Een oud fotootje

Contacten met familie brengt soms onverwachte verrassingen met zich mee. Zo heeft mijn tante nog wat fotoalbums waarin ook foto's van mijn ouders, broers en zussen in te vinden zijn. Zo ben ik vorige week driftig aan het scannen geslagen om het een en ander digitaal te conserveren.
Tegenwoordig wordt de ontwikkeling en het opgroeien van kinderen wekelijks of zelfs dagelijks fotografische gevolgd en vastgelegd. Wij hebben dozen vol met foto's van onze kinderen. Ik ben alleen 15 jaar achter met inplakken. Dat heeft Martha opgepakt en die is weken bezig geweest met selecteren, combineren en elimineren. De albums zijn weer goed gevuld en up-to-date.

Vroeger werd er niet zoveel gefotografeerd. Het was duur en de kwaliteit van de doe het zelf fotografie ronduit slecht. Ik ben al blij als ik weer eens een fotootje tegenkom en me even verlies in sentiment en het opnieuw afspelen van gebeurtenissen, het opnieuw voelen en zelfs het herbeleven van geuren waarvan ik niet eens wist dat ze nog opgeslagen waren in mijn geheugenbank.

De laatste tijd heb ik nogal wat nagedacht over wat het nu betekent om echt mens te zijn zoals God het bedoeld heeft. Als je dan leest over de hof van Eden en alles wat Jezus zegt over het leven met God, dan voelt dat aan als een foto uit de oude doos die allerlei van die positieve herinneringen oproept. Ook al is de mensheid in zonde gevallen, de mens blijft beelddrager van God en als je de oude foto erbij haalt voel je dat het klopt.
Er is een verlangen naar het authentieke, het echt leven. Bij sommigen is het zo diep weggestopt dat een eerste confrontatie met die oude foto niets met hen doet. Maar als je doorpraat en doorvraagt komt er die herkenning.
Dat maakt het leven met Jezus zo bijzonder. In mijn geloof in Hem ben ik begonnen aan de terugreis en, langzaam maar zeker wordt het beeld scherper en levendiger. Ik wil die foto graag aan anderen laten zien.

Hier een foto uit de oude doos, 36 jaar geleden gemaakt. Mijn eerste officiële pasfoto. Hoe langer ik er naar kijk, hoe meer ik me begin te herinneren. Ook vragen. Waarom werd de pasfoto gemaakt? Er moet een reden geweest zijn omdat er in ons gezin nooit zomaar geld werd uitgegeven aan dit soort fratsen tenzij dat het echt nodig was. Misschien voor het aanmeldingsformulier van de middelbare school? Voor een schoolreis? Ik heb geen idee. De voortanden zijn niet authentiek. Die hebben hun vorm gekregen tijdens een intieme confrontatie met het schoolplein. Na zich, door m'n onderlip heen, een weg naar buiten te hebben gebaand is de strijd met het schoolplein in het voordeel van dat schoolplein beslecht.

We hebben het weer gezien

Het Noorder Dierenpark onderscheidt zich hierin dat je er nogal wat 'dummy's' van dieren tegenkomt. Het gebrek aan levensechte exemplaren wordt hiermee, en met tentoonstellingsruimtes en glazen doorkijkjes naar begroeide buitenruimtes, gemaskeerd. Het lijkt uiteindelijk best wel wat. Een plastic slang of krokodil heeft ook wel iets. Toch. In ieder geval was het duidelijk wat echt was en wat nep was.

Bij mensen is dat anders. Daar vermengen nep en echt zich tot een symbiose. Vraag is dan even welke symbiont gastheer is; lift de nep mee met het grote echt of is er zoveel nep dat het echt zich nog ternauwernood hecht?

Vanmorgen las ik dit stukje in de krant en dacht drie dingen:
1) Gelukkig dat het alleen maar over Amerikanen gaat. Wij Nederlanders hebben hier vast geen last van.
2) Wat praten we toch moeilijk over de zaken die ons ten diepste bewegen. Waar komt de neiging om altijd maar weer de moeites, die iedereen heeft, weg te poetsen?
3) Het lijkt wel een dierentuin.

p.s. als je het artikeltje moeilijk kunt lezen moet je er even op klikken. Als het goed is krijg je dan een vergroting te zien.

Bedrijfsuitje

Vandaag gaan Martha en ik naar het Noorder Dierenpark in Emmen. En dat terwijl we op een steenworp afstand wonen van de mooiste dierentuin van Nederland!
Waarom 220 kilometer rijden naar een beduidend minder tuintje?
Tja, we noemen het bij Operatie Mobilisatie een 'teamuitje'. Dus we doen het voor het team; de onderlinge band en de zak patat die door de stichting wordt betaald. Ik kan zelfs m'n kilometers declareren. Zeg dan maar eens nee!
Met aanhang erbij zullen we met 66 personen patat gaan eten, koffie en/of Fristi drinken en naar dieren kijken.
Wat ik mezelf vooral zie doen is heel lang in het cafetaria zitten om met een aantal collega's eens flink bij te praten. Dieren kijken kan altijd nog in Rotterdam. Of op plaatjes.

Daarna gaan we door naar Ede waar ik een hotel heb geboekt aan de Bosrand. Eens kijken of de patat, de koffie en/of Fristi voldoende energie heeft opgeleverd om op de Veluwe een rondje hard te lopen.

Morgenochtend een toch wel bijzonder evenment in Otterlo (vandaar dat we in Ede overnachten). Mijn oom en tante vieren dat ze vijftig jaar getrouwd zijn en mijn vijf nichten met aanhang hebben een weekend voor ze georganiseerd. Het was mijn tante's wens om met elkaar naar de kerk te gaan. Of iets dergelijks. Mijn nichten hebben toen bedacht dat dat het best in informele sfeer zou kunnen en dan niet met een voor hen onbekende dominee maar met neef Jan, die ook min of meer in het vak zit. Ik ben heel benieuwd hoe dat wat ik heb voorbereid zal landen bij de aanwezigen. Een van mijn nichten heeft op slinkse wijze mijn oom en tante de trouwtekst weten te ontfutselen (ze mochten van niets weten) en die gebruik ik morgen als uitgangspunt voor m'n praatje.
Het is echt een supergave gedachte dat heel veel zegt over wet wezen van God. Als God Mozes de opdracht geeft om dat koppige volk Israel te leiden vraagt Mozes of hij wat hulp kan krijgen waarop God zegt (vraagt?),"Moet ik dan zelf meegaan om je gerust te stellen?"(Ex. 33:14). Daarop reageert Mozes dat als God niet meegaat hij blijft ziten waar hij zit en zich niet verroert. Zou ik ook doen.
Als God er niet meer bij zou zijn; wat blijft er dan nog over?

Zou het echt...

Zou Jezus echt rust geven aan hen vermoeid en belast naar hem toegaan? Hij belooft het toch in Matteus 11:28-30?
Kun je ook naar Hem toegaan als niet vermoeid en belast bent? Is het mogelijk om naar Jezus toe te gaan en zeggen: "Ik ben bij u terecht gekomen omdat het me wel slim lijkt maar ik voel me eerlijk gezegd prima. Die rust hoeft momenteel niet zo maar doet U mij wel graag het eeuwige leven, als het U beliefd".
Gaan mensen alleen maar naar Jezus toe als er eerst een erkenning van vermoeidheid en belasting is? Is dat de voorwaarde om echt rust te ervaren?

Ik denk het wel. Iemand die geen rust nodig heeft, zal het ook niet zoeken.
De uitnodiging gold toentertijd de Joden die gebukt gingen onder religieuze lasten en verplichtingen: God te vriend en tevreden houden. Dat is een uitermate vermoeiende bezigheid. Jezus grijpt in en doorbreekt de vicieuze cirkel; geeft mensen de gelegenheid om ervan lost te komen: zeg religie gedag en begin een relatie.
Wat een verademing.

Geel en bruin en blank en zwart. Links en Rechts. Moslim, Protestant of Jood. Het antwoord is JEZUS!

Betteld dag 3 en 4

Waarom dag 3 en 4? De blog van gisteren had dag 3 moeten zijn. Ach, zo belangrijk is het ook weer niet. We zij.n al weer onderweg naar huis. De studies zitten erop. De toehoorders happy, dus wij ook. Vamiddag weer en rondje van 10 km hard gelopen. Martha volgde op de skeelers en was om een nog onbekende reden helemaal op en kapot toen we weer bij ons chalet aankwamen. Ze liet zich meteen op bed vallen waar ze een half uur moest bijkomen. Niet goed.
Als Jezus ons leert bidden en een van de instructies is om te bidden 'Geef ons heden ons dagelijks brood' gaat het er bij sommigen echt niet in dat Jezus het wel eens over gewoon brood kan hebben. De evangelische vergeestelijking waarbij Jezus het over zichzelf heeft en we dus eigen bidden om een dagelijks portie van Hem, gaat er bij mij echt niet in.
Hoe vergeestelijk je de instructie om onze schuldenaren te vergeven?
Onze onvergevingsgezinheid staat Gods vergeving van onze zooi in de weg. Daar is niets ingewikkelds aan. Daar is helemaal niets aan te vergeestelijken
Goed, zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Het gaat bij veel christenen nog steeds wel heel erg tussen God en hen; de individualisering van het geloof, of, maatpakgeloof; God wil maar een ding en dat is mij zegenen. Het einddoel van het geloof is dan nog steeds 'ik'.
En dat is triest.

Zelhem. Dag 2

De groep deelnemers aan de bijbelstudie was gisterenavond verdubbeld. Miisschien dat het slagroomgebak dat door het barteam was ingezet hielp. Mij motiveerde het in ieder geval enorm. Vanmorgen was de groep weer terug en dat is altijd het beste compliment voor een spreker.
De rest van de dag was vrij. We zijn hier in de buurt wat door de bossen gaan lopen. Leuke omgeving. Jammer dat er zo weinig auto's rijden. Je zou zomaar het gevoel krijgen dat je alleen op de wereld bent.

Vanmorgen was de auto bedekt met een laag honingdauw, zo heet dat toch, het spul dat luizen of ander ongedierte afscheiden? Ik heb eigenlijk geen idee maar begrijp nu waarom dat veel automobilisten hun voiture bij voorkeur niet onder bepaalde bomen parkeren. Aan de andere kant zou het best wel conserverend kunnen werken. Maar dat is alleen maar een gevoel, ik kan dat niet staven.
Er zijn echter mensen die hun voiture nooit wassen omdat ze menen dat het aangekoekte vuil extra tegen roest beschermt.

Geestelijk werkt het echter niet zo. Vuil beschermt niet maar trekt juist meer vuil aan. Daarom blijf ik me toch maar uitstrekken naar dagelijkse levensheiliging. Niet door de buitenkant te poetsen maar door de innerlijke vernieuwing te zoeken die God door zijn Geest wil geven.

En toen ging de temperatuur omhoog

Vandaag onze eerste dag op de Betteld en zometeen om acht uur de tweede studie. Koud gisteren toen we arriveerden. Vandaag is het lekker opgewarmd en we genieten ervan. Vanmiddag tien km hardgelopen terwijl Martha me op haar skeelers achtervolgde. Het loopt toch een stuk lekkerder als je eerst gegeten hebt. Normaal loop ik 's morgens hard op een lege maag. Vandaar dat ik me vaak zo energieloos voel; er is ook geen energie.

Een heel klein clubje deelnemers aan de studies. Zes personen om precies te zijn. Vind ik helemaal niet erg omdat er een heel andere dynamiek ontstaat en de studie meer het karakter van een gesprek krijgt. Men reageert makkelijker en sneller.

Zojuist gehoord dat een collega van me vannacht is overleden aan een hartstilstand en een andere collega bij haar man in het ziekenehuis is om hem bij te staan in de laatste dagen, misschien weken, van zijn leven op aarde. Het leven is wreed en onaardig.
Dood heeft er nooit bijgehoord. Daarom voelt het ook zo tragisch.

Twee weken geen moed

Vanmorgen mezelf eens flink toegesproken, "je gaat er nu uit en je gaat nu aan je conditie werken". Ik zit al tien dagen in een fysiek dipje. Gewoon geen zin om hard te lopen of andere fitte dingen te doen. Met een chagrijnige harses mezelf naar de Klaverstede gesleept alwaar ik om 06.30 voor een gesloten deur stond. Ik blij. Nu kon ik weer naar huis. Overmacht. Ik draai me om en de deur gaat open (ze gaan officieel om 09.00 open maar dat is halverwege de dag en teveel een onderbreking voor me) dus ga ik ongeveer gelijk met de schoonmakers naar binnen.
Zoals gewoonlijk ben ik alleen in de fitness ruimte. Het is even 'mijn' sportschool en mochten er al andere sporters binnenkomen, het zijn toch een klein beetje indringers. Er is niemand anders. Om 07.00 komt Peter. Altijd. We roepen elkaar 'mogge' toe en ik zet mijn gezweet voort. Op het beeldscherm het journaal terwijl grote druppels zweet op de vloer pletsen.
Soms praten we. Over de dingen van het leven. Werk. God. "Toch wel apart, dat werk van jou", zegt Peter steeds.
En dat is het ook.
Telkens wanneer mensen dat zeggen voel ik me intens bevoorrecht.
Ik ben nu uit m´n dipje en ga er de komende tijd weer tegenaan.

Verder vandaag enkele puntjes gezet op de ´i´ van de vijf studies die ik deze week op de Betteld geef. Ben ik er klaar voor? Voor m'n gevoel niet. Helemaal niet zelfs. "Verkenningen in het Koninkrijk", heb ik in mijn overmoed als thema opgegeven. Ik weet nog zo weinig van dat Koninkrijk. Zoveel jaren dacht ik dat het alleen maar in m'n hart en in de toekomst bestond, maar het is ook hier en nu. En dat laatste is best wel een redelijk ondergesneeuwd terrein. Deze week sneeuwruimen dus.
Gelukkig kan ik me verschuilen achter "verkennen" en daar zet ik op in: samen ontdekken wat er onder de sneeuw te vinden is.

Nog even flink gelezen in "De Grote Doorbraak" van Derek Morphew (uitgeverij Insideout, isbn 9789077992081). Een goede studie naar en geschiedenis van het denken over het Koninkrijk van God. Het leest niet als een roman maar sommige hoofdstukken vallen, hoewel zeer compact geschreven, onder de categorie 'dit moet ik lezen'.

Onderweg naar huis

De zon gaat onder en de A1 is vrijwel verlaten. Ruben rijdt. Gelukkig. We zijn onderweg naar huis vanuit Enschede. Ik heb zojuist in een jongerendienst gesproken en het ging wel lekker. Nog even een groepje tieners aangesproken en gechecked of ze er iets van begrepen hadden. Ze konden de preek zelfs voor me samenvatten.

Al met al toch een lange werkdag. Eerst gesproken in de Brandy en tegen vieren vertrokken naar Enschede. Voordat we thuis zijn zal het tegen middernacht zijn. We moeten nog eten, dat zal de mac wel worden.

Wat ook lekker is als iemand anders rijdt is dat ik kan lezen of werken. Daarom heb ik twee boeken meegenomen en ga nu snel aan de lees.
Die nieuwe oude auto rijdt overigens super relaxed.

Potentieel

Een paar weken geleden plaatste ik een foto op het web van een auto waar ik wel wat visie voor had. De afgelopen twee dagen heb ik niet kunnen bloggen want ik heb wat uitgedeukt, geschuurd en met een roller wat gerold, met het volgende resultaat.

Voor:













En dit is het resultaat:

In 2 Kor. 4: 16 staat: Ook al gaat ons uiterlijke bestaan verloren, ons innerlijke bestaan wordt van dag tot dag vernieuwd.
Het is met materiele zaken zo anders. Alles is aan bederf en rotting onderhevig. We kunnen het wat oppoetsen en pimpen, het binnenwerk en motor reviseren; uiteindelijk verliezen we het.
Wat een wonder dat, als iemand Christus gaat volgen, het innerlijke bestaan van die persoon van dag tot dag vernieuwd wordt! Geen lapmiddelen (hoewel dat ook best wel gebeurd) maar een radicale en diepe ontmoeting met God die je leven vult met geloof en een uitzicht op de toekomst.
Bij de wee: de onderste foto is ons 'nieuwe" voiture; voor het eerst op de weg toegelaten toen ik twintig was en "still going strong".