Gemiste kans

Na gisteren in de Brandaris te hebben gesproken (Preek beluisteren? Klik hier) ben ik doorgereisd naar een middelgrote plaats in de Alblasserwaard om daar mijn jaarlijkse opwachting te maken.
Het was een 'speciale', een 'bijzondere', een 'zendingsdienst'. Zending is iets bijzonders geworden, een abnormaliteit.

Waar Jezus zijn discipelen een zendingsbevel gaf: 'ga', is de werkelijke bestaansreden van de kerk gereduceerd tot een met regelmaat (een keer per jaar is ook regelmatig) terugkerende bijzonderheid. De opdracht van de Heer om de wereld te veroveren met het Goede Nieuws is door de kerk naar het rariteitenkabinet verwezen.

De vijftien minuten durende presentatie over een zendingsproject was een schoolvoorbeeld van hoe het komt dat we er maar een keer per jaar over willen horen. Omdat deze zin al genoeg zegt over wat ik er van vond, laat ik verdere bespiegelingen maar achterwege. Het was een gemiste kans voor dat wat voor God van het allergrootste belang is.

Wat ik er van gebakken heb vind ik zelf maar moeilijk te beoordelen. Allereerst had ik het met het zingen al helemaal gehad. De geachte aanwezigen moesten het opnemen tegen een muur van geluid. Van enige subtiliteit was geen sprake: rammen met die hap. Aanbidden zult gij!
Ten tweede was de aankondiging dat dit een 'bijzondere' dienst was een eigen leven in mijn hoofd gaan leiden. En ik denk dat ik daar ietsepietsie te scherp iets van heb gezegd (en dan zeg ik het voorzichtig).

De dag verder doorgebracht met familie die op bezoek was ter viering van de verjaardagen van Martha en Martijn. De resterende tijd doorgebracht in E. Stanley Jones' boek "Mahatma Gandhi". Jones was een goede vriend van Gandhi en beschrijft o.a. waarom dat Gandhi zich niet wilde bekeren tot Christus. Daarover later meer.

Nogmaals hemelvaart

Vanmorgen een preekje over de hemelvaart. Ik ga in op de woorden van de engelen die de discipelen vragen waarom ze zo in de lucht staan te staren en vervolgens melden dat, zoals Jezus nu is opgenomen, Hij ook zal terugkeren.
Dat is zeg maar de laatste dia die ze van Jezus hebben. Ze zien Hem in de wolken verdwijnen.
"Vasthouden dat beeld", zeggen de engelen.

Wat staat er op mijn netvlies gegrift? Wat motiveert mij in dit leven? Naar welke dia kijk ik elke dag? Die dia bepaalt namelijk mijn keuzes in dit leven; mijn morele, sociale en economische standaard.

Ik kan me voorstellen dat het beeld van een terugkerende Jezus nu niet voor iedereen zo'n bijzonder actueel plaatje is.
Maar het is juist zo belangrijk omdat die achtergrond de dingen van nu in een perspectief plaatst. Zonder die achtergrond hebben de dingen van nu helemaal geen perspectief. Dat zijn dan slechts platte, tweedimensionale beelden die geen voldoeding en zin op lange termijn geven.

Tegen de achtergrond van de terugkeer van Jezus krijgen ambitie, idealen, bezittingen, maar ook verdriet, verlies en lijden een dimensie erbij. De laatste drie ontlenen er hoop aan en de eerste drie betrekkelijkheid.

Hieronder nog een maal ter herinnering:

Wat vinden wij er nu eigenlijk van

Vannacht vroeg Martha me wat ik vond van dat gebeuren in Oostenrijk waar een 73 jarige man een aantal kinderen bij zijn dochter heeft verwekt, deze samen met zijn vrouw opvoedde als ware het hun eigen kinderen en de dochter met drie van haar kinderen 25 jaar lang in de kelder gevangen hield.

Zo'n verhaal doet Nederlanders nog wel wat. Hier voelen we verontwaardiging, boosheid maar ook medelijden met de dochter en haar kinderen. Zouden sommige Hollanders als rechter zijn aangesteld, dan was deze man, na eerst langzaam en zonder verdoving te gecastreerd, al lang en zonder proces zijn opgehangen.

Tegelijk zijn er zaken, die een algehele verontwaardiging zouden moeten oproepen, al langzaam gesleten. Wat eens kwaad was, wordt al lang niet meer zo genoemd of beoordeeld.

In Nederland worden ieder jaar zo'n 30.000 kinderen geaborteerd (beter een kind in de kliko dan de rest van je leven ermee opgescheept zitten).
Ik wil niet alle abortussen over een kam scheren maar de de meeste zijn het (in)directe gevolg van een keuze die we als samenleving hebben gemaakt aangaande seks buiten de huwelijksrelatie; de meerderheid vindt en vond dat de normaalste zaak van de wereld (we zijn immers een moderne samenleving) en de minderheid went op den duur aan deze nieuwe werkelijkheid.
Ik vind hier wat van. Maar raakt het me nog diep in mijn ziel? Helaas, het went.

De samenleving is ziek. Ik merk dat ik nog maar heel weinig mensen vertrouw. Je went eraan dat er bijna altijd en overal tegen je gelogen wordt. Het maakt onverschillig. En dat wil ik niet. Ik wil mijn passie voor de wereld en de mensen niet kwijtraken.
Elke tragedie, zoals ook dit verhaal uit Oostenrijk, slaat een deukje in je ziel en helaas moet ik constateren dat het me afstompt.

Vandaag 'hemelvaart'. Zoals Jezus is opgenomen zal Hij weer terugkomen. Wanneer? Dat weet niemand. Het feit blijft dat het gaat gebeuren.
Hij is met een echt (verheerlijkt) lichaam naar een echt plek gegaan. We weten uit de Bijbel waar Jezus zich mee bezighield gedurende Zijn tijd op aarde maar waar zou Hij nu mee bezig zijn? En wat heb ik daar mee te maken? Wat heeft dat gevolgen voor mijn leven?

Die vragen zal ik aanstaande zondag in de preek beantwoorden.
Wat er in de preek vooral naar voren zal komen is dit: wat ik zie als ik in de toekomst kijk (of daaraan denk) bepaalt voor het grootste deel mijn keuzes, activiteiten en prioriteiten van vandaag.

De zwakte van God

In Matteus 15:6 beschuldigd Jezus de geestelijke leiders ervan dat ze het Woord van God ontkrachten. Die beschuldiging is terecht. De geestelijke leiders hebben een geestelijke manier gevonden om de verantwoordelijkheid om voor hun ouders te zorgen, te omzeilen. het komt hierop neer: jij hebt 1 miljoen euro en je weet dat, omdat je vermogen hebt, mensen een beroep op je zullen gaan doen. Wat doe je: je geeft dat geld 'uit handen' zodat je er zelf niet meer bij kunt.
Wordt er dan een beroep op je gedaan dan kun je naar eer en geweten zeggen: "ik zou je echt heel graag willen helpen, maar ik kan niet eens bij mijn eigen geld". Op deze manier werden bezittingen "aan de Heer gewijd" waardoor de geestelijke leiders 'machteloos' moesten toezien hoe hun ouders wegkwijnden.

Waar het mij om gaat is echter iets anders.
Het woord van God is KRACHT. Scheppingskracht, levenskracht. Als God spreekt, gaat daar zoveel gezag van uit dat dingen uit het niets ontstaan. Zij woord is voldoende.
Dat woord is mens geworden en heeft het aan God gelijk zijn helemaal uitgedaan: 'de gestripte God'. We kunnen Hem slaan, schoppen, bespuwen, uitschelden, verraden, kruisigen en ga zo maar door.

Het is Gods keuze geweest om ons toe te staan dat Woord te ontkrachten; het te manipuleren, het in eigen voordeel te gebruiken, het te gebruiken om anderen te misbruiken, onszelf vrij te pleiten. Je kunt Gods woord alles laten zeggen en het bijt niet terug.

Gisteren viel er een boek op de deurmat: "2008, God's final witness" (Ronald Weinland). Ik had dat aangevraagd omdat ik er het e.e.a. over had gelezen op een website en omdat het gratis was. Ik verwachtte bagger en kreeg het.
Binnen drie minuten vond ik wat ik al vermoedde dat ik zou vinden. Eerst een verhandelingen over de twee getuigen waarover Openbaring spreekt en dan komt het: “I am to announce, through God’s direct revelation, that I am one of those two witnesses” (blz. 16). De andere getuige wordt pas geopenbaard halverwege de grote verdrukking (ga ik niet uitlegggen) dus dat laat op z’n minst nog drie en een half jaar op zich wachten. Maar goed, een hebben we er binnen.

Weet je wat het erge is. Duizenden laten zich er door meesleuren! Ook in de tijd van de Farizeeën en Schriftgeleerden (hoewel die tijd nooit echt tot een eind is gekomen, ze zijn er vandaag ook nog in grote getale!).

Genoeg hierover!
Ik moet wat dichter naar mijn eigen hart toe. Doe ik het zoveel beter? Ga ik dan zo "zuiver" met dat Woord van God om?
Ik moest hieraan denken: de uitkomst van de ontkrachting van Gods woord is zelfverrijking.

Maar nu ga ik koninginnedag vieren (niet dus). Zometeen naar Bussum om bij te praten met een collega die volgende week terugreist naar Australië en vanmiddag gaan we bij Brandarianen op verlate kraamvisite. De uren daartussen gaan in de preek voor aanstaande zondag zitten.

Het schilderij bovenaan de Blog is van Jeroen Bosch. Als je de gezichten van de omstanders bestudeert vraag je je af wie er nog met "Het Woord" bezig is (als je er op klikt krijg je een grotere afbeelding te zien).

Een rijstkorreltje in je hand...

Ja hoor, voor de zoveelste keer kreeg ik gisteren een mail met daarin een verwijzing naar een powerpoint die de bekijker ervan op de hoogte brengt van de stand van zaken m.b.t. "de eindtijd". Specifieker betreft dit het aspect van de geldloze economie. Een aantal bedrijven krijgt ervan langs omdat ze technologien ontwikkelen, en al klaar zouden hebben liggen, die zeg maar een betaalkaart in de vorm van een veredelde rijstkorrel in je hand op op het voorhoofd plaatsen zodat het gedoe met al die pasjes en pincodes eindelijk overbodig wordt.

Als je het zelf wilt bekijken. Linksonder klik je op "het nummersysteem".

Ik word hier heel erg kregel van; christenen die hun huiswerk niet goed doen, een hetze teweegbrengen en kostbare tijd verspillen.

Hoe ontstaat zoiets?

Niemand weet het precies. Wat ik wel weet dat als je wat googled je vrijwel uitsluitend verwijzingen vindt naar christelijke sites.
Ook weet ik dat als je ergens bewijs of bevestiging voor zoekt, dat altijd wel ergens te vinden is.

Op een dergelijk manier zal er ook door de christenen zijn geageerd toen tussen 1799 en 1815 achternamen moesten worden gekozen en geregistreerd bij de Burgerlijke Stand. Bijbelgetrouwe gelovigen zullen misschien toe al de link hebben gelegd tussen het Openbaring scenario en hun wereld. Of, wat zal men hebben gefronst toen contante betaling werd omgezet in overschrijvingen naar bankrekeningen.

Reinhold Niebuhr zei eens: "De bijbel leert ons maar bar weinig over de temperatuur in de hel of over de meubels in de hemel”. Maar dat is waar de kerk nog veel te veel tijd aan besteed.

Terwijl er een wereld om ons heen naar de hel gaat komt er zoveel ruis de kerk binnen die haar afleidt van het uitvoeren van haar voornaamste taak: "Verkondig het Evangelie".

En die chip dan? Dat zien we wel als het ooit zover komt.

Martha jarig

Vandaag is de belangrijkste vrouw in mijn leven 46 jaar geworden. Feest. Het is ontzettend leuk om samen met Martha door het leven te gaan en we hopene dat nog vele jaren te kunnen en mogen doen.
Dit weekend geen blog geschreven. Was wat grieperig en dat vervelende hoestje waar ik net vanaf leek te zijn is weer terug in volle glorie!

Ik zou nog verslag doen van "Christus en het meschelijk lijden". Terwijl ik het las realiseerde ik me dat het boek later uitgegeven is onder de titel "Tranen op Muziek".
Ik moet zeggen dat dit een van de betere boeken is over de plaats van het lijden en de manier waarop de mens daarmee omgaat.
Jones geeft een overzicht van hoe de grote religies tegen het lijden aankijken en komt o.a. tot de conclusie dat, over het algemeen, de christen lijden net zo beleeft als de moslim: alles is voorbestemd en Gods wil. Er is absoluut niets wat wij eraan kunnen doen; 'het moet zo zijn'. "Verzet je er niet tegen maar onderga het gelaten".
Vervolgens gaat Jones in op de weg die de Bijbel wel wijst en neemt Jezus als voorbeeld.

Hieronder een klein stukje uit Hoofdstuk 6.

HOOFDSTUK VI
DE CHRISTELIJKE LEVENSHOUDING IN ONZE DAGEN

Bij Jezus en bij de eerste Christenen is er iets nieuws en verfrisschends aan het werk. Ten eerste een absolute eerlijkheid op geestelijk gebied. Hier worden niet onder het mom van geestelijkheid trucjes en ezelsbruggetjes gebruikt tegenover het lijden. Het evangelie leert eerlijkheid, oprechtheid; er wordt weinig geredeneerd en niets wordt weggeredeneerd. Geen Coué-kunstjes met oppervlakkige suggesties. Niemand sluit de oogen voór ruige feiten, zooals Christian Science ons wil laten doen. Er wordt niet geexalteerd gesproken over onze eenheid met het goddelijke, waardoor wij niet ontvankelijk zouden zijn voor pijn of lijden, zooals de Vedanta leert. Wij vinden daar geen verlammende onderworpenheid, zooals de Islam ons aanraadt en ook geen zwart pessimisme, waarheen het Boeddhisme ons leiden wil met zijn ontkenning van het leven zelf. Wij vinden niets van al die dingen, maar inplaats daarvan wordt het leven met wijd open oogen eerlijk in het gezicht gezien, het leven zelf spreekt zijn hardste woord en dan wordt het Juist op dat punt aangegrepen en het eind is: overwinning.
Hier is een kracht aan het werk, die wij het best triomfeerende vitaliteit zouden kunnen noemen. En als triomfeerende vitaliteit moet godsdienst zich manifesteeren en zal hij niet op zij geschoven worden. Want alles, van de laagste cel tot den hoogst ontwikkelden mensch, haakt naar volledige ontwikkeling, naar volmaking, naar meer leven. Wanneer godsdienst dit ontkent, dit verlangen verwerpt, als hij vermoeidheid toont, het leven in den steek laat en de menschen aanraadt zich van de pijn des levens te bevrijden door allerlei los te laten en door allerlei uitvluchten te zoeken, dan is hij ten doode gedoemd. Hij moge nog een korten tijd een kwijnend en bloedarm bestaan blijven lijden om als een verdoovend middel den ondergang van een gedoemd volk wat gemakkelijker te maken, maar verder zal het nooit komen. De vitaliteit is gebroken.
Maar als wat Jezus ons brengt godsdienst is, dan is godsdienst een kracht die staat midden in het proces van het verlangen naar voller leven, ja, het geeft aan dit verlangen zijn hoogsten vorm. Godsdienst is een kreet naar leven, naar leven dat waarlijk leven heeten mag. Hij is zoo ver als maar denkbaar is verwijderd van elke "vluchtgedachte".

Het probleem van het lijden

Ik ben begonnen in 'het boek van gisteren' en wil een paar regels melden waarin Jones "verschillende beschouwingen over het menschelijk lijden" uiteenzet. Dit is nummer 3. Je zult er even op moeten klikken om een leesbare weergave te kunnen krijgen.

Hatseflats..

Vandaag een dagje hoofdpijn. Toch naar Epe gereden (ik moest toch in de buurt, in Puten, zijn) om te orienteren op een "oldtimer". Ik rijd nu zo veel minder kilometers dan toen ik full-time door het land trok om overal en nergens groepen toe te spreken, dat ik de diesel in ga ruilen voor een economischer optie.
Zijn ze er? Auto's die 25 jaar of ouder zijn, strak in de carroserie, lak en de kilometers (minder dan 100.000 km) zitten?

Jawel, ze zijn er. Je moet aleen geduld hebben, weten waaar je moet zoeken en op tijd toeslaan!

Met een beetje fantasie zie je het potentieel van deze auto toch? Een vleugje goede wil en twee rechterhanden (die ik niet heb) en het wordt wel weer wat. En... goedkoop he.

Voorts... via Marktplaats weer drie boeken van E. Stanley Jones op de kop kunnen tikken
Je ruikt de geschiedenis aan zo'n boek. Hoeveel mensen zouden dit boek hebben gelezen? Wat heeft het me ze gedaan? Hoe heeft het hun levens veranderd? Diep snuiven en het lijkt wel of je er iets van voelt....

De eerste eigenaar kocht of kreeg dit boek op 8 december 1937.
Na het weekend kan ik jullie vertellen wat de inhoud met mij doet.

De euforie van bijna een beslissing

Je kent het misschien wel; het geweldige gevoel dat je hebt als je op het punt staat een belangrijke beslissing te nemen en je nadenkt over hoe het leven er na die beslissing uit zal zien. Je visualiseert de "post-beslissing" realiteit. De pre-beslissing realiteit behoeft geen visualisatie want daar zit je middenin.

Een gek idee eigenlijk dat je een gevoel kunt hebben bij iets dat er nog niet is. Maar goed, dat is wat vooruitzichten doen. En, hoe gek het ook mag klinken, die vooruitzichten motiveren ons allemaal iedere dag, ten negatieve of ten positieve.

Het vooruitzicht van "weer een dag" leidt bij de een tot depressies en bij de ander tot extase (ik behoor meer bij de laatste groep).

Het uitzicht op een overvloedige maaltijd met een glas wijn kan iemand fluitend door de dag doen gaan. Het uitzicht op een tandarts heeft dat wat minder.

Het zijn die basale dingen die onze levens en de kwaliteit van de beleving bepalen.

Wat heeft het effect van een lange termijn uitzicht op mijn leven? Vandaag. Het is best wel eng als mensen een beperkt uitzicht hebben (een dag, of een week).

Wezenlijke beslissingen in het leven worden bepaald door onze verre gezichten; wat zie ik in de verte en wat doet dat met me.

Voor mij is dat de wetenschap dat Christus weer zal komen en gerechtigheid zal brengen! Dat geeft mij moed, geloof en hoop voor vandaag. Het lijden, de ellende in het groot en in het klein zal eens ophouden en er zal genoegdoening zijn!

Maar goed, even terug naar vandaag. Wat maakt mij zo euforisch? Twee dingen:

1) Martha en ik zijn best lang bezig geweest met de vraag hoe we onze tijd het best in de Brandaris kunnen investeren. Daar zijn we uit. We blijven en gaan ons op enkele zaken focussen (daarover binnenkort meer, ik wil dat eerste met de medeleiders bespreken).

2) Ik denk er serieus over na om volgende jaar de beschikbare zondagen die ik normaal weggeef om in andere kerken te spreken vrijhoud; zeg maar een jaar vast van uit spreken gaan op zondag. En, eerlijk gezegd voelt dat vooruitzicht goed.

En dat, lieve kijkbuiskinderen, is wat ik bedoel met "de euforie van een bijna-beslissing"