Actief

Dat was ik de afgelopen dagen niet. Een vervelende migraine heeft me de afgelopen dagen behoorlijk dwars gezeten; all systems down! Gisteren een hersteldag en vandaag moet ik me dan weer over enkele hobbels heenzetten en me weer zien te motiveren om aan de slag te gaan. Dat is best wel eens lastig. Sowieso is 'time-management' niet mijn sterkste punt. Werk plannen is vreselijk lastig. Nu is me gevraagd om een thema en een invulling van een dienst op hemelvaartsdag door te geven. Ik moet mezelf dan dwingen om er de tijd voor te nemen. Ideeen die ik dan heb moet ik ergens opschrijven want over een week ben ik het weer vergeten.
Bovendien lijd ik de laatste weken aan 'algehele onverschilligheid'. Het kan me allemaal niet zoveel schelen. Waar zou ik me nu nog druk om (willen) maken.
Een deel van de wereld maakt zich druk om de nog niet geopenbaarde zwembroek en torso van Arie Boomsma. Knevel mag (namens de club waarvoor hij werkt) niets meer zeggen over schepping en/of evolutie. Ik zie mensen met veel energie en passie hun meningen ventileren. Ik word er echter niet koud of warm van.

Vanmorgen las ik een commentaar in het AD waarin de auteur zich afvroeg of het wel gepast is om 'lid' van de EO te zijn. Da's dan wel grappig. Het relativeert de zaak en dat spreekt me wel aan.

Ik weet wel waar ik me druk om zou willen maken en dat zijn de basiszaken van het leven.
Martha is daarin een voorbeeld en inspiratie voor me. De manier waarop ze zich inzet voor haar thuiszorgklanten en medemensen; onbaatzuchtig de extra mijl voor ze gaat, ze opzoekt in het ziekenhuis of meteen in actie komt als er een beroep op haar wordt gedaan, zonder ook maar iets terug te verwachten (nee, ze schrijft die uren niet). Dat doet ze als een vanzelfsprekendheid en enige vorm van terugbetaling beschouwt ze als een belediging en wordt niet geaccepteerd.
Dat is het verschil!
Dit verschil werd me gisterenavond duidelijk toen ik twee reacties zag en hoorde van overlevenden van de vliegtuigcrash van vorige week. De ene reactie was er een van dankbaarheid en relativering; blij in leven te zijn en zo'n crash in een gezond perspectief te zien (mensen kunnen en zullen fouten maken). Daar tegenover een reactie van een ander die meteen een advocaat inschakelt om zoveel mogelijk geld uit de ellende te kunnen slepen.
Ik kies ervoor om zo'n blij en dankbaar mens te zijn (met af en toe een dipje).

Helemaal verlost

Hoe zou het voelen om een kompleet verlost leven te leiden? Vandaag is het verlangen ernaar wat sterker dan op dagen dat alles mee lijkt te werken. Een migraine vergalt mijn dag. De hazelaar bloeit en werkt op mijn ogen en luchtwegen. Dus even geen fitness of hardlopen. Een bruine zak met medicatie wacht op me bij de apotheek met daain middeln voor ogen, neus en longen die moeten helpen om m'n lichaam te doen geloven dat het allemaal wat minder erg is dan het lijkt. Wat deze middelen niet kunnen is de oorzaak wegnemen. Daar is een sterker middel voor nodig; een soort van reboot van de opstartroutine.
Het probleem is dan weer dat, als zo'n reboot al zou kunnen, de mens een fatale error in zijn systeem heeft zitten. Die fatale error moet worden opgeruimd.
Geestelijk is dat al gebeurd, hoewel ik de rest van mijn leven met met de gevolgen van een eerdere fatale crash moet leven.

En dat is het uitzicht van een volgeling van Jezus: de uiteindelijke verlossing!

Zweten op de verlossing

Nou, dat was weer een bevalling. De preek over de verlossing is klaar, maar toch niet. Het is zo moeilijk om te kiezen wat je wel en niet gaan noemen. Het meeste moet worden weggelaten. Wat communiceer ik en hoe doe ik dat op zo'n manier dat de ontvangers van de boodschap van vanmorgen volgende week nog een samenvatting kunnen geven van de preek van vorige week.
Ik denk iets te hebben gevonden, en wel in de vorm van "snickers". Naast dat Snickers een gebeuren is van 'gevulde melkchocolade met luchtige vulling, karamel en geroosterde pinda's', is daarmee het verhaal nog niet kompleet.
Wat het echt is, is dit: 'Suiker, Pinda, Glucosesiroop, Magere melkpoeder, Cacaoboter, Plantaardig vet, Cacaomassa, Lactose, Botervet, Gedemineraliseerde weipoeder verkregen met behulp van dierlijk stremsel, Gehard plantaardig vet, Zout, Sojalecithine (E322 uit soja), Kippenei-eiwit, Gehydroliseerd melkeiwit, Aroma.'
En dat is dus waar je je tanden inzet als je Snickers eet. Zo wordt het niet beleefd want de gemiddelde gebruiker ziet en beleeft het Snickers eten als een integrale ervaring. En terecht. Je kunt je wel blindstaren op de ingredienten (die allemaal nodig zijn om tot een totaalervaring te kunnen komen) maar wat telt is de eigenlijke ervaring en het effect van het Snickerseten.
Verlossing is net zoiets. Het is een totaalpakket. En het werkt. Door Christus!

Verlost

Het blijft een geweldig thema: verlossing, bevrijding. Bijbelgeleerden hebben geprobeerd de verlossing te "systematiseren", maar worden het maar niet eens over de details. Dat heeft te maken met het feit dat verlossing nogal wat implicaties heeft. Je zou het als de paraplu kunnen zien waaronder andere (heils)aspecten schuilen: vergeving, rechtvaardiging, verzoening, heiligmaking en zo zouden we er nog wat kunnen bedenken.
Daarnaast de vraag of de verlossing eenmalig is; een moment in de tijd, of een traject, of een aantal overlappende fases. Hoe je er ook naar kijkt, het lijkt op een prisma die naarmate de invalshoek van het licht verandert, de kleuren en de intensiteit ervan ook lijken te veranderen. Je raakt niet uitgekeken. En het is niet een kwestie van of/of maar en/en. Het is een moment in het leven van de mens die besluit om zich door Christus te laten verlossen maar het ligt tegelijkertijd in de toekomst; ik ben door Christus verlost en Hij zal me verlossen. Ik leef als een verloste, strek me uit naar meer verlossing en zal uiteindelijk verlost worden. Ik wens je, gechte lezer, een verloste dag toe!

Een verloren dag

Reikhalzend heb ik vandaag uitgezien naar de technische oplevering van mijn nieuwe, frisse en knisperende ADSL signaal. De dag is bijna voorbij en ik laat de hals weer langzaam zakken. Borend, timmerend, draden verleggend heb ik de ochtend doorgebracht. Ik ben er helemaal klaar voor. Laat het signaal maar komen. Een blog bijwerken via de mobiele telefoon is ook niet ideaal. Eigenlijk moest ik aan "de verlossing" werken; dat is het thema van de preek voor zondag. Door de afleiding van de aanstaande geboorte van het ADSL signaal en de crash van Turkish Airlines heb ik me niet al teveel over de verlossing kunnen buigen.
Het is een van mijn favoriete thema's. De verlossing in Christus is zoiets machtigs; het gaat je voorstellingsvermogen te boven. En, wat ik heel belangrijk vind, de verlossing gaat veeeeeel verder dan mijn losmaking van de geestelijke dood. In Kolossenzen staat dat God alles op de aarde en in de hemel met Zich heeft willen verzoenen (1:20). Dat gaat me toch een partij ver. Veel verder dan alleen ons zieleheil. Het is armoede als we niet verder komen dan de persoonlijke verlossing en ons alleen daarmee bezig houden. Je raakt dan gemakkelijk in een isolement en wordt wereldvreemd; geen boodschap voor en aan het heden, slechts uitzien naar d' eeuwigheid.
Heeft Christus dan niets te zeggen over het hier en nu? In het licht van de verlossing wel degelijk. Het betekent dat verandering en verzoening mogelijk is.
Gisten zag ik een paar minuten van het programma familiediner. Niet echt mijn top drie van programma's maar je ziet daar het principe terug. Waar iemand toestaat dat hij/zij losgemaakt wordt van het pijnlijke verleden, is er hoop voor vandaag en morgen en is herstel mogelijk.
Sommigen houden vast aan eigen gelijk. Zwelgen liever in bitterheid, wrok en haat en laten de limousine voorbijgaan. Een gemiste kans.
In Christus komt de limousine voorbij en neemt me mee naar mijn bestemming. Instappen in de limo staat symbool voor het aanvaarden van de verlossing.
Ja, ik weet het. Het is maar een voorbeeld en voorbeelden gaan altijd mank. Maar ik vind het mooi als ik mensen zie instappen. Verandering is mogelijk en begint bij de verlossing.

Ben ik nu gek of....

Retourtje Amsterdam-Kuala Lumpur met de KLM kost een kleine 1200 euri.
Een retourtje Londen-Kuala Lumpur, met diezelfde KLM kost 642 euri. Plan een stop-over in Amsterdam op de terugweg (zodat je bagage niet in Londen terechtkomt), koop een enkeltje Londen en je bent voor een kleine 750 euri uit en thuis. Meer vliegen, Meer CO2, meer miles voor veel minder geld. Als iemand mij uit kan leggen hoe zoiets kan, leg ik graag mijn oor, of richt ik graag mijn oog te luister.
Zelfde verhaal naar Johannesburg. Via Londen met diezelfde KLM scheelt het honderden euri. Ik kan dat dan meteen combineren met een bezoek aan mijn "guide", de professor die mij begeleidt bij het schrijven van mijn these. Ik vlieg 's-morgens vroeg naar Londen, werk een dag met de prof en vroeg in de avond vlieg ik dan door naar verweg.
Goed nieuws: onze huistelefoon werkt weer.

Gemaaid gras...

Gisteren sprak Eljakim me na de dienst even aan. In die dienst heb ik uiteindelijk toch vijf minuten langer gesproken en er was gelukkig niemand die me er boos op aankeek. Eljakim herinnerde zich nog een zinnetje uit een oude nieuwsbrief van ons waarin ik schreef dat gemaaid gras overal hetzelfde ruikt. En dat is echt zo! Er zijn veel zaken die universeel zijn en dwars door culturele, sociale, economische, geloofs en geografische grenzen heen reiken. Gemaaid gras is er een van. De mens is een andere. Het verlangen om geliefd te zijn, bevestigd te worden, het 'er mogen zijn' en noem de basisbehoeften maar op; die zijn overal en bij iedereen hetzelfde.

Gisterenavond sprak ik na de dienst even met M. Ze vertelde dat ze op haar werk niet van haar geloof mocht getuigen. M. is juf. Ik vroeg haar of het feit dat ze niet over haar geloof mocht praten een obstakel was om daadwerkelijk te kunnen getuigen. Getuigen is toch zoveel meer dan erover praten. Hoeveel van de kinderen in haar klas komen uit gebroken gezinnen of krijgen thuis niet de aandacht en bevestiging die ook zij nodig hebben?
Iedereen herinnert zich de juffen en meesters van vroeger die een positieve impact op hun zelfbeeld en zelfvertrouwen hadden.
Met andere woorden, M. heeft een unieke kans om kinderen blijvend te beinvloeden door van ze te houden, ze te bevestigen en in ze te geloven.
Wat een geweldige kansen hebben volgelingen van Christus om, daar waar waar ze zijn, lief te hebben, trouw en betrouwbaar te zijn. Lichtende lichten temidden van een donkere en koude wereld.
De transformatie die we als volgelingen van Jezus ervaren manifesteert zich meer in onze houding dan in onze woorden. De wereld heeft grotere behoefte aan mensen die hun geloof waarmaken dan aan mensen met een vlotte babbel.

Tussen een en acht boogjes

Vanmorgen spreek ik in Emmeloord en wel van 09.51 tot 10.15 (inclusief dankgebed). Waarom er in het draaiboek 24 minuten is gereserveerd, en geen 23 of 25, is mij niet duidelijk. Misschien is het 24 minuten omdat het 'amen' dan om exact 10.15 uitgesproken kan worden.
Ik weet niet wat het met jou zou doen, maar mij blokkeert het. Op het moment dat ik m'n plek op het podium inneem, begint voor mij het aftellen en haast ik me naar naar het geplande einde. Ik heb vooral het gevoel dat men eigenlijk wil dat ik zo snel mogelijk weer opzout.

Van de week kwam ik er achter dat het een jongerendienst is. Al die jaren (de afspraak staat al twee jaar) verkeerde ik in de veronderstelling dat ik zou spreken over de Gaven van de Geest. Vanavond ga ik daar dan op door middels een 'workshop'. Dat het een jongerendienst is, maakt verder niet zoveel uit. Ik bereid nooit een 'jongerendienst' voor. Wat zou je anders moeten doen? Andere taal? Grapjes maken? Dat vinden de 'ouderen' toch ook leuk?
Als in een 'gewone' dienst de spreker de jongeren niet weet aan te spreken, moeten gemeentes die spreker meteen van de sprekerslijst afvoeren. Waarom? Omdat veel volwassenen dan ook niet worden aangesproken. Het verschil is dat ze daar wat volwassener mee om weten te gaan (ze zeggen er niets van maar slikken het).
Misschien krijg ik 24 minuten omdat de spanningsboog* van jongeren maar een minuut of acht is. Mag ik drie boogjes maken. Die spanningsboog is voor slecht inspirerende spreker een geweldige troost. Als je je 'publiek' dreigt te verliezen, kun je dat wijten aan de steeds korter wordende spanningsboog.
Mijn eigen spanningsboog is over het algemeen veel korter dan acht minuten. De eerse paar zinnen van een spreker bepalen hoe lang mijn spanningsboog gaat zijn. Die van mij zit tussen de tien seconden en twee uur.

* Estimates for the length of human attention span are highly variable and range from 3 to 5 minutes per year of age in young children, to a maximum of around 20 minutes in adults.[2] Nevertheless, the average movie lasts approximately two hours, and most adults can follow the plot with only minimal lapses of attention.
Continuous attention span, or the amount of time a human can focus on an object without any lapse at all, is very brief and may be as short as 8 seconds. After this amount of time, it is likely that and individual's eyes will shift focus, or that a stray thought will briefly enter consciousness. Fortunately, these short lapses are only minimally distracting and do not tend to interfere with task performance. (Wikipedia)

Bert D. en Arie B.

Naar aanleiding van mijn open brief aan God stuurde Ruben een linkje naar een uitzending van DWDD waarin Bert D. en Arie B. werden doorgezaagd over 'afvallige Knevel". Knevel zou van zijn geloof zijn gevallen omdat hij niet langer vasthoudt aan een letterlijke zes dagen durende schepping. Dat ene statement wordt vervolgens uitgelegd als zou Knevel niet langer in de Bijbel geloven en nu geloven dat de mens van de apen afstamt en ga zo maar door.
Dorenbos is hevig ontstemd want "Het staat er toch". Ik weet niet wie de uitzending heeft gezien maar bij het kijken overviel me een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Bert D. is geen gemakkelijke gesprekspartner. Hij kent geen twijfel en heeft geen vragen. De Bijbel legt alles haarfijn uit dus waarom zouden we moeilijk doen.
Arie B. doet wel moeilijk. "Het staat er!" Maar wat is "het"? Dat 'moeilijk' doen spreekt mij meer aan omdat het uitnodigt tot een gesprek; tot een verkenningstocht. Als een een tocht maakt, haal je de kaart erbij. En als je naar de kaart kijkt ontdek je dat "het" deel uitmaakt van een veel groter verhaal. Dat grotere verhaal geeft "het" betekenis maar zal ook niet op te lossen vragen opleveren. En dat geeft toch net. Als je "het" losmaakt van de context blijft er wienig ruimte voor vragen over.

Overschie staat op de kaart. Maar dat zegt nog niets over Overschie. Alleen maar dat het er is. Stel je voor dat ik mijn gesprekspartners wil wijzen op het bestaan van Overschie. Dan hoef ik alleen maar op de gezaghebbende Falkplankaart van Nederland te wijzen en zeggen: "Kijk maar voor jezelf, het staat er toch". En we geloven. Geloven dat Overschie bestaan. Maar het zegt mijn gesprekpartners helemaal niets. Ze worden niet koud of warm van Overschie. Overschie krijgt pas betekenis tegen de achtergond van Rotterdam en de Rijmond, of in vergelijking met "Zell am See", of zoiets.

Die schepping heeft toch ook alleen maar betekenis tegen de achtergrond van een Scheppende God? En dat grotere verhaal is boeiender want als je dat mist, mis je alles.

15.27 p.s. Wat staat is dat God het initiatief nam. Hij sprak en het was er. God is God dus alles is mogelijk. Zes dagen? Prima. Zes perioden van weet ik veel hoeveel jaar of eeuwen? Hoe dan ook, wat blijft is dat Hij, God, schiep!

Balen, balen

Vandaag een offerte ontvangen van de fotoboer. De reparatie van de camera gaat net zoveel kosten als de aanschaf van het ding. Ze mogen hem dus houden anders moet ik ook nog eens 40 euri aan onderzoekskosten betalen. Ik heb ze veel plezier met de camera gewenst.
Het digitale tijdperk heeft voor een enorme verschuiving gezorgd. Weggooien is goedkoper dan repareren. Een printer met inkt is vaak goedkoper dan een nieuw setje inktcartridges. Deze digitalsiering van het leven en de economie gaat heel ver. Een vriend van me heeft eens mijn ruitenwisser gerepareerd. Waar de garage de complete unit voor 400 euro had vervangen, kon mijn vriend het kapotte onderdeel vervangen. Het betrof een lagertje dat 50 cent kostte. Maar hij was er wel vier uur mee bezig.
Weggooien is gemakkelijker en goedkoper.
Ik kan me nog mijn eerste cassettespeler herinneren. Ik had er maanden voor gespaard en was er superblij mee. Ik bewaarde het ding in een gestoffeerde schoenendoos om schade door mogelijk onheil van buitenaf tot een minimum te beperken. Ik was de enige in ons gezin die cassettebandjes kon afspelen.

Maar goed, nu ben ik, op de camera in mijn telefoon na, cameraloos. En met de camera in m'n Nokia valt nu niet echt veel eer te behalen.
Misschien weer terug naar analoog?