Canada, laatste dag, naar huis!

Yes, naar huis. Het beste en mooiste onderdeel van elke reis. Martha en de kids weer zien!

Gisteren een geweldige kerkdienst in "Evangelical Friends of Pelham". Gewoon rechttoe rechtaan over de liefde van God en over de zaken van het leven spreken.

Uiteidelijk ben je met zo'n ochtenddienst toch een hele dag bezig. Voordat ik 'thuis' was, was het 16.00 uur.

Vanmorgen las ik in Spreueken dat er zes dingen zijn die God haat, uhm zeven die Hem een gruwel zijn:

16 Zes dingen haat de HEER,

zeven dingen zijn hem een gruwel:

17 ogen die hooghartig kijken en een tong die liegt,

handen die onschuldig bloed vergieten

18 en een hart dat op het kwade zint,

voeten die zich naar de misdaad reppen

19 en getuigen die bedriegen, altijd liegen,

en zij die stoken tussen broers.

Het idee is een beetje vreemd; alsof Good een glijdende schaal van kwaad hanteert. Deze zeven zijn het allerergst, al het andere is minder erg.

Ik denk dat het bedoeld is om een belangrijke waarheid te communiceren. Wat deze zeven gemeenschappelijk hebben is een minachting voor de naaste. De mens is nog steeds naar Gods beeld geschapen en we hebben het recht niet om die schepping en Zijn schepselen te minachten.

Maar goed, ik heb er niet al te lang en diep over nagedacht. Dit was het eerste dat bij me opkwam.

Ik ga m'n koffer pakken.

Dr. Phil

Gisterenavond zag ik een stukje Dr. Phil waarin een dochter en moeder elkaar voor rotte vis uitmaakten. Beide partijen hadden natuurlijk gelijk. Hoe haat en verwijdering tussen mensen ontstaat is best wel een mysterie. Opeens sta je aan de andere kant van de grens tussen vertrouwen en verraad! Het is meestal een optelsom van vernedering, misbruik, onrealistische verwachtingen, miscommunicatie en het onvermogen om eigen trauma's te erkennen, te benoemen en er iets mee te doen. Mensen gaan maar moeilijk om met hun eigen dommigheid. Om ons ongelijk te erkennen betekent dat we onze zwakheid erkennen. In een samenleving waarin we worden aangemoedigd om sterk te zijn, werkt dat niet echt lekker.

Een zinnetje van Dr. Phil was briljant: "een van jullie gaat eerste dood. Degene die overblijft voelt zich de rest van haar leven ongelooflijk stom.

Onverwerkte trauma's en etterende relaties zijn een kanker in ons leven. Een van de betere songteksten en liedjes hierover is "The Living Years". 

Overal waar ik kom krijg ik te maken met slecht functionerende relaties. Het doet pijn om mensen gewild en ongewild te zien lijden. Het zou allemaal een stuk beter gaan als we deden wat de apostel Palus adviseert in Romeinen 12:18 "Stel, voor zover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven".

Overdag huiswerk gemaakt en gisterenavond naar de nieuwe Bond film. Ik geef de film een klein zesje.

Waterbesparende douchekop

Hoeveel langer sta je onder de douche als de douchekop vooral lucht produceert? Een miezerige nevel moet je het gevoel van een weldadige douche geven. Het is een leugen.
Afgelopen weekend heb ik met behulp van een notenkraker de waterbesparende douchekop gedemonteerd met als resultaat dat ik "normaal" kon douchen.
In het huis waar ik nu ben kan dat niet. De douchekop zit met tape en andere, nog meer schijnbaar waterbesparende maatregelen zo vast dat een poging tot demontage onherroepelijk tot blijvende schade zal leiden.
En, ik kan geen notenkraker vinden.

Dus sta ik in de douchecabine en droom van een weldadige waterval maar moet het doen met het gesis en gemiezer dat uit de waterbesparende douchkop komt. Tergend langzaam "spoelen" de zeepresten van m'n lijf. Shampoo uit het haar spoelen duurt ongeveer drie minuten tegen de tien seconden die het duurt als de wereld gezegend zou zijn geweest zonder de geboorte van de uitvinder van de waterbesparende douchekop.

Op et plaaje hiernaast: de leugen; geen water (links) maar vooral lucht (rechts). Je bespaart helemaal niets. Integendeel. Dergelijke apparaten produceren stress, irritatie en vooral tijdverkwisting.
Nog drie ochtenden te gaan.

Ploegen

Gisterenavond gesproken in Hamilton, de "College and Carriere" groep van de baptistengemeente. Zo'n 40 jongvolwassenen verzamelden zich in een kleine bovenzaal. 

Waar je de ene avond God bijna tastbaar aan het werk ziet, een andere avond, zoals deze, is er een waarbij het gewoon hard werken is. Na m'n studie over "hoe vatte Jezus het Goede Nieuws samen en wat betekent dat voor ons", had ik geen droge draad meer aan m'n lijf. Het voelde alsof ik een akker had omgespit!

"God" momenten kun je niet orchestreren of plannen. Dat doet God. Daar zit niets van ons bij. 

Maar...

Dat is een kant van het verhaal. Er is een groepsdynamiek en er is de individuele dynamiek. Je kunt het gevoel hebben dat er niets van je verhaal landde omdat er geen zichtbare feedback is. Om dat als graadmeter te hanteren voor "succes" is verraderlijk.

God werkt ook in de stilte. 

Jaren geleden heb ik geleerd om altijd voor de "een of de twee" te gaan. Mijn inbreng is slechts een schakeltje in de keten van gebeurtenissen in het leven van een persoon.

En die wetenschap helpt me om dankbaar terug te zien.

Hoe komt het toch...

..dat je met de een open en eerlijk over van alles en nog wat kunt spreken terwijl dat met een ander totaal niet lukt? Hoe komt het dat de een open staat voor verandering, zich bewust is dat hij/zij niet volmaakt is terwijl een ander blijft zwelgen in blinde vlekken en er van enige reflectie die kan leiden tot verandering geen sprake is?

Open en eerlijk met elkaar zijn is wat menigeen propageert en verlangt. Als ik echter de deurtjes van mijn hart naar een ander openzet en die ander blijft angstvallig zijn deurtjes dichthouden, stop ik al gauw met het openen van mijn harten leven en blijft onze relatie oppervlakkig. 

Er zijn mensen die het gewoonweg niet kunnen of willen. We leren hen alleen maar oppervlakkig kennen. 

In mijn werk staan we voor deze open en eerlijke relaties. In de praktijk is het echter ingewikkelder. Angst, trauma's, compartimentalisering van werk en privé en blinde vlekken staan het in praktijk brengen behoorlijk in de weg.

Onlangs ontmoette ik een OM leider die zo graag meer openheid en eerlijkheid wil in zijn relatie met de teamleden. Maar het willen alleen is niet genoeg. Je moet dan wel de eerste stap durven zetten en daadwerkelijk zelf je hart en leven in de etalage zetten. En dat kan deze best man niet. Hij heeft het nooit geleerd en de afstand blijft bestaan. Vertwijfelt vraagt hij zich af hoe het toch kan dat er nooit iemand naar hem toekomt om zijn/haar hart te luchten.

Het begint bij het strippen van het beeld dat we van onszelf hebben gecreëerd. Sterke mannen zijn dan opeens niet zo sterk meer. Vragen, twijfels, angsten komen dan naar buiten. En veel mannen kunnen zich dat niet permitteren omdat dat beeld hun enige houvast in het leven is geworden. Ze zouden dan toe moeten geven dat hun huwelijken niet altijd lekker lopen, er hobbels zitten in hun relatie met hun kinderen, ze worstelen met oncontroleerbare passies en seksuele begeertes.

De schijn ophouden is een van de grootste leugens die we met elkaar in stand houden. We denken dat er teveel op et spel staat, er teveel te verliezen is. De waarheid is dat de wereld snakt naar waarheid; wie ben jij nu eigenlijk echt?

De Tas

Na twaalf jaar intensief gebruik is mijn blauwe, trouwe rugzak op. Al maanden ben ik op zoek naar een waardige opvolger. Vandaag heb ik deze dan eindelijk gevonden. Op waardige wijze zal ik afstand doen van de oude. Het mooiste zou zijn om haar, rijdend op hoge snelheid, uit het auroraam te gooien. Ik weet het nog niet. Het is nogal wat om haar naar de vuilverbranding te sturen. Dat is rigoreus en ze verdient beter.

De Tas

Cape Breton

Port Colborne

Port Colborne, Canada, dag 6

Gisteren 12 uur gereisd van Sydney, NS naar Portc Colborne, ON. Vandaag een vrije dag. Ik ga naar de Niagara watervallen en eet tussen de middag Poutine.

Eskasoni, Canada, dag 5

Het weekend zit erop. Gisterenavond gesproken in Eskasoni, het grootste "First Nation" reservaat ten oosten van Montreal. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Eskasoni_First_Nation. Een mix van blanken en aboriginals verzamelde zich in het community center en nadat de band een half uur had gespeeld was het mijn beurt. Ik vroeg me af hoever mijn drie bulletpoints qua tijd zouden reiken. Ik sprak over Jezus' ontmoeting met de Samariaanse vrouw. Over hoe Jezus alles "fout" deed en hoe deze goddeloze vrouw die in onze samenleving behoorlijk gestigmatiseerd zou worden en slechts met kiespijn welkom zou zijn in de kerk, toegeeft dat ook zij de Verlosser verwacht! Jezus vertelt haara het goede nieuws dat ze kan stoppen met zoeken: " Ik ben het!" 

Doorgegaan op mijn overtuiging dat ieder mens op zoek is naar verlossing en dat deze verlossing niet te vinden is in religie,of in een geloofsysteem, maar in de persoon van Jezus Christus. Op de een of andere manier klikte het. Waar de aboriginals normaal gesproken in en uitlopen, rusteloos zijn en hun aandacht niet kunnen geven, zat men nu als aan de stoelen vastgelijmd. Opnieuw en "GOD" moment. Na mijn oproep gebeurde er plotseling van alles. Teveel om hier in detail te beschrijven maar om kort te zijn was er hier sprake van een bovennatuurlijk manifestatie van Gods Geest. Wauw. Verlossing en redding. Jezus leeft en Zijn Geest is aan het werk

Hieronder nog wat foto's van de omgeving van "Cape Breton Bible Camp".

Canada, dag 4

Gisteren de spreekralley overleefd en zelfs nog tijd gehad om een waterval te beklimmen. Helaas betekende dat wel het einde van mijn favoriete spijkerbroek.
Gisterenavond was een typisch 'GOD' moment. Zo'n moment dat je niet kunt plannen. Ik had gesproken over 'the kingdom law of purity' en Gods geest werkte tastbaar in ons midden. Helend, genezend en troostend. Al met al heel bemoedigend.
Vanavond spreek ik in een reservaat. Wij hebben daar misschien romantische beelden bij maar de werkelijkheid is dat het Zuid Afrika toentertijd inspireerde om de apartheidspolitiek te ontwikkelen.
De aboriginals zijn door de overheid letterlijk in een reservaat gedumpt, zestig km bij de dichtstbij zijnde 'beschaafde' Canadezen vandaan.
Gevolg: werkloosheid, wekelijks zelfmoorden, alcoholisme en ga zo maar door

Cape Breton, dag drie

Zo'n veertig twintigers verzamelden zich gisterenavond op Cape Breton Bible Camp. Regen, mist, kou, herfst en zo'n vijf kilometer weg van de bewoonde wereld. Een rommelige start. De band was een uur te laat, acht Natives besloten toch niet te komen. Maar we hadden een goede start. Een intructie gehouden over wat er komen gaat:
Waarom? De grote vraag die gelovigen en ongelovigen bezighoudt. Als God liefde is...?
Als mensen 'waarom' vragen en daarbij naar God kijken gaat met bij voorbaat uit van een vooronderstelling. Deze is de aanname dat God verantwoordelijk is.
Mijn vraag aan deze vragenstellers is: Geloof je dat God verantwoordelijk en of aansprakelijk is voor wat jou aan ellende overkomt. Vrijwel altijd is het antwoord bevestigtend. Mijn vervolgvraag is 'Wie heeft je dat gezegd'? Hiermee wordt een gesprek mogelijk. Houden we vast aan ons eigen of het ons opgedrongen beeld van God, of durven we de uitdaging aan om dat beeld eens naast het beeld dat de Bijbel van God schetst, te leggen.
Dan kom je namelijk voor verrassingen te staan. Nou, daar gaat het dit weekend dus over.