De dagelijkse routine

En zo zit je meteen weer in het oude dagritme. Alles is altijd snel weer gewoon. Waar ik nog even vanaf moet zien te komen is een bacterietje die ik uit Egypte heb meegenomen en m'n spijsvertering en afvoersysteem in een hogere versnelling heeft gezet.

Vandaag met nieuwe energie begonnen aan weer een "paper" voor mijn studie. Nu doe ik "Biblical Interpretation". Twee "papers" van elk 2500 woorden die aan strenge eisen moeten voldoen. De helft van het eindcijfer wordt bepaald door hoe nauwgezet aan die eisen is voldaan.

Morgenmiddag naar Terschuur voor een vergadering. Daar zie ik nu al tegenop. Niet zozer om de vergadering maar meer om de file waar ik op de terugweg in kom te staan. Misschien doe ik het helemaal anders. Ik zou mijn hardloopkleren mee kunnen nemen en op de Veluwe een uur gaan hardlopen om vervolgens na de file pas naar huis te rijden. Nu ik het schrijf vind ik het een goed idee. Morgen zal ik melden of ik het ook heb uitgevoerd of dat ik er met een of andere slappe smoes van afzie.

Egypte, dag 7 en 8

Het is 03.10 en de eindeloze rij passagiers die op de een of andere manier hun halve huishouden als handbagage weten mee te slepen, lijkt maar langzaam te slinken. De Egyptenaren hebben geen haast en de passagiers schuiven gelaten centimeter voor centimeter richting de stralingsmachine die hun halve huishouden zal scannen op verboden zaken zoals flesjes water en nagelschaartjes. Met andere woorden, ik ben op weg naar huis en zit er helemaal doorheen. Ik hoop in het vliegtuig wat te kunnen slapen. Een paar uur geleden hebben we uitgebreid getafeld met het gevolg dat ik nu, zo'n drie uur later, nog steeds propvol zit.

De clinic kreeg zonder uitzondering positieve evaluaties en ik kan terug zien op enkele geweldige dagen.
Nu naar huis. Thuiskomen is nog altijd het beste deel van iedere reis.

De bemanning komt nu pas aankakken. Met officieel nog een half uur te gaan voor vetrek gaan we dat nooit halen. Die mensen die hun halve huishouden meeslepen moeten dat ook weer kwijt in de bagagebakken.

14.20. Ben nu een paar uur thuis. In het vliegtuig in slaap gevallen en na een uur wakker geworden met een joekel van een migraine. Er bestaat in ieder geval een koppeling tussen mijn hoofdpijnen en reizen. Het komt er op neer dat ik niet zo'n reiziger ben. M'n systeem raakt ontregelt en dat uit zich het eerst in mijn hoofd. Als ik had mogen kiezen had ik voor een pijnlijke grote teen gekozen. De rest van de dag wordt het hangen, niksdoen en nog wat meer hangen.

Tijdens een pijndalleltje even naar Moller autoschade gereden. Vorige week heeft een onzer het bestierd om de nieuwe oude auto op de parkeerplaats tegen de trekhaak van de buurman aan te rijden. Gelukkig worden beide schade's gerepareerd zonder terugval in mijn verzekeringsbonus.

Egypte, dag 6

Vandaag heerlijk warm, zo'n veertig graden met een klein briesje. Precies goed.
Vanmorgen wakker geworden met een gigantische hoofdpijn. Waar die dan vandaan komt? Ik heb geen idee. Wat heb ik gegeten, gedronken of gedaan wat de hoofdpijn triggerde? Wist ik het maar. De rest van dag enigzins verdoofd door paracod en ibuprofen doorgehobbeld. Nu is het tijd voor thee en dan de rest van het programma tot 18.00 uur. We hebben besloten om vanavond vrij te houden wat me wel lekker uitkomt.
Zojuist vertelde onze vertaler, een oogarts die in zijn vrije tijd met OM werkt, zijn verhaal van hoe hij vorig jaar 38 dagen in de gevangenis in Lybie heeft vastgezeten. Vrijwel alle OM-ers hier zijn "tentenmakers"; voorzien in eigen onderhoud en geven hun vrije tijd aan het OM werk. In die zin is het een uniek OM team; een groep profesionals (zakenlui en artsen) die in hun vrje tijd OM runnen,

Moet gaan, de thee wacht.

Egypte, dag 5

Vandaag was het een aangename 39 graden. Gisterenavond keek ik met Rick uit over de woestijn, de maan was vol en de stilte overweldigend. "Hoeveel mensen hebben het voorrecht om dit mee te maken en te kunnen doen", zei Rick. En hij had en heeft gelijk. Ik ben een bijzonder bevoorrecht mens om te kunnen doen wat ik doe!
Vandaag een supervolle dag. Het is ontzettend leuk om met zo'n gemêleerd gezelschap op te trekken. Het materiaal dat we aan de deelnemers doorgeven valt blijkbaar goed in de smaak want regelmatig wordt er geapplaudisseerd. Het kan ook betekenen dat ze blij zijn dat er weder een sessie voorbij is.
De warmte en vliegen zij wel twee lastige obstacels die de concentratie niet ten goede komen. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

Nog twee dagen en het zit er al weer op. Maandagochtend om 04.00 vlieg ik weer naar huis.

Egypte, dag 4

Uitzicht vanuit het appartement in Wadi El Natroun

Vandaag wat plaatjes als een soort van bewijs dat ik niet op de Azuren zit maar echt in Egypte. Hoewel plaatjes ok niets zeggen. Je kunt elk plaatje tegenwordig van Google Afbeeldingen plukken en bewijzen fabriceren. Je knipt en plakt wat, verzint er een of ander verhaal bij en het lijkt heel wat. Maar het is niets.

"Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God", zegt Petrus. Hoe komt hij daarbij? Jezus zegt dat een dergelijk inzicht alleen maar van God zelf kan komen. Een hemels inzicht in een aards mens. Dat is het wonder van een leven met God. Mensen die met God gaan leven ervaren dat dat leven met God past als een perfect passende handschoen. Het lijkt wel of het voor ons is gemaakt.
Alles waar God voor staat en toegepast in het leven van de mens, voelt goed: Liefde goedheid, trouw, vriendelijkheid, zelfbeheersing, enz.. Mensen die dit toepassen hebben er nooit een rotgevoel bij.

Vandaag begint de mentoring clinic en we hebben er zin in. Twintig Egyptenaren en zeventien internationals. Een aardige mix. Te weinig vrouwen (tien) maar daar is weinig aan te doen. In het Westen is de dominantie van de mannen nog steeds zichtbaar; in het Oosten hebben ze nog veel meer meters te maken. Dat wij tien vrouwen in de cinic hebben is eigenlijk al behoorlijk progressief.

Egypte dag 3

Net aangekomen in Wadi el Natroun. Met de komst van Rich uit Atlanta is mijn team kompleet en kunnen we onze zaakjes gaan voorbereiden.

De dag liep anders dan ik had voorzien. Mijn idee was dat we met elkaar Rick zouden ophalen en dan meteen door zouden gaan naar Wadi zodat we de hele middag zouden hebben om ons voor te bereiden. In werkelijkheid ging het zo: Rick wordt in de Guest Flat gedropt met de mededeling dat we om 13.00 met elkaar zouden lunchen. Om een uur werden we keurig opgehaald maar we aten pas om 15.00 uur en vertrokken we om 17.00 pas uit Cairo. Nu gaan we weer eten en zullen we totdat de eerst van ons drieen naar bed wil. Dat zal Rick waarschijnlijk zijn want die is al zon dertig uur in de weer. De temperatuur is redelijk vandaag. Slechts een kleine veertig graden.

Egypte, dag 2

De pyramides van Gizah, de Sfinx, het Museum van Cairo, de markt, nieuwe vrienden, het weerzien met oude vrienden, het giga drukke en gestresste verkeer in Cairo met als resultaat een beginnende hoofdpijn.

Dat hele pyramide gedoe is wel ontnuchterend. Die Faraos waren hun hele leven met de dood bezig. Weird stuff...

Het is echt geweldig om hier te zijn. Mijn hartje klopt weer wat sneller en ik zie heel erg uit naar de mentoring clinic. Er zijn 37 aanmelingen. Eigenlijk veel te veel voor een goede en effectieve groepsdynamiek. Het is moeilijk om iedereen goed aan het woord te laten. We zullen wel zien en we gaan aan de slag met wie ee zijn en wat voor dynamiek er ook is.

Zweten in de 777

Bloedheet is het in de 777. Ja we zitten aan boord en de problemen met de AC schijnen opgelost. Er wordt een motor gestart dus we gaan blijkbaar vliegen. Twee uur vertaging is niet te gek.
Wel is me hier gelukt wat ik in Amsterdam kon voorkomen: mijn naam werd door het terminalgebouw omgeroepen; ik zou het vertrek ophouden. Sorry, ik had de afkondiging dat we vetrokken echt niet gehoord. Die Fransen spreken mijn naam trouwens helemaal verkeerd uit. Tweede motor is gestart. Ik ga de telefoon uitzetten. De komende uren geen nieuws de betekent dat we daadwerkelijk richting Cairo zijn vetrokken.

23.00 Gearriveerd! Ales wel gegaan en zit nu bij m'ngastheer en -vrouw aan de cola.
Zometeen naar de guestflat en hoop een goede nacht te maken.

Vliegen we wel of niet

We hadden al in de lucht moeten zijn maar ik sta nog in een bus naast het vliegtuig en zie een zestal brandweerwagens, giga veel brandweermannen en een stroom van passagiers die het vliegtuig uitkomen. Ik ben geen profeet maar zie en interpreteer deze signalen als een boodschap dat we nog wel even in Parijs zullen blijven hangen.

Nu heb het bijzondere voorrecht om me te mogen oefenen in geduld en het omgaan met minimale informatie. Afwachten en over me heen laten komen. Het wrange is dat ik speciaal via Parijs reis om op een beschaafde tijd in Cairo aan te komen. Dat wordt dus anders.

Onderweg naar Egypte

Koffiedrinkend en Trouwlezend heb ik nog een paar minuten voordat ik met Air France naar Parijs vlieg om daar aan te sluiten op een vlucht naar Cairo. Overmorgen begint daar de Menoring Clinic die ik met twee collega's geef.

Morgen en overmorgen bereiden we ons voor, het is een nieuwe samenstelling van het team dus we hebben wel wat tijd nodig om op elkaar afgestemd te raken. Als we op rijd beginnen blijft er vast wel wat tijd over om naar de Pyramides te gaan.

Oeps, ik moet gaan. Ik wil niet dat mijn naam omgeroepen moet worden en duizenden reizigrs moeten horen dat de heer Jan den Ouden de vlucht vetraagd.