Lente!

Here she is, Lente, eight pound granddaugther of Jan & Martha den Ouden, daughter of Ellen den Ouden & Ron Monster. Born September 16 at 12.30 hrs.

Hier is ze dan, Lente, de acht pond wegende kleindochter van Jan en Martha den Ouden en dochter van Ellen den Ouden en Ron Monster. Geboren op donderdag 16 september om 12.30.

Esthetisch boeten

Drie blaren op mijn voeten bevestigen de vermeende theorie dat hardlopen zonder sokken een mogelijk blaargevaar met zich meebrengt. Gisteren "stoer" toch hardgelopen zonder sokken aan mijn voeten, nu een gedwongen sabbat omdat die ellendige blaren niet zonder nog verdere gevolgen kunnen worden genegeerd.

Aanstaande zondag spreek ik over "karakter" naar 2 Tim. 1:7-9. Spreken over dergelijke thema's is niet zo gemakkelijk omdat het me meteen in een zelfreflectie modus dwingt en me vooral bepaalt bij wat ik persoonlijk aan karakter tekort kom. Nu heeft dat deels te maken met hoe ik in elkaar zit en geneigd ben om zaken te duiden en beleven: "het kan altijd meer en beter," een ander deel is het geestelijke aspect. Hoewel we "vol" in het leven kunnen staan, alles is tegelijk in een staat van "nog niet vol."

"God geeft ons geen laffe geest", maar toch voel ik me vaak nog laf.

"Zodat ik niet meer hoef te vrezen", maar toch maak ik me zorgen en probeer deels m'n toekomst veilig te stellen en is er de drang om te nestelen.

Bij het leven van een volgeling van Christus dringt het beeld zich aan me op van een avonturier die losjes in het leven staat en zich welhaast onbezorgd van het ene in het andere avontuur stort en ieder avontuur redelijk intact overleeft. Daarmee staat een huisje, boompje, beestje leven in schril contrast.

Ik drink thee uit een esthetisch verantwoorde mok maar het ding is zo onpraktisch dat zo'n beetje de helft van mijn thee op mijn, jawel, net schoon aangetrokken jeans terechkomt.

Karakter en esthetiek liggen dicht bij elkaar. Maar de esthetiek van een Christusgelijkvormig leven zal altijd ingebed moeten zijn in gezond, avontuurlijk en bruikbaar realisme.

Wind, regen en viezigheid

Om 06.15 begint het te lichten. Zal ik wel of zal ik niet? Het waait hard en het regent. Voldoende reden om in bed te blijven en het rondje hardlopen uit te stellen. Bovendien ken ik de weg niet en wie weet verdwaal ik wel. Ik spreek mezelf toe en trek m'n hardloopkleren aan, Ah, m'n sokken vergeten!Met m'n blote voeten in de schoenen, dat lijkt me niets? Ik wuif deze en aankomende excuses weg en ben al snel onderweg. Park door, langs de rivier, tussen de koeien door... heerlijk!

Ik verblijf in het huis van een gezin dat met verlof is in hun vaderland. Twee vrijgezelle jonge mannelijke collega's van me passen op het huis. Het wordt me al snel duidelijk dat oppassen en schoonmaken in het denken en de dagelijkse praktijk van de mannen niet noodzakelijkerwijze samengaan.

Ik zal hier verder niet over uitweiden.

Vandaag weer een dag vol ontmoetingen en zometeen spreek ik het ganse team toe over het advies dat Jethro aan Mozes gaf waarbij ik inga op de vraag of het advies van Jethro eigenlijk wel zo goed was. Ik koppel het aan Numeri 11 waar Mozes nog eens flink moppert bij God en God dan Zijn oplossing aandraagt. De vraag is of die oplossing wel zoden aan de dijk zette. En dat allemaal in 15 minuten.

Bristol, Edinburgh, Carlisle

Het is nog pikdonker als mijn gastheer en mentor me naar het vliegveld rijdt. Daar aangekomen doet de lange rij wachtenden om door de beveiliging te komen surrealistisch aan. Talloze vluchten van Easyjet en Ryanair blijken zo’n beetje op hetzelfde tijdstip te vertrekken. Met geen millimeter speelruimte over vind ik een plekje achterin de Wit-Oranje tube van Easyjet die me naar Edinburgh zal brengen.

In het vliegtuig denk ik nog na over het gesprek dat ik gisteren met m’n gastheer en vrouw had over de plaats van triomf in het leven van een christen. M’n gastvrouw was aanhoudend; als we nu eens wat meer geloof zouden hebben dan zou het allemaal wel goed komen. Ik denk daar wat anders over. Om het handelen van God te koppelen aan de voorwaarde van meer geloof, is slechts een deel van het antwoord. Er komt meer bij kijken. God werkt ook nog eens met seizoenen en in zekere zin is er een bepaalde mate van onvoorspelbaarheid in Zijn handelen met de mens(heid). De uitspraak als antwoord op de stelling van Jezus dat alles mogelijk is als iemand maar gelooft; “ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp,” is een van de meest hoopvolle passages in het Nieuw Testament.  Ik kan me daar helemaal in vinden. Jezus gaat over tot handelen aansluitend op deze geloofsuitspraak. Het gaat niet zozeer om ons vermogen om een bepaald geloofsresultaat te kunnen visualiseren maar om het vertrouwen dat Hij met iedere situatie overweg kan.

Affijn, ik heb de zon boven Edinburgh zien opkomen, de fout gemaakt om koffie bij McDonalds te bestellen (zonde van je geld, ze kunnen het gewoon niet) en gezocht naar een “wax-coat.” Deze gevonden maar de jas was veel te dik naar mijn smaak. Ik blijf zoeken.

Nu onderweg naar Carlisle waar ik vanaf vanmiddag tot en met vrijdagavond aan het vergaderen sla. Het is een voorrecht om mee te kunnen sleutelen aan het OM van de toekomst. De wereld is niet hetzelfde als twintig jaar geleden en zal er over een jaar al weer anders uitzien dan vandaag. Daar moeten we op anticiperen. Welke kansen zijn er voor een groeiende organisatie die als doel heeft om de boodschap van het Evangelie in woord en daad uit te dragen? Welke obstakels komen we tegen? Wat zegt God tegen ons? Een fascinerende puzzel waarvan we een aantal stukjes in handen hebben. Ik geloof maar word geconfronteerd met mijn ongeloof. Ik vertrouw er dan maar op dat Jezus ook vandaag met deze uitspraak aan de slag zal gaan.

Afstotend?

"Ik vind het Oude Testament afstotend," vertelde de leider van een christelijke organisatie me onlangs. "Als we het Nieuwe Testament niet hadden waarin Jezus de Vader "verklaart," zou ik mijn geloof aan de wilgen hangen.

Staat deze man alleen in zijn beleving, of zijn er meer christenen die moeite hebben om het OT te rijmen met een liefhebbende God?

Er zijn er die alle geweld, volkerenmoord, bloedvergieten en vreselijke strenge morele eisen onder de noemer van Gods liefde hangen en menen dat we allang blij mogen zijn dat God überhaupt nog iets met de mens te maken wil hebben. Er zou helemaal niets in ons zijn dat God zou doen besluiten om genade te tonen. Het is slechts zijn unilaterale liefde; door Zijn barmhartigheden komen we niet om. Totaal verdorven zijn we: zelfs het goede dat een mens al zou demonstreren is als een smerige vlek voor God.

• Een vader die zijn kind slaat uit liefde.
• Een vader die zijn kind door vreselijke moeite en lijden doet gaan om zijn karakter te vormen.
• Een vader die moordenaars en verkrachters gezinnen voor het leven traumatiseert.
• Een vader die zulke hoge eisen stelt dat zijn kinderen nooit voldoende zullen presteren.

Dit soort zaken kunnen we niet wegmoffelen onder de noemer barmhartigheid en liefde. Dit soort zaken vraagt om een serieus gesprek met elkaar. En met God.

Onze, mijn redding ligt in het Nieuwe Testament besloten. Zonder Christus is het allemaal volkomen uitzichtloos. De meer dan 200 beelden en beschrijvingen van God die we in de Bijbel tegenkomen laten stuk voor stuk een aspect van God zien. Je blindstaren op een beeld zal altijd een gemankeerd beeld geven. Zelfs de collage die alle beelden bij elkaar oplevert geeft geen totaalbeeld van God. Om God enigszins te kunnen begrijpen kunnen we niet om Jezus heen. Hij toont ons het ware gezicht en hart van God. En dat is onze redding. En levende hoop.

Zonder Christus is het OT uitzichtloos en onbegrijpelijk.

De weg naar Antwerpen

Vanmorgen in alle vroegte op zoek gegaan naar een mini LED zaklampje dat mij in de donkere maanden van het jaar moet vergezellen en helpen om naderende bewegende obstakels onze komst te melden. Uiteraard heb ik het voor de zomer op de meest logische plaats weggelegd. Althans, dat was toen logisch. Nu heb ik geen idee meer. Uiteindelijk heb ik in de schuur een mini koplampje gevonden dat het nog deed. Het blijft telkens weer een rare gewaarwording dat je het gevoel kunt hebben dat je helemaal alleen op de wereld bent. Zeker op een zondagmorgen waarin het gros van de mensen of net in bed ligt of zich nog een keer omdraait. Ik heb dat nooit helemaal begrepen. Dan heb je een vrije dag, ga je liggen slapen!? Uitslapen noemt men dat. Ik ken het fenomeen niet zo. Als je wakker wordt ga je er toch uit? Okay, je zou kunnen blijven liggen om een boek te lezen.

Enfin, op de terugweg wenkte een uit het raam van een auto gestoken hand me. Aan de hand zat een Fransman vast die mij in z'n beste Nederlands, het zou ook Frans geweest kunnen zijn, vroeg hoe hij moest rijden om in Antwerpen uit te komen. Hij zei namelijk "Antwerp?" Ik begreep hieruit dat hij waarschijnlijk instructies zou willen ontvangen betreffende de route die hij zou kunnen/moeten volgen om in een plaats genaamd "Antwerp" uit te komen. Wat hij niet wist, maar ik wel, is dat hij nog maar 300 meter bij het Kleinpolderplein vandaan was en dat plein, met een opgebroken een slechts eenrichtingrijdend verkeer toelatende Gordelweg, onmogelijk kon missen en dan vanzelf borden tegen zou komen. Ik maakte rechtdoorgaande gebaren en zei Dordrecht, Breda, Antwerpen. Als hij nu gewoon rationeel en lineair met deze informatie zijn weg zou vervolgen, zou het wel goed komen. Maar niet iedereen begrijpt zulke basisinformatie. Nu is het wel zo dat ik ervan uitging dat hij met Antwerpen die grote stad in België bedoelde. Als hij Antwerp in de staat New York bedoelde, heb ik hem de verkeerde kant opgestuurd. En dat zou niet netjes zijn.

Clinic, dag 5, naar huis

De oproep voor gebed klinkt over de stad en langzaam wordt het licht. Blijf ik liggen en gun ik mezelf "een sabbat" of wordt het voor een laatste keer langs de Bosporus hardlopen. De discipline wint het van de luiheid en ik hijs mezelf in m'n hardloopoutfit. Zoiets leidt nooit tot spijtgevoelens. Blijven liggen wel.

Er staat een flinke bries en de frisse zeelucht, hoewel regelmatig afgewisseld met wufts die uit de richting van de "sewege plant" komen, doet met goed. Ik ga de kortstondige routine missen.

Gisterenavond de "eating out" met de hele groep, integraal onderdeel van de clinic. Hoge verwachtingen blijken overtroffen en kritische reserves gesmolten. Vanmorgen de "test: in duo's gaan ze het geleerde in praktijk brengen. Daarna evalueren en op weg naar huis. Het is goed geweest. Turkije, tot ziens!

Clinic, dag vier

Gisteren voor het eerste sinds lange tijd weer hoofdpijn gehad. Niet heel erg maar voldoende om een afspraak met onze leider in Turkije niet door te laten gaan en vroeg ter bedde te gaan. Weet je, het is zo'n geweldig voorrecht om input in de levens van mensen te hebben die leidt tot een beter begrijpen van zichzelf en anderen. Ik zie het als een enorm voorrecht. Maar het is ook een verantwoordelijkheid waar ik wijs en verstandig mee om moet gaan. Allereerst door mezelf goed voor te bereiden maar ook door ervan uit te gaan dat er binnen zo'n groep al veel ervaring is met het onderwerp en het gesprek te faciliteren (in plaats van ellenlange monologen te houden als ware het dat ik de expert zou zijn). Nog twee dagen. Wel, eigenlijk anderhalve dag omdat we morgen rondom de lunchtijd klaar zijn ik ik me dan naar het vliegveld dien te spoeden om de tube van vijf uur te halen.

Ik heb het geweldig naar m'n zin maar zie zoals altijd weer bijzonder uit naar de hereniging met mijn geliefde. Bovendien word ik nu langzaam enthousiast bij het idee dat ik ieder moment opa kan worden!

Goed, nog een paar foto's. Vers van de pers. Gisterenmiddag na het programma gemaakt.

Turkse dames poseren voor een vriendin en hebben niet in de gaten dat ik dit ook vastleg. Met m'n lange telelens hebben de meeste figuranten niet door dat ze voor mij poseren. Dat is ook het leukst om te doen. Snapshots uit het dagelijkse leven zou je ze kunnen noemen.

Maiskolven zijn overal te koop voor een habbekrats

Zonder water is geen leven mogelijk. Zonder levend water is er geen hoop voor de toekomst.

Een hobbyvisser of iemand die z'n avondmaaltijd bij elkaar hoopt te vissen?

Zonder de duizenden bootjes en boren zou de Bosporus maar een saaie boel zijn.

Clinic, dag drie

"Time flies, when you're having fun." Nog twee nachtjes en ik mag mijn koffer weer inpakken. Het gebeurt niet vaak dat we applaus krijgen na een intensieve dag van trainen maar gisteren en eergisteren kregen we aan het eind van de dag zowaar deze blijk van waardering. Hoewel zoiets me best wel in verlegenheid brengt geeft het anderzijds een gevoel dat je inspanningen niet tevergeefs zijn. Wat interessanter is, is wat de deelnemers er over een maand, of over drie maanden mee doen. Pas als de clinic leidt tot een daadwerkelijke verandering in kijkrichting en gedrag hebben we het goed gedaan. Over een paar maanden weten we dus meer.

Het hotel waar ik verblijf heeft het meest noodzakelijke in huis, inclusief bonus: een te kort bed en schimmel aan het plafond. Met het licht uit merk je van dat laatste helemaal niets. Het staat op 100 meter van de bus en veerboot station. Letterlijk tienduizenden Turken maken dagelijks gebruik van de veerboten om de Bosporus over te steken van het Aziatische gedeelte naar het Europese gedeelte van Istanbul.

Op de hoek van "mijn" straat is vers geperste sinaasappelsap te koop. Voor een halve euro krijg je een overvolle plastic beter met koel, vers sap. Er zijn al heel wat euro's in geinvesteerd.

Vandaag dus dag drie met allereerst een uitgebreide "review:" waar hebben we het ook alweer over gehad. Vervolgens het formuleren van doelen, een debat over "mixed gender mentoring;" dat schijnt een issue te zijn binnen het bedrijf waar de deelnemers voor werken, de plaats van huiswerk en opdrachten en dan vanmiddag kijken we een film waarin mentoring principes goed, hoewel op enigzins vreemde wijze, tot uitdrukking worden gebracht (Finding Forrester).

Clinic, dag twee

Gisteren, de start van de mentoring clinic, was tevens de meest intensieve dag. Maar we hebben het gehaald en vanaf het eerste uur was er een click met de groep. Zonder zo'n click kun je het wel vergeten. Vandaag dag twee. Een makkelijke dag voor mij. Ik hoef maar twee en een half uur terwijl mijn collega het zwaarste deel heeft.
Gisteren anderhalf uur gezocht naar bananen. Het lijkt erop dat Istanbul niet al teveel met bananen heeft.
Moet gaan. Nog wat foto's: