Gaan`

Gisteren begon de "GO" conferentie waar enkele honderden nieuwe OM-ers zich voorbereiden om de wereld in te gaan. Ik houd me hier vooral bezig met het programmaonderdeel voor de OM staf en vul m'n dagen met vergaderingen en individuele ontmoetingen. Er zijn zoveel stafwerkers en het is vrijwel onmogelijk om ze allemaal te leren kennen. Toen Martha en ik 22 jaar geleden bij OM gingen werken waren er zo'n 800 werkers. Momenteen zijn dat er meer dan 6000!

We hebben geen goede voetballers en vallende glazen

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief

Een veelbelovende jonge voetballer, een spits, verzuchtte na een aantal wedstrijden, die zijn ploeg overigens won maar waarin hij zelf niet een keer scoorde, "er is in onze ploeg echt niemand die een beetje normaal kan scoren." Aan het feit dat zijn ploeg alle wedstrijden had gewonnen ging hij voorbij. Wat hij deed was zijn eigen falen projecteren op het hele team. Dat is natuurlijk hardstikke fout, zeggen alle weldenkende bloglezers. Als je wat dieper doordenkt, ontdek je dat eigenlijk wel vaker gebeurt en in verschillende contexten. Het zit diep in onze genen verankerd om, als het enigzins mogelijk is, iets buiten onszelf de schuld te geven voor ons persoonlijk falen of tekortschieten. De wereld heeft ons een taboe op falen en tekortschieten opgedrongen. Winnen en succes is het devies! Het is grappig om te zien hoe dat mechanisme in verschillende culturen op unieke manieren wordt verhuld. Als ik door mijn onhandigheid een glas van de tafel zwiep dat op de grond kapot valt is de reactie bijvoorbeeld, "Jan heeft een glas laten vallen. Het stelt niets voor, ze kosten toch maar vijf cent bij Ikea." Mijn reactie zou kunnen zijn, "dat heb je vaker met die goedkope zooi van Ikea, dat valt te pas en te onpas van tafels af." Doe ik hetzelfde in het Midden Oosten, dan zal de reactie zijn, "er is een glas van de tafel gevallen. In het eerste geval heb ik het wel gedaan maar het wordt op zo'n manier weggewuifd dat de persoonlijke, psychische en emotionele schade minimaal zal zijn. In het tweede geval is er helemaal geen schade omdat het glas om onverklaarbare redenen viel.

"Ja ik weet wel dat ik het deed maar ik deed het eigenlijk ook weer niet."

"Het feit dat ik niet heb gescoord is waar, ja, maar dat heeft alles te maken met de lompe manier waarop ik die ballen door mijn zogenaamde ploeggenoten krijg aangespeeld."

"Ja, we hebben verlies geleden maar dat komt echt niet door mij. Ik heb gewoon gedaan wat ik moest doen, elke dag van negen tot vijf. 'Ze' hebben het gewoon verknald."

Zodra we merken dat, ongeacht in wat voor teamsituatie, we denken in termen van "zij en ik" of "zij en wij", moeten we ons realiseren dat we een potentieel probleem hebben. Niet "zij" maar "wij", of "ik". En daar moet iets aan gedaan worden; of (her)ansluiten bij het team, of voor jezelf beginnen zodat je voor de rest van je leven in de ogen van anderen altijd "zij" zult zijn.

Ik word oud

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief

Ik vergeet veel. Heel veel. Toen ik zestien was had ik dat probleem niet. Ik had zelfs geen agenda. Ik onthield alles. Nu moet ik ervoor gaan zitten om me te herinneren wat er gisteren ook weer gebeurde. Namen van mensen die ik al heel erg lang ken? Ik staar naar hun gezichten en vraag me af hoe ze heten.

Ik ben gelukkig niet de enige. Het overkomt meer mensen die zich in de zogenaamde middelbare leeftijd bevinden. Maar het is oervervelend. "Dat schrijf ik thuis wel op." Niet dus. Thuisgekomen is er een vage herinering aan iets dat ik op zou schrijven. Maar wat?

Ik heb inmiddels zoveel "papers" geschreven dat ik nu onderhand wel zou moeten weten hoe voetnoten en verwijzingen gedocumenteerd moeten worden. Dat komt nogal nauw bij academisch werk (stelletje muggenzifters). En toch grijp ik nog vaak terug naar de voorbeelden en bij de laatste correctie vind ik nog altijd punten en komma's die ontbreken of verkeerd staan. Ik vergeet het gewoon. En dat frustreert enorm.

Genieten van gebakken lucht...

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief

Gisterenavond sprak ik tijdens de maandelijkse "Hoop Praise" in Dordrecht en het thema was "genieten." De schriftlezing was uit het meest deprimerende Bijbelboek Prediker waarin we o.a. het vers vinden,"wie kan iets genieten buiten Hem om?" Dat is zo'n beetje het enige vers in het boek waarin nog wat uitzicht te vinden is.

De rest van het verhaal is min of meer een uitvoerige verhandeling over "lucht en leegte."Hoe dan ook, het was een geweldige gelegenheid om het "genieten in Hem" uit te diepen en de link naar het Evangelie, het Goede Nieuws, is snel gemaakt. Zo'n tien mensen besloten om het genieten met God te omarmen en Christus te gaan volgen. Ik maakte het niet al te makkelijk en sprak over bekering, totale overgave en de heerschappij van Christus. Aan het vinden van het ware Leven hangt een stevig prijskaartje: je verliest je leven om, eenmaal door de deur heen, te ontdekken dat je het Leven vindt. Als je eenmaal dat Leven hebt gevonden kun je je nog maar moeilijk voorstellen waarom dat je al die jaren hebt tegengesparteld om dat vast te houden waarvan je eigenlijk al wist dat het een hoop gebakken lucht was.

Waarom nieuwsbrieven

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief.

Vandaag spreek ik weer eens ouderwets in twee verschillende diensten. Vanmorgen in de uitzenddienst van Rebecca van der Sluis in de Evangelische Gemeente De Driehoek te Bleiswijk en vanavond tijdens de zogenaamde Hoop Praise in Dordrecht. Ik heb er echt zin in en zie er naar uit om volgend jaar weer meer tijd aan het spreken te kunnen geven.

Zoals je bovenaan deze blog ziet is onze tweemaandelijkse nieuwsbrief weer geschreven. Nummer 125. Dat betekent dat we nu 250 maanden bij OM werken omdat ik vanaf het begin elke 15e van de even maanden een nieuwsbrief schrijf. Ik heb het een keer overgeslagen maar heb me daar meteen van bekeerd en mezelf beloofd dat ik het altijd trouw zal blijven doen. Het is altijd veel werk omdat ik de brief vervolgens naar het Engels vertaal.

Waarom zo "fanatiek" die brieven schrijven? Het is simpel. Ook al zijn we in dienst van Operatie Mobilisatie, onze financiën worden opgebracht door een vriendenkring die bestaat uit mensen die geloven in het werk dat we doen en die mensen zijn dan ook, in strikte zin, onze opdrachtgevers. Aan je opdrachtgever leg je verantwoording af. Vandaar die brieven dus.

Nu zou dat brieven schrijven niet beperkt moeten zijn tot christeleijke werkers die voor hun inkomen afhankelijk zijn van giften. Ik heb vrienden die een "normale" baan hebben en toch een jaarlijkse brief schrijven voor vrienden en kennissen. Ik vind dat een heel goed idee. In een paar minuten ben je bijgepraat over de stand van zaken.

Nieuws

Lees hier onze meest recente nieuwsbrief

Leven vanuit "Wat is"

Veel mensen leven vanuit de illusie dat wanneer de gewenste "hogere lat" is bereikt, ze eindelijk zullen kunnen vliegen. Ze pijnigen zichzelf door te vliegen met te korte vleugels: "als m'n vleugels een beetje groter zouden zijn, zou alles goed komen."

Maar wij moeten leven met "wat is." De Israëlieten voedden zich met manna terwijl ze onderweg waren naar het beloofde land. Manna betekent, "wat is." Ze wisten niet wat het was dus daarom noemden ze het, "wat is." Ze leefden van "wat is." Jij en ik moeten leven van "wat is." Het alternatief is sterven. "Wat is" houdt ons in leven en niet "wat zou moeten zijn." De Israëlieten werden al snel moe van "wat is." maar het onderhield hen totdat ze in het beloofde land aankwamen. Jij en ik kunnen ook wel eens moe worden van "wat is" maar we moeten ermee leren leven totdat ook wij in het beloofde land aankomen.

"Heer, ik vraag U niet om een speciale behandeling. Ik vraag U om kracht om om te gaan met alles wat op mijn weg komt en dat in mijn voordeel te gebruiken."

Naar: Stanley Jones: "The Way", 1956

Down Under

Nog een maand en ik vertrek voor een maand naar Australie. Ik heb er heel veel zin in. Vier Life Direction weekenden achter elkaar in Adelaide, Sydney, Melbourne en Geelong. Vanmorgen weer wat wijzigingen aangebracht in de tekst van het 40 pagina tellende werkboek. terwijl ik het doorlas realiseerde ik me dat ik de tekst eigenlijk helemaal opnieuws zou moeten schrijven. De laatste versie is van 2005 en in de afgelopen vier jaar ben ik verder gekomen op mijn pelgrimsreis. Over enkele zaken ben ik genuanceerder gaan denken en ik zag ook dat er nog veel te veel jargon wordt gebruikt (door mij). Diep ingesleten, leerstellige paden waar mijn voorvaderen voor hebben gevochten en waar velen hun leven voor gaven worden door mij opnieuw bevraagd.
Aarzeling. Wie ben ik nu eigenlijk? Wat denk ik eigenlijk wel te weten? Die mannen (want dat waren het vooral) waren vele malen slimmer dan ik ben of ooit zal worden en zouden toch wel weten wat ze deden toen ze de leerstellingen omtrent de drie-eenheid, uitverkiezing, de totale verdorvenheid van de mens, de wil van God, de positie van de vrouw enzovoorts, minutieus uitdokterden en in formules vastlegden? Durf ik er vragen over te stellen? Ik doe het toch maar. Voorzichtig.

Hangen en types

Een top weekend was het niet. Sinds lange tijd weer eens serieuze hoofdpijn gehad. Beetje hangen op de bank, wat DVD's kijken en boeken lezen. De laatste pijn heb ik vanmorgen weggeparacodt en nu hang ik half verdoofd weer achter m'n beeldscherm.

Een van de boeken die ik aan het lezen ben is "The Gospel of Ruth" van Carolyn Custis James. De subtitel klinkt veelbelovend: "Loving God enough to break the rules." Het is met stip een van de betere exposities van dit geweldige bijbelboek. Ze vergelijkt het leven en de ellende van Naomie met dat van Job en er zijn heel wat parallellen. Naomi stelt dat God haar heeft verlaten en de reactie van Ruth daarop is een reactie van hoop en geloof omdat ze die God wil volgen!
Er staat veel in het boek Ruth wat wij voor lief hebben leren nemen. De reden hiervoor is dat we in het Westen geprogrammeerd zijn om de Bijbel op een eenzijdige manier te lezen. Een van die programma's is dat van de typologie. We lezen het boek door het brilletje dat ons opdraagt om Christus te zoeken. Wie is een type van wie? Boaz is dan Jezus, Ruth de heiden en Naomi zal waarschijnlijk Israël zijn, of zo. Het scenario heeft van tevoren al kleur en geluid gekregen. We gaan te snel voorbij aan de tragedie, de schaamte, de verlatenheid, de hopeloosheid en het breken van talloze regels. De reis naar het vinden van betekenis en zin is ook voor de gelovige een avontuur waar hoogten, en diepten, pijn en vreugde, hoop en hopeloosheid een werkelijke rol spelen. Die kunnen niet worden weggepoetst door een opgewerkt en verwacht optimisme. Het is van groot belang dat we op onze geloofsreis twijfel, vragen boosheid en teleurstelling weten te erkennen en verwoorden.
Ik heb een uitgever getipt en hoop dat het wordt vertaald. Het is een belangrijk boek dat ons bepaalt bij de werkelijkheid en hardheid van het leven. Job stierf, verzoend met God, maar met veel beantwoorde vragen. Ook Naomi krijgt niet al haar verlangde antwoorden.
Het is een verhaal over gebrokenheid en geloof. En dat is een belangrijke boodschap in een wereld die bevolkt wordt door talloze gebrokenen.

1795-William-Blake-Naomi-entreating-Ruth-Orpah

Waar praten we over?

Regelmatig ga ik uit eten met voorgangers en gemeenteleiders. We vergelijken dan onze aantekeningen. Omdat ik momenteel interviews met tien voorgangers aan het uitwerken ben (ja, weer een andere opdracht), realiseerde ik me dat het eigenlijk altijd over een ding gaat: de uitdagingen van het kerkleiderschap.
Een gemeente leiden gaat niet vanzelf. De tien voorgangers noemen als grootste uitdagingen waar ze in hun kerk tegenaan lopen onder andere:

• De traagheid van veranderingsprocessen
• De angst om risico's te nemen
• De pijn en verwondingen die mensen je aandoen
• De weigering om conflicten op te lossen
• De sobere vaststelling dat we als mensen consequent zijn in zelfgerichtheid
• Het omgaan met verleiding op het terrein van seks en macht
• De neiging om alles alleen te doen en weinig aandacht te hebben voor teambuilding
• Hoe bijzaken de plaats innemen van de voornaamste taak van de kerk: getuigen van het Goede Nieuws
• Verveling

Wat ik maar weinig hoor is hoe geweldig het allemaal gaat, dat alle neuzen dezelfde richting opstaan, dat alle gemeenteleden actief betrokken zijn bij een kring en zich actief uitstrekken naar Christusgelijkvormigheid. Hoewel, het duurt even voordat een gemeenteleider het echte verhaal vertelt. Aan de oppervlakte lijkt alles meestal wel aardig te gaan maar schijn bedriegt.
Ik zeg wel eens "leadership is a bitch." Iedereen wil tevreden gehouden worden en dat is totaal onmogelijk. Ieder gemeentelid heeft een uitgesproken idee over hoe de gemeente eruit zou moeten zien en is in min of meerdere mate ontevreden over de werkelijkheid. Die is altijd anders. Een verademing zijn die mensen, en ze zijn er gelukkig hoor, die zichzelf voldoende kunnen relativeren en zich geven, ondanks het feit dat het allemaal nog wel heel erg onvolmaakt is.