Kort

Vandaag een korte blog.
Ik wil een nieuw blog aankondigen. Deze nieuw blog heeft een beperkte levensduur. Lees erover en besluit of je meedoet!
http://www.levenonderinvloed.blogspot.com/

Vanmorgen naar Amstelveen voor een laatste controle bij de ooglaserboer.
Dan vanmiddag o.a. de lijn voor een vergadering (vanavond) met de kringleiders uitzetten. Het moet spannend genoeg worden om de kringleiders te doen uitzien naar toekomstige bijeenkomsten.

Raar weekend

Had ik me zo verheugd op drie heerlijk rustige dagen (wat deels best wel is gelukt); waar we niet op hadden gerekend is dat Moniek niet alleen haar nieuwe vriendje mee naar huis nam maar ook een of andere infectieziekte waar ze ontzettend veel pijn aan heeft. Zoveel dat ze al nachten niet had geslapen en ook nu, ondanks pijnstillercocktails en een slaaptablet niet kon slapen. Uiteindelijk is Martha zondag met haar naar de huisartsenpost gegaan. Een antibioticakuur en pijnstillers moet het euvel gaan verhelpen. De afgelopen nacht hebben we haar niet gehoord dus eindelijk slaapt ze.
Ze zou vandaag weer terug gaan naar Barcelona maar we houden haar denk ik maar hier totdat ze weer hersteld is.

De afgelopen dagen het verhaal van "Jezus gaande over het meer" (mat. 14:22-33) heel langzaam gelezen. Bij veel bijbelverhalen, die zo bekend zijn, moet ik mezelf dwingen om heel langzaam te lezen. Omdat je er zo gewend aan bent is er de verleiding om even flink door te rauzen; op naar de interessantere gedeeltes waar nieuwe, spannende dingen gebeuren. wat hebben die bekende verhalen nog aan nieuwe dingen te zeggen.

Veel dus.

Als de waarheid opeens je leven binnenkomt is dat altijd een giga-confrontatie met het zelf. De waarheid is als een licht dat zelfs de meest verborgen zaken naar de oppervlakte haalt. Als de waarheid voor me staat zal er een reactie zijn van schuld, schaamte, vragen, verdriet, leegte enz.. waar ik iets mee moet doen. Het gaat namelijk niet vanzelf over. De confrontatie biedt een gelegenheid om het eindelijk op te lossen. Je zou de reactie samen kunnen vatten met een woord: vrees.

Kan ik ermee naar Jezus toe? Is Hij wie Hij zegt te zijn: "Houdt moet, Ik ben het, weest niet bevreesd".
Wat doet Jezus met mijn vrees?
Geen enkele beschuldigend of oordelend woord van Jezus. Een kans dus!
Petrus grijpt die kans. Hij zet die stap van geloof en vertrouwen.

Drie fasen: Vrees - Geruststelling - Actie.

Als ik mijn vrees laat gaan door de geruststelling van Jezus te geloven komt er ruimte voor die volgende stap. Van geloof.

Morgenavond om 22.50 "De Verandering, tien jaar later". Ik ben benieuwd wat ze heel hebben gelaten van m'n verhaal. Door te knippen en te plakken kun je mensen heel veel laten zeggen.

De schoorsteen

Martha en ik vroegen ons al een tijdje af waarom er op een plek in onze slaapkamer schimmel aan de muur zat en zit. Dat heeft natuurlijk met vocht te maken en omdat juist op die plek de schoorsteen zit vermoedden we dat het daarmee te maken heeft. Op de een of andere manier komt er water de schoorsteen in en dat water zoekt vervolgens weer een plek waar het weg kan. Dat is onder andere in onze slaapkamer.
Nadere inspectie heeft inmiddels uitgewezen dat de loodslabben om de schoorsteen ontbreken en dat de schoorsteen zelf ook niet in zo'n beste staat is.

Daar sta je niet bij stil als je een huis koopt. Je vraagt je niet af "hoe zou het er voorstaan met de loodslabben om de schoorsteen"? Ik ben zo iemand die pas beseft dat er loodslabben om de schoorsteen zitten als iemand mij daar op wijst.

Dat wordt nog een heel gedoe. Er zitten stenen los, de afdekplaat ligt er los op en met de Nederlandse regelgeving zal er een komplete steiger moeten worden opgezet en een comfortabele werkplek om de schoorsteen gefabriekt zodat de bouwlieden geriefelijk en veilig hun werk kunnen doen.
Dit soort klussen is net een maatje te groot voor mij om zelf te doen.
Ik heb wel de buren geïnformeerd en er zijn inmiddels acht buren die ook eventuele reparatiewerkzaamheden willen laten uitvoeren.

En zo blijf je bezig. Alles wat de mens bouwt is aan verval onderhevig. Ik kan niets bedenken dat de mens maakt en uit zichzelf beter wordt.
Geestelijk is dat precies zo. Een beweging van God wordt door de mens al snel in vormen, formules en blauwdrukken geperst. We nemen onszelf daarin heel erg serieus en iedere generatie lijkt het opnieuw te willen uitvogelen. Op zich wel goed, denk ik. Ik kan iets aannemen als waarheid omdat een autoriteit mij meldt dat dit de waarheid is maar diep van binnen wil ik toch liever zelf die waarheid ontdekken en ondervinden. Vandaar dat iedere generatie weer dezelfde vragen stelt. Vaak komen we bij de zelfde antwoorden uit. Zo zal ik nog steeds een schoorsteen nodig hebben maar het zou kunnen zijn dat er geen loodslabben meer nodig zijn. Iemand heeft een ingenieuze uitvinding gedaan waardoor de afvoer van water anders geregeld wordt. Wat niet veranderd is, is dat er nog steeds water afgevoerd zal moeten worden.

Goed, het slaat weer niet echt ergens op vandaag. Ik ga maar een boek lezen.

Moniek komt vandaag thuis! Dat wordt gebak eten. Hoop ik.

Drie dagen

Gisterenavond, nadat de groep van vijf jongeren die een "proefavond Discipelschaps Training ondergingen was vertrokken, maakte m'n hart een klein vreugdesprongetje en ik zei tegen Martha: "de komende drie dagen heb ik geen verplichtingen en afspraken". Yes!

Nu kan ik een of twee dagen aan m'n huiswerk besteden en zaken voor volgende week voorbereiden.

Van de vijf jongeren willen er vier echt aan de slag met de DT. Dat lever voor mij persoonlijk een probleem op omdat tot half juni vrijwel alle avonden bezet zijn en in de tweede helft van dit jaar ik zo'n 16 weken weg ben.

Ik ga op zoek naar een echtpaar, of iemand, of iemanden die met deze vier jongeren (er zullen er zeker nog enkelen volgen) en het DT materiaal aan de slag gaan.

DT is meer dan een huiskring! Het vraagt een behoorlijk inzet van de leiders: een avond per week, altijd op die avond met elkaar eten en daarnaast zal er individueel tijd met de deelnemers door moeten worden gebracht.

Ik zie zelf geen effectievere manier om echte geestelijke groei en transformatie tot stand te zien komen.

De vier deelnemers hadden zelf wel suggesties voor mannen en vrouwen die zij zouden zien zitten. En dat laatste is van heel groot belang omdat de basis van DT vertrouwen is en de leiders zelf een 'opvallende' wandel met God hebben.

Dan willen twee damen en twee heren niet wachten tot september maar zo snel mogelijk van start gaan!

Ik denk dat ik maar gauw ga mailen en bellen. Het voelt echt ontzetend goed als jongeren zelf aangeven verder te willen en geestelijk te willen groeien. Nu is het zaak een duo te vinden dat met ze op gaat trekken en de kostbare maar o zo vruchtbare tijds-, en levensinvestering willen maken.

Aangesproken? Mail me. jan@lifedirection.org

Johannes staat ook bekend als de discipel die Jezus liefhad. Hij wilde altijd zo dicht mogelijk bij Jezus zijn. Interessant detail is wel dat het bijbelboek Openbaring door Johannes is geschreven. Leidt intimiteit tot openbaring? Daar zou best wel een link kunnen liggen!

De zon

Bijna in een rechte lijn vanuit het raam in m'n werkkamer komt de zon op. Ook al heb ik geen weiland, meer of zee voor de deur, een zonsopkomst is altijd spectaculair, ook al gebeurt dat van achter en tussen de betonnen elementen van het kunstwerk Kleinpolderplein door. Voor de zon maakt het allemaal geen verschil; die komt gewoon op en discrimineert niet.

Gods liefde werkt op eenzelfde manier. Of ik er iets mee doe is wat anders. Er kunnen 'kunstwerken' in de weg zitten, of een dik, zwart wolkendek of gewoon een zonneklep omdat die liefde van God als lastig wordt ervaren.

Stel je voor dat die liefde ongehinderd je hart zou kunnen raken; dat er helemaal niets meer tussen jouw hart en Gods liefde staat. Dan voel je je aardig bloot, dunkt me. Je staat dan echt in de schijnwerpers. God wil wel en in Jezus kan het. Ik hoef alleen maar ja te zeggen.

Gisterenavond een doorbraak in de geschiedenis van Eternal Differenz. Zoals het er nu uitziet hebben we een ploeg van zeven tot negen (jonge) mensen die de fakkel gaan overnemen. Op zo'n vergadering komt er al heel veel potentiele energie los. Een eerste officiele vergadering wordt afgesproken en ik ben heel erg benieuwd hoe dit op een positieve manier gaat bijdragen tot de ontwikkeling van dit unieke jongerenwerk.

Leven onder invloed

Dat is de titel van een boekje dat ik zondagavond kreeg van Jan Pool. Eenendertig dagen dagboek over discipleschap. Ik ben het nog niet intensief aan het lezen maar heb er her en der wat uitgelicht. Helder boek. Gaat over het echte leven en stuurt de lezer niet het bos in met oefeningen en disciplines warvan je van te voren al weet dat deze niet gaan lukken.

De titel is gewoon goed. Leven onder invloed. Iedereen laat zich elke dag beinvloeden. Bewust en onbewust. In die zin leven we allemaal onder invloed. Maar van wat, of van wie?

Ik wil leven onder invloed van de allerhoogste.

Als ik dat wil moet ik met Hem omgaan want, waar je mee omgaat word je mee besmet.

En om "besmet" te zijn met gedachten, woorden en de werkelijkheid van de allerhoogste is echt geen straf. Integendeel. Daar word je echt mens van.

Interesse om mee te doen? Laat het even weten, dan bestel ik een stapeltje (kost 12,95).

De maand Mei heeft 31 dagen. Lijkt me leuk om een aantal medestanders te vinden die het dagboek doorwerken en dan halverwege of tegen het eind van de maand eens een 'leven onder invloed" avond met en voor elkaar te organiseren.

(Als je op het plaatje hieronder klikt, wordt deze vergroot zodat je het kunt lezen)

Marathon

Je kunt er van alles van vinden maar toen ik gisteren naar een verslag keek van de Rotterdamse marathon die zondag werd gelopen en enkele verhalen hoorde werd ik gegrepen door de kracht ervan. Een man die (als gevolg van een hersenbloeding) acht jaar aan een rolstoel gekluisterd is geweest heeft zich middels revalidatie en wilskracht zover hersteld dat hij nu een marathon kon uitlopen. Een andere man die kruipend over de finish kwam had een dergelijk verhaal.

Respect!

Het is waar dat we vaak een crisis nodig hebben om onszelf te geven aan een droom of doel. Zolang alles goed gaat, het leven ons toelacht en we niet al te rood staan, hoeven we ons niet al te druk te maken.

Maar het leven manoeuvreert ons allen op een gegeven moment in een patstelling. Soms betekent het dat een volgende stap tot schaak en schaakmaat leidt maar het kan ook zijn dat een schijnbaar uitzichtloze situatie een bijzondere en nieuwe vastberadenheid uitwerkt.

Waarom zou ik God volgen? Omdat het goed voor me is?

Ach, niet iedereen doet aan lichamelijke oefeningen terwijl we weten dat het goed voor ons is.

Hetzelfde geldt voor het op je gewicht en dieet letten.

Weten dat iets goed voor je is, is voor de meesten onvoldoende motivatie om te veranderen.

Ik volg God omdat het de enige logische optie is en ik ben vastberaden om deze race goed te eindigen. Vanuit m'n geestelijk kreupel zijn heb ik Jezus gezien. Hij staat bij de eindstreep en moedigt me aan. Wacht even, wie is het die met me meeloopt? Zie ik daar Jezus? Warempel, het is Hem! Hij is de haas die me meetrekt en de burgemeester die opwacht bij de eindstreep.

Vanmorgen wezen hardlopen. Vaak een goede manier om "het hoofd weer leeg te krijgen". Alleen lukt dat maar moeilijk. Met teveel dingen bezig. Vandaag is het de 15e van de even maand. Dat betekent het schrijven van onze nieuwsbrief. Dat doe ik al 21 jaar. Telkens op de 15e van de even maand. En... ik heb er helemaal geen zin in. Toch ga ik het doen. En die zin dan? Die komt wel als ik aan de slag ga. Voor de middag staat de brief onder de daarvoor bestemde link hiernaast. Klik er eens op (den Ouden nieuwsbrief).

Bij de wee, volgens Midas Dekker (in een column over de Rotterdamse marathon) is het verhaal over het ontstaan van de marathon een mythe:

"Het is een gotspe dat een groot aantal idioten de Rotterdamse straten weer onveilig maakt, want de marathon is een fabel. Die Phidippides (hij liep van Marathon naar Athene, 42 kilometer, om daar te vertellen dat de Grieken de Perzen hadden verslagen, red.) heeft hem nooit gelopen. Pas eeuwen later is dat verhaal opgetekend. Een vriendje van Pierre de Coubertin, oprichter van de moderne Olympische Spelen, was taalkundige en diepte het sprookje op uit klassieke boeken. Op de eerste moderne Olympische Spelen van 1896 in Athene werd de marathon op het programma gezet, en een Griek won het onderdeel. Het leidde tot uitzinnigheid, daarom werd het zo populair."

Sauerkraut

Zaterdagochtend vertrokken we om 07.30 vanuit de Eemshaven naar het eiland Borkum. Maar goed dat we ze vroeg gingen. Omstreeks 11.00 trok de lucht dicht en was het 'einde zon'.
We hebben besloten dat we in de nabije toekomst teruggaan om dan in enkele dagen het eiland te verkennen. De westkant van het eiland heeft zo'n giga breed strand dat de kop van Westerschouwen erbij in het niet valt.
Het is een Duits eiland dus heb ik iets met zuurkool gegeten en Martha iets met linzen. Een kruising tussen een soep en een stamppot met stukjes worst erin. Was redelijk te pruimen zeker als je daarbij een halve liter 'weisses' drinkt.

Zondag twee diensten in Leeuwarden. Een om 09.30 en een om 11.45. Een historische dienst omdat het de eerste zendingsdienst was in de geschiedenis van deze kerk. Pas na 16.00 thuis. Omkleden, krant lezen en naar ED.

Jan Pool sprak en de huisband klonk als een klok. Jan heeft echt iets te melden en sprak over het "met Jezus zijn". Een belangrijk thema. Het idee dat de allerhoogste, schepper van hemel en aarde, God, wil dat we 'met Hem zijn', zoals een verliefde verlangt naar haar/zijn geliefde. We mogen die liefde van Hem voor ons beantwoorden door met Hem te wandelen, ons hart bij Hem te luchten, ons gevoel, onze vragen bij Hem neer te leggen. Hij wil het maar al te graag horen.

Hieronder wat foto's van Borkum

Trouw

Gisterenavond de trouwdienst van Hans en Gabrielle de Jongh geleid. Altijd leuk om te doen. Het sprankelende, hoopvolle, vastberaden 'JA' van twee mensen werkt motiverend en aanstekelijk. Ik bid en wens hen een gelukkig huwelijk toe en ik hoop van harte dat ze de beloften die ze elkaar deden waar zullen maken.
Ook dit huwelijk zal getest worden door de stormen van het leven, die er onherroepelijk gaan komen.

Ben nog lang bezig geweest met het doornemen en bestuderen van ons "huwelijksformulier". Ik realiseer me dat de bloemlezing aan bijbelverzen die de opstellers hebben gekozen de traditionele interpretatie van "hoofd" bevestigen. De man staat aan de top van de huwelijkshiërarchie en daaronder treffen we de vrouw en eventuele kinderen aan.
Ik ben die vertaling en interpretatie "hoofd" weer eens gaan bestuderen en wat me opvalt is dat de behoudende kant van het protestantisme toch altijd weer kiest voor de hierarchie, ten koste van het Bijbelse gelijk(waardigheids)heidbeginsel, en er weinig oog is voor de andere mogelijke (en m.i. Bijbelser) interpretatie van "heerlijkheid".
De het "hoofd" van de vrouw, of de "heerlijkheid" van de vrouw. Dat is nogal een verschil; taalkundig, emotioneel en theologisch.
Het idee dat de man de 'heerlijkheid" is van de vrouw, Christus de heerlijkheid is van de man en God de heerlijkheid van Christus (zo treffen we het rijtje aan in Efeziers 5) betekent dat ze niet zonder elkaar kunnen. Ze hebben elkaar nodig om ten volle tot hun bestemming te komen.

In deze kontekst kunnen we ook uit de voeten met de oproep om elkaar onderdanig te zijn (of elkaars gezag te erkennen). Elkaar onderdanig zijn kan alleen als er sprake is van het ontbreken van een hierarchie.

Laat ik het zo zeggen, ik kan de vrouw niet vragen om haar man onderdanig te zijn zonder ik de man vraag om eenzelfde houding naar zijn vrouw te hebben en, de bijbel doet er voor de man nog een schepje bovenop, de man wordt gevraagd om zich voor haar over te geven!

Huwelijken waarin dit wordt gepractiseerd kunnen een stootje hebben want daar gaat het niet meer om het eigen belang maar altijd eerst om dat van de ander.

Sorry voor de lange blog. Ik moest het even kwijt.

Martha en ik vertrekken vanmiddag naar Groningen. Twee nachtjes in een hotel geboekt en morgen al heel vroeg vertrekken we voor een dag naar het Duitse eiland Borkum. Zondagochtend spreek ik in twee diensten in Leeuwarden.
Ik hoop dat het weer een beetje meewerkt.

Platform

Gisterenmiddag heb ik de oprichting van het platform religieuze en levensbeschouwelijke bewegingen in de burgerzaal van het Rotterdamse stadhuis bijgewoond. Zo'n 150 aanwezigen (Hindoes Moslims, Joden, Humanisten, Boedisten en Christenen) ondergingen een programma van vals tot zuiver en gepassioneerd gezang, een aantal toespraken van leiders in een religieus en politiek correcte mix. Soera's en mantra's werden gezongen, voorgedragen en een Bahai dame (Het Bahá’í-geloof is een wereldreligie die als doel heeft alle rassen en volkeren te verenigen in één universele Zaak en een gemeenschappelijk Geloof).

Kortom, een correct programma met een hoog wolligheidsgehalte waar men het niet kon laten om her en der te verwijzen naar "de film". De overheersende klank was echter die van wederzijds respect en vooral een nadruk op het elkaar liefhebben (altijd goed toch?).

Ik voelde me toch erg unheimisch; "wat doe ik hier". Goed, ik wil best eens op de thee bij de Imam of de Rabbijn en de Bahai dame zou ik willen vragen hoe het haar lukt om iedereen zo ontzettend lief te hebben (zou ze wel eens haar geduld verliezen?). Gaat het platform ertoe bijdragen dat de Rotterdammers (althans, zij die een religie of een vorm van levensbeschouwing aanhangen en zich laten gezeggen) beter met elkaar omgaan, de criminaliteit terugdringen, de veiligheid bevorderen?

De grootste worsteling is "de waarheid". De waarheid kan niet zijn dat alle wegen naar Rome (lees: God) leiden. Humanisten die zichzelf tot god uitroepen, Hindoes die er altijd nog wel een paar bij kunnen hebben, boedisten die eigenlijk geen god hebben maar een weg naar verlichting..). Het christendom heeft nog altijd 'de beste papieren' en is de enige religie waar niet een leer centraal staat, maar een persoon. En die persoon, Jezus Christus van Nazareth, is, voor zover ik weet, de enige die een oplossing biedt voor een verdorven hart dat altijd maar weer zichzelf centraal stelt. Ik ben nog niemand anders tegengekomen die een oplossing biedt die buiten mezelf ligt. En dat er hulp van buitenaf nodig is om het diepste probleem van de mensheid, het van God gescheiden zijn, op te lossen, moge duidelijk zijn.

Gisterenochtend heb ik op uitnodiging van een groep leiders m'n hart op tafel gelegd: hoe ervaar ik mijn leven met God, met welke vragen worstel ik, wat houdt mij op m'n geloofsbeen? Een zeer waardevolle tijd.

Gisterenavond in Nijmegen voor de tweede (van drie) avonden over getuigen.