Vrienden

Vanmorgen een vriend opgezocht die een extreem moeilijke tijd achter de rug heeft. Het was heel goed om elkaar te zien en te spreken, maar ook om eerlijk te praten over wat er zich in zijn leven heeft voorgevallen.

Christenen kunnen maar moeilijk omgaan met zonde en verleidingen in hun levens en als deze dan eindelijk aan het licht komen, weet de persoon zelf en de omgeving daar geen raad mee. Het gevolg is dat diepe vriendschappen worden kapotgemaakt en er nog maar weinig ruimte is voor genade.

Het is zo belangrijk dat we eerlijk onze zwakheden onder ogen zien, deze benoemen en waar nodig, hulp zoeken om er mee om te leren gaan.
Ten tweede is het van belang dat we aan onze genadebuffer werken zodat, als vrienden dingen doen die we niet kunnen plaatsen, begrijpen en juist menen te moeten veroordelen, we vrienden kunnen blijven.

Een van de grootste vragen waar ik mee worstel is deze: in hoeverre kunnen we wezenlijk veranderen. Ieder mens is uniek met uniek temperamenten, talenten, gaven maar ook met onhebbelijkheden, blinde vlekken. In sommige dingen zijn we heel erg goed terwijl er andere terreinen zijn in ons leven waar we geen invloed op lijken te hebben.

Kostbare vriendschappen zijn van levensbelang. Een echte vriend is iemand die vriend blijft. Door dik en dun.

Vanavond met twee vrienden gegeten! Was goed.

Ik kon me niet beheersen

Een uiterst rustig weekend. Ik besloot op zaterdag 'even' langs Donner (Selexys) te gaan en heb me helaas niet kunnen beheersen. Ik heb twee boeken gekocht. Hoe dit soort boeken op de Ramsj terechtkomt weet ik niet, maar ze lagen er maar en ze waren voor mij!
The bible in History (how the texts have shaped the times) is een sublieme studie. Met 50 pagina's aantekeningen en verwijzingen naar eerder gedane studies is dit uitermate goed gedocumenteerde boek een juweeltje. Met name het hoofdstuk "One in Jesus: Women's Ministry and Ordination", is een van de beste korte studies over de ontwikkelingen in tekstbegrip en tekstuitleg dat ik ooit heb gezien en gelezen. Hier hen ik meer aan dan aan alle boeken die meer een persoonlijke visie reflecteren.
Het is een goede eyeopener voor hen die menen "alleen de Bijbel nodig te hebben" en dus blind zijn geworden voor wat hun eigen socialisatie, taal, cultuur enz.. met een tekst doet! Een echte aanrader voor de serieuze bijbellezer.

"The Promise of Trinitarian Theology" is een meesterwerk dat ingaat op de aandacht die de afgelopen 25 jaar is ontstaan voor de betekenis van God, die Drie in Een is; volmaakt in zichelf is en in volkomen harmonie met Zoon en Geest. Deze theologie levert een belangrijke bijdrage aan de discussie over hoe we als mensen behoren samen te leven. Wel een hoop moeilijke woorden.

Eergisteren kreeg ik per post "The Christ on the Mount: A Working Philosophy of Life" van E. Stanley Jones afgeleverd. Dit boek had ik al maar was er nog niet in begonnen. Een collega van me was er in beginnen te lezen, legde 15 euro op de tafel en nam het mee.
Dit is een boek dat ik graag met een groepje Brandarianen zou willen bestuderen. Is de bergrede "leefbaar"? Is het mogelijk om ons leven in te richten en te leven overeenkomstig de spelregels die Jezus introduceert in Matteus 5, 6 en 7? Stanley Jones meent van wel en gelooft dat dit de enige manier is om de wereld effectief te bereiken met het Goede Nieuws.

Last but not least; voor een zonnige voorjaarszondagmiddag in de tuin. Lachen met Paula Marants Cohen in "Much ado About Jessie Kaplan". Een hilarisch herkenbaar verhaal over een gewoon gezin, met gewone kinderen en gewone problemen. Zo herkenbaar dat je wilt blijven lezen.

Dat was mijn weekend.

Hoewel. Vanmorgen hadden we de OM jubileumdienst in de Brandaris. Gebak en de goedheid van God gaan goed samen. Een volle bak. Totdat de kinderen weggingen moesten zo'n 20 mensen achterin de zaal staan. Na de Exodus van de kinderen kwam er weer wat ruimte. Volgens mij was het een goede dienst. We collecteerden voor een project van OM. Tot nu toe is de stand 2000 Euro. Wauw. Om stil van te worden!

300

Vandaag mijn driehonderdste blog. Hoeveel zinnige dingen en hoeveel onzinnige dingen heb ik in die 300 blogs neergetekstverwerkt? Ik zou het niet weten. Het is moelijk om het zelf te beoordelen. Voor mij is het een aardige uitlaatklep. Bedankt trouwens voor de reacties op "de knoop".
Nadat ik gisteren wakker werd met een migraine (zou er een verband zij met "de knoop") was dit meteen de tweede opeenvolgende dag dat ik "niets" deed. Martha vertelt me dan dat ik me daar niet zo druk over moet maken. Ik probeer dat dan niet meer te doen maar erg succesvol ben ik daarin niet.

In de namiddag was de pijn voldoende gezakt (dit was trouwens de eerste echte pijndag sinds 13 januari!) en ben ik naar de kapper gegaan. Dat is altijd dolle pret. Ik krijg verse koffie en de dames willen altijd van alles weten over het werk dat ik doe (goh, wat een leuke baan heeft u...). Ze hebben de geplande uitzending van "de verandering" in de agenda gezet (22 april om 22.50) en zullen zeker kijken. Wat me keer op keer verbaast is hoe snel en gemakkelijk de meeste mensen over de diepe dingen van het leven willen praten. Geef ze een vinger en ze grijpen meteen je hele hand.

Eerst maar eens luisteren. Wat klinkt door vrijwel alle verhalen? Wantrouwen, teleurstelling, verraad, isolement..
Wacht eens, als ik goed naar ze luister zijn de dingen die ze zoeken bij God te vinden. Hoe help ik ze begrijpen dat ze bij Hem moeten zijn?
Eerst moet ik door de dikke laag vooroordelen en scheve godsbeelden heen. Hoe doe ik dat? Moet ik God verdedigen? Moet ik de kerk verdedigen? Uitleggen dat Bush en Balkenende het echt wel goed bedoelen? Hoe meer ik me daar aan waag, hoe groter de aversie wordt. Wat als ik nu eenvoudig vertel over mijn belevingen met God, de vragen die ik zelf ook heb, hoe belangrijk Jezus is in mijn relatie met God. Wat de mens afwijst is het beeld van God dat hij/zij zelf heeft gecreëerd. Als ik nu eens een heel ander beeld van God voorstel? Het praat in ieder geval een stuk makkelijker.

De knoop is trouwens voor een groot deel verwaaid. Zo werkt dat bij mij. Primair een heftige reactie, vervolgens wat afstand nemen en mezelf voorhouden dat de wereld niet vergaat. Daarna bedaren gevoelens en gedachten en komen weer in de juiste verhouding te staan.

Nu moet ik echt aan de bak vandaag. Zondagochtend, woensdagochtend, woensdagavond en donderdagavond spreken. En ik ben nog lang niet klaar.

De knoop

Vanmorgen werd ik wakker met een dikke knoop in m'n maag. Deze knoop was het gevolg van een avondje praten met de mede-oudsten over een aantal van mijn frustraties. Of, misschien zit ik wel een een mid-life crisis. Waar ga ik me de komende jaren aan geven. Voor OM is het allemaal wel duidelijk maar voor de Brandaris staat het mij allemaal wat minder helder voor ogen.

Het openhartige gesprek heeft enerzijds helderheid verschaft maar anderzijds is de verwarring alleen maar toegenomen.
Hoe kan ik de Brandaris het beste dienen? Dat is voor mij de voornaamste vraag?

Wat heeft de Brandaris nodig en wat zou mijn rol daarin kunnen zijn?

Ik zie het op dit moment echt niet helder.

De mist was zo dik dat ik nergens anders aan toekwam dan mezelf een weg banen door de dikke brij van te beanwoorden emails. Affijn, dat moet ook gebeuren en de meeste emails zijn regeldingen, op een nette manier nee zeggen tegen de verzoeken om ergens te komen spreken.
De ergste mails zijn die hele korte waarvan het antwoord niet anders dan lang kan zijn.
Bijvoorbeeld: Hoe hebben jullie het jongerenwerk gestructureerd? Kun je het proces beschrijven dat ertoe heeft geleid dat de Brandaris meer in de stad aan de slag is gegaan?
Hoewel, de antwoorden kun je eigenlijk heel kort houden.
Op de eerste vraag zou ik kunnen antwoorden: "losjes" en op de tweede iets in de geest van: "daar doen wij niet aan want je kunt het niet eten".
Dan is er een categorie mails die wat theologischer van aard is. Mensen die om raad vragen, of met concrete existentiele vragen zitten. Daar gaat wat meer tijd in zitten.
Dan zijn er ook nog de tijdrovende: "ik heb iemand in de omgeving van Rotterdam ontmoet en die heeft hulp nodig. Kun jij iets doen?"
Mails voor de mistige dagen noem ik ze m.i.v. heden.

Om 14.00 was ik de mist zat en ben gaan sporten. Toen ik terugkwam kon ik weer een beetje lachen. Zeker toen ik Martha zag. dat doet me altijd goed.

Ik maak een vuist

Gisteren een vergadering in Terschuur (of all places) waar ik eigenlijk niet heen wilde omdat ik wist dat de terugreis een kwelling zou worden. Als je van 15.00 tot 17.00 vergadert kun je voor Amersfoort aanschuiven en kruipend naar Rotterdam.
Ik ben er heel erg voor om 's-ochtends om 07.00 te vergaderen. Van 07.00 tot 09.00 is een mooie tijd en vrijwel filevrij.
Toch is het moeilijk om hiervoor medestanders te vinden. Telkens als ik iets dergelijks voorstel schieten aanwezigen in de lach omdat ze denken dat ik een grapje maak.
Ben ik eindelijk eens serieus.

De komende maanden staan er nogal wat unieke spreekbeurten op de rol en ik heb daar echt tijd voor nodig om voor te bereiden. Gisteren en vandaag behoorlijk aan de bak gegaan om m'n huiswerk voor deze spreekbeurten te doen.
Ik denk altijd dat er nog wel wat bij kan maar realiseer me dat elke spreekbeurt gewoon heel veel tijd kost. Het is wat anders dan elke keer hetzelfde liedje zingen.

Vanmiddag met Henk Medema koffiegedronken. Hij praatte me bij over een bijeenkomst voor leiders waar ik volgende week spreek. Het is altijd een groot geneogen om met mensen te praten die een passie voor boeken hebben.

Verder een saaie dag. Een taxateur kwam langs om een prijskaartje aan ons huis te hangen (voor die hypo, weet je wel). Ik ben benieuwd. Hij wees me op het ontbreken van loodslabben om de schoorsteen. Weet ik meteen waar die natte schimmelplek in onze slaapkamer vandaan komt. Meteen een projectje van gemaakt en brieven bij alle bewoners van ons blok rondgebracht (ik ben niet de enige loodslabloze en voegloze schoorsteen huisbezitter in het blok); samen sta je sterken en kun je veel geld besparen als je het als blok aanpakt.

Thai

Vanmorgen zijn Martha en Ellen weer teruggekomen uit Barcelona. Zelf was ik uit spreken dus zagen we elkaar pas weer in de vroege middag.
Niemand had nagedacht over eten dus heb ik me aangemeld als vrijwilliger. Koken houdt voor mij vaak in dat ik ff langs de Chinees ga. Vandaag deden we alles anders en zijn we naar AH gereden en hebben ingrediënten gekookt die mij moesten helpen om een rode Thaise Curry te maken.
Was echt lekker!

Vanmogen gesproken in een gemeente in Brabant. Ging lekker en de boodschap kwam over. Toch een heel sterk gevoel van "wil ik dit eigenlijk wel"? Eerst een uur lang naar muziek luisteren met wel/niet meezingen met liederen die ik nauwelijks ken. Een aanfluiting was de zangleider die slecht voorbereid de dienst leidde en het voortdurend nodig vond om tussen de liederen door het e.e.a. te wauwelen, ons naar een lied liet luisteren dat behoorlijk depri was.
Maar goed, daar gaat het eigenlijk niet om. Wat me aan het nadenken zet is de door ons bedachte formule van 30 tot 60 minuten zingen en daarna een preek. Als je probeert om van deze formule af te wijken, of er vragen over durft te stellen, heb je de poppen aan het dansen. Dan zou het opeens geen (ere)dienst meer zijn.

Wat maakt een dienst een goede dienst en welke ingrediënten horen er in te zitten?
Het "iedereen heeft wat" idee dat we in de Bijbel vinden is door de meeste kerken al lang geleden geschrapt. Teveel mensen op het podium stoort mensen in hun concentratie die nodig lijkt te zijn om zichzelf Gods tegenwoordigheid in te zingen.

Niet dat ik het antwoord weet. Bovendien schrijft de Bijbel geen waterdicht model voor. Persoonlijke voorkeur speelt denk ik de grootste rol. Zelf geef ik de voorkeur aan 15 minuten zingen, een stevig preekje en daarna koffie.
Anderen zouden het graag precies andersom zien: Flink zingen, een heel kort preekje en dan koffie.

Er is trouwens ook groene Thaise Curry. Moet ik ook een proberen.

Helemaal alleen

Dit overkomt me echt nooit; de hele dag helemaal alleen in huis. Het is zo stil dat ik drie keer in slaap ben gevallen. Een maal toen ik even op bed ging liggen om een paar bladzijden te lezen in Henk Medema's 'God, bewegend bewogen'. Supergoed boek voor iedereen die vragen heeft bij traditionele ideeen, leerstellingen en gedachten. Met het zonnetje erbij was het net ff teveel en was de wereld opeend een uur ouder.

Vervolgens nog twee keer bij het bekijken van Blackadder (seizoen 4). Ik denk dat ik opnieuw moet beginnen want ik ben nu de draad kwijt.

Mijn vulpen (zie gisteren) is opgelost. Vanmorgen stond ik om negen uur in de winkel (een Bruna achtig geval waar de mevrouw die me gisteren hielp bijna begon te hyperventileren toen ik vragen begon te stellen over vulpennen). Ik kreeg meteen m'n geld terug. Dat heb ik meegenomen naar een zaak waar men een echt assortiment heeft, je de vulpen kunt uitproberen en waar er ter plekke een ander pennetje (fijn) werd ingezet. Ik schrijf namelijk nogal klein en met een standaard pen loopt mijn 'e' altijd dicht, tenzij ik groter schrijf natuurlijk.

Vanavond uit spreken. Ik had deze week en vandaag geen inspiratie (ben vanmorgen maar gaan strijken) en moeten nu nog ff een uurtje aan de bak om straks toch nog een enigzins te volgen verhaal te houden over vriendschap.

Aleen in huis zijn heeft echter wel als nadeel dat ik niet over eten heb nagedacht. Met nog een uur te gaan totdat ik de deur uit moet en dat uur nodig hebbende voor het afronden van m'n verhaal, zal het een snelle boterham worden. Of M.

Koud en Hypo

Koud man, gisteren. De hele dag met Andries Knevel en een cameraploeg opgetrokken bij de molens van Kinderdijk en op de begraafplaats in Nieuw-Lekkerland. Ik ben benieuwd wat ze van al die uren materiaal gaan maken. We hebben gesproken over geloof, twijfel, hoogtepunten en dieptepunten; al die zaken die we in het leven meemaken en die ons geloof vormgeven. M'n geloof is zo anders dan dertig, twintig, tien en zelfs vijf jaar geleden. Net als in een goed huwelijk wil ik niet meer terug naar toen maar ben ik dankbaar voor de diepgang en net vertrouwde van vandaag.

Het laatste onderdeel was een kort interview met Martha en daarna moesten we als een speer naar huis, Ellen ophalen en richting trein, richting Schiphol, richting Barcelona. Althans, Martha en Ellen. Op 22 april is trouwens de uitzending om 22.50.

Om 01.45 kreeg ik een SMS dat ze in het pension waren aangekomen. Dat was het spannendste onderdeel omdat Martha in het Spaans met de pensionhoudster gemaild had. Hoe heeft Martha dan Spaans geleerd? Vooral door de afgelopen maanden honderden woorden uit haar hoofd te leren. Daar is ze elke dag mee bezig geweest. De laatste weken is ze aan de grammatica begonnen m.b.v. een DVD van 5 euro. Blijkbaar werkt het want er waren twee bedden in het pension en ze werden verwacht. Wat een bikkel, die vrouw van me. Als ze ergens voor gaat, gaat ze er ook echt voor.

Vandaag vooral bezig geweest met het oversluiten van onze hypotheek en het vergaren van de daarvoor benodigde papierwinkel. Op 28 April loopt de huidige af en ik moest voor 1 April het aanbod voor een nieuwe hypo ondertekend hebben teruggestuurd. Ik had nog twee handtekeningen van Martha nodig. Dat werd wat ingewikkeld, ze is er immers niet, en heb derhalve mijn verzie van haar handtekening gebruikt.
Gelukkig zijn de lijntjes met de hyporegelaar kort. Dat is mijn broer die filiaalmanager is van de hypotheker in Papendrecht.

Daar bovenop hing er vandaag een hoofdpijnaura om me heen.
Een hoogtepunt van de dag was dat de postbode een pakketje uit New York afleverde met daarin enkele blanco dagboeken die ik daar voor een prikkie heb gekocht. Erg mooi.
Voor de gelegenheid had ik van een bosje boekenbonnen een fors geprijsde vulpen gekocht die ik morgen meteen weer terug kan brengen daar het apparatus het niet doet. Het pennetje is verbogen waardoor de inkt niet mooi vloeit maar alleen maar als je er hard op drukt. Dat moet niet mogen bij een vulpen van 50 euri.

Huiswerk

Voor een 'uitsteller' is planmatig werken een grote uitdaging en inspanning. Een uitsteller werkt het best onder druk van een deadline. 'Niet uitstellers' kunnen zich er niets bij voorstellen, net zoals een uitsteller het zich maar moeilijk voor kan stellen hoe iemand zich planmatig een weg door dag en leven organiseert. Ik vind het vreselijk knap en ben er jaloers op.

Ik moet m'n huiswerk doen maar er staat (nog) geen hoge druk achter. Als ik het niet doe zal op een gegeven moment de druk te groot worden omdat de hoeveelheid werk niet te overzien is.
Vorige week heb ik mezelf gedwongen om een opdracht te maken waarbij 15 boeken en 5 artikelen in een 'paper' verwerkt moesten worden.
Vandaag aan opdracht '2' begonnen. Counseling. Het gaat maar om 2.500 woorden. Woorden produceren gaat mij goed af maar die woorden moeten aan bepaalde en nauwgezette criteria voldoen. Bovendien is het voor een uitsteller ook vervelend als alle briljante schimpscheuten uiteindelijk meer op vorm dan op inhoud worden beoordeeld.
Opnieuw een overwinning op mezelf dus.

Morgen de hele dag in Nieuw Lekkerland voor opnames voor "De Verandering" met Andries Knevel.

Vanavond in Nijmegen voor de eerste avond in een serie van drie over getuigen en evangeliseren. Volgens mij heb ik hiervoor een slim plan bedacht. Een plan dat de deelnemers moet helpen begrijpen dat drie avonden er niet toe gaan leiden dat de ze vervolgens vol enthousiasme de straat opgaan om Nijmegen te bereiken met het Evangelie.
Helaas werkt het zo niet. Eerst moet men begrijpen hoe het komt dat zelfs 100 avonden geen fluit uitmaken. Het zal iets uitmaken maar leidt niet tot een structurele en innerlijke verandering. Daar is iets anders voor nodig: een plan.

Hieronder: Johannes de Evangelist

Fitness

Vandaag weer aan de fitness. Vorige week katterig en absoluut geen zin. Eigenlijk is het al weken katterig. Van een internationale conferentie en sowieso van een internationale trip raak ik al gauw van de fitness-leg. Tenzij het me makkelijk wordt gemaakt (een mooie track vlakbij m'n verblijfadres) geef ik toe aan een "laat maar zitten" houding.
Zo zijn er plekken waar het optimaal joggen is. Brisbane en Melbourne zijn goede plekken. Hyderabad absoluut niet.

Vandaag is er wel acht keer gebed door de EO die een draaidag (aanstaande donderdag) heeft gepland met Andries Knevel en mijn persoon. Zo'n 500 jaar geleden heb ik in een programma met Feike ter Velde m'n verhaal verteld en nu doen ze een korte serie waarbij ze een aantal van die figuren bezoeken om te zien wat het leven verder met hen gedaan heeft.
Nu hang Martha aan de lijn omdat ze ook haar willen interviewen. Dat vindt Martha helemaal niks maar de EO wil het toch wel heel graag. We zullen wel zien.
15 jaar geleden was het nog gewoon dat je vijftig minuten lang naar pratende hoofden keek. Nu moet het in 25 minuten en met veel beeldwisselingen en andere personen die meepraten. Daar is wel wat voor te zeggen. Dan blijft het toch een beetje spannend.

Al met al ben ik daarvan ook een beetje van de leg.