De volle maat (2)

In een reactie op mijn Blogvan een paar dagen geleden schreef Sanne:

God is een schild om ons achter te verschuilen voor verleidingen van de wereld.We moeten deze verleidingen ook niet bewust gaan opzoeken en dus proberen achter het schild en dus onberispelijk te blijven.

Ik snap heel goed wat Sanne bedoelt. Het roept een nieuwe vraag op: onberispelijk is niet haalbaar. Zou dan de beloofde bescherming ook van kracht zijn als we in ieder geval proberen om achter dat schild te blijven? Met andere woorden: krijg je ook punten voor de inspanning? Voor de beste bedoelingen?

En als dan "ik heb het in eder geval geprobeerd" de graadmeter of voorwaarde wordt dan zijn we er al snel bij om "nivo's van proberen" te introduceren: "je moet het wel echt proberen".

Hierbij zijn we aangekomen bij een interessant Evangelisch fenomeen: "echt". Als je "gewoon" probeert, gelooft, vertrouwt en bidt werkt het waarschijnlijk niet. Daarom, en je hoort het heel vaak, let maar eens een paar weken goed op, moet je "echt" geloven, vertrouwen, bidden en proberen.

Maar hoe stel je dan vervolgens voor jezelf vast of je nu "echt" hebt gelooft en niet slechts "gewoon"? De graadmeter daarvoor is dit: als je krijgt wat je vroeg heb je echt geloof gedemonstreerd. Krijg je het niet, dan geloofde je nog te gewoontjes.

Dus doen we van alles om onzelf van een gewoon geloofsnvio naar een echt geloofsnivo op te krikken.

Dan gaat de kassa rinkelen want dan worden we gevoelig voor alle succespakketen die in de geloofswinkel worden aangeboden: Willow Kreek, Purpose Driven, Hillsong, Equipt, en ga maar door. Allemaal goede initiatieven maar laten we eerlijk zijn, het zijn ook gemaksproducten. Welke kerk schilt tegenwoordig zelf nog de aardappelen?

Wat zijn we arm als we alleen Jezus volgen en doen wat Hij ons opdroeg: God liefhebben boven alles en onze naaste als onzelf.

Of is dat geen armoe?

Clinic

Over en uurtje begint de Mentoring Clinic. Er zijn achttien deelnemers. Een mooi aantal dat interactie en persoonlijke inbreng van de deelnemers vergemakkelijkt.

Slapen ging niet echt. Om 03.00 wakker geworden en niet meer kunnen slapen. Wat tv gekeken. Een Z-film over Marsbewoners die aardlingen eten.

Vanmorgen gegeten (een gewoon ontbijt, ik kon geen menselijke resten waarnemen) met de collega van gisteren. Hij neemt het me kwalijk dat ik altijd naar Ecuador ga en nog nooit in zijn land ben geweest. Hoe vertel ik hem op een cultureel gepaste wijze dat ik daar geen visie voor heb en dat ik de voorkeur geef aan het werken met een team dat enige nazorg kan waarborgen.

Samen met zijn vrouw bidden ze nu dat God tot mijn harde hart gaat spreken om me te overtuigen dat ik dit Latijns-Amerikaanse land moet bezoeken.

Martha leest mijn blog nu ook (alleen als ik op reis ben). Nu heb ik een extra stimulans om dagelijks te schrijven.

Verder in een nieuw boek begonnen ¨Chasing Francis¨. Wel goed en een aanrader voor all " The Shack" fans.

Musician and first-time author Ian Cron sheds new light on St. Francis of Assisi, the "Living Candle." Cron masterfully weaves actual accounts of Saint Francis's radical impact on the world into a fictional story of Chase Falston, a New England minister on a pilgrimage to regain his faith. It's an amazing story with profound implications for the contemporary church. Read the story, and then learn even more about St. Francis's selfless activism and theology in the robust forty-page study guide.

From the Back Cover: Chase Falson has lost his faith-and he did it right in front of the congregation at his megachurch. Now the elders want him to take some time away: far away. So Chase crosses the Atlantic to visit his uncle, a Franciscan priest, where he encounters the teachings of Francis of Assisi and rediscovers his ancient faith. Follow Chase's spiritual journey in the footsteps of Francis, and then begin one of your own through the pilgrim's guide included in this book. Come discover Francis, the first postmodern Christian.

Mijmeringen boven Colombia

Het is 04.15 en we vliegen boven Colombia, onderweg naar Ecuador. Van dinsdag tot en met vrijdag verzorg ik samen met een collega een mentoring clinic. Maar nu lees ik de Trouw van zaterdag 11 oktober over predikanten die het leiderschap en herderschap opgeven omdat "kerkmensen verandert zijn van een kudde schapen in een kruiwagen met kikkers". In een artikel verderop in de krant schrijft Harry Kuitert als reactie op het fenomeen dat religie weer "in" is: "Nieuwe religie? Deze religie is alleen maar "nieuw" vanwege een gemeenschappelijk kenmerk: ze is persoonlijk, niet georganiseerde religiositeit. Ze heeft geen gedeelde leer of gedeelde verplichtingen, vertoont kortom geen enkel kenmerk van een reeel bestaande religie."
Kerkleiders trachten een lappendeken aan individuele voorkeuren van de gelovigen te faciliteren. Zolang we voor onszelf nog voldoende lapjes terugzien in de grotere deken en we nog voldoende lapjes gemeen heb met anderen, blijven we loyaal. Die loyaliteit is echter breekbaar. Een lapje te ver en ik ben weg.Relativeren is hierbij een goed instrument: mijn lapje is wat valer dan dat van jou maar dat moet toch naast die felle van jou kunnen bestaan?
Wat bindt gelovigen nog werkelijk samen? Ik bespeur bij mezelf een sterke neiging tot relativisme teneinde de ander te accommoderen. Maar tot welke prjs? Waar maken we als gelovigen nog samen een vuist voor? Waarvoor gaan we nog samen de bressen op?

09.00 Om 06.00 geland en opgehaald door Lennart. Door naar accomodatie en vervolgens naar de dagelijkse teambriefing. Een collega van me gaf wat door. Halverwege zijn verhaal over hoe we als christenen omgaan met een veranderende wereld kondigde hij 17aandachtspunten aan waarop ik spontaan in de lach schoot. Gepikeerd vroeg hij me waarom ik lachte. Ik zei dat ik lachte van blijdschap omdat ik in eerste instantie 50aandachtspunten had verwacht maar dat het me blij maakte toen ik hoorde dat het er maar 17 waren. Dat is een stuk makkelijker om te onthouden. Dat viel niet helemaal goed omdat ik hiermee zijn gezag ondermijnde.
Ik realiseerde me dat ik nu in Latijns Amerika ben waar gezag vaak nog gerelateerd wordt aan een positie. Neem de positie van iemand af en er blijft niet veel meer van dat gezag over.
Dit is een groot probleem hier.
Gezag uitoefenen vanuit een positie leidt vrijwel altijd tot machtsmisbruik.
Daar is veel over te zeggen en te schrijven maar ik wil niet dat dit epistel ontaard in een saaie monoloog. Ik ga maar pitten. Deze dag heeft lang genoeg geduurd.

De volle maat

Slapen lukt niet. Sinds 02.00 uur ben ik wakker en ik heb de hoop opgegeven dat ik verder nog slaap deze nacht. Ik spaar het op en hoop dat ik vannacht op weg naar Ecuador een paar uur in het vliegtuig kan slapen. Als het goed is zak ik tegen middernacht, wanneer de vlucht vertrekt, zo'n beetje in elkaar, dus dat komt wel goed.

Als je zo ligt te wachten op de slaap die maar niet komt, heb je wel tijd om na te denken. 

Ik ben eerder deze week begonnen in Spreuken. God wordt "Wijsheid" genoemd en de mens is het beste af als hij/zij zich verdiept in en verzadigt met wijsheid. Die wijsheid (ook wel kennis genoemd in Spreuken) begint bij het vrezen van God.

Nu zit ik daar wel en beetje mee. Ik zou namelijk graag een beetje wijzer willen zijn en daarvoor bij het begin beginnen: God vrezen.

Maar hoe doe je dat nu precies? Eufemismen zoals "rekening houden met", "respect hebben voor" en abstracten zoals "geen angst maar wel ontzag" of "eerbied en heilig ontzag" schieten tekort om me tot een diepere vrees te brengen.

Die vrees zou moeten leiden tot een heiliger wandel met Hem en dat zou dan weer tot onbersipelijkheid leiden. Nu, als iemand onberispeljik is, dan is Hij voor die persoon een schild (2:7).

Maar wat is onberispelijkheid? Wanneer kwalificeert iemand zich voor deze titel? Schieten we niet allemaal tekort? Ik moet de eerste mens nog tegenkomen die van zichzelf durft te beweren dat hij onberispelijk is. Ook onberispelijkheid kun je niet afzwakken. Het betekent de volle maat; kompleetheid.

Als je nu niet de volle 100% scoort, is de Heer dan nog wel een schild? Of wordt het schild kleiner naarmate het onberispelijkheidsniveau daalt?

Nu ken ik het antwoord wel, hoor. Weest gerust. 

Christus is onze onberispelijkheid en wij schuilen achter Hem. Ik word in Zijn onberispelijkheid opgenomen. Zolang ik in Hem blijf en op hem vertrouw, is God een schild voor mij.

De volgende vraag is dan of dat schild mij onvoorwaardelijk beschermt voor wat dan ook (het wordt niet aangegeven waartegen dat schild dan precies beschermt) of dat er sprake is van een voorwaardelijke bescherming? Met andere woorden, want moet ik doen om onder Gods bescherming te blijven? Moet ik me nu wel of niet inspannen om onberispelijk te zijn?

Vult Christus mijn tekort aan of zijn mijn inspanningen om onberispelijk te zijn en heilig te leven zo waardeloos dat ik net zo goed niet mijn best kan doen?

Als ik sec naar de tekst in Spreuken kijk, dan is er voor mij  maar een klein schildje. Ik ben verre van onberispelijk (heb wel de beste bedoelingen).

Het duwt me naar God toe. Naar de Wijsheid. Naar de vrees voor God. Daar begint het toch echt.

Hieronder twee voorbeelden van bijna onberispelijkheid. Een in Zwart-Wit en een in kleur. Ik vind die in kleur de aantrekkelijkste bijna onberispelijke (het spatje is ook iets kleiner, dus beter).

Thuis!

Het duurde even maar ik ben weer thuis. Ik zie terug op een geweldige maand. Ik had het voor geen goud willen missen ook al heb ik momenten gehad waarop me afvroeg of het allemaal de tijd en moeite wel waard was.
Door het te lang in een positie zitten is een deel van mijn rechterarm "doof". Dat heb ik wel vaker en het duurt een paar dagen voordat het gevoel in m'n arm weer helemaal terug is. Een beknelde zenuw in de elleboog doet een deel van m'n arm in slaap vallen. Het heet geloof ik in vaktermen Ulnaris Neuropathie.
Had ik een cadeau voor Martha meegenomen, laat ik het in het vliegtuig liggen! Ik kwam er pas achter toen ik op m'n koffer stond te wachten. Gelukkig kon het een en andere nog uit het vliegtuig worden gehaald zodat ik een half uur later met m'n cadeau huiswaarts kon. Het schijnt dat het op vrijwel elke vlucht voorkomt dat passagiers dingen laten liggen.

Verder geen diepe gedachten en overdenkingen. M'n hoofd is zo leeg dat ik vanmorgen bij de kapper met geen mogelijheid mijn pincode kon bedenken. Deze heb ik thuis op moeten zoeken. Maar ik denk dat ik hem nu weer kan onthouden. Ik ga zo direct oefenen. Bij de kapper.

Onderweg naar huis

Wachten. In Melbourne. Op een vliegtuig dat naar Kuala Lumpur vliegt en vandaar door naar Amsterdam. Uggs gekocht voor Martha. Kan ze met warme voeten de winter door.Vanmorgen opgestaan met hoofdpijn. Ik lig te wachten op de wekker. Dat is nooit goed want eigenlijk slaap ik dan niet. De ontbijtbijeenkomst op de universiteit hadden we wat mij betreft wel over kunnen slaan. Maar goed. Om 06.00 opgestaan en om 07.00 richting Flinders Uni gereden. Studenten komen en gaan. Horen flarden van m'n verhaal. Inpakken. Wegwezen. Naar vliegveld in Adelaide. Een Qantas vlucht. Als deze maar niet naar beneden valt zoals een van hun vliegtuigen gisteren. Nu weer wachten. Nog een half uur voordat het instappen begint.

23.45 Wachten in Kuala Lumpur. De vlucht heeft vertraging en vertrekt om 01.00 uur in plaats van om 23.00 uur. Gelukkig is de hoofdpijn die ik in het begin van de dag had, vrijwel geheel weggetrokken.

Port Lincoln naar Adelaide

Mijn tijd in Ungarra zit erop. Een twintigtal passagiers wacht op het vliegtuig dat ons naar Adeleide brengt. De luchthaven is niet meer dan een grote, veredelde schuur. Inchecken duurt ongeveer tien seconden en rijen met wachtenden zijn hier onbekend. Vanmiddag met een aantal kerkleden en het Doulosteam een lunchbarbecue genoten. We zijn alle dertig deuren in Ungarra langsgeweest om de bewoners uit te nodigen voor de barbecue. Helaas is er niemand op de uitnodiging ingegaan.
Ik zie het vliegtuig landen en dat betekent dat ik op de geplande tijd in Adelaide land.
Vroeg naar bed vanavond omdet me een lange dag wacht.
Een ontbijtbijeenkomst op Flinders universiteit waar ik een praatje houd en van daaruit direct door naar het vliegveld om naar Melbourne te vliegen. Vandaar via Kuala Lumpur terug naar Amsterdam waar ik vrijdag omstreeks 05.30 land.
Het is goed geweest. Lang, maar goed en zeer veel voldoening gevend. God is goed. Echt goed.
Tijd om in te stappen.

Ungarra, dag 2

Ik begin het Kleinpolderplein al een beetje te ruiken. Nog twee nachten in Australie, nog een in het vliegtuig en dan... thuis.
Vanmorgen bij een seniorenclub gesproken en m'n best gedaan om de oudjes te bemoedigen. Ik heb het gehad over "Immanuel, God met ons"; de zekerheid dat God in Christus naar ons toe is gekomen, bij en met ons is. We hoeven niet alleen door de stromen van het leven heen. We hoeven niet in ons uppie verlies te verwerken of lijden te ondergaan. Christus wil met ons meegaan. Hij komt echter op uitnodiging en dus hebben we de keus.

Het team is inmiddels gearriveerd. Zometeen hebben we "Tea" in de kerk en doen dan een presentatie/sprekertje.
De foto hieronder bewijst dat het nog mogeijk is om in een huis te wonen met rondom een uitzicht waar geen enkel andere huis in voorkomt. De buren wonen 500 meter verderop.

Schapen scheren in Port Lincoln

Uitzicht door de spiegel; een zelfportret

Van Adeleide naar Port Lincoln en Ungarra

Over een half uur vertrekt de korte vlucht naar Port Lincoln. Nog vier nachtjes en ik ben weer thuis, al is het maar voor twee nachten. Ik zie er wel naar uit!
Het afgelopen weekend heb ik het meeste voorbereidende werk voor Ecuador af kunnen ronden.
Gisteren begon Marli in de auto een discussie met de rest van het team over de vraag waarom Jezus Gods zoon is, of moet zijn. Dat Hij de zoon des mensen is, prima, maar waarom is Hij ook Gods zoon terwijl Hij God is.
Interessante discussie die de gemoederen al eeuwenlang bezighoudt en voor miljoenen een rookgordijn is wat hen bij de diepere vragen weghoudt. Het zijn vraagstukken waar we nooit uit zullen komen en de discussie vind ik persoonlijk niet bijster interessant.
De mens is van God los en dat noemen we zonde. Jezus kwam om de zonde weg te dragen zodat ik weer met God verbonden kan zijn. Of je Hem dan Zoon van God, Verlosser, Dirk of Sandra noemt, is van minder groot belang. De belangrijkste ontdekking e erkenning in het verhaal is dat ik een zondaar ben en hulp nodig heb om verlost te worden van arrogantie, hoogmoed, introspectie, zelfverheffing en zelfliefde; allemaal dingetjes die mij verheffen tot een plek die alleen God toebehoort.
Om daarvan verlost te zijn is heerlijk.

22.30 Inmiddels ben ik alweer negen uur n Ungarra. Vanavond met een groep jongvolwassenen in Cummings gebarbecued (weer die knakworsten)en m'n verkorte versie van Life Direction gedaan. Vanaf de boerderij van Luke en Rachel was dat 50 kilometer rijden over onverharde weg zonder wat voor ander verkeer dan ook tegen te komen!
De boerderij ligt dus in de "middle of nowhere" en de stilte hier is overdonderend.
Volgens mij is 27.000 acre best wel groot.
Morgenochtend spreek ik voor een groep senioren en morgenavond in de plaatselijke kerk (er is maar een kerk dus de gelovigen hebben weinig keus; is dat nou goed of slecht?)

Adelaide, 8 en 9

Gisteren (zaterdag) een rustige dag. Hardgelopen langs de oceaan. Vanmorgen gesproken in een baptistengemeente. Vanavond nog een. Nu zit ik in een internetcafé m'n mail op te halen en m'n blog bij te werken.
Morgen vertrek ik naar Port Lincoln en vandaar 80 km naar het noorden, naar een plaatsje Ungarra waar zo'n 50 man woont. Het team volgt een dag later met de auto. Een uitgebreider verslag volgt later.