India, dag 6. Victorie en misvattingen

Communicatie blijft iets wonderlijks. De prof heeft geluisterd en we werken nu af en toe in groepjes. Eerst in vier groepen van 15. Dat is nog veel en veel te groot. De keer daarop stelde ik voor om in kleinere groepen op te splitsen. Het is en blijft spannend om dat publiekelijk te doen. Als de prof onzeker is, houdt hij vast aan zijn vier grote groepen. Gelukkig was hij niet te onzeker en stemde toe zodat we in groepjes van zes, zeven onze eigen ontdekkingen konden doen. Zelf ontdekken is altijd een betere methode dan het opvolgen van instructies of het luisteren naar een monoloog in de hoop dat mensen het oppikken. De Indiers kwamen en komen tot leven en ik val niet langer in slaap. Bij de terukoppeling vanuit de kleineree groepen veranderen al de ingetogen, zwijgzame Indiers in ongeleide projectielen. Schitterend vuurwerk. Een oudere student werd onder boeh geroep gedwongen om weer te gaan zitten. De massa wint en de man zit.

Het is triest om te merken dat veel Indiers (onterecht) opkijken tegen blanken. In kleine groepen gaan ze ervan uit dat de blanke voorzit, en het woord voert. Om dat om te draaien en de Indiers voorrang te geven.. ga er maar aan staan. Ik moet pertinent weigeren om voor te zitten of namens de groep het woord te voeren. Daar gaat vaak een aantal minuten mee verloren.
Regelmatig word ik door mannen en vrouwen benaderd die met me mee willen naar Nederland. Ze leven met de fantasie dat alles in het Westen fantastisch is; levensstijl, vrijheid, geld en middelen. Hoe vertel ik ze dat het in het Westen vrijwel uitsluitend draaait om hebzucht?
Aan de andere kant, geef ze eens ongelijk. Voor veel van mijn medestudenten is tegenstand en vervolging een realitieit. Sommigen zijn met de dood bedreigd en/of in elkaar geslagen, en anderen leven met de realiteit van vervolging tegen de christenen waarbij het uitzicht op de dood geen sprookje is (met name studenten die uit het Noorden van India komen).

Gisteren belde ik met Martha en ook zij had een ‘down’ dag. Vandaag ziet het er allemaal weer zonniger uit.

India, dag 5. Veranderen, wat is dat moeilijk

Vandaag ben ik ‘down’. Mijn tekortkomingen staan me in full-colour en hifi stereo voor ogen. Het is zo verdraaid moeilijk om bepaalde eigenschappen te zien veranderen. Moeilijk met een team kunnen werken bijvoorbeeld: solistisch handelen. Ik had het hier pas met Martha over. Zij kan heel goed mensen aan het werk zetten. Ik heb altijd schroom en doe zoveel mogelijk zelf.

Goed ik ben dus down en vertel het net aan Jack, een vriend en collega uit de USA. Hij is ook down vandaag. Nu voel ik me al wat beter. Het weer is aan het veranderen, zegt Jack. En dat beinvloedt de goemoedstoestand van velen.

Blijft staan dat ik best wel tob met mijn tekortkomingen.

Ik wilde wel dat ik volmaakt was. Volmaakt in liefhebben, een volmaakte teamplayer, volmaakt in het bevestigen van mensen (inclusief de prof van de monologen en stellingen), volmaakt als echtgenoot en vader, volmaakte gemeenteleider en oudste. En zo kan ik wel even doorgaan.

 

“Houdt jezelf voor dat je dat allemaal bent in Christus”, zal iemand me wellicht adviseren. Blijft staan dat ik op dit moment voor de mensen om me heen ernstig tekortschiet. Die denken echt niet: ‘Die Jan bakt er niet zoveel van maar gelukkig kan ik hem zie als volmaakt in Christus’. Mensen om me heen beleven dat echt wel anders. Die raken teleurgesteld en de gekwetste gevoelens zijn superecht. En dat doet mij verdriet. Ik wil graag een bemoediging zijn voor de mensen om me heen en realiseer me dat ik dat vaak niet ben. Ondanks de goede bedoelingen die ik heb gaat het nog vaak mis. Vraag maar aan de mensen die het dichtst bij me staan.

 

Maar goed. Genoeg gejammerd. Er tegenaan! Een van de mooiste uitzichten in het volgen van Jezus, is dat van hoop. Verandering is mogelijk. Moeilijk, maar zeker mogelijk. En daar wil ik voor gaan. Ik kan een beter mens worden door Christus te blijven volgen. Zolang ik volg, ga ik vooruit. Als ik stop met volgen, wordt dat waar ik nu ben, inclusief alle tekortkomingen, een karikatuur; een hopeloos vastzitten in die tekortkomingen. Nu niet. De zon komt op. Life is good!

 

 

 

India, dag 4. Vastgestelde waarheid of waarheid verkennen?

Vandaag een aanvaring met de prof die alle predikers die verhalen vertellen (omdat Jezus het ook deed), belachelijk maakte. En dat aan de hand van het vers in Marcus waarin Jezus aan de discipelen uitlegt dat hij verhalen vertelt om dingen te verbergen; het Woord moet gepredikt worden en verhalen mogen niet de plaats innemen van dat Woord.
Maar hoe legde Jezus het woord uit? Juist, door verhalen te vertellen en voorbeelden te gebruiken die dicht bij de dagelijkse realiteit van de mensen stonden.
Het grappige is dat hij z'n betoog afsloot met een illustratie (volgens de prof is een illustratie geen verhaal). Dat was genoeg voor me. Ik zit me al drie dagen op te winden en ik weet dat er dan een punt komt waarop het voor mij helemaal genoeg is en ik reageer.
Het is moeilijk om in gesprek te raken met iemand die uitgaat van 'propositional truth'; weten wat waar is en daar aan vasthouden. Stellingen poneren die zo fraai in elkaar zitten dat elk weerwoord bij voorbaat al in de kiem wordt gesmoord.
Heel anders is het als een leraar een 'verkennende' houding heeft die uitnodigt om een zaak van verschillende kanten te bekijken en te belichten zodat je samen tot een dieper inzicht kunt komen.
Vandaag een uur gespijbeld.

India, dag 3. HELP!`

De eerste lesdag zit erop en de vijf uur over ‘De Persoon en het Werk van Christus’ waren een ware crime om uit te zitten. Vandaag nog vijf uur. En morgen weer, tot en met zaterdag. Luisteren naar lange monologen, het ontbreken van elke vorm van interactie en een Prof die meer preekt dan lesgeeft. Het is alsof ik een beginnersbijbelstudie volg waarin een studie wordt gegeven over de godheid van Jezus, zijn menszijn en nog 28 onderwerpen. En de Prof doet z’n best om het publiek te overtuigen.

Sommige van de zeer belangrijke concepten, zoals ‘propositional truth’ schiet je meteen lek. Het klinkt allemaal prachtig maar je schiet er niets mee op.

Jezus zegt dat Hij de Weg, de Waarheid en het Leven is. Dat is ‘propositional truth’. Het is een stelling die je aanneemt of afwijst. Een agnosticus, een humanist, een hindoe of jood doet toch hetzelfde. Een ontkenning van iets is toch ook ‘propositional’. Ik kan bijvoorbeeld stellen dat alle wegen naar Rome leiden, of ieder z’n eigen weg naar God heeft. Die stelling moet dan wel enige ‘backing’ hebben van een gezaghebbende bron. Als ik het zeg omdat ik het voel of denk, maakt dat niet zoveel indruk. Als ik het echter wetensschappelijk aan kan tonen, wordt het al een andere verhaal. Dan kun je het met me oneens zijn, maar ik heb nog steeds gelijk.

Aha, zeg je dan, maar dat is ook een kwestie van interpretatie.

Juist, zeg ik dan, en daarom is het allemaal wat ingewikkelder.

Hoelang hebben wetenschappers niet gelooft dat de aarde plat was? Hoeveel jaar heeft Columb us moeten strijden voordat er ook maar iemand een klein beetje ging geloven dat je varend naar het Westen uiteindelijk ook in India aan zou komen?

Wanneer is iemand gered? Als je sec de uitspraak van Paulus gelooft, zou je moeten geloven in je hart en belijden met je mond dat Jezus Heer is. En daar ga je al. Je kunt redding dan reduceren tot het opzeggen van een formule en jezelfs dagelijks voorhouden dat je het echt met je hart gelooft.

De realitiet is grimmiger. Welke woorden, gevoelens, beelden geven uiting aan een waarachtig geloof?

Ik houd het er voorlopig maar op dat waarachtig geloof leidt tot een transformatie van denken en handelen. Dat is mij ‘propositie’.

 

p.s. M’n Indiase klasgenoten zijn al foto’s aan het distribueren van een slapende Jan in de klas.

p.s. 2 De drie lesuren na de eerste vijf waren een verademing (Coaching en Mentoring Strategien)! Zelfs ik had het naar mijn zin in de klas.

RE: India, dag 1 en 2

Momenteel zit ik bij de ceremoniele opening van het academische jaar. Dat voor ons parallel loopt met het kalenderjaar. Reis was lekker. De aankomst op de basis was een chaos maar uiteindelijk kon ik me installeren en slapen. Sleep, blessed sleep.
Wassen gaat met behulp van een emmer en een maatbeker, maar dat went snel.
Nu stellen de eerstejaarsstudenten zich voor. Goed idee ware het niet dat alles wat gezegd wordt verloren gaat in het lawaai dat 26 plafondventilatoren produceren. Maar het gaat natuurlijk om het idee. Het voelt echter alsof ik in een stomme film zit. Het heeft iets heerlijk komisch. Geweldig om terug te zien. Bring it on, die 150 lesuren.

06.50 dag 2
De rally gaat beginnen. Om 07.30 ontbijt en om 08.00 de eerste les. Om me heen hoor ik her en der Indiase opstaan geluiden waarbij de mannen luidruchtig rochelen. Het lijkt een cultuurverschijnsel. Zo hard mogelijk slijm en wellicht andere ongerechtigheden uit de krochten der longen omhoogdwingen.
Vandaag vijf uur ' Persoon en werk van Christus' en daarna drie uur 'Coaching en Mentoring strategien' en dat dan zes dagen achtereen.

India, dag 1

Momenteel zit ik bij de ceremoniele opening van het academische jaar. Dat voor ons parallel loopt met het kalenderjaar. Reis was lekker. De aankomst op de basis was een chaos maar uiteindelijk kon ik me installeren en slapen. Sleep, blessed sleep.
Wassen gaat met behulp van een emmer en een maatbeker, maar dat went snel.
Nu stellen de eerstejaarsstudenten zich voor. Goed idee ware het niet dat alles wat gezegd wordt verloren gaat in het lawaai dat 26 plafondventilatoren produceren. Maar het gaat natuurlijk om het idee. Het voelt echter alsof ik in een stomme film zit. Het heeft iets heerlijk komisch. Geweldig om terug te zien. Bring it on, die 150 lesuren.

Even wat anders

Dat Rotterdam-Overschie ook mooi kan zijn, bewijzen onderstaande foto's. Nu gauw m'n koffer pakken en naar India.

Boeken verbranden

Het ging echt niet over een paar boeken uit de bouquetreeks, op houthoudend papier gedrukt. Even terzijde, maar weet je dat je voor ongeveer 25 cent een boek op houtvrij papier kunt drukken? De hebzucht van uitgevers gaat zover dat ze liever 25 cent besparen op de drukkosten en jou met een boek opzadelen dat, als dat aan het licht wordt blootgesteld, in no-time vergeeld? We hebben ze allemaal in de boekenkasten staan. 25 cent! Maar ik snap het wel, die 25 cent kostprijs moet naar een verkoopprijs worden doorgerekend en dan heb je het opeens over een tot anderhalve euro extra! En, ons Nederlanders, bin zunig, dus gaan we voor de gele boekjes.

Hier (Handelingen 19) hebben we het over een groep magiers die in Jezus gingen geloven en hun boeken over magie in het openbaar verbranden. De waarde kwam neer op 50.000 zilverstukken (een zilverstuk is ongeveer een dagloon). Omgerekend naar onze cultuur en waarde hebben we het over een slordige vijf miljoen euri!
Als boekenliefhebber snijdt dat door m'n hart. Wat een culturele en kapitale verkwisting.

Als het over een aantal exemplaren uit de bouquetreeks zou gaan, zou dat op niemand indruk maken. Maar dit is anders. Boeken werden met de hand geschreven. Een boek was een zeer kostbaar bezit. Om dat op te geven, wauw!

Als de transformerende kracht van het evangelie het hart te pakken krijgt, gaat er een knop om en gaan mensen gekke dingen doen! Zoals boeken verbranden.
Geinspireerd door deze passage heb ik 31 jaar geleden op een zondagmiddag, met hulp van familie en vrienden een groot aantal occulte boeken verscheurd, in vuiniszakken gedaan en aan de straat gezet.

Voelde dat als kapitaal-, en cultuurvernietiging? In geen geval. Het was eerder een reactie op de jarenlange misleiding. Jarenlang was ik beetgenomen en had mezelf verdiept in leugens. Afrekenen met de leugen voelt goed. Dat geef je niet als cadeautje door aan een vriend.

Op de hoogte gebracht

Door het boek Handelingen lezend, realiseer ik me opnieuw dat wat zich hier afspeelt uniek is geweest in de menselijke geschiedenis. Het leest als een spannend boek en ik kan me zo voorstellen dat die jongens en meiden die dit meemaakten, alles wat ze geloofden vanuit hun traditie in een nieuw licht gingen zien. Het handelen van God speelde zich niet af volgens formules of vaste patronen maar steeds aangenaam verrassend. dat was wel even wennen.

In hoofdstuk 18 komen we, out of the blue, Apollos tegen die ' ... was op de hoogte gebracht van de leer van de Heer. Vol vuur sprak hij daarover en alles wat hij over Jezus leerde, was heel juist.'

Het kan ook niet uitblijven dat als de waarheid van wat God in Christus heeft gedaan, ons verstand en hart raakt, er eigenlijk maar een reactie mogelijk is: een radicale transformatie waarover je vol vuur kunt vertellen. Je kunt daar niet ongevoelig onder blijven. De actie van God leidt tot een reactie van onze kant.

Wie hem op de hoogte had gebracht, wordt niet vermeld. Wat we lezen is dat wat hij vertelde, strookte met de waarheid.
Edoch.
Het echtpaar Priscilla en Aquila 'nemen hem terzijde en lichten hem nauwkeuriger in over de christelijk leer'.
Hieruit leren we het belang van gemeenschap. Met elkaar weten we meer dan alleen. We moeten open willen staan voor correctie en verfijning van ons geloof.

Zo kwam ik vorig jaar in Petra, Jordanie iemand tegen die wel het juiste geloofde, maar zich onttrok aan enige gemeenschap met andere gelovigen. Hij wilde 'zuiver en puur' blijven en niet besmet raken door wat mensen van dat geloof maakten.
Dat verlangen en dat ruige, wilde geloven heeft iets heel moois. Maar je kont er niet zover mee. Elk individu leidt aan een gevaarlijke ziekte; eenzijdigheid in combinatie met blinde vlekken. We hebben het zo nodig om tegengas te krijgen waardoor we onze overtuigingen op een frisse manier tegen hetlicht kunnen houden. Daarnaast hebben we het nodig dat anderen ons wijzen op aspecten van het brede, kleurrijke spectrum van het geloof. Anders blijft dat geloof monochroom.

Ik ben al jaren 'op de hoogte', maar laat me graag uitdagen en bevraagd worden. Daarom ben ik blij met anderen. Juist met het inzicht, de kennis en ervaringen van anderen kom ik tot grotere hoogte!

Dode mentors en nog niet dode katten

Het werk zit erop. Alle boeken zijn gelezen, alle verslagen geschreven en ik heb nog twee volle dagen voordat ik naar India ga en drie weken lang de schoolbanken inga. Ik heb er zin in. Net nog even geregeld dat ik voor 80 euro extra drie weken lang een kamer alleen heb. Yes!

O ja, nog een opdracht; het boek Handelingen een aantal keren doorlezen en aantekeningen maken van die passages waar er zich iets in de zin van mentoring afspeelt. Dat hang dan weer af van hoe je mentoring definieert. 'Mensen helpen om hun door God gegeven potentieel te bereiken', is een eenvoudige die ik graag gebruik omdat ik hem kan onthouden.
Als je deze gebruikt vindt er nogal wat mentoring plaats. Prediking en interactie tussen mensen waarin over iets meer dan triviale zaken wordt gesproken, zou dan mentoring zijn.
Tja, dan zou je het ook gewoon 'een gesprekje met inhoud' kunnen noemen. Maar mentoring klinkt natuurlijk veel deftiger.
Leren en verder komen staat centraal.
In die zin kun je ook dieren mentoren, of niet.

De kat van een bevriend echtpaar is door mij gementord. Jaren terug, toen de kat en ik elkaar voor het eerst onmoetten, heb ik het beestje te kennen gegeven dat we elkaar beter niet meer kunnen zien.
Nu, ieder jaar als ik twee of drie weken bij mijn vrienden in Canada verblijf, snelt de kat, zodra ik binnenkom, naar de kelder en komt daar alleen uit om te eten en z'n behoeftes te doen. Totdat ik weg ben. Dat is wat je effectief mentoren zou kunnen noemen.