Port Colborne, Canada, dag 6

Gisteren 12 uur gereisd van Sydney, NS naar Portc Colborne, ON. Vandaag een vrije dag. Ik ga naar de Niagara watervallen en eet tussen de middag Poutine.

Eskasoni, Canada, dag 5

Het weekend zit erop. Gisterenavond gesproken in Eskasoni, het grootste "First Nation" reservaat ten oosten van Montreal. Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Eskasoni_First_Nation. Een mix van blanken en aboriginals verzamelde zich in het community center en nadat de band een half uur had gespeeld was het mijn beurt. Ik vroeg me af hoever mijn drie bulletpoints qua tijd zouden reiken. Ik sprak over Jezus' ontmoeting met de Samariaanse vrouw. Over hoe Jezus alles "fout" deed en hoe deze goddeloze vrouw die in onze samenleving behoorlijk gestigmatiseerd zou worden en slechts met kiespijn welkom zou zijn in de kerk, toegeeft dat ook zij de Verlosser verwacht! Jezus vertelt haara het goede nieuws dat ze kan stoppen met zoeken: " Ik ben het!" 

Doorgegaan op mijn overtuiging dat ieder mens op zoek is naar verlossing en dat deze verlossing niet te vinden is in religie,of in een geloofsysteem, maar in de persoon van Jezus Christus. Op de een of andere manier klikte het. Waar de aboriginals normaal gesproken in en uitlopen, rusteloos zijn en hun aandacht niet kunnen geven, zat men nu als aan de stoelen vastgelijmd. Opnieuw en "GOD" moment. Na mijn oproep gebeurde er plotseling van alles. Teveel om hier in detail te beschrijven maar om kort te zijn was er hier sprake van een bovennatuurlijk manifestatie van Gods Geest. Wauw. Verlossing en redding. Jezus leeft en Zijn Geest is aan het werk

Hieronder nog wat foto's van de omgeving van "Cape Breton Bible Camp".

Canada, dag 4

Gisteren de spreekralley overleefd en zelfs nog tijd gehad om een waterval te beklimmen. Helaas betekende dat wel het einde van mijn favoriete spijkerbroek.
Gisterenavond was een typisch 'GOD' moment. Zo'n moment dat je niet kunt plannen. Ik had gesproken over 'the kingdom law of purity' en Gods geest werkte tastbaar in ons midden. Helend, genezend en troostend. Al met al heel bemoedigend.
Vanavond spreek ik in een reservaat. Wij hebben daar misschien romantische beelden bij maar de werkelijkheid is dat het Zuid Afrika toentertijd inspireerde om de apartheidspolitiek te ontwikkelen.
De aboriginals zijn door de overheid letterlijk in een reservaat gedumpt, zestig km bij de dichtstbij zijnde 'beschaafde' Canadezen vandaan.
Gevolg: werkloosheid, wekelijks zelfmoorden, alcoholisme en ga zo maar door

Cape Breton, dag drie

Zo'n veertig twintigers verzamelden zich gisterenavond op Cape Breton Bible Camp. Regen, mist, kou, herfst en zo'n vijf kilometer weg van de bewoonde wereld. Een rommelige start. De band was een uur te laat, acht Natives besloten toch niet te komen. Maar we hadden een goede start. Een intructie gehouden over wat er komen gaat:
Waarom? De grote vraag die gelovigen en ongelovigen bezighoudt. Als God liefde is...?
Als mensen 'waarom' vragen en daarbij naar God kijken gaat met bij voorbaat uit van een vooronderstelling. Deze is de aanname dat God verantwoordelijk is.
Mijn vraag aan deze vragenstellers is: Geloof je dat God verantwoordelijk en of aansprakelijk is voor wat jou aan ellende overkomt. Vrijwel altijd is het antwoord bevestigtend. Mijn vervolgvraag is 'Wie heeft je dat gezegd'? Hiermee wordt een gesprek mogelijk. Houden we vast aan ons eigen of het ons opgedrongen beeld van God, of durven we de uitdaging aan om dat beeld eens naast het beeld dat de Bijbel van God schetst, te leggen.
Dan kom je namelijk voor verrassingen te staan. Nou, daar gaat het dit weekend dus over.

Sydney, NS

Vanmorgen om acht uur richting Sydney gereden, een tochtje van 400 kilometer door Nova Scotia. Spectaculaire uitzichten!
Nu heb ik een paar uur voordat het weekend losgaat. Ruim veertig deelnemers waarvan tien "natives", ook wel "aboriginals" genoemd. Aanstaande zondagavond spreek ik in "native" kerk. Ik houd jullie op de hoogte.

Onderweg naar Canada

Ik had er zo naar uitgekeken: Griddled Greakfast met twee American Pancakes, verzadigd met Maple Syrup. In plaats van de pannekoeken kreeg ik twee extra sneetjes toast. De pannekoeken waren op en de teleurstelling groot. Vervolgens drie uur rondgelopen op London Heathrow en nu is het wachten tot we in kunnen stappen op de vlucht naar Halifax.
De kranten staan vol met nieuws, achtergronden en opinies over de verkiezing van Obama.
Wat mij verbaast is hoeveel kenners er zijn. Ook Nederlanders. Maar wat weten we nu eigenlijk? Obama is geen verlosser en wie er ook baas wordt van een land staat voor een haast onmogelijke taak. Ik zeg het maar zo: leiding geven is een bitch. Je doet het nooit goed en je ku.nt nooit al je klanten tevreden stellen.
Ik denk dat we het beste maar kunnen bidden voor onze regeerders, opdat we een stil en rustig leven mogen leiden (Paulus).
Ik stap in. Mij rij wordt omgeroepen: 28a

Weer aan de foto

Fotografie was een leuke hobby van me totdat ik overging van spiegelreflex naar compact digitaal. Je weet wel, die borstzakcameraatjes die je niet of nauwelijks kunt manipulairen. Een paar maanden geleden een bod gedaan op een gloednieuwe spiegreflex van Sony en tot m'n verbazing won ik de veiling. Inmiddels fotografeer ik al weer enkele maanden op los en heb een freeware programma gedownload om foto's te bewerken (Artweaver). Het nadeel is dat je weer met een camera loopt te slepen. compacte Spiegelfeflexcamera's bestaan nameljik niet.
Hieronder m'n eerste gemanipuleerde foto (paddo lassoen, selectie omkeren en de selektie veranderen in duotoon (keuze: groen). Een kind kan de was doen. Tijd: Ongeveer drie minuten.



Nu m'n koffer pakken voor Canada. Vandaag de werkbladen, aantekeningen en overige handouts uitgeprint.

Vanmorgen gelezen: "hoort naar de tucht" (Spreuken 4:1). Als je zo'n vers geisoleerd leest dringt zich het beeld op van een kwaaie pa die de waarheid er bij zijn kinderen in probeert te rammen. Als je het grotere verhaal er omheen leest zie je een beeld van een liefdevolle vader die er alles aan doet om zijn kinderen wijze levenslessen bij te brengen. Het leven en de keuzes die we maken zorgen wel voor de pijn. Daar hoeven de vaders niet nog eens een schepje bovenop te doen. De lessen die we daarvan kunnen leren, komen door te "horen of door te luisteren.
En, tja, er zijn mensen die echt niet van hun fouten willen leren. Vandaar de vermaning "hoort naar de tucht".

Vertrouwelijke omgang

Spreuken is een bijzonder boek. Een lofzang op de wijsheid! Vandaag las ik dat de Heer vertrouwelijk omgaat met de oprechten. In spreuken staat zo'n uitspraak altijd in een tegenstelling: het antwoord op de vraag met wie Hij dan niet vertrouwelijk omgaat. En dat is in dit geval "de verkeerde".
Het ingewikkelde is nu dat je "oprecht" en "verkeerd" moet gaan duiden. In dit geval wordt de "verkeerde" beschreven: Iemand die a) kan geven maar het niet doet, b) misbruik maakt van het vertrouwen dat anderen hem geven, c) zonder reden bekvecht met iemand die geen kwaad in de zin heeft en d)anderen onder druk zet.
Ik denk dat ik liever oprecht ben. Waarom? De reden is dat ik heel graag die vertrouwelijke omgang met God wil.

Als je ik de Bijbel lees, kom ik er meer en meer achter dat God nooit echt ver weg was en eigenlijk best wel gemakkelijk te vinden. We vinden Hem waar we ons aan Hem en zijn wetten geven en naar deze wetten gaan leven. Deze wetten zijn universeel en goed voor zowel de gelovige als de ongelovige.
Iemand die geeft zal zich nooit rot voelen over dat wat hij weggeeft. De universele wet van God bevestigt in ons dat geven goed doet en goed voelt.
Loyaliteit en trouw wordt door iedereen gewaardeerd en het loon is (h)echte vriendschappen. Gods universele wet bevestigt zichzelf.
Iemand ondersteunen en bevestigen, vertrouwen geven maakt de ontvanger een stuk gelukkiger en ook de gever voelt zich beter.

Genoeg hierover. Aan de slag.
Vandaag m'n Koninkrijkstudies afronden.

Aan de slag

Aanstaande donderdag vlieg ik naar Canada en verzorg daar volgend weekend 8 studies over het Koninkrijk van God. De komende twee dagen zal al mijn tijd in de voorbereiding gaan zitten. De deelnemers verwachten een soort van werkboek. Ik dacht vanmiddag te beginnen na eerst een episode van House M.D. te hebben gekeken. Een episode duurt normaal 45 minuten maar ik deed er drie keer zo lang over omdat ik steeds in slaap viel.

Al zeg ik het zelf, vanmorgen hadden we een goede dienst. Een kleine muzikale bezetting en liederen die vooral gericht waren op het grootmaken van Jezus. Ik had niet verwacht dat een eenvoudige boodschap over Jezus zoveel reacties zou opleveren.
Misschien was mijn aanvliegroute wat anders en dat het daarom aansprak. Ik weet het niet. Ik vermoed echter dat de Geest van God er meer mee te maken heeft. En er zijn mensen die bidden.

Ik hoop dat meer mensen die deze blog lezen voor mij en m'n gezin bidden. Vanmorgen in de gemeente heb ik opnieuw gevraagd of mensen voor me willen bidden. Met name als ik ergens spreek. Bid dan vooral om de zalving van God. Die zalving brengt woorden tot leven en raakt harten aan. Het is die zalving die van woorden genezende, vertroostende, bemoedigende en aanmoedigende woorden maken.

Aantekeningen weggegooid

Vandaag m'n preek verder voorbereid. Vorige week had ik al een behoorlijk verhaal op papier gezet. Toen ik er vandaag naar keek deden die woorden me niet zoveel meer. Het onderwerp is het allermooiste waar je over kunt praten: "Waarom Jezus" en het gevaar is groot dat het een technisch verhaal wordt waarin allerlei theologische en technische redenen kunnen worden aangevoerd.

En het zit ook best wel knap in elkaar als je theologie leest. De ene interpretant weet het nog mooier en vernufter te brengen dan de andere uitlegger. De juridische aspecten passeren de revue, samen met knappe filosofische verhandelingen. Je kunt schrijven en spreken over 'de noodzaak van het kruis', of 'het belang van Christus' lijden, sterven en de opstanding' en er zijn duizenden boeken over geschreven. Hoe meer je er over leest en leert, hoe groter het wonder wordt.

Maar dat alles bij elkaar kan een rookgordijn zijn en ons weghouden bij wie en wat Hij werkelijk is: "God met ons".
Meer dan ooit realiseer ik me dat de mens iemand nodig heeft die eens en voor altijd kan laten zien wie God is. En dat is Jezus. Er is niets en niemand anders.
Bestudeer Zijn leer en leven en je ontmoet God op de meest intieme en duidelijke manier. Daar kan geen wet, gebod, voorschrift, psalm of profetie tegenop. Deze beschrijven slechts aspecten.
Jezus is de som van dat alles bij elkaar.

In de ontmoeting met Jezus komt er een eind aan het beeld dat we zelf van God hebben gecreëerd. En over dat beeld kan ik kort zijn; dat klopt niet.
Mijn beeld van God moet ik naast het beeld leggen dat Jezus laat zien. Alles in mijn beeld wat daar niet mee overeenkomt is een afgod waar ik mee af moet rekenen.
Dat is ook een van de redenen dat Jezus het grootste struikelblok is om tot God te komen. Hij maakt een eind aan mijn eigen God. En wie draagt tegenwoordig nog zijn eigen god ten grave?
Is het niet zo dat we het liefst onze aantekeningen over God bewaren en daarvoor bevestiging zoeken. Zonder papier sta je er zo leeg en alleen voor. Toch?