Ik zie Hem niet

Dat is het dilemma waarmee mijn gesprekspartner van vanmiddag, een zeventigjarige man, worstelt. Het gaat verder dan "waar is God als er zoveel ellende op de wereld is?"
Hij wil God graag zien.
Stel je voor dat je alle grote levensvragen kunt relativeren, God daar niet de schuld voor hoeft te geven (iemand moet het toch gedaan hebben) en dat het wel of niet geloven in God tenslotte afhangt van het wel of niet zien van Hem.
Wat voor verschil zou het maken?
Ik had eens een vergelijkbare discussie met een man die het geloof in God heel ver van zich af hield en pas interesse zou tonen als God zich fysiek zou laten zien.
We praatten daar toen wat over en door en ik vroeg hem wat voor verschil het zou maken als ik God hem hier en nu kon laten zien. Zou hij dan wel gaan geloven.
Daar moest hij over nadenken en zij toen: "als ik eerijk ben denk ik dat het niet veel uit zou maken".
Het "hem willen zien" is een weg van de minste weerstand en er zit ook een goed te begrijpen logica in: eerst zien, dan geloven.
Als iemand zich over de barriere van 'het willen zien' heen kan zetten, kom je bij een veel belangrijker en interessanter discussie terecht. Dan gaat het opeens ergens over.
Of, stel dat God zich zou manifesteren en je de kans zou geven om een gesprek met Hem aan te gaan, wat zouden je vragen, klachten, of onderwerpen zijn waarover je met Hem van gedachten wilt wisselen? Wat zou je voelen? Wat zou je willen zeggen?
Ik denk dat ik op het laatste ga focussen. Ik ben benieuwd. Ergens eind april wordt het gesprek uitgezonden.

Napraten

Nog even naar aanleiding van de blog van gisteren. Er is niets mis met voorgedrukte gebeden en liturgien. Zowel in het OT als het NT kom je tegen dat men mooie gebeden nabad. Veel 'vrije' gebeden zijn bij nader onderzoek helemaal niet zo vrij. We zeggen allemaal dingen die we eerder hebben gehoord of bedacht, of door anderen zijn ingegeven. Ook niets mis mee. Prediker zij al dat er niets nieuws onder de zon was. Neem nu het gebed van Jona toe hij in de buik van de vis zat. Die bad geen vrij gebed maar een geleerd gebed. In zijn nood viel hij terug op wat hij vroeger had meegekregen en dat is kostbaar.
Waar het mij om gaat is dat, of we nu 'vrij' zijn of wat traditioneler, het gevaar bestaat dat we meedoen om het meedoen terwijl ons hart ergens anders is.

Ongemakkelijk

Gisteren naar de Anglicaanse kerk geweest. Ik heb niets tegen dit merk. Het heeft ook wel iets, een bijna tot op de minuut geplande liturgie die je keurig kunt meelezen. Als er iets vet gedrukt staat, mag je meepraten.
Het was een doopdienst. Dat betekent een afwijkende liturgie. Niet de normale witte sectie, maar de roze. Op een gegeven moment komen de ouders met een serie peetouders naar voren die met de liturgie in hun handen meelezen en de vetgedrukte regels opzeggen. Met name de peetouders stonden er ongemakkelijk bij. Het was duidelijk dat ze niet zo heel erg bekend waren met het wereldje. Maar gelukkig deden ze goed mee en lazen de voorderukte antwoorden keurig op. "Erken je Jezus als Heer?" "Ik erken Jezus als Heer." "Bekeer je je van je zonden"? "Ik bekeer me van me zonden". En zo nog enkele heftige vragen met al net zulke heftige antwoorden.
Stel je voor dat het mogelijk zou zijn om het volgen van Christus te reduceren tot het voorlezen van wat voorgedrukte regels? Ik realiseerde me dat komplete volksstammen dat eeuwenlang hebben volgehouden.
Maar nog meer realiseerde ik me dat, ook al hebben wij in onze kerk geen voorgedrukte vragen met voorgedrukte antwoorden, het gevaar bestaat dat ook ik mijn volgen van Christus reduceer tot jargon en napraten!
God verhoede het!

Eind in zicht

Over een uur en vijftig minuten zit de mentoring clinic erop. Het klinkt misschien alsof ik er blij mee ben dat het eindelijk over is, maar zo bedoel ik het niet. De zestien deelnemers hebben zichtbaar genoten en de feedback is zeer positief. Zojuist hebben we de mentroing oefening afgerond waarbij de deelnemers de gelegenheid krijgen om het geleerde in praktijk te brengen. Dat is altijd een hoogtepunt omdat het voor mij een kans is om drie mensen mee te laten kijken in de keuken van mijn leven en ook vandaag ben ik een stuk opgeschoten met een dilemma.

De komende week zit propvol en ik begin me langzaam zorgen te maken over andere dingen die ook moeten gebeuren (studie bijvoorbeeld). Aanstaande dinsdag zit ik in een radioprogramma (Koffieuur) met Evert ten Ham en aanstaande woensdag zijn er tv opnemen voor de opvolger van "Helpdesk Live". Met zo'n opname ben je al gauw een uur of zes tot acht in de weer (uit en thuis).
Dan..... ik heb een nieuwe camera! Een spiegelreflex.
Een bloglezeres die las over de onfortuinlijke ondergang van m´n laatste camera had thuis een camera die nogal ingewikkeld was en die heeft ze me aangeboden. Ik ben superblij en hoop snel wat voorjaarsfoto´s te bloggen.

Ook ben ik superhappy vandaag omdat ik al dagen last had van een rare vermoeidheid. Ik kon de hele dag wel slapen en regelmatig vielen m´n ogen tijdens de sessies dicht.
Vandaag werd ik wakker met een gigahoofdpijn die in de joop van de dag is weggetrokken, evenals de slaperigheid en nu ben ik superwakker!

"Delen"

In mijn wereld wordt het woordje "share" of "delen" vaak gebruikt. Sommigen vinden dat vreselijk en associëren het met vrouwelijk, soft, of zelfs dom. Of formele bezwaren: je deelt niet uit het woord van God, je predikt het woord van God; er wordt hier niet gedeeld!
Het is niet alleen de gevoelswaarde die het woord heeft, er is iets meer aan de hand.
Delen is uiterst Bijbels. Prediken of leren trouwens ook.
Bij 'delen" neem ik iets dat van mij is en deel dat met jou. Dat kan een chocoladereep zijn, en als ik veel van chocola houdt, dan kost dat delen me wat. Maar het kan ook iets zijn dat ik geleerd heb, een ervaring, een aha belevenis en het delen vraagt van mij dat ik me kwetsbaar maak. Het gaat om waarheid die door de ervaring van het leven is gegaan.
Bij prediken of leren is dat anders. Daar hoeft niet perse een relatie met het te prediken of te leren onderwerp te zijn. Waarheid is waarheid, ongeacht of deze wel of niet door mij als zodanig wordt beleefd. Dat kan een koude, onbewogen oefening zijn.
Ik ben meer een 'deler'. Ik heb wel eens preekneigingen maar verkies het delen waarbij de relatie tot het onderwerp een belangrijke rol speelt.
(Vrij naar 1 Tim. 6:8, 1 Peter 4:10)

Echt anders

Wat zijn sfeerbepalende factoren? Hoe komt het dat, ook al gebruik je hetzelfde materiaal en hetzelfde programma, gefaciliteerd door dezelfde mensen, er toch een totaal andere groepsdynamiek is?
Daar spelen dus andere, belangrijkere factoren een rol. Kennen de mensen elkaar? De ruimte, hoe die ruimte is ingedeeld, hoe dicht zit men op elkaar?
Maar ook die factoren zijn niet exclusief bepalend. Je kunt namelijk eenzelfde groep hebben in eenzelfde gebouw die telkens hetzelfde doen en toch is de sfeer en dynamiek telkens anders.Bijvoorbeeld een zondagchtenddienst. Die zijn in principe elke week hetzelfde, behoorlijk voorspelbaar en dezelfde mensen gaan daar iedere week naar toe.
En toch. De ene week weet je voordat de dienst begint dat het een geweldige ochtend gaat worden en de week erop lijkt alles stroperig te gaan en zou je liefst naar huis willen gaan.
Dus hebben we het misschien over een sfeerbeleving die subjectief is en anders niet. Daar moest ik aan denken toen we gisteren aan de clinic begonnen en deze vandaag voortzetten. Ik voel stroop maar weet niet of het slechts een beleving is of dat anderen dit gevoel me delen. Daar kom ik in de loop van de dag dan wel achter.

Een handjevol

Of twee handenvol om precies te zijn. Met slechts tien passagiers aan boord ben ik onderweg naar Manchester. Rotterdam Airport is, als het even kan, mijn aanvangspunt. Om zes uur lopend van huis, om half zeven door de beveiliging en tien minuten later zit ik in het vliegtuig, Dat is wel wat anders dan het gedoe op Schiphol! Zometeen nog twee uur treinen en dan ben ik op m'n bestemming.
Vanavond begint de Mentoring Clinic. Erg leuk om te doen en ik heb er zin in.

De redenering

Hij vond het zelf ook een wat goedkope redenering en ik hoor het wel vaker: "Als ik stop met het kopen van goedkope t-shirts die door kinderen (of andere personen die onder mensonterende omstandigheden moeten werken) in China, India of welk lage lonen land dan ook worden gemaakt, dan komen die kinderen in de prostitutie terecht, dus is het beter om ze wel te blijven kopen".
Een andere reden om ons niet te druk te maken over armoede in derde wereldlanden: "Ze hebben geen geld, houden hun hand maar al te graag op maar hebben wel allemaal een mobieltje. Blijkbaar hebben ze mijn hulp niet zo hard nodig."
Deze gewetensussers, en varianten hierop, leiden en hebben geleid tot een masssale passiviteit. Niet alleen onder gelovigen (die geven naar verhouding best wel veel) maar in zijn algemeenheid.
Het zijn redeneringen die eeuwenlang de slavenhandel legitimeerden en dat nu, zij het verkapt, nog steeds doen.
Gisterenavond in Enschede gesproken over 'rentmeesterschap'. Dat is en blijft een Bijbelse opdracht en ik wil me meer inzetten om anderen te bewegen om deze opdracht serieus te nemen, daar in eigen leven meer gestalte aan te geven.
We zijn, ondanks de financiele crisis, nog steeds stinkend rijk in Nederland. Als de overheid zou besluiten om de belastingen met 1% te verhogen en de opbrengst daarvan geheel ten goede doet komen aan ontwikkelingssamenwerking, doe ik graag mee.
We delen al een klein beetje van onze rijkdom. Dat mag best wel wat meer. Ongelijkheid zal blijven bestaan (de ander een mobieltje minder gunnen dan onszelf). Dat zit in de mens ingebakken. Om tot gelijkheid te komen is allereerste een verandering van het hart nodig en een radicaal getransformeerd leven. Dat is mogelijk maar het vraagt om een radicale ommekeer in ons eigen leven en een ingrijpen van Boven.
De iongelijkbheid ziet er momenteel ongeveer zo uit. verdeel tien boterhammen onder tien mensen. Op het eerste plaatse zie je de Westerling met zijn deel en op het onderste plaatje zie je negen anderen met wie ik de tien boterhammen deel. Ik krijg er negen en mijn negen medemensen moeten samen de resterende boterham verdelen.

Sparen

Vanmorgen wat nagedacht over de reden die iemand gaf om niet langs te komen om ons met een bezoek te vereren. Normaal gesproken komt die persoon altijd zijn beloften na maar nu kregen we een briefje met daarin allereerst excuses dat hij moest afzeggen en vervolgens de reden waarom dat hij het etentje met ons voorbij moest laten gaan: 'om ons te sparen'.
Meteen drongen zich beelden bij ons op van onze vriend die door het lint is gegaan en met een botte bijl op zak (en later in de hand) ons huis en onszelf verbouwt. In dat geval hebben we ook liever dat hij wegblijft.

Uiteindelijk bleek het om iemand anders te gaan die ons nogal wat verdriet had veroorzaakt en onze vriend, echt eentje van 'pakkum beet' en 'laten we elkaar geen mietje noemen maar man en paard noemen', was bang dat zijn bezoek in de toch al gevoelige situatie meer goed dan kwaad zou doen (hij kan z'n mond maar moeilijk houden, snappez-vous). Hij bleef liever even op afstand zodat de tijd en de vergeving hun werk in onze harten, en in het hart van de verdrietveroorzaker, konden doen.

Zo begint de tweede brief van Paulus aan de Korintiers. Paulus kende zichzelf voldoende om te weten wat voor effect zijn persoonlijkheid op zijn omgeving had. Dit zelfbewustzijn is een kostbare gave.
Van donderdag tot en met maandag ben ik in Carlisle om een mentoring clinic te faciliteren. Mensen helpen om te groeien in zelfbewustzijn is een bijzonder voorrecht, met name als met het pakt.
Het verbaast me keer op keer hoe weinig mensen zich bewust zijn van welke impact ze hebben op situaties en mensen. Maar als de transformatie begint dan zien we plotseling...
...een engergiezuiger die verandert in een persoon die geeft in plaats van neemt.
...een aandachttrekker die genoegen leert nemen met minder aandacht en bewust een paar rijen naar achteren gaat zitten.
...een zwart/wit denker die een beetje grijs toelaat.
.....

Gewenning

Vanmorgen, tijdens een rondje hardlopen, realiseerde ik me dat ik me niet of nauwelijks bewust meer ben van alle auto's om me heen. Misschien omdat ik mijn gedachten op iets anders focus maar het kan ook gewenning zijn.
Gisterenavond sprak iemand me aan en vroeg of ik er ook last van had dat je een soort van went aan geestelijke ontdekkingen en/of doorbraken; de euforie na een geweldige ontdekking of ervaring waarvan het directe effect als het ware wegebt. Voor je gevoel is een poosje later alles weer 'normaal'.
En wat is dan normaal? Het directe effect na een positieve 'aha beleving', of het meer normale, doordeweekse, algemene gevoel dat gewoonlijk bij ons is?
Persoonlijk denk ik dat het normale, doordeweekse en algemene gevoel interessanter is. Dat zegt namelijk veel meer over iemand dan de momentopname tijdens of na een (geestelijke) beleving. In het verlengde daarvan is het ook veel interessanter hoe iemand is als anderen niet kijken. Bill Hybels schreef daar een interessant boekje over (Wie je bent als niemand kijkt).
Om een antwoord op de vraag te geven; ja, daar heb ik ook last van. Maar ik ervaar het niet als last. Er blijft namelijk altijd winst over. Soms subtiel, soms meer merkbaar, maar het is er wel.