Zuid Afrika, dag 6 en 7. Niet opgeven

De hele dag door mensen, en geleefd worden. Dat is zo'n beetje het dagelijks terugkerende patroon als ik onderweg ben. Met negen man in een huis, een teamauto die kaput is en 2500 euro nodig heeft om weer berijdbaar te maken, van hot naar her gereden worden, afspraken die niet doorgaan en nieuwe die spontaan ontstaan. Zojuist las ik in mijn Bijbel dat Paulus zegt: "Daarom geven we niet op." Waarom niet? Omdat hij zag dat door zijn inspanningen meer mensen God voor zijn grote goedheid zullen danken en prijzen (2 Cor. 4:15-16).
Dat houd ik mezelf dan maar voor. De impact die het openen van Gods woord heeft op de levens van mensen is af en toe overweldigend.
De 25 welgestelde mannen en vrouwen die gisterenavond bijeen kwamen om naar deze Hollander te luisteren, werden bijzonder geraakt door het openen van dat Woord van God. Niet dat ik nu zoiets bijzonders deed of dat er in hun kerk geen gezonde prediking is, het is vooral de kijkrichting die mensen een totaal ander perspectief geeft.
Het verbaast me keer op keer hoe weinig men weet over hoe het koninkrijk van God werkt. Voor velen is het een abstract idee en vindt maar weinig vertaling naar alle aspecten van het leven.
Vandaag willen de leiders van de kerk een gesprek met me. De kerk was zeer terughoudend omdat de leiding bang is dat men (lees: zendingsorganisaties) op hun geld uit is.
Maar daar gaat het helemaal niet om! Het echtpaar dat in China wil gaan werken, heeft de steun van hun kerk nodig. Ik niet.
Goed, men heeft dus besloten dat ik niet langer een bedreiging vorm en nu mag ik dus op de koffie komen. Het is het eerste echtpaar dat door de kerk wordt uitgezonden en het is allemaal heel nieuw voor iedereen.
Ik heb besloten om voorlopig maar niet op te geven hoewel ik een aantal momenten heb gekend de afgelopen week dat ik er helemaal mee wilde kappen. Een slecht bed (beter dan helemaal geen bed). Een spekgladde vloer in de douche (maar wel heerlijk warm water). Een gastheer en gastvrouw die van heel erg veel en lang praten houden (beter dan genegeerd worden). Geen tijd voor het lezen van boeken, iets dat broodnodig moet gebeuren wil ik mijn studie in April af kunnen ronden (maar wel lekker bezig de hele dag).
Ellen heeft het steeds meer naar haar zin en gaat lekker haar eigen weg. Gisteren heeft ze voor negen man pannenkoeken gebakken. Zij kan dat heel erg goed. Smullen!
Al met al is er dus niet zo heel erg veel reden om te mopperen

Zuid-Afrika, dag 5. Duisternis

Halverwege m'n toespraak viel de stroom uit en de zaal was in volkomen duister gehuld. Ik ging door alsof er niets aan de hand was maar het was wel een vreemde gewaarwording. Het doet heel wat met je als je geen oogcontact meer hebt met je publiek. Voor hetzelfde geld lopen ze allemaal weg en spreek je voor een lege zaal. Na vier minuten was m'n duistere moment weer voorbij.
Hoe doen blinden dat? Ik merkte dat het voor mijn mimiek geen verschil maakte. Ook al was het aardedonker, ik stond nog steeds wild te gebaren...
Tegen het eind van m'n toespraak heb ik nog wat gezegd over het nodeloos verspillen van de tijd van de voorganger die voor elk wissewasje wordt geacht op te komen draven; van verkoudheden tot aan het "inzegenen" van nieuwe auto's.
Misschien is het wel helemaal niet zo'n zegen om een auto te hebben, suggereerde ik. Het kost handenvol geld en de auto daalt iedere dag een stukje in waarde. Maar nee, binnen de Indiase cultuur wordt het kunnen aanschaffen van een auto gezien als een "blessing"; "God has blessed me with a car". En ja, een auto is af en toe gemakkelijk maar het zijn en blijven vieze, stinkende, milieuvervuilende ondingen.

Zuid Afrika, dag 4, Jenever en bitterballen

Vanavond biedt het Nederlandse consulaat de in Zuid Afrika aanwezige, werkende en verblijvende Nederlanders een feestje aan, ter ere van onze koningin. Ellen en ik zijn ook uitgenodigd en gaan over een uur naar de Country Club in Westville om bitterballen, kaas, haring en andere typisch Nederlandse zaken te nuttigen.
Vandaag zouden Ellen en ik naar Durban maar konden pas tegen twaalven de deur uit omdat we op een auto moesten wachten.
Een volgende keer toch maar m'n schema zelf wat strakker in de hand nemen.

Gisterenavond in Westville Baptist gesproken en het werd een bijzondere geïnspireerde dienst waarbij velen van de ongeveer 500 aanwezigen diep werden geraakt en levensveranderende beslissingen namen. Ik ben wat voorzichtiger geworden in het bezigen van kracht- en geestelijke termen en doe vooral m'n best om de zaken niet mooier voor te stellen dan ze in werkelijkheid waren. Maar ik moet toch zeggen dat een dienst was waarin de Heilige Geest op overtuigende wijze aan het werk was.
De boodschap was eenvoudig. Aan de hand van Johannes vier sprak ik over 1)cultuuroverschrijdend handelen omwille van de liefde (Jezus deed iets wat cultureel onaanvaardbaar was toen hij de Samaritaanse vrouw aansprak; want Joden gaan niet om met Samaritanen); reken af met discriminatie in je leven.
2) Ook de heidenen verwachten een bevrijder en iemand zal ze op De Bevrijder moeten wijzen. (De Samaritaanse vrouw "wist dat de Messias zou komen"). Het lijkt een universeel gegeven te zijn dat de mens, geconfronteerd met eigen onmacht, erkent dat hij iets mist. En 3) tenslotte leert Jezus zijn discipelen dat ze verder moeten kijken dan een middagmaaltijd en leert Hij ze om naar de wereld te kijken door de ogen van de Vader, die een geweldig plan met die wereld heeft. Vraag: ben je ingeplugd in dat plan of houd je vast aan je eigen plan?

Naschrift:
We zijn terug van het koninginnenfeest. De twee minuten stilte omdat het ook dodenherdenking is, werden in het echt ongeveer tien seconden. Er was geen jenever maar de wijn en de Heineken vloeiden rijkelijk. Een oudere dame van 75 jaar begon steeds luider tegen ons te praten en toen ze ook nog mijn stropdas begon te aaien begreep ik dat de geest uit de fles dit veroorzaakte. Om ons van haar los te scheuren wees ik op drie jonge vrijwilligers van "Be More" en vertelde het oude baasje dat deze jonge dames graag een paar verhalen uit Nederland wilde horen. Dat liet ze zich geen twee keer zeggen en spoedde zich direct richting drie dames die mij met een verrast nieuwsgierige en tegelijk beschuldigende blik aankeken.
Hieronder het bewijs dat Ellen en ik echt naar het feest geweest zijn.

Zuid Afrika, dag drie-uh

De dienst in de Indiase, onafhankelijke en evangelische gemeente "Firm Foundation" begint precies om 08.00 uur (dat is in de ochtend). Sinds kort begint de dienst een half uur later. Om 09.30 is de dienst voorbij en kan de rest van de dag beginnen. Pastor Rufus heeft visie voor de wereld en met name voor India. De kerk heeft in een paar maanden tijd voldoende geld opgehaald om vierhonderd fietsen te kopen. Die zijn voor de dominees van de vele Good Shepherd Community Churches die als paddenstoelen uit de grond schieten (de kerken, niet de fietsen). Door te fietsen besparen deze voorgangers heel veel tijd omdat ze gewoonlijk uren per dag op en in de benenwagen doorbrengen.

Afijn, zo'n 500 gelovigen komen op dit vroege uur bijeen (ik zou dat graag in de Brandaris willen introduceren omdat het een efficiëntere dagindeling dient) om onder begeleiding van een zeer professionele, en ongeveer honderd decibellen producerende band, de Heer groot te maken met liederen die mij totaal onbekend zijn (het blijken de laatste Hillsong liederen te zijn).
Onder de inspirerende leiding van de voorganger die een aantal liederen acapella inzet en me doet denken aan een beruchte tv-prediker met zijn uh'tjes en eh'tje die aan bepaalde woorden worden geplakt. Je bidt dus niet "Lord Jesus," maar "Lord Jesus-eh" (het streepje is een korte, nauwelijks hoorbare pauze; "we are gathered-eh here today-eh" enz.. Probeer het maar eens. Klinkt best wel leuk.

Goed, alle gekheid op een stokje-uh, het was een inspirerende dienst en ik mocht in dertig-veertig minuten mijn preek houden (dertig-veerig minuten worden in de praktijk vijfenveertig minuten). Na de dienst een uur met pastor Rufus gezeten en gegeten. Dat klikte wel. We zijn nog niet uitgepraat dus we gaan nog een keer lunchen van de week.
Voor Ellen was de dienst wat aan de vroege kant en die bleef dus in bed.
Zometeen nog een dienst met een paar honderd man. In Westville Baptist ben ik eerder geweest en ik mag zowaar terugkomen! Nu gaat Ellen wel mee, plus het team dat hier is om het OM-werk te promoten.


Vanmiddag wat in de hangmat gehangen en wat gelezen. Daarnaast veel gepraat met collegae en getracht de wereldproblematiek op te lossen. Daarna onverrichter zaken maar weer gaan hangen.
O ja, de beloofde foto van eergisteren met het uitzicht vanuit de hangmat en vanuit m'n provisorische slaapkamer.

Zuid Afrika, dag 2

Ik ben de eerste die wakker is, de rest van het huis is in diepe stilte. De kat wil mijn vriendje zijn. Katten zijn onbeschaamde opportunisten. Ik heb niets met de kat en de kat heeft alleen maar iets met mij als haar dat helpt om vooruit te komen in het leven. Ik negeer de kat. Ik heb niets met haar en ze wil alleen maar dat ik haar eten geef. Zolang ik dat niet doe blijft ze in mijn buurt en geeft me kopjes. Wat zij niet weet maar ik wel, is dat haar gedrag mij niet zal bewegen om voor haar op zoek naar eten te gaan.

Gisteren hadden we zo'n veertig, vijftig mensen over de vloer die naar de maandelijkse "gebed voor de wereld" avond kwamen.
Dave en Joy, mijn gastechtpaar, hebben de unieke gave om mensen uit allerlei kerken te motiveren om bijeen te komen om voor de wereld te bidden. Met aanstekelijk enthousiasme wordt er gebeden voor Noord-Korea, Jemen, Soedan, de schepen van OM en ga zo maar door.
Ik word wat weeïg als er grote dingen gebeden gaan worden. Een bidder ziet dat God de vrijgezelle jongedame, die plannen aan het maken is om naar een streng Islamitisch land te gaan, als "geestelijk moeder van een generarie verlorenen aanstelt," of iets van dien aard.
Aan het eind worden we er nog aan herinnerd dat de Bijbel zegt dat als we God vragen, Hij ons "de natien als een erfenis zal geven". Niemand vraagt ooit wat de Bijbel zegt wat we gaan doen met die natien als we die uiteindelijk hebben opgevraagd (of "geclaimd" zoals de laatste tijd wel hip is om te doen). Volgende diezelfde Psalmist en in het direct daarop volgende vers in de tweede Psalm vinden we de helpvolle informatie over stap twee. Daar wordt over het algemeen niet over nagedacht. Stel je voor, je krijgt een land. Wat doe je daar dan mee? Wel, in die psalm staat vervolgens: "gij zult hen stukslaan als pottenbakkerswerk." Daarom bid ik dat maar niet en zou ik anderen wiilen adviseren om dat ook maar niet te doen, tenzij ze bereid zij om dan ook die stap twee te zetten. Waarom zou ik een land, België bijvoorbeeld, stuk willen slaan zoals een pottenbakker die, om wat voor reden dan ook, met een honkbalknuppel, zijn eigen werk aan gruzelementen slaat?
Een typisch voorbeeld van "men neme de Bijbel en zoeke een aansprekend vers of gedeelte an passe dat toe op willekeurig welke situatie dan ook, zonder rekening te houden met het verhaal waar dat vers oorspronkelijk deel van uitmaakt en/of de oorspronkelijke betekenis en toepassing.
Door dat te doen heeft het christendom heel wat, nooit goed te praten en afschuwelijke beslissingen met dramatische gevolgen op haar rekening kunnen bijschrijven. De kruistochten, de apartheid, de uitbuiting van niet westerse beschavingen, de onderdrukking van de vrouw om er een paar te noemen.

Vandaag naar de "Bangladesh market" gegaan en de grootste Hare Krishna tempel op het Zuidelijk Halfrond bezocht. Hieronder wat plaatjes. Oander andere van de kip voordat ze in de "trechter" terechtkomt en een foto van Ellen en mij via het spiegelede plafond van de HK tempel.

Durban

We zijn in Durban aangekomen en Ellen is helemaal opgeknapt. Ik werd zelf even een beetje wee toe de passagier naast spontaan begon te kotsen. Ik heb hem snel een kotszakje aangereikt waar hij dankbaar gebruik van maakte.
Ontzettend leuk om zoveel vrienden weer te zien. Morgen is plotseling een vrije dag geworden. Leuk, kan ik met Ellen Durban verkennen en onveilig maken.

Hieronder een plaatje van het uitzicht vanuit m'n slaapkamer. M'n slaapkamer is de huiskamer. Er bevinden zich namelijk nog vijf gasten in het huis. Ik slaap naast de piano en Ellen slaapt in het kantoor naast de computer. Morgen meer.
Sorry, foto lukt niet. Slechte verbinding.

Zieke Ellen

Onderweg naar Rotterdam Airport moesten we stoppen om Ellen even over te laten geven. Ze is ziek en dat is nu, acht uur later, nog niet veel beter. Zodra we na een uurtje vliegen en een uurtje "ondergrondsen" in Hammersmith aankwamen is ze gaan liggen en slapen. In het vliegtuig heeft ze nog dankbaar gebruik gemaakt van het kotszakje en we hebben er twee extra in de tas van Ellen gedaan.
Ze is nu net op en gaat wat thee drinken.
Over een uur vertrekken we naar Heathrow om via Parijs en Johannesburg naar Durban te gaan.
Ik hoop dat Ellen wat van de reis kan genieten.

The day before

De dag voor een langere reis is nooit een prettige dag maar meer een die gekenmerkt wordt door een koortsachtig bijeenrapen van dingen die meemoeten, hier en daar periodes van zinloos en betekenisloos rondlopen, het verzamelen van aantekeningen en een rusteloos op een rij proberen te krijgen van waar, waarom en waarover ik spreek op de verschillende "evenementen" die geboekt zijn. Dat overzicht kreeg ik gisteren, dus van een flinke voorbereidingstijd kunnen we hier niet echt spreken.

Onderdeel van een van m'n opdrachten voor mijn studie was om een "review" te schrijven over "the 21 indispensable qualities of a leader" van John Maxwell, ook wel bekend als de leiderschapsgoeroe...

Ik lees het. Heel erg snel.Het zijn maar 155 bladzijden en elke hoofdstukje heeft eenzelfde format. Aan de hand van een uniek voorbeeld, meestal een glorieus succesverhaal en gelardeerd met twee of drie welddordachte aanhalingen van meestal dode mannen die wijze dingen hebben gezegd, wordt de na te streven kwaliteit neergezet. Vervolgens wordt het "vlees" eraan gehangen zodat het niet alleen maar een abstract idee blijft, met als sluitstuk een aantal stappen die zouden moeten helpen om te groeien in de onontbeerlijke kwaliteit.
En dat een en twintig keer. Een leuk boekje. Maar zo onbereikbaar.
Ik ben het bijna nergens mee oneens. Waar ik het wel mee oneens ben is de arbeidsethos die erachter zit: "Verantwoordelijke mensen werken omdat het van ze verwacht wordt. Maar hoog competente mensen gaan nog een stap verder. Ze verschijnen niet alleen lichamelijk maar staan altijd klaar, iedere dag - ongeacht hoe ze zich voelen, wat voor omstandigheden ze zich ook in mogen bevinden, of hoe moeilijk de taak die voor hen ligt ook is."
Conclusie: ik ben niet hoog competent en daarmee niet echt een leider. De omstandigheden kunnen namelijk veel belangrijker zijn dan welke visie of missie een bedrijf of organisatie heeft. Je gezin op een hogere plaats zetten dan werk en doelen maakt iemand "slechts' verantwoordelijk, maar zeker niet hoog competent?

En, 21 kwaliteiten is wel erg veel om tegelijk aan te werken.

600

Ja, dit is mijn zeshonderdste blog. Vaak onzin geschreven maar toch ook wel serieus. De blog helpt me om zaken op een rij te zetten, stoom af te blazen, vragen te stellen die velen al veel eerder en beter hebben gesteld.
Om twee dingen te vieren heb ik ook wat weg te geven. Als je een van onderstaande foto's als bureaublad achtergrond, dubbelklik dan op de foto, dan rechtermuisklik en kies vervolgens om deze als bureaubladachtergrond op de slaan.

Wat valt er dan precies te vieren?

Ten eerste: m'n zeshonderste blog in precies twee jaar.
Ten tweede is Martha vandaag jarig. Ik ga voor haar koken. Dat wordt dus vis eten, want daar houdt ze van. Ik ga op jacht naar verse kabeljauw (die vind ik namelijk zelf ook lekker).

Het schiet niet op

Sinds zaterdag hoofdpijn. Vanmorgen om vijf uur wakker en niets aan de hand. Fit, fris en helder! "Zal ik er uitgaan en een rondje hardlopen? Het is nog we errug vroeg." Dus, omdraaien en nog een uurtje slapen. Om 07.45 schrik ik wakker. M'n telefoon roept me op tot iets. O ja, de auto moet om 08.00 bij de APK boer zijn. M'n hoofd bonst maar ik moet eruit. Om twee over acht bij de APK boer. Achterremmen vervangen en een bus in de draagarm rechtsachter vervangen. Tsjakka, weer een paar honderd euro lichter.
Krantje lezen, ticket boeken voor Moniek die rond haar verjaardag een paar dagen thuis wil komen. Hotelletje zoeken in Friesland rond hemelvaart (samen met Martha een paar dagen weg). Gelukt! Een nacht in Oudega en een nacht in Aduard.
Morgen is mijn geliefde jarig. Ik heb al een cadeau gekocht. Gelukkig wist ze dit jaar wat ze wilde hebben. Normaal gesproken heeft ze geen idee want "ze heeft alles al."

Gedurende het weekend toch nog wat opdrachten voor mijn studie af kunnen werken maar er ligt nog een vrachtwagen vol opdrachten te wachten. Wat boeken gelezen die absoluut de moeite waard zijn.

Als antwoord op de Calvinistische doctrine dat alles uiteindelijk Gods wil is (en daar zijn nogal wat creatieve gedachtekronkels voor nodig om die doctrine te verdedigen; iets kan helemaal niet Gods wil zijn en toch niet buiten Zijn wil gebeuren. Probeer die maar eens te verdedigen). Gregory Boyd schreef een zeer geloofwaardige studie: God at War, waarin hij "warfare worldview" tegenover de alwetendheid (= absolute controle over ieder detail) van God.
Lees zelf maar.

Daarnaast nog wat bij het reformatorische antiquariaat besteld en in begonnen te lezen.

Alle drie boeken zijn zeer de moeite van het lezen waard. Volgenderwijs is een theologische studie over 'navolging' als ecclesiologisch motief waarin met name aandacht voor Bonhoeffer's gedachtengoed betreffende de thematiek.


Het drama van de menselijke vrijheid is een goede studie die bijdraagt aan het denken over de vraag hoe vrij de mens nu eigenlijk is.

Teksten uit de institutie helpt om wat dichter bij de bron van het Calvinistiche denken te studeren. Dat vind ik belangrijk omdat wat wij als "Calvinisme" waarderen niet perse betekent dat dit ook was wat Calvijn bedoelde.
De laatste drie boeken zijn voor een prikkie te koop bij Antiquariaat Muller.