Wat plaatjes

Kinderen zijn altijd dankbare 'objecten' om te fotograferen. Onbevangen, verrast, verlegen, puur; het zit er allemaal in.
Hieronder een paar plaatjes die ik afgelopen weekend op en om de LOGOS HOPE heb geschoten.

Indrukwekkend

Gisteren voor het eerst de LOGOS HOPE gezien en bezocht. Ik begreep dat ik van 15.00 tot 22.00 onze stand moest bemensen. Bezoekers worden aan het eind van een rondleiding bij de OM Nederland stand afgeleverd en daar bedanken we ze voor hun komst en wijzen hen op de mogelijkheden om betrokken te blijven bij het OM Schepenwerk.
Mensen, dit schip is groot!En mooi.

De meeste bezoekers hebben nog nooit van OM gehoord. Ze doen een dagje Scheveningen, zien dat kolossale schip liggen met daarbij de grote "Welkom aan boord" vlag en komen op die manier een kijkje nemen.
"Ik ben en blijf agnost, maar dit is wel zeer indrukwekkend", zei de blijvende agnost.
"Iedereen heeft zijn eigen waarheid", was de stellige overtuiging van de aardige Bahai meneer.
"De Islam is goed, alleen het moslimgeloof deugt niet", zei de Mohammedaan.
"Ik voelde dat ik hier moest zijn", zei de gevoelige man.

En dit gaat zo de hele dag door. Het schip ligt tot en met de 29ste in Scheveningen (volg den Haag- Scheveningen Haven). Als je tijd en gelegenheid hebt; kom eens een kijkje nemen.
Hieronder Martha en ik samen op de LOGOS HOPE (maar het had net zo goed ergens anders kunnen zijn).

God laten zien

Een moeizaam gesprek. Zo zou ik mijn ontmoeting met de zenventig jarige man willen samenvatten. Hij kon maar moeilijk luisteren en liet zich maar niet meenemen op de gezamenlijke verkenningstocht naar antwoorden. Ik heb mijn best gedaan om de dingen vanuit zijn kijkhoek en beginpunt te zien en van daaruit een stukje samen op te lopen. We kwamen maar niet op gang en aan het eind van het gesprek was zijn conclusie dat het hem helemaal niets had opgeleverd. Het kwam er op neer dat ik een 48 jarige snotneus was die helemaal niets wist, de oorlog niet had meegemaakt en dat wat ik heb meegemaakt in mijn leven hem niets kon leren. "Geef mij maar iemand van tachtig jaar die de oorlog heeft meegemaakt. Daar wil ik wel naar luisteren".
Als ik God tevoorschijn kon toveren zou ik een rijk man zijn en zou mijn leven gevuld zijn met uitnodigingen om het kunstje overal en nergens te laten zien.
Is God dan echt zo onzichtbaar?

Er zijn talloze situaties waarin God zich behoorlijk lijkt te verstoppen en ik heb daar ook geen antwoord op. Maar is het niet zo dat er overal lichtpuntjes in het lijden te zien? Jezus zelf zij dat het aanbieden van een glas water aan een dorstige een daad is die indirect aan Hem wordt gedaan. Maar als ik blind ben geworden voor die vaak kleine lichtpuntjes, zie ik Hem dan nog wel in de wat grotere lichtpunten?
Ik moet het wel willen zien.

Ik zie Hem niet

Dat is het dilemma waarmee mijn gesprekspartner van vanmiddag, een zeventigjarige man, worstelt. Het gaat verder dan "waar is God als er zoveel ellende op de wereld is?"
Hij wil God graag zien.
Stel je voor dat je alle grote levensvragen kunt relativeren, God daar niet de schuld voor hoeft te geven (iemand moet het toch gedaan hebben) en dat het wel of niet geloven in God tenslotte afhangt van het wel of niet zien van Hem.
Wat voor verschil zou het maken?
Ik had eens een vergelijkbare discussie met een man die het geloof in God heel ver van zich af hield en pas interesse zou tonen als God zich fysiek zou laten zien.
We praatten daar toen wat over en door en ik vroeg hem wat voor verschil het zou maken als ik God hem hier en nu kon laten zien. Zou hij dan wel gaan geloven.
Daar moest hij over nadenken en zij toen: "als ik eerijk ben denk ik dat het niet veel uit zou maken".
Het "hem willen zien" is een weg van de minste weerstand en er zit ook een goed te begrijpen logica in: eerst zien, dan geloven.
Als iemand zich over de barriere van 'het willen zien' heen kan zetten, kom je bij een veel belangrijker en interessanter discussie terecht. Dan gaat het opeens ergens over.
Of, stel dat God zich zou manifesteren en je de kans zou geven om een gesprek met Hem aan te gaan, wat zouden je vragen, klachten, of onderwerpen zijn waarover je met Hem van gedachten wilt wisselen? Wat zou je voelen? Wat zou je willen zeggen?
Ik denk dat ik op het laatste ga focussen. Ik ben benieuwd. Ergens eind april wordt het gesprek uitgezonden.

Napraten

Nog even naar aanleiding van de blog van gisteren. Er is niets mis met voorgedrukte gebeden en liturgien. Zowel in het OT als het NT kom je tegen dat men mooie gebeden nabad. Veel 'vrije' gebeden zijn bij nader onderzoek helemaal niet zo vrij. We zeggen allemaal dingen die we eerder hebben gehoord of bedacht, of door anderen zijn ingegeven. Ook niets mis mee. Prediker zij al dat er niets nieuws onder de zon was. Neem nu het gebed van Jona toe hij in de buik van de vis zat. Die bad geen vrij gebed maar een geleerd gebed. In zijn nood viel hij terug op wat hij vroeger had meegekregen en dat is kostbaar.
Waar het mij om gaat is dat, of we nu 'vrij' zijn of wat traditioneler, het gevaar bestaat dat we meedoen om het meedoen terwijl ons hart ergens anders is.

Ongemakkelijk

Gisteren naar de Anglicaanse kerk geweest. Ik heb niets tegen dit merk. Het heeft ook wel iets, een bijna tot op de minuut geplande liturgie die je keurig kunt meelezen. Als er iets vet gedrukt staat, mag je meepraten.
Het was een doopdienst. Dat betekent een afwijkende liturgie. Niet de normale witte sectie, maar de roze. Op een gegeven moment komen de ouders met een serie peetouders naar voren die met de liturgie in hun handen meelezen en de vetgedrukte regels opzeggen. Met name de peetouders stonden er ongemakkelijk bij. Het was duidelijk dat ze niet zo heel erg bekend waren met het wereldje. Maar gelukkig deden ze goed mee en lazen de voorderukte antwoorden keurig op. "Erken je Jezus als Heer?" "Ik erken Jezus als Heer." "Bekeer je je van je zonden"? "Ik bekeer me van me zonden". En zo nog enkele heftige vragen met al net zulke heftige antwoorden.
Stel je voor dat het mogelijk zou zijn om het volgen van Christus te reduceren tot het voorlezen van wat voorgedrukte regels? Ik realiseerde me dat komplete volksstammen dat eeuwenlang hebben volgehouden.
Maar nog meer realiseerde ik me dat, ook al hebben wij in onze kerk geen voorgedrukte vragen met voorgedrukte antwoorden, het gevaar bestaat dat ook ik mijn volgen van Christus reduceer tot jargon en napraten!
God verhoede het!

Eind in zicht

Over een uur en vijftig minuten zit de mentoring clinic erop. Het klinkt misschien alsof ik er blij mee ben dat het eindelijk over is, maar zo bedoel ik het niet. De zestien deelnemers hebben zichtbaar genoten en de feedback is zeer positief. Zojuist hebben we de mentroing oefening afgerond waarbij de deelnemers de gelegenheid krijgen om het geleerde in praktijk te brengen. Dat is altijd een hoogtepunt omdat het voor mij een kans is om drie mensen mee te laten kijken in de keuken van mijn leven en ook vandaag ben ik een stuk opgeschoten met een dilemma.

De komende week zit propvol en ik begin me langzaam zorgen te maken over andere dingen die ook moeten gebeuren (studie bijvoorbeeld). Aanstaande dinsdag zit ik in een radioprogramma (Koffieuur) met Evert ten Ham en aanstaande woensdag zijn er tv opnemen voor de opvolger van "Helpdesk Live". Met zo'n opname ben je al gauw een uur of zes tot acht in de weer (uit en thuis).
Dan..... ik heb een nieuwe camera! Een spiegelreflex.
Een bloglezeres die las over de onfortuinlijke ondergang van m´n laatste camera had thuis een camera die nogal ingewikkeld was en die heeft ze me aangeboden. Ik ben superblij en hoop snel wat voorjaarsfoto´s te bloggen.

Ook ben ik superhappy vandaag omdat ik al dagen last had van een rare vermoeidheid. Ik kon de hele dag wel slapen en regelmatig vielen m´n ogen tijdens de sessies dicht.
Vandaag werd ik wakker met een gigahoofdpijn die in de joop van de dag is weggetrokken, evenals de slaperigheid en nu ben ik superwakker!

"Delen"

In mijn wereld wordt het woordje "share" of "delen" vaak gebruikt. Sommigen vinden dat vreselijk en associëren het met vrouwelijk, soft, of zelfs dom. Of formele bezwaren: je deelt niet uit het woord van God, je predikt het woord van God; er wordt hier niet gedeeld!
Het is niet alleen de gevoelswaarde die het woord heeft, er is iets meer aan de hand.
Delen is uiterst Bijbels. Prediken of leren trouwens ook.
Bij 'delen" neem ik iets dat van mij is en deel dat met jou. Dat kan een chocoladereep zijn, en als ik veel van chocola houdt, dan kost dat delen me wat. Maar het kan ook iets zijn dat ik geleerd heb, een ervaring, een aha belevenis en het delen vraagt van mij dat ik me kwetsbaar maak. Het gaat om waarheid die door de ervaring van het leven is gegaan.
Bij prediken of leren is dat anders. Daar hoeft niet perse een relatie met het te prediken of te leren onderwerp te zijn. Waarheid is waarheid, ongeacht of deze wel of niet door mij als zodanig wordt beleefd. Dat kan een koude, onbewogen oefening zijn.
Ik ben meer een 'deler'. Ik heb wel eens preekneigingen maar verkies het delen waarbij de relatie tot het onderwerp een belangrijke rol speelt.
(Vrij naar 1 Tim. 6:8, 1 Peter 4:10)

Echt anders

Wat zijn sfeerbepalende factoren? Hoe komt het dat, ook al gebruik je hetzelfde materiaal en hetzelfde programma, gefaciliteerd door dezelfde mensen, er toch een totaal andere groepsdynamiek is?
Daar spelen dus andere, belangrijkere factoren een rol. Kennen de mensen elkaar? De ruimte, hoe die ruimte is ingedeeld, hoe dicht zit men op elkaar?
Maar ook die factoren zijn niet exclusief bepalend. Je kunt namelijk eenzelfde groep hebben in eenzelfde gebouw die telkens hetzelfde doen en toch is de sfeer en dynamiek telkens anders.Bijvoorbeeld een zondagchtenddienst. Die zijn in principe elke week hetzelfde, behoorlijk voorspelbaar en dezelfde mensen gaan daar iedere week naar toe.
En toch. De ene week weet je voordat de dienst begint dat het een geweldige ochtend gaat worden en de week erop lijkt alles stroperig te gaan en zou je liefst naar huis willen gaan.
Dus hebben we het misschien over een sfeerbeleving die subjectief is en anders niet. Daar moest ik aan denken toen we gisteren aan de clinic begonnen en deze vandaag voortzetten. Ik voel stroop maar weet niet of het slechts een beleving is of dat anderen dit gevoel me delen. Daar kom ik in de loop van de dag dan wel achter.

Een handjevol

Of twee handenvol om precies te zijn. Met slechts tien passagiers aan boord ben ik onderweg naar Manchester. Rotterdam Airport is, als het even kan, mijn aanvangspunt. Om zes uur lopend van huis, om half zeven door de beveiliging en tien minuten later zit ik in het vliegtuig, Dat is wel wat anders dan het gedoe op Schiphol! Zometeen nog twee uur treinen en dan ben ik op m'n bestemming.
Vanavond begint de Mentoring Clinic. Erg leuk om te doen en ik heb er zin in.