Weer thuis

Een uur geleden thuis gekomen uit het ziekenhuis, nu zonder appendix. In een ziekenhuis wordt je echt alleen maar zieker. Een uurtje thuis en ik kom helemaal bij. De oude vrouw naast me veranderde de zaal in een rookafdeling. Midden in de nacht stak ze een sigaret op. Na een berisping en het vertrek van de zuster weer een, en nog een. Ik dacht eerst dat ik droomde (je weet nooit na een narcose).

De komende twee weken moet ik me rustig houden. Als er verder geen complicaties zijn, het was een flinke operatie (de ontsteking zat tot aan de aanhechting met het ding waar het aanhangsel aan vast zit) ben ik spoedig weer helemaal de oude. Je wordt er bij bepaald dat een lichaam maar een raar en gecompliceerd ding is.

Post Op

Na de appendicitus. Nog steed trek in een patatje oorlog

Hij moet eruit

Na enkele onderzoekje kwam er een chirurg aan mijn bed. De blindedarm moet er vandaag uit. Als alles meezit mag ik morgen weer naar huis. Ik wil hier zo kort mogelijk zijn.

En dan is er pijn...

...dus naar de dokter getogen. Die ziet op een echo dat het wormvormig aanhangsel van de blinde darm ontstoken lijkt. Eigenlijk zou ik meteen naar de afdeling chirurgie van het SFG moeten maar ik wacht tot morgen. Omdat ik niet overkom als een spoedgeval zullen ze me in een bed stoppen en pas morgen de onderzoekjes en eventuele behandeling starten. Dan slaap ik liever thuis.

Mocht appendicitis bevestigd worden hoop ik dat ze het met een kijkoperatie oplossen zodat ik voor het weekend weer thuis kan zijn. Ja, ik weet het, ik ben altijd wat aan de optimistische kant..

Nu begrijp ik waarom ik me de laatste twee weken zo lamlendig voelde en nergens energie voor had. Vannacht niet geslapen van de pijn. Deze trok in de loop van de dag weg, van een zeven naar een ruime twee, maar ik weet dat dat niet alles zegt. Als ik morgen nu geen pijn meer heb, moet ik dan nog wel gaan? Ik kan er voorzichtig voor bidden. Toch? Wilde vanmiddag gaan hardlopen (waarschijnlijk om mezelf te bewijzen dat er misschien niets aan de hand is) maar besloot dat dat iets te optimistisch zou zijn. Verder: op de bank liggen, slapen en vijf sterren Sudoku's oplossen.

Ik kon kiezen

Vanmorgen kon ik kiezen om te lezen uit Groot Nieuws, De NBV, de NBG, de Statenvertaling, de NIV, the NLT, Het Boek en The Message. Die vertalingen van de Bijbel staan letterlijk binnen handbereik. Daaromheen staan hulpmiddelen zoals The New International Greek Testament Commentary, The Expositor's Bible Commentary, de New International Dictionary of Old Testament Theology and Exegesis, de wat populairder Tyndale Commentaries en de New International Bible Commentary, aangevuld met de Systematic Theology van Berkhof, Oden en Grudhem en, last but not least, twee sets bijbelse encyclopedieën. Dan heb ik het nog niet eens over de schat aan hulpmiddelen die online gratis ter beschikking worden gesteld.

Maakt het van mij een betere gelovige? Die vraag overdacht ik toen ik eergisteren het programma van de EO zag, "God in de lage landen," met stip een van de betere series van de laatste vijf jaar.

Toen in 1637 de Statenvertaling onder de pers vandaan kwam, was dat niets minder dan de grootste geestelijke doorbraak voor de kerk in Nederland. Iedereen die kon lezen, kon nu zelf de Bijbel lezen. Daar was een jarenlange strijd aan vooraf gegaan. Er waren wel wat (deel)vertalingen in omloop maar die waren handgeschreven en van het eerste gedrukte Oude Testament (Delftse Bijbel) waren slechts 250 exemplaren in omloop. Waar het om gaat is dat de Bijbel bereikbaar werd voor de massa.

Kennis is macht. De priesters hadden kennis en dus de macht. Die gaven hun plekje niet zonder slag of stoot prijs.

Nu hebben we allemaal toegang tot kennis. En, dat is dan meteen ook de keerzijde, nu zij we dus allemaal experts. Helpt deze kennis de kerk om het beter te doen? We kunnen nu uitgebreid van gedachten wisselen en van mening verschillen over woordbetekenis, cultuur en context.

Zie voetbal. De toegang tot informatie over achtergronden, strategieën en filosofieën maakt van ons allemaal coaches. Achterover hangend op de bank, bier drinkend en chips etend weten we allemaal precies wat er moet gebeuren en welke actie moet volgen op de huidige.

Totdat we zelf het veld op zouden moeten: "Het is toch ingewikkelder." "Ja kom nou, ik kan helemaal niet voetballen." "Ach ik kan we tegen een bal trappen maar ik ga er zeker niet achteraan lopen."

Wat telt is het spel. Bij de introductie van de NBV hoorde ik regelmatig mensen zeggen dat ze het een slechte vertaling vonden (op grond waarvan dat oordeel was gevormd is me nog steeds onduidelijk). Dat soort uitspraken maakt mij nieuwsgierig want betekent dat dat zij een vertaling

hebben die nog beter uitlegt hoe we God en onze naaste moeten liefhebben?

Let op het spel!

In Schiedam maaien ze alles plat

Een oudere dame die namens een plaatselijk initiatief tot bevordering van integratie in Schiedam, gezeten was achter een marktkraam met daarover de gedrapeerde vlag die de visie van het initiatief verwoordde, vroeg me of ik ook foto's voor de krant maakte. Ik was in het Julianapark te Schiedam waar mijn zoon Martijn zou voordragen uit z'n bundel Melktanden. Als trotse vader was ik bezig om dat digitaal vast te leggen. De vrouw moet gedacht hebben: "man van middelbare leeftijd, ietwat te zwaar, kaki broek, wit overhemd, flinke camera (met de zonnekap lijkt een lens heel wat groter), veel geklik, geloop en schijnbaar vaardig door het camera-menu werkend" en associeerde dat met "krant."

Op haar vraag kon ik kort zijn en dacht dat twee woorden zouden volstaan: "nee hoor."

Maar zo gemakkelijk kwam ik niet van haar af.

"Ja, want weet u wat het is? Als er in Schiedam ook maar iets groeit of bloeit wordt het meteen neergemaaid. Om iets in bloei te kunnen zien moet ik helemaal naar Vlaardingen fietsen."

Ik dacht eerst dat ze dit allemaal in overdrachtelijke zin bedoelde; de context was immers de "culturele borrel in het Julianapark." Al snel begreep ik echter dat ze het over gewone planten en bloemen had.

Hoe dan ook, als ik wel voor de krant had gefotografeerd, dan had ze dat graag tegen we willen zeggen, legde ze uit. Ik kon haar dus niet verder helpen.

Maar.... wat ik wel kan doen is het in mijn blog melden. Dan weten ook mensen buiten Schiedam van de botanische dwaling van het gemeentebestuur.

We kennen ze allemaal wel; mensen die zich opwinden over triviale zaken en hun leven daaromheen inrichten. Op verjaardagen ben je ze liever kwijt dan rijk maar zo in het voorbijgaan roept het een glimlach en eventjes gevoelens van jaloersheid op. Ik dacht even dat het hemels zou zijn om me alleen maar druk te hoeven maken over het groenbeleid van de deelgemeente Overschie. Of, verhuizen naar Vlaardingen zou een oplossing kunnen zijn. Schijnbaar is daar een beter groenbeleid, of is het geld op. Was het leven maar zo eenvoudig.

Nog niet gelezen en toch al leuk

Gisteren "Dat moet ik nog een plekje geven" van Jeffrey Wijnberg besteld. De boekbespreking in de Volkskrant van zaterdag deed me besluiten om niet te wachten tot het boek in de Ramsj ligt of tweedehands wordt aangeboden maar om het stante pede te bestellen tegen de volle prijs (maar wel bij een internetwinkel die geen portokosten berekent en daarvoor moet je niet bij die drieletterige zaak punt com zijn). De quotes zijn dermate provocerend en stimulerend dat uitstel een masochistische daad zou zijn. Lees maar: "Zo maken ze ons tegenwoordig wijs dat we behoefte hebben aan diepgaand contact. Da's flauwekul. 'Wie aan de oppervlakte blijft is meestal gelukkiger. De meeste problemen in het huwelijk worden veroorzaakt door overmatig diep contact.'"

Nog een: 'Gebrek aan eigenwaarde is doorgaans niet de oorzaak van problemen, maar eerder het gevolg van slecht gedrag. (...) Zelfvertrouwen in de absolute betekenis van het woord bestaat helemaal niet.'

Dit soort tegengewicht kan ik goed gebruiken in de context van de hypothese in mijn studie dat om tot verandering te komen een persoon juist een omgeving nodig heeft waarin diepe contacten mogelijk zijn.

Ik zie het echter wel voor me. Een persoon die zich gewild of ongewild buiten een omgeving plaatst waarbinnen betekenisvolle en diepe contacten mogelijk zijn, bespaart zichzelf een hoop gedoe. Want, laten we wel wezen, daar waar het aantal emotionele verbintenissen tussen mij en anderen toeneemt is de kans op emotionele schade alleen maar groter. Hoe dieper de relatie, hoe groter de potentiële teleurstellingen en emotionele schade bij verraad, verlies of (permanent) afscheid.

Ik kan niet wachten. Dat wordt weer offers brengen; de nacht volgend op de bestelling van het boek zal mij korter genieten.

Geen Blog

Vandaag absoluut geen werk. Ook niet nadenken. Hooguit wat reflectie op 28 jaar huwelijk met mijn geliefde Martha. 2 juli 1982 was ook een uitzonderlijk warme dag.

Theorie rondom de fiets

Ik heb drie dikke boeken gelezen over fietsen waarin tot in het kleinste detail wordt uitgelegd wat er voor nodig is om daadwerkelijk te kunnen fietsen. Ik heb veel geleerd en kan nu fietsen. Ik heb dan wel nog nooit een fiets gezien of vastgehouden maar ik kan wel fietsen. Daarvan ben ik overtuigd.

Het met goed resultaat volgen van een cursus betekent niet perse dat je ook iets hebt geleerd. Leren staat voor veel mensen gelijk aan het tot zich nemen van informatie. Leren is dat wat boven de kennis uitstijgt. Pas als informatie, of kennis, tot een verandering in denken en gedrag leidt is er sprake van leren. De Grieken hebben er een mooi woord voor. Eigenlijk twee: meta (boven of, verder dan) en noia (verstand).

Wij zijn zeer bekend met het woord wat wij hiervoor gebruiken. Echter, als ik het woord noem, zal het zeker niet het beeld oproepen van iets dat voor een verandering van gedrag en denken staat. Wat dat betreft kan een woord een wel heel erg eigen leven gaan leiden. Het woord dat wij in het Nederlands gebruiken is, en voor velen een meer negatieve connotatie heeft is bekering. Het oorspronkelijke woord is uitnodigender. Het is meer een concept. Als Jezus in Mattheus 4 zijn publiek oproept om zich te bekeren omdat het koninkrijk van God dichtbij was gekomen, begreep het publiek meteen dat ze alle boeken die over fietsen geschreven zijn zouden kunnen lezen maar dat pas het op de fiets stappen tot de bedoelde ervaring zou leiden.

Geinspireerd door Peter Senge's The Fifth Discipline

Was Bunyan een struisvogel?

Wie kent niet de poster en het boek van Bunyan's christenreis naar de eeuwigheid? Het boek is een aardig kado voor een frisse gelovige die zojuist het heil heeft gevonden en moedigt aan om de nieuwe reis in isolement van de wereld en anderen te gaan. De poster beeld de geneugten der wereld af als behorende bij de brede weg en alles wat glorie aan God zou kunnen brengen als behorend bij de smalle weg. Het reizen op die smalle weg vereist opperste concentratie en een enkelvoudige focus; een soort van kokervisie die slechts het einddoel ziet: de hemelse stad. Alles wat van die weg er naartoe kan afleiden, inclusief de relatie met partner en kinderen, alsmede vriendschappen met anderen, moet voor dat ene doel worden opgeofferd.

Het is een subtiele uitdrukking van geestelijk individualisme. Als Christen zijn pelgrimstocht aanvangt, klampen zijn vrouw en kinderen zich aan hem vast maar onze held stopt z'n vingers in de oren en roept "leven, eeuwig leven." Alleen dat laatste telt. De ontkenning van al het andere wordt gezien als geestelijk heroïsche daden.

Als jonge gelovige kreeg ook ik het boek kado. "Heer, zo wil ik mijn leven leiden," was mijn wens en gebed.

De enkelvoudige visie is belangrijk (waar leef ik voor en waar ga ik heen) en de gelovige is een pelgrim. Maar die pelgrim mag zijn ogen niet sluiten voor de wereld waarin God hem een plaats heeft gegeven. Bunyan lijkt alles wat de Bijbel te zeggen heeft over het liefhebben van de naaste, over de man die zijn leven opgeeft voor zijn vrouw, zoals Christus zich gaf voor de wereld, over werknemers die goed werk leveren, over mannen en vrouwen die de extra mijl willen gaan, tot de brede weg te hebben verbannen.

Deze eenzijdige kijk op het leven waarbij het persoonlijke zielenheil voorrang krijgt in alles zien we ook terug in de manier waarop de (westerse) gelovige zijn Bijbel leest. De PPT (Persoonlijke Pastorale Toepassing) is de dispositie: wat kan ik eruit halen; het gaat immers om God en mij.

Gelukkig zijn er wereldwijd vele gelovigen die de kokers hebben afgegooid en veel breder zijn gaan kijken en de wereld om zich heen niet slechts zien als een bekeringsobject maar eerlijk en oprecht zoeken naar wegen om hun eigen bekering relevant te doen zijn in de wereld, die in brand staat en om voorbeelden schreeuwt van mannen en vrouwen die tonen wat ware liefde en opofferingsgezindheid is. De smalle weg is geen geïsoleerd pad dat door de boze, verleidelijke wereld loopt, maar een levensstijl midden in die wereld.

Zou ik Bunyan kado geven aan jonge, frisse gelovigen? Ik denk het niet. Het zou herschreven moeten worden en de poster aangepast. Er zouden beelden opstaan van hoe Christen zich verhoudt tot zijn medemens, zich dienend geeft en zich inspant om dat koninkrijk van God, waar hij zich al in bevindt (en niet als prijs aan het eind van de rit als beloning ontvangt), handen en voeten geeft.

Was de brede weg niet de weg van de religie met de Farizeeën en Schriftgeleerden als representanten die meenden het leven te vinden in wetten en regels? En was de smalle weg niet de weg die Christus als deur heeft en, wanneer eenmaal daardoor naar binnen gegaan, de gelovige ingaat en uitgaat en weide vindt (Joh. 10:9)? De schapen gingen overdag toch echt naar "hun werk" waar de dreiging van beren, leeuwen en wolven dagelijkse realiteit was. Het verschil was dat de Herder er bij was. Weide vinden, vandaag. Dat vind ik een mooi uitzicht.