Echt anders

Wat zijn sfeerbepalende factoren? Hoe komt het dat, ook al gebruik je hetzelfde materiaal en hetzelfde programma, gefaciliteerd door dezelfde mensen, er toch een totaal andere groepsdynamiek is?
Daar spelen dus andere, belangrijkere factoren een rol. Kennen de mensen elkaar? De ruimte, hoe die ruimte is ingedeeld, hoe dicht zit men op elkaar?
Maar ook die factoren zijn niet exclusief bepalend. Je kunt namelijk eenzelfde groep hebben in eenzelfde gebouw die telkens hetzelfde doen en toch is de sfeer en dynamiek telkens anders.Bijvoorbeeld een zondagchtenddienst. Die zijn in principe elke week hetzelfde, behoorlijk voorspelbaar en dezelfde mensen gaan daar iedere week naar toe.
En toch. De ene week weet je voordat de dienst begint dat het een geweldige ochtend gaat worden en de week erop lijkt alles stroperig te gaan en zou je liefst naar huis willen gaan.
Dus hebben we het misschien over een sfeerbeleving die subjectief is en anders niet. Daar moest ik aan denken toen we gisteren aan de clinic begonnen en deze vandaag voortzetten. Ik voel stroop maar weet niet of het slechts een beleving is of dat anderen dit gevoel me delen. Daar kom ik in de loop van de dag dan wel achter.

Een handjevol

Of twee handenvol om precies te zijn. Met slechts tien passagiers aan boord ben ik onderweg naar Manchester. Rotterdam Airport is, als het even kan, mijn aanvangspunt. Om zes uur lopend van huis, om half zeven door de beveiliging en tien minuten later zit ik in het vliegtuig, Dat is wel wat anders dan het gedoe op Schiphol! Zometeen nog twee uur treinen en dan ben ik op m'n bestemming.
Vanavond begint de Mentoring Clinic. Erg leuk om te doen en ik heb er zin in.

De redenering

Hij vond het zelf ook een wat goedkope redenering en ik hoor het wel vaker: "Als ik stop met het kopen van goedkope t-shirts die door kinderen (of andere personen die onder mensonterende omstandigheden moeten werken) in China, India of welk lage lonen land dan ook worden gemaakt, dan komen die kinderen in de prostitutie terecht, dus is het beter om ze wel te blijven kopen".
Een andere reden om ons niet te druk te maken over armoede in derde wereldlanden: "Ze hebben geen geld, houden hun hand maar al te graag op maar hebben wel allemaal een mobieltje. Blijkbaar hebben ze mijn hulp niet zo hard nodig."
Deze gewetensussers, en varianten hierop, leiden en hebben geleid tot een masssale passiviteit. Niet alleen onder gelovigen (die geven naar verhouding best wel veel) maar in zijn algemeenheid.
Het zijn redeneringen die eeuwenlang de slavenhandel legitimeerden en dat nu, zij het verkapt, nog steeds doen.
Gisterenavond in Enschede gesproken over 'rentmeesterschap'. Dat is en blijft een Bijbelse opdracht en ik wil me meer inzetten om anderen te bewegen om deze opdracht serieus te nemen, daar in eigen leven meer gestalte aan te geven.
We zijn, ondanks de financiele crisis, nog steeds stinkend rijk in Nederland. Als de overheid zou besluiten om de belastingen met 1% te verhogen en de opbrengst daarvan geheel ten goede doet komen aan ontwikkelingssamenwerking, doe ik graag mee.
We delen al een klein beetje van onze rijkdom. Dat mag best wel wat meer. Ongelijkheid zal blijven bestaan (de ander een mobieltje minder gunnen dan onszelf). Dat zit in de mens ingebakken. Om tot gelijkheid te komen is allereerste een verandering van het hart nodig en een radicaal getransformeerd leven. Dat is mogelijk maar het vraagt om een radicale ommekeer in ons eigen leven en een ingrijpen van Boven.
De iongelijkbheid ziet er momenteel ongeveer zo uit. verdeel tien boterhammen onder tien mensen. Op het eerste plaatse zie je de Westerling met zijn deel en op het onderste plaatje zie je negen anderen met wie ik de tien boterhammen deel. Ik krijg er negen en mijn negen medemensen moeten samen de resterende boterham verdelen.

Sparen

Vanmorgen wat nagedacht over de reden die iemand gaf om niet langs te komen om ons met een bezoek te vereren. Normaal gesproken komt die persoon altijd zijn beloften na maar nu kregen we een briefje met daarin allereerst excuses dat hij moest afzeggen en vervolgens de reden waarom dat hij het etentje met ons voorbij moest laten gaan: 'om ons te sparen'.
Meteen drongen zich beelden bij ons op van onze vriend die door het lint is gegaan en met een botte bijl op zak (en later in de hand) ons huis en onszelf verbouwt. In dat geval hebben we ook liever dat hij wegblijft.

Uiteindelijk bleek het om iemand anders te gaan die ons nogal wat verdriet had veroorzaakt en onze vriend, echt eentje van 'pakkum beet' en 'laten we elkaar geen mietje noemen maar man en paard noemen', was bang dat zijn bezoek in de toch al gevoelige situatie meer goed dan kwaad zou doen (hij kan z'n mond maar moeilijk houden, snappez-vous). Hij bleef liever even op afstand zodat de tijd en de vergeving hun werk in onze harten, en in het hart van de verdrietveroorzaker, konden doen.

Zo begint de tweede brief van Paulus aan de Korintiers. Paulus kende zichzelf voldoende om te weten wat voor effect zijn persoonlijkheid op zijn omgeving had. Dit zelfbewustzijn is een kostbare gave.
Van donderdag tot en met maandag ben ik in Carlisle om een mentoring clinic te faciliteren. Mensen helpen om te groeien in zelfbewustzijn is een bijzonder voorrecht, met name als met het pakt.
Het verbaast me keer op keer hoe weinig mensen zich bewust zijn van welke impact ze hebben op situaties en mensen. Maar als de transformatie begint dan zien we plotseling...
...een engergiezuiger die verandert in een persoon die geeft in plaats van neemt.
...een aandachttrekker die genoegen leert nemen met minder aandacht en bewust een paar rijen naar achteren gaat zitten.
...een zwart/wit denker die een beetje grijs toelaat.
.....

Gewenning

Vanmorgen, tijdens een rondje hardlopen, realiseerde ik me dat ik me niet of nauwelijks bewust meer ben van alle auto's om me heen. Misschien omdat ik mijn gedachten op iets anders focus maar het kan ook gewenning zijn.
Gisterenavond sprak iemand me aan en vroeg of ik er ook last van had dat je een soort van went aan geestelijke ontdekkingen en/of doorbraken; de euforie na een geweldige ontdekking of ervaring waarvan het directe effect als het ware wegebt. Voor je gevoel is een poosje later alles weer 'normaal'.
En wat is dan normaal? Het directe effect na een positieve 'aha beleving', of het meer normale, doordeweekse, algemene gevoel dat gewoonlijk bij ons is?
Persoonlijk denk ik dat het normale, doordeweekse en algemene gevoel interessanter is. Dat zegt namelijk veel meer over iemand dan de momentopname tijdens of na een (geestelijke) beleving. In het verlengde daarvan is het ook veel interessanter hoe iemand is als anderen niet kijken. Bill Hybels schreef daar een interessant boekje over (Wie je bent als niemand kijkt).
Om een antwoord op de vraag te geven; ja, daar heb ik ook last van. Maar ik ervaar het niet als last. Er blijft namelijk altijd winst over. Soms subtiel, soms meer merkbaar, maar het is er wel.

Voorjaar

Is wat mij betreft het mooiste seizoen van het jaar. Er schuilt zo'n krachtige belofte voor de toekomst in. Het maakt blij en vult met verwachting. De knoppen in de bomen komen tot leven en iedere dag is een dag dichterbij de ontknoping waarbij de boom kleur mioet bekennen. En dat doet die boom met graagte.
Zo is het leven met God ook. Ik herinner me een spreker die zij: "als je Jezus volgt wordt je elke dag een stukje mooier en beter". En dat is zo. Het gaat langzaam, maar het gaat wel!

Mentoring

Volgende week faciliteer ik samen met twee collega's weer een mentoring clinic. Dit keer in Carlisle, waar het internationale kantoor van OM is gevestigd. Het wordt een experiment omdat we de kantoor als basis gebruiken. Dat zal voor sommige deelnemers een uitdaging zijn. Zullen ze elke vrije minuut gebruiken om te kijken of er nog mail is, of om andere belangrijke dingen te doen.
In zijn boek Mentoring Leaders noemt Carson Pue als een van de gevaren waar een leider zich bewust van moet zijn die van "overvloed" (Surrounding with Abundance). We hebben toegang tot zo ontzettend veel bronnen, middelen en kansen dat het een hindernis kan worden voor echte geestelijke ontwikkeling. Boeken en onderzoek kunnen zo'n beslag leggen op iemands tijd dat er geen tijd en ruimte over is voor het binnenwerk.
Een van de grootste mogelijke gevaren die we aan deze lijst kunnen toevoegen, is technologie.

"Today, even with limited resources, any leader can generate a dazzling video, record a radio show, transcribe the spoken word into a book, and blast the waking Internet with email".
Hij vervolgt, "There is nothing inherently wrong with technology, unless it begins to outpace our heartbeat for ministry".
Informatie kan de plaats innemen van communicatie. Informatie kan ik vinden en doorgeven. Communicatie is het resultaat van informatie die eerst door een (lang)intern proces van innemen, kauwen, herkauwen, transformatie en vervolgens duplicatie is gegaan.
Technologie, hoe wonderlijk ook, kan dit proces in no time reduceren tot een digitaal, tweedimensionaal beeld, dat losstaan van de persoon.
Met andere woorden: wees bij voorbaat achterdochtig naar mensen die menen iets te hebben te zeggen. Let op hun leven. Als je daar integriteit vindt, zit je goed.

Actief

Dat was ik de afgelopen dagen niet. Een vervelende migraine heeft me de afgelopen dagen behoorlijk dwars gezeten; all systems down! Gisteren een hersteldag en vandaag moet ik me dan weer over enkele hobbels heenzetten en me weer zien te motiveren om aan de slag te gaan. Dat is best wel eens lastig. Sowieso is 'time-management' niet mijn sterkste punt. Werk plannen is vreselijk lastig. Nu is me gevraagd om een thema en een invulling van een dienst op hemelvaartsdag door te geven. Ik moet mezelf dan dwingen om er de tijd voor te nemen. Ideeen die ik dan heb moet ik ergens opschrijven want over een week ben ik het weer vergeten.
Bovendien lijd ik de laatste weken aan 'algehele onverschilligheid'. Het kan me allemaal niet zoveel schelen. Waar zou ik me nu nog druk om (willen) maken.
Een deel van de wereld maakt zich druk om de nog niet geopenbaarde zwembroek en torso van Arie Boomsma. Knevel mag (namens de club waarvoor hij werkt) niets meer zeggen over schepping en/of evolutie. Ik zie mensen met veel energie en passie hun meningen ventileren. Ik word er echter niet koud of warm van.

Vanmorgen las ik een commentaar in het AD waarin de auteur zich afvroeg of het wel gepast is om 'lid' van de EO te zijn. Da's dan wel grappig. Het relativeert de zaak en dat spreekt me wel aan.

Ik weet wel waar ik me druk om zou willen maken en dat zijn de basiszaken van het leven.
Martha is daarin een voorbeeld en inspiratie voor me. De manier waarop ze zich inzet voor haar thuiszorgklanten en medemensen; onbaatzuchtig de extra mijl voor ze gaat, ze opzoekt in het ziekenhuis of meteen in actie komt als er een beroep op haar wordt gedaan, zonder ook maar iets terug te verwachten (nee, ze schrijft die uren niet). Dat doet ze als een vanzelfsprekendheid en enige vorm van terugbetaling beschouwt ze als een belediging en wordt niet geaccepteerd.
Dat is het verschil!
Dit verschil werd me gisterenavond duidelijk toen ik twee reacties zag en hoorde van overlevenden van de vliegtuigcrash van vorige week. De ene reactie was er een van dankbaarheid en relativering; blij in leven te zijn en zo'n crash in een gezond perspectief te zien (mensen kunnen en zullen fouten maken). Daar tegenover een reactie van een ander die meteen een advocaat inschakelt om zoveel mogelijk geld uit de ellende te kunnen slepen.
Ik kies ervoor om zo'n blij en dankbaar mens te zijn (met af en toe een dipje).

Helemaal verlost

Hoe zou het voelen om een kompleet verlost leven te leiden? Vandaag is het verlangen ernaar wat sterker dan op dagen dat alles mee lijkt te werken. Een migraine vergalt mijn dag. De hazelaar bloeit en werkt op mijn ogen en luchtwegen. Dus even geen fitness of hardlopen. Een bruine zak met medicatie wacht op me bij de apotheek met daain middeln voor ogen, neus en longen die moeten helpen om m'n lichaam te doen geloven dat het allemaal wat minder erg is dan het lijkt. Wat deze middelen niet kunnen is de oorzaak wegnemen. Daar is een sterker middel voor nodig; een soort van reboot van de opstartroutine.
Het probleem is dan weer dat, als zo'n reboot al zou kunnen, de mens een fatale error in zijn systeem heeft zitten. Die fatale error moet worden opgeruimd.
Geestelijk is dat al gebeurd, hoewel ik de rest van mijn leven met met de gevolgen van een eerdere fatale crash moet leven.

En dat is het uitzicht van een volgeling van Jezus: de uiteindelijke verlossing!

Zweten op de verlossing

Nou, dat was weer een bevalling. De preek over de verlossing is klaar, maar toch niet. Het is zo moeilijk om te kiezen wat je wel en niet gaan noemen. Het meeste moet worden weggelaten. Wat communiceer ik en hoe doe ik dat op zo'n manier dat de ontvangers van de boodschap van vanmorgen volgende week nog een samenvatting kunnen geven van de preek van vorige week.
Ik denk iets te hebben gevonden, en wel in de vorm van "snickers". Naast dat Snickers een gebeuren is van 'gevulde melkchocolade met luchtige vulling, karamel en geroosterde pinda's', is daarmee het verhaal nog niet kompleet.
Wat het echt is, is dit: 'Suiker, Pinda, Glucosesiroop, Magere melkpoeder, Cacaoboter, Plantaardig vet, Cacaomassa, Lactose, Botervet, Gedemineraliseerde weipoeder verkregen met behulp van dierlijk stremsel, Gehard plantaardig vet, Zout, Sojalecithine (E322 uit soja), Kippenei-eiwit, Gehydroliseerd melkeiwit, Aroma.'
En dat is dus waar je je tanden inzet als je Snickers eet. Zo wordt het niet beleefd want de gemiddelde gebruiker ziet en beleeft het Snickers eten als een integrale ervaring. En terecht. Je kunt je wel blindstaren op de ingredienten (die allemaal nodig zijn om tot een totaalervaring te kunnen komen) maar wat telt is de eigenlijke ervaring en het effect van het Snickerseten.
Verlossing is net zoiets. Het is een totaalpakket. En het werkt. Door Christus!