die we zoeken in moderne ceremonies en uitingen zijn hooguit symbolisch en zouden ertoe bij kunnen dragen dat we zijn aanwezigheid een beetje meer voelen. Maar dat voelen doet niets af en voegt niets toe aan het feit dat Hij er al lang was, en is.

Nieuws!

Hierbij onze nieuwsbrief van vandaag. Klik HIER.

ICT Excursie UK

In mijn blogs heb ik al eerder geschreven over het schrijnende tekort aan ICT werkers in OM. Telkens als ik in ons internationale hoofdkantoor ben raak ik opnieuw onder de indruk van de berg werk die de ICT-ers verzetten en het belang van goede ICT producten in een voortdurend groeiende organisatie (momenteel 5.500 werkers). Het tekort aan goede ICT werkers is schrijnend en het is moeilijk om nieuw personeel te werven. Dat gaat mij zeer aan het hart. In wereldzending is het belang van goede ICT van het allergrootste belang. Gezonde, moderne structuren, systemen en producten stellen werkers wereldwijd in staat om efficiënter te werken en te communiceren. En dat is van groot belang voor de uitvoering van de opdracht om discipelen te maken van alle volken.

Regelmatig krijg ik de vraag van mannen (waarom nooit vrouwen) die werkzaam zijn in de ICT of ze iets op projectbasis kunnen doen.

Wat ik wil doen is een weekend excursie organiseren naar ons internationale hoofdkantoor in Carlisle. Daar ontmoet je dan een aantal ICT werkers die haarfijn uit kunnen leggen waar onze internationale ICT afdeling zich mee bezighoudt en welke producten we gebruiken en aan welke korte en langlopende projecten er wordt gewerkt. Ik ben van plan om dit van vrijdag 17 tot zondag 19 december te doen. De kosten bedragen om en nabij de 200 euro voor een ticket naar Edinburgh, Liverpool of Manchester en een treinticket. Vertrek vrijdagavond 17 december en terug tegen het eind van de (zondag) middag, 19 december.

Wie gaat er mee (je moet natuurlijk wel een ICT-er zijn)?

Hier vind je een document met de achtergronden, projecten en producten.

Als je meewilt, stuur dan een mail naar me (jan(apestaartje)nl.om.org). Of reageer op deze blog en vermeld je mailadres in je reactie.

Geneve: de Theorie

Voordat we vertrekken naar Amsterdam nog ff bijbloggen. Nu kan het nog. Gisteren hadden we de laatste twee bijeenkomsten waarbij gasten en medewerkers de tijd en gelegenheid kregen om te vertellen wat deze week met hen heeft gedaan. De verhalen getuigen allemaal van ontmoetingen met God, doorbraken, overwinningen op zichzelf en ga zo maar door. Vooral ontroerend om te horen hoe kapotte levens vooral door de liefde van God die door medegasten en medewerkers wordt gedemonstreerd, heling en genezing ervaren; niet meer om die Liefde heen kunnen. Velen hebben hun leven aan God toevertrouwd. Een van de oudere gasten, een vijftiger, vertelde me dat hij nooit had gedacht dat hij ooit op een punt zou komen dat hij God zou durven vertrouwen: "Je wist me op de tweede dag al te pakken," zo vertelde hij. Ik probeerde hem aan het verstand te brengen dat er voor mij niet veel te pakken viel en dat zoiets het werk van God zelf is. Dat begreep hij wel maar toch...

In de verhalen spreekt vooral het resultaat. Niemand die getuigt hoe theologisch verantwoord de toespraken wel of niet waren maar alle verhalen stellen scherp op de uitwerking van het Evangelie in het leven. Theorieën gaan aan deze gasten voorbij en onbewust ben ik me af gaan vragen hoe het toch komt dat we in onze kerken vaak meer inzoomen op de theorie, op de geloofsmodellen, op wat wij denken dat "de juiste leer" is en er blijkbaar genoegen mee nemen dat het in ons leven niet boven het nivo van de theorie uitstijgt. De juiste theorie die niets uitwerkt in de praktijk van ons leven is niets minder dan een oefening in het lesboek waarbij aan het eind van de les enkele vragen moeten worden beantwoord die me helpen begrijpen of ik de stof goed doorheb. Wat de wereld nodig heeft is een demonstratie van de kracht van het Evangelie. "Hem nu, die blijkens de kracht die in ons werkt...." zegt Paulus. Een volgeling van Jezus zou zich regelmatig af moeten vragen in welke mate en op welke terreinen van zijn/haar leven die kracht ook daadwerkelijk zichtbaar is geworden. Dan hebben we het over ware transformatie.

Ons vliegtuig vertrekt. M'n training in Dubai is geannuleerd en ik vlieg niet verder dan naar Amsterdam. Samen met Martha naar huis. Is ook veel leuker.

O ja, we zijn in Genève. Echt waar. Zonder er ook maar iets van gezien te hebben. Zo kan het met het geloof ook gaan. De Bijbel lezen, zonder er ook maar iets van te zien. Dat is armoe.

Liefs, Jan en Martha

Nieuw Leven

Het Nieuwe Leven begint vandaag en is tegelijk een reis waarin dat Nieuwe Leven ons steeds meer te pakken krijgt. De mate waarin dat Leven ons te pakken krijgt, ons "overkleed" hangt voor belangrijk deel af van de beslissingen die we hier en nu nemen. Gisterenavond weer een heftige avond meegemaakt waarbij de strijd tussen dood en leven zich voelbaar afspeelde. Toch kozen velen voor het Leven. Deze week is een geweldige bemoediging waarin de werkelijkheid van God zichtbaar in de levens van velen werkt.

Hieronder nog twee foto's.

Morgen weer verder. Martha naar huis, ik naar Dubai

Zwitserland

De vorige blog bevatte het e.e.a. aan nonsense. De automatische spellingchecker stond aan en dat resulteerde in "chocorepen" die veranderden in "Honoreren". Tja, je moet er maar opkomen.Honoreren kun je niet eten. Die andere dingen wel. De "Milka Koeien" werden "Melk koeien". Dat kan nog net maar het staat wel een beetje raar. Maar goed, dit soort toestanden krijg je als je een foto met onderschrift met je telefoon vanaf een Alpenwei probeert te verzenden.

We hebben er inmiddels drie samenkomsten op zitten en we zien mooie dingen gebeuren. Het licht breekt door in de levens van de vele gasten waarmee gebeden wordt. De boze laat zich niet onbetuigd en is flink actief wat resulteert in bevrijdingen en geestelijke doorbraken. In de confrontatie tussen licht en duisternis kan het niet anders dan dat het licht de duisternis overweldigd. Het licht schijnt in de duisternis; nog nooit heeft iemand de duisternis in het licht zien schijnen.

Gisteren een dag vrij en Martha en ik zijn naar Lausanne gegeaan om, onder andere, lauwe Starbucks koffie en een kleffe, oude en verschrompelde blueberry muffin te verschalken. Een ding heb ik geleerd: Starbucks kwaliteit is niet constant. Daarnaast heb ik nog een achterruit aan gort gereden. Dat is echt balen.

Het weer is echt ongelooflijk mooi voor de tijd van het jaar. Het lijkt wel zomer! Vandaag (weer een vrije dag) gaan Martha en ik een forse wandeling maken.

Het meer van Geneve

Bellende vrouw (denk ik)

Wat er over is van de achterruit na een aanvaring met een ventilatibuis in een parkeergarage.

Hier komen de honoreren vandaan

Nou, daar zijn we dan in Zwitserland. De Melk koeien kopen hier zomaar wat rond. Wij ook. Vanavond m'n eerste studie. Ben heel benieuwd. Martha is happy. Ze breidt.

Onderweg

Deze week ga ik mee op de jaarlijkse werkweek van "de Hoop" in Zwitserland. Martha gaat mee en dat maakt zo'n week bij voorbaat al geslaagd! Ik geef een aantal Bijbelstudies en vertrouw erop dat God deze gebruikt om mensen perspectief, hoop en Leven te bieden. Mijn verwachting is dat de studies zullen bijdragen aan het (beter) begrijpen van Gods liefde en plan. Dat is altijd best wel spannend want in de Bijbel komen we nogal wat hyperbolen tegen. het thema van de week is uit Psalm 121. Over de pelgrim die z'n ogen naar de bergen opslaat en zich afvraagt waar zijn hulp vandaan gaat komen. Vervolgens brengt de pelgrim z'n verwachtingen onder woorden. De hulp, die hij van de Heer verwacht houdt in dat "zijn voet niet meer zal wankelen," de zon hem niet meer zal steken," "de Heer hem behoedt voor alle kwaad." Dat moet wel een hyperbool zijn, tenzij we het allemaal al eeuwen lang helemaal verkeerd zien en doen. De godvrezende man en vrouw staat nog steeds bloot aan kwaad en is daar ook nog steeds slachtoffer van (in sommige gevallen ook veroorzaker) en ook al ben ik nog zo vastberaden om nooit meer te wankelen; ik moet de eerste gelovige nog tegenkomen die geen last meer heeft van wankelen. dat maakt de Bijbel soms best wel lastig om te begrijpen. Tenzij we wat dichter naar de context toegaan. Als de pelgrim in deze psalm David was (en dat is waarschijnlijk) dan moeten we het lezen in het grotere verhaal. Dat grotere verhaal is de voortdurende oorlogssituatie waarin hij zich bevond. Als koning van Israël die, ook al kwam zijn menselijk falen regelmatig tot uitdrukking, wist hij God aan zijn zijde. Al die jaren had hij de trouw van God ervaren en kwam hij als overwinnaar uit de bus. David had ervaren dat hij, met God aan zijn zijde, in veldslagen niet wankelde en alle kwaad had kunnen weren. Zo'n ervaring schept een positieve verwachting en die spreekt hij dan ook uit.

Het kan zijn dat hij deze psalm schreef terwijl de vijand vanuit de bergen oprukte om David te verslaan. Een wat hogere en verhevener insteek kan zijn dat hij in zijn verbeelding Jeruzalem al zag liggen achter de bergen en dat het idee dat hij binnen niet afzienbare tijd in de tempel zou gaan aanbidden en offeren hem vervult met gedachten aan Gods trouw.

Hoe dan ook. Ik sla mijn ogen op naar de bergen (van Zwitserland) en ook ik mag vastberaden in geloof en aan de hand van ervaringen uit het verleden uitspreken dat de hulp die ik nodig heb van de Heer gaat komen. Alleen Hij kan leven geven en levens transformeren. En Hij zal dat ook doen. Hoewel ik me bijzonder bewust ben van mijn menselijk falen wil ik niet daar op zien, maar alleen op Hem. Dan zal het goed komen en zal de vijand het onderspit moeten delven!

Maar ik had de liefde niet....

Ging mijn blog gisteren over de vraag waar het allemaal om draait, vandaag iets meer over het, mijns inziens, enige juiste antwoord. De apostel Paulus die zich inzette voor het begrijpen van de theologische, antropologische, economische en nog enkele -ische gevolgen van de komst, het werk, lijden, sterven en de opstanding en hemelvaart van Christus, vat het allemaal aardig samen in 1 Korintiërs 13: Al zou ik het allemaal goed op een rijtje hebben en zelfs mijn lichaam prijsgeven voor een in zichzelf juiste en rechtvaardige zaak; had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.

Kunnen we nog met elkaar in gezonde discussie gaan zonder dat zo'n discussie ontaard in een rinkelend cymbaalachtig en verhuftert welles nietes spelletje waarbij zelfs van enig residu van liefde en respect geen sprake meer is? Neem de christelijke fora als voorbeeld. Ik bezoek deze regelmatig. Allereerst wordt er slecht gelezen en/of meer in de bijdragen gelezen dan dat er gemeld wordt. In een een op een gesprek, of een live setting zou zo'n "gesprek" waarschijnlijk anders verlopen. In die zin is een internet forum, een medium op afstand, niet de mees ideale plek om tot een echt gesprek te komen. Net zoals je email niet gebruikt om een werknemer te ontslaan of gevoelige, persoonlijke zaken te berichten, draagt ook een forum, waarop eentjes en nulletjes de plek innemen van vlees, bloed, non-verbale signalen en emoties, het gevaar van verhuftering in zich. De hardheid van eentjes en nulletjes en de afstand tussen de gesprekspartners vraagt om een voorzichtige benadering. Liefde laat zich niet vertalen in digitale tekens, daar is een ontmoeting tussen echte mensen voor nodig.

Toch is het mogelijk om digitale gesprekken met respect, waardigheid en generositeit te voeren.

Op de digitale snelweg is discipline nodig om niet primair te reageren. De digitale snelweg laat zich niet vergelijken met de A13 waar van hoffelijkheid al jaren geen sprake van of ruimte voor is. De digitale snelweg heeft nog de ongekende luxe dat de respondent tot tien of, nog beter, tot honderd kan tellen. Je kunt zelfs besluiten om een reactie voor jezelf te houden. Niemand die daar ooit iets van zal merken. Zelf heb ik door schade en schande moeten leren om vooral nooit primair te reageren op digitale boodschappen. Bij twijfel of onduidelijkheid om opheldering vragen en, mocht ik primair willen reageren, deze eerste reactie nooit verzenden maar als "concept" een dag of wat laten "rijpen." In primaire reacties is vaak bar weinig liefde te bespeuren; eerder veel olie dat het vuur alleen maar meer zal aanwakkeren. "Digitale liefde" vraagt om discipline en zorgvuldigheid omdat nulletjes en eentjes gevoelloos zijn.

Waar draait het allemaal om?

Voor mijn studie ben ik met mijn laatste opdracht bezig: worship. Hoe zou het toch komen dat de mens de neiging heeft om het leven, het wereldbeeld of Gods bedoelingen te reduceren tot een thema. Hoe komt iemand ertoe om te geloven en als een marktkoopman iedere gelegenheid aan te grijpen om de ander ervan te overtuigen dat dat het allemaal om ..... gaat. Zo kan iemand zijn of haar wereldbeeld en geloof reduceren tot een CO2 voetstap, onze verhouding met en tot de natuur, geestelijke strijd, Israël, de Heilige Geest, liefde, aanbidding enz.. Zo kan iemand beweren dat het in de Bijbel maar om een ding gaat en dat is aanbidding. Misschien is het voor een professor die de opdracht krijgt om een academische 'free elective' over aanbidding te ontwikkelen nodig om dat vanuit een soort van tunnelvisie te doen; een soort van extreme uitvergroting van een deelgebied, maar als er dan verder geen enkel dwarsverband te vinden is met de rest van het leven, heb je volgens mij ook een beetje last van vakblindheid. Hoe zou dat voelen als je de hele dag alles wat je leest, ziet en beleeft door een aanbiddingsbril, Israël bril of een geestelijke strijd bril ziet? Is het een gebrek aan intelligentie? Het is moeilijk om de doorgeleerden daarvan te beschuldigen. Ik denk dat het eerder te maken heeft met onzekerheid en angst. Het onderwerp waarvan iemand iets veel weet gaat functioneren als een anker dat houvast biedt in de onzekerheid. Als een soort van zwart gat worden alle andere zaken van het leven opgezogen en aan dat anker verbonden. Het idee dat men nu het leven (en de zaken over God) weet te duiden; men heeft de 'juiste' bril gevonden,' schept een vorm van zekerheid, een anker dat op zichzelf staat, wat over de bodem schuurt maar bij de eerste de beste storm het nodige en solide houvast mist omdat het nergens echt aan vast blijkt te zitten.

Mensen met dit soort zware ankers zijn ook geen prettige gesprekspartners. Ze lijken niet open te staan voor mogelijke andere interpretaties. Toegeven dat het leven ingewikkelder in elkaar steekt betekent voor hen niets minder dan het verloochenen van dat anker: weg zekerheid. het is niets anders dan een vorm van afgoderij.

Een van de zaken die ik uit de studie van aanbidding meeneem is de neiging van de mens om niet de Schepper te aanbidden, maar het geschapene (Rom. 1). Ware aanbidding vindt plaats in geest en in waarheid en niet op een bepaalde geografische of theologische locatie. De Samaritaanse vrouw begreep dat en, door haar nieuw gevonden geloof in Christus, maakt ze de transitie van potentiële naar ware aanbidster. Het object, Gerizim, moet plaats maken voor het 'subject:' Christus.

Zoals een berg de plaats kan innemen van degene die de berg gemaakt heeft, kan aanbidding een afgod, een object worden. Dan hoor je aanbiddingsleiders ('backstage) voor de "aanbiddingsslot" dingen zeggen als: "Let's kick some worship," of "Let's warm them up." Aanbidding verwordt daarmee tot een object dat aan de man gebracht dient te worden, een 'ding' in zichzelf.

En daar kan het nooit om draaien.