Waarom niet emigreren?

Nederland is vol. Met auto's. Vanmorgen een afspraak in Amstelveen om 10.30. In een ideale wereld doe je daar 46 minuten over. Nederland is niet de ideale wereld. 46 minuten nadat ik de A-13 opdraaide was ik drie afslagen verder, bij Delft Noord.

Dit was nu typisch zo'n "ik ga hier weg" moment: "ik lijk wel achterlijk. Ik doe gewoon mee aan de idiote ratrace".

Net als ik zat ook de rest van Nederland alleen achter het stuur. Ik hoef dan mijn muziek en het volume daarvan met niemand te delen, ik heb alle lucht in de auto voor mezelf, ik hoef met niemand te praten en naar niemand te luisteren. In de auto zet ik mijn leven voort zoals ik dat thuis leidde. Ik kan blijven bellen, luisteren naar audioboeken, in alle vrijheid m'n neus bepeuteren en zo zijn er denk ik nog wel wat zaken die mij heerlijk bevestigen in mijn individualiteit.

Op de terugweg even bij de garage langs. Die had een auto in de verkoop die 1:33 rijdt. Helaas al verkocht. Ik wil graag iets kleiner en zuiniger.

Ik ben een boek aan het lezen waarvan ik er meteen een stapeltje van heb aangeschaft. Philip Yancey is hoe dan ook een uitmundend denker en schrijver en dit boek staat in mijn top drie van Maart en April: "Rumours of Another World" (What on earth are we missing). De letterlijke betekenis van de subtitel denkt meteen de lading van het boek. Vergezel Philip op de reis naar de grens van het geloof - de plaats tussen twijfel en geloof - en ontdek een wonderlijk nieuw perspectief voor je leven. 262 blz. Bij mij te koop voor 7,50 euro (exc. porto).

Dit is echt een boek voor iedereen die het Evangeliebabble moe is en geen genoegen neemt met standaard antwoorden.

Een kwootje uit het boek: "I was brought up in a Christian environment where, because God had to be given pre-eminence, nothing else was allowed to be important. I have broken through to the position that because God exists, everything has significance" (Evangeline Paterson).

Als je zo'n boek leest, is de file gauw vergeten en vallen de dingen weer in hun juiste perspectief.

Kringen

Gisteren aan mijn huiswerk begonnen. Dat moet allemaal op 1 augustus in India zijn dus ik heb nog even de tijd. Echter, ik ben van nature een uitsteller. In dit geval kan ik het me niet permitteren. Vorige week, in de mentoring clinic, waar een drietal deelnemers op mij mocht oefenen (is alltijd het leukste onderdeel van de clinic en ik leer altijd heel veel) kwam ik er achter dat het niet zozeer het werk zelf is maar vooral het starten. Als ik aan een klus begin ga ik er helemaal in op en sla zelfs maaltijden over.

Bijkomend probleem; terwijl ik met een klus bezig ben kom ik zaken tegen die ook heel erg de moeite waard zijn met daarbij dus het gevaar dat ik me laat afleiden.

Vandaag begonnen aan 10 boeken en 5 artikelen over kringen (niet die op een houten tafel maar "kleine groepen"). Zoals het zich nu laat aanzien heb ik morgen m'n essay over "small groups" af en kan ik de volgende klus aan gaan pakken (en er liggen er nogal wat).

We zijn geneigd te denken dat 'kleine groepen' een nieuwigheidje zijn maar dat is niet zo. John en Chales Wesley waren zo succesvol omdat ze zo de nadruk legden op kleine groepen. Dan is er Paulus die heel veel te zeggen heeft over "gemeenschap". De eerste kerk bestond uit allemaal kleine groepen en de drieëenheid is ook een kleine groep. En daar begint het eigenlijk.

Heel gezellie, vanavond gaat Martha met me mee naar de studentenvereniging in Wageningen. Na het ooglasergedoe van vijf weken geleden is m'n nachtzicht nog niet wat het zijn moet.

Morgen een lezing bij Ichtus studentenvereniging in Wageningen. De vereniging is al een tijd bezig met het thema "getuigen" en de instructie die ik heb gekregen is om enkele handvatten aan te reiken die de studenten over hun schroom om te getuigen heen zou moeten helpen.
Ik kan maar een goed handvat bedenken en dat is een welgemikt dreigement dat bijdraagt aan het toch al groeiende schuldgevoel dat weer een gevolg is van een sterke nadruk op de verantwoordelijkheid die de Bijbel neerlegt bij de christenen om de wereld in te gaan en het goede nieuws te verkondigen.
Uiterlijke druk werkt niet als er geen sanctiebeleid is.

Dan maar wat anders proberen.
Er is niet veel voor nodig om mij te laten praten over die zaken die mijn passie hebben. Dat wat echt voor mij leeft, daar praat ik over. Waar het hart van vol is, daar loopt de mond van over.
Maar dan dient zich een ander probleem aan.

Ik praat graag. Echter, als ik in Latijns Amerika ben krijgen de Latino's al snel de indruk dat ik een zeer introvert figuur ben. Zij spreken geen Nederlands of Engels en ik geen Spaans.
Daar ben ik dus stille Jan. Een manier om deze stilte te overbruggen is het gebruik maken van een tolk; een verbinding tussen de twee talen.
Een andere manier is om de taal van de ontvangende partij te leren spreken.

Dus, ook al zit mijn hart nog zo vol, ik kan dat wat in mijn hart leeft niet kwijt.

Ik ben al overtuigd van de verantwoordelijkheid die de Bijbel bij de gelovigen neerlegt om te getuigen en zit niet te wachten op iemand die nog wat extra druk op deze ketel zet.
Het grootste probleem is de taal. Waar we naar op zoek zijn is effectieve intermediairs die de taal van mijn hart om kunnen zetten in een taal die de ander verstaat.

Vanavond een ontmoeting met Mark en Kim. Die gaan op 16 augustus trouwen en Martha en ik trekken een stukje met hen op in de voorbereiding naar die dag.
Mark vertelde over een periode in zijn leven dat hij de weg helemaal kwijt was. Woorden zeiden hem toen niet zoveel maar hij zocht diegenen op wier leven een taal sprak die hij begreep.

Ondanks het feit dat we nog zo onvolmaakt zijn en vreselijk domme dingen doen kunnen we, door de genade van God, levens leiden die een taal spreken die de mensen om ons heen graag willen horen: de taal van Gods koninkrijk waar Zijn woord centraal staat.
Volgens mij is de wereld op zoek naar die transformerende woorden die in staat zijn om levens radicaal te veranderen.

Ik denk dat ik het daar maar over ga hebben morgenavond.

Oud boek

Vandaag arriveerde E. Stanley Jones' "Is het Koninkrijk Gods Werkelijkheid"? Een vergeelde, muffig ruikende literaire schat in 1948 verschenen bij Uitgeverij H.J. Paris te Amsterdam.

De vertaalde boeken van Jones zijn helaas alleen nog maar te vinden in antiquariaten en in huisbibliotheken. Hij was zijn tijd ver vooruit en wat hij schrijft getuigt van een enorme realiteitszin. Ik hoop dat een Nederlandse uitgever de moed en visie heeft om zijn boeken weer uit te geven. Tot dan zijn we aangewezen op de originele Engelse uitgaven, antquariaten en o.a. http://www.veilingkijker.nl/

Hieronder een klein stukje uit hoofdstuk drie. Als je geen zin hebt, gewoon niet verder lezen. maar ik wil graag mijn enthousiasme voor deze schrijver met jullie delen.

HOOFDSTUK III
IS HET KONINKRIJK GODS REALITEIT?

Sommige mensen zullen bereid zijn toe te geven, dat de wijze, waarop Jezus in het leven stond realistisch was en niet idealistisch, en dat Hij, persoonlijk de werkelijkheid personificeerde, maar er toch aan twijfelen, of de boodschap, die Hij bracht, wel realistisch is. Zijn boodschap was het Koninkrijk Gods. Dat was het begin en het einde van alles wat Hij leerde en het punt, waarom alles draaide wat Hij deed. In Zijn evangelie heet het: .. Jezus ging het land door ... predikende de Blijde Boodschap van het Koninkrijk." En dat was ook logisch. Als er een God bestaat, dan moet die God ook een doel gehad hebben met het scheppen van de wereld, er moet een gedachte aan ten grondslag liggen, er moet een leidend principe zijn, waardoor alles bestuurd wordt. Die gedachte, dat principe kan geen andere naam dragen dan het Koninkrijk Gods. De een¬voudigste definitie van het Koninkrijk heeft Jezus gegeven in het Onze Vader: .. Uw Koninkrijk kome, Uw wil geschiede, gelijk in de hemel, alzo ook op aarde." De tweede zin is een verklaring van de eerste: Het Koninkrijk van God is het geschieden van de wil van God op aarde, zoals hij geschiedt in de hemel! En hoe zou de wil Gods in de hemel geschieden? Ten dele, nu eens wel en dan niet? In het persoonlijke, maar niet in het algemene, niet in de collectiviteit? Wie zulke vragen stelt, heeft ze zelf al beantwoord. Klaarblijkelijk is het de bedoeling, dat het gehele leven door eenzelfde gedachte beheerst worden zal. dat er geen dingen zullen zijn, die daar buiten vallen, het leven moet totalitair zijn, volkomen totalitair. Het Koninkrijk Gods is de grote conceptie, het Plan, het Doel, de wil die alles verenigt tot een groot geheel, en die het verlost, door er samenhang, betekenis en doel aan te geven.
Wanneer God niet zulk een plan had voor de wereld, zou Hij dan nog God zijn? Bij een Afrikaanse stam bestond de volgende voorstelling: .. God is goed en wil het goede voor iedereen, maar jammer genoeg heeft Hij een halfwijze tweelingbroeder, die altijd tussenbeide komt als God iets doen wil. Die halfwijze broer bederft alles, zodat God nooit een kans krijgt." Dat is een eigenaardige voorstelling van zaken, maar als God de wereld geschapen heeft, zonder te zorgen dat die wereld op de een of andere manier draaien kan, 'zonder er een betekenis in te leggen en een einddoel te stellen, dan had God geen halfwijze tweelingbroer maar dan was Hij, wanneer het met alle eerbied toegestaan is het uit te spreken, zelf half-wijs. Hij is halfwijs, als Hij een poging doet om de zielen te redden en het hele maatschappelijke leven daarbij laat voor wat het is, of erger, het uitlevert aan de Mammon, om er naar willekeur over te heersen. Wie gelooft dat een halve God over een halve werkelijkheid regeert, gelooft in een half-wijs God. Maar mij lijkt het waarschijnlijker, dat onze opvattingen, die uitgaan van de veronderstelling, dat God slechts een halve regeerder is, half-wijs zijn, omdat zij slechts half-Christelijk zijn. God moet een plan hebben en dat plan is het Koninkrijk Gods. Gods wet voor het menselijk leven.

Wat dan...

Goeie vraag. Als je de blog van gisteren leest kun je terecht de vraag stellen: wat moeten we dan? We kunnen niet van elk detail dat zich op deze wereld afweten en ons daar druk om maken, nog even los van de vraag of we er wel wat aan zouden kunnen doen.

Waarom zou ik me druk maken om andermans problemen? Ik heb al genoeg aan m'n eigen zorgen.
Zelfbehoud is het sterkste motief waarom de mens 's-morgens opstaat. De mens wil in stand houden wat hij heeft; de mindere kanten daarvan ombuigen tot iets beters en zo mogelijk uitbreiden.

In mijn Life Direction weekenden is een van de belangrijkste vragen waar men mee komt deze: "ik span me de hele dag in en ik vraag me af of dat allemaal wel de moeite waard is". Velen zijn op zoek naar een nobeler zaak om hun leven aan te geven. En daar is niets mis mee.

Als ik de situatie in India op me in laat werken word ik met deze vraag geconfronteerd: is dat wat ik nu doe echt de moeite waard. Zou ik daar mijn leven voor willen geven?
Het plaatst je eigen leven in een wat relatiever perspectief en dat is best wel gezond.

Wat kan ik doen?
Ik kan mijn kleine beetje doen. Genoegen nemen met iets minder zodat een andere iets meer heeft. Volgens mij is dat een bijbels model wat we terugvinden in het onderwijs van Jezus.
"Geef ons heden ons dagelijks brood" kun je niet bidden zonder om je heen te kijken of "ons" ook wat heeft.
Ook kunnen en mogen we elkaar hierin uitdagen; in hoeverre zet ik me in voor een rechtvaardiger wereld. Afrekenen met onverschilligheid en je mond opentrekken waar dat nodig is.

Ja, ons aandeel is betrekkelijk. Zo klein dat het in het grote plaatje waarschijnlijk niet eens opvalt. Maar het maakt alle verschil voor die ene, dat kind, die onderdrukte vrouw, die vervolgde mens.

Je zou die ene maar zijn.

Schoonmaakmiddag

Stof zoekt stof op en als voldoende stofjes elkaar gevonden hebben worden het een pluizige bol. Als ik die pluizige bollen vrij door mijn werkkamer zie bewegen weet ik dat ik drie weken eerder schoon had moeten maken.

Die pluizige bollen deden me denken aan hoe momentum ontstaat. Eerst kijkt een iemand naar de lucht, dan twee, dan vijf en voor je het weet staat de hele straat als een pluizige bol naar de hemel te staren.

Eergisteren sprak onze Indiase leider. Hij is de leider van o.a. de Dalit Freedom Movement. Negen jaar gelden begonnen de eerste stofjes te bewegen en een eeuwenoude status quo begon aan de onderkant af te kalven. de 250 miljoen onaanraakbaren, binnen hun kaste weer opgedeeld in 1000 verschillende groepen zodat er altijd iemand is waar jij op neer kan kijken maar jij ook iemand hebt die op jou neerkijkt. Helemaal onderaan bevinden zich de "strontschrappers", de mannen en vrouwen die letterlijk de drollen van hen die zich boven hen bevinden wegdragen. (Zie foto's hieronder van een "shitsweeper" en een zelfgemaakte handige "shitscraper").

Negen jaar geleden vormden zich de eerste pluizen. De uitzichtloosheid en hopelooosheid van het systeem deden de leiders van de onaanraakbaren besluiten om te breken met het Hindoeisme en hun volgelingen pikten dit op. In de afgelopen negen jaar hebben 25 miljoen Dalits zich bekeerd tot God. Het systeem begint te wankelen, de pluizen genereren een niet te stoppen momentum en de grote leiders worden nerveus en beginnen terug te trappen. De eerste doden zijn gevallen. De eerste kerken en huizen zijn verbrand. Er staat veel op het spel.

OM bevindt zich, samen met vele andere organisatisch in het epicentrum van dit momentum. De afgelopen negen jaar zijn er alleen al door OM 1000 kerken gesticht; Good shepherd kerken. daarnaast scholen en klinieken. De olievlek wordt breder. Ik ben er trots op om voor een organisatie te werken die opkomt voor gerechtigheid en gelijkheid.

Voor mij is dit een typisch geval van "Uw koninkrijk kome". Waar het Westers christendom heeft besloten dat het allemaal erger wordt en zich heeft neergelegd bij een vorm van hopeloosheid en uitzingerij die een schoolvoorbeeld is van antireclame voor het Koninkrijk van God, richt de kerk in Azie zich op en strekt de knikkende knieen. Een nieuwe dag breekt aan, de zon van de gerechtigheid gaat op.

De kerk in het Westen slaapt, is bezig met zichzelf en maakt zich op voor een "Left Behind" scenario. Meer dan 90% van het geld dat in de collecte gedaan wordt komt weer bij de gever terug in de vorm van gelikte gebouwen en programma's, volgens het boekje uitgewerkte en gepresenteerde preekjes.

Ik hoor bij die Westerse kerk en ik schaam me diep.

Weer thuis

Een redelijk prettige reis terug gehad. Ik deed er zes uur over en ben zelfs een keer gestopt om bij een niet nader te noemen hamburgergigant die je wel vaker langs de snelwegen tegenkomt.
Toen ik thuiskwam stond de zuurkoolstamppot al klaar.
In de auto heb ik zes uur lang naar een audioboek geluisterd. Ik heb het bijna uit. Als je een beetje spannend boek kiest dan veraangenaamt dat de reis best wel.
Dat was het wel zo'n beetje voor vandaag. Maar ook nu weer: thuiskomen is het beste onderdeel van elke reis.

Duitsland, dag 10. Oud Baasje en VD

Gisterenavond arriveerde een oude bekende. Hij heeft het vierde bed in de kamer dat door een ander was verlaten. De een gaat, de ander komt. Deze oude baas leeft in het verleden. Vroeger zou ik ja, ja en fijn, fijn hebben gezegd maar na tien minuten lang te hebben moeten aanhoren hoeveel beter OM in het verleden was en deed en dat de huidige generatie er maar niets van bakt en dat jongeren in OM niet de kwaliteit hebben die hij en de zijnen hadden, heb ik de oude baas het advies gegeven om zo snel mogelijk met pensioen te gaan. Het verleden komt nooit meer terug en wie ben jij om deze huidige generatie af te doen als een stelletje onbenullen. "Get a life or go home"!

Het is zo makkelijk en oneerlijk om vanaf de zijlijn kritiek te leveren. "Ze moeten dit, ze zouden sus en ze zouden zo". Ik word daar niet goed van. Kritiek? Prima! Heb ik ook. Maar dan niet van anderen verwachten dat ze het oplossen, maar zelf aan die oplossing meewerken.
Er zijn volgens mij al genoeg mensen die wachten op betere en andere tijden om pas, als die andere en betere tijden gearriveerd zijn, mee te gaan spelen. Althans dat denken en geloven ze. De werkelijkheid is dat als die betere en andere tijden al zouden arriveren, de 'van de zijlijnroeper' weer iets anders heeft gevonden dat zijn deskundige en kritische oordeel wacht.

De oude baas lijdt ook aan een ernstige vorm van verbale diarree. Het gevolg daavan is dat het eens zo stille appartement is veranderd in een plaats waar iedereen ongewenst wordt blootgesteld aan nutteloze en zinloze trivia. Het is vandaag voor het eerst dat al mijn kamergenoten en ik deelnamen aan het ochtendgebed. Daar was het stil. Dat is dus ook een manier om mensen naar de bidstond te krijgen: een vlucht!

Gek trouwens dat sommige mensen totaal ongevoelig lijken te zijn voor de lichaamstaal en hints van hun gesprekspartner (in dit geval de ontvanger van eenzijdig afgevuurde verbaal geweld) en gewoon doorratelen.

Hoe dan ook, ik maak me zorgen om het oude baasje Ik ken hem al vele jaren en zoals ik hem nu meemaak heb ik hem nog nooit gezien. Misschien echt tijd voor pensioen!

Ik heb besloten om morgen naar huis te gaan.

P.s. de telefoon thuis werkt weer. Een mailtje naar de servicedienst van Abel en na hun reset werkt alles weer naar behoren.

Hieronder: "The good old days"

Duitsland dag 9

Vandaag is de Internationale Leidersvergadering in alle hevigheid losgebartsen. Het lijkt hier wel een kippenhok. Eigenlijk zijn de faciliteiten niet toereikend. De molen kan maximal 70 mensen herbergen. De overige 200 deelnemers slapen in hotels en hostels. En dat is best wel een gedoe omdat het minstens een kwartier lopen is naar de dichtsbij zijnde accomodatie. Je gaat dus niet "even naar je kamer" om wat te pakken.

Wel erg leuk om zoveel vrienden en collega's weer te zien.

Slapen stelt niet veel meer voor. Er wordt teveel gesnurkt en ik kan er weinig aan doen. Ook zij die zeggen niet te snurken zijn schuldig! Gelukkig snurk ik niet.

Dat was' ie voor vandaag.

Duitsland 6,7 en 8

De clinic zit erop. Iedereen is gezond naar huis gegaan. Wat het vannacht was weet ik niet maar alledrie mijn kamergenoten besloten dat dit hun snurknacht was. Om kwart voor vijf ben ik er ten einde raad maar uitgegaan en ben de was gaan doen en wat gaan lezen. Vandaag, zondag, heb ik de hele ochtend vergaderingen. Misschien kan ik vanmiddag nog een dutje doen of zo.
De afgelopen dagen is het slecht weer geweest en het water in de rivier naast de molen steeg tot grote hoogte. Even was er het gevaar voor overstroming maar dat gaat niet door. Een paar jaar geleden heeft de benedenverdieping hier ook al vol met water gestaan. Dat zou nu, met 300 mensen in een conferentie, niet echt handig zijn. Dat is het natuurlijk nooit maar als het dan toch moet gebeuren heb je liever dat het gebeurd als het een wat handiger moment is, bijvoorbeeld als er een paar weken lang geen mensen gebruik maken van de ruimtes.

Onze telefoon thuis doet het niet. We kunnen en niet bellen en niet gebeld worden. Per 28 februari zijn we van de KPN naar Abel overgegaan. Dat gaat dus blijkbaar niet zonder pijn. Balen. Morgen maar ff bellen met de servicemensen van Abel.