Schoonmaakmiddag

Stof zoekt stof op en als voldoende stofjes elkaar gevonden hebben worden het een pluizige bol. Als ik die pluizige bollen vrij door mijn werkkamer zie bewegen weet ik dat ik drie weken eerder schoon had moeten maken.

Die pluizige bollen deden me denken aan hoe momentum ontstaat. Eerst kijkt een iemand naar de lucht, dan twee, dan vijf en voor je het weet staat de hele straat als een pluizige bol naar de hemel te staren.

Eergisteren sprak onze Indiase leider. Hij is de leider van o.a. de Dalit Freedom Movement. Negen jaar gelden begonnen de eerste stofjes te bewegen en een eeuwenoude status quo begon aan de onderkant af te kalven. de 250 miljoen onaanraakbaren, binnen hun kaste weer opgedeeld in 1000 verschillende groepen zodat er altijd iemand is waar jij op neer kan kijken maar jij ook iemand hebt die op jou neerkijkt. Helemaal onderaan bevinden zich de "strontschrappers", de mannen en vrouwen die letterlijk de drollen van hen die zich boven hen bevinden wegdragen. (Zie foto's hieronder van een "shitsweeper" en een zelfgemaakte handige "shitscraper").

Negen jaar geleden vormden zich de eerste pluizen. De uitzichtloosheid en hopelooosheid van het systeem deden de leiders van de onaanraakbaren besluiten om te breken met het Hindoeisme en hun volgelingen pikten dit op. In de afgelopen negen jaar hebben 25 miljoen Dalits zich bekeerd tot God. Het systeem begint te wankelen, de pluizen genereren een niet te stoppen momentum en de grote leiders worden nerveus en beginnen terug te trappen. De eerste doden zijn gevallen. De eerste kerken en huizen zijn verbrand. Er staat veel op het spel.

OM bevindt zich, samen met vele andere organisatisch in het epicentrum van dit momentum. De afgelopen negen jaar zijn er alleen al door OM 1000 kerken gesticht; Good shepherd kerken. daarnaast scholen en klinieken. De olievlek wordt breder. Ik ben er trots op om voor een organisatie te werken die opkomt voor gerechtigheid en gelijkheid.

Voor mij is dit een typisch geval van "Uw koninkrijk kome". Waar het Westers christendom heeft besloten dat het allemaal erger wordt en zich heeft neergelegd bij een vorm van hopeloosheid en uitzingerij die een schoolvoorbeeld is van antireclame voor het Koninkrijk van God, richt de kerk in Azie zich op en strekt de knikkende knieen. Een nieuwe dag breekt aan, de zon van de gerechtigheid gaat op.

De kerk in het Westen slaapt, is bezig met zichzelf en maakt zich op voor een "Left Behind" scenario. Meer dan 90% van het geld dat in de collecte gedaan wordt komt weer bij de gever terug in de vorm van gelikte gebouwen en programma's, volgens het boekje uitgewerkte en gepresenteerde preekjes.

Ik hoor bij die Westerse kerk en ik schaam me diep.

Weer thuis

Een redelijk prettige reis terug gehad. Ik deed er zes uur over en ben zelfs een keer gestopt om bij een niet nader te noemen hamburgergigant die je wel vaker langs de snelwegen tegenkomt.
Toen ik thuiskwam stond de zuurkoolstamppot al klaar.
In de auto heb ik zes uur lang naar een audioboek geluisterd. Ik heb het bijna uit. Als je een beetje spannend boek kiest dan veraangenaamt dat de reis best wel.
Dat was het wel zo'n beetje voor vandaag. Maar ook nu weer: thuiskomen is het beste onderdeel van elke reis.

Duitsland, dag 10. Oud Baasje en VD

Gisterenavond arriveerde een oude bekende. Hij heeft het vierde bed in de kamer dat door een ander was verlaten. De een gaat, de ander komt. Deze oude baas leeft in het verleden. Vroeger zou ik ja, ja en fijn, fijn hebben gezegd maar na tien minuten lang te hebben moeten aanhoren hoeveel beter OM in het verleden was en deed en dat de huidige generatie er maar niets van bakt en dat jongeren in OM niet de kwaliteit hebben die hij en de zijnen hadden, heb ik de oude baas het advies gegeven om zo snel mogelijk met pensioen te gaan. Het verleden komt nooit meer terug en wie ben jij om deze huidige generatie af te doen als een stelletje onbenullen. "Get a life or go home"!

Het is zo makkelijk en oneerlijk om vanaf de zijlijn kritiek te leveren. "Ze moeten dit, ze zouden sus en ze zouden zo". Ik word daar niet goed van. Kritiek? Prima! Heb ik ook. Maar dan niet van anderen verwachten dat ze het oplossen, maar zelf aan die oplossing meewerken.
Er zijn volgens mij al genoeg mensen die wachten op betere en andere tijden om pas, als die andere en betere tijden gearriveerd zijn, mee te gaan spelen. Althans dat denken en geloven ze. De werkelijkheid is dat als die betere en andere tijden al zouden arriveren, de 'van de zijlijnroeper' weer iets anders heeft gevonden dat zijn deskundige en kritische oordeel wacht.

De oude baas lijdt ook aan een ernstige vorm van verbale diarree. Het gevolg daavan is dat het eens zo stille appartement is veranderd in een plaats waar iedereen ongewenst wordt blootgesteld aan nutteloze en zinloze trivia. Het is vandaag voor het eerst dat al mijn kamergenoten en ik deelnamen aan het ochtendgebed. Daar was het stil. Dat is dus ook een manier om mensen naar de bidstond te krijgen: een vlucht!

Gek trouwens dat sommige mensen totaal ongevoelig lijken te zijn voor de lichaamstaal en hints van hun gesprekspartner (in dit geval de ontvanger van eenzijdig afgevuurde verbaal geweld) en gewoon doorratelen.

Hoe dan ook, ik maak me zorgen om het oude baasje Ik ken hem al vele jaren en zoals ik hem nu meemaak heb ik hem nog nooit gezien. Misschien echt tijd voor pensioen!

Ik heb besloten om morgen naar huis te gaan.

P.s. de telefoon thuis werkt weer. Een mailtje naar de servicedienst van Abel en na hun reset werkt alles weer naar behoren.

Hieronder: "The good old days"

Duitsland dag 9

Vandaag is de Internationale Leidersvergadering in alle hevigheid losgebartsen. Het lijkt hier wel een kippenhok. Eigenlijk zijn de faciliteiten niet toereikend. De molen kan maximal 70 mensen herbergen. De overige 200 deelnemers slapen in hotels en hostels. En dat is best wel een gedoe omdat het minstens een kwartier lopen is naar de dichtsbij zijnde accomodatie. Je gaat dus niet "even naar je kamer" om wat te pakken.

Wel erg leuk om zoveel vrienden en collega's weer te zien.

Slapen stelt niet veel meer voor. Er wordt teveel gesnurkt en ik kan er weinig aan doen. Ook zij die zeggen niet te snurken zijn schuldig! Gelukkig snurk ik niet.

Dat was' ie voor vandaag.

Duitsland 6,7 en 8

De clinic zit erop. Iedereen is gezond naar huis gegaan. Wat het vannacht was weet ik niet maar alledrie mijn kamergenoten besloten dat dit hun snurknacht was. Om kwart voor vijf ben ik er ten einde raad maar uitgegaan en ben de was gaan doen en wat gaan lezen. Vandaag, zondag, heb ik de hele ochtend vergaderingen. Misschien kan ik vanmiddag nog een dutje doen of zo.
De afgelopen dagen is het slecht weer geweest en het water in de rivier naast de molen steeg tot grote hoogte. Even was er het gevaar voor overstroming maar dat gaat niet door. Een paar jaar geleden heeft de benedenverdieping hier ook al vol met water gestaan. Dat zou nu, met 300 mensen in een conferentie, niet echt handig zijn. Dat is het natuurlijk nooit maar als het dan toch moet gebeuren heb je liever dat het gebeurd als het een wat handiger moment is, bijvoorbeeld als er een paar weken lang geen mensen gebruik maken van de ruimtes.

Onze telefoon thuis doet het niet. We kunnen en niet bellen en niet gebeld worden. Per 28 februari zijn we van de KPN naar Abel overgegaan. Dat gaat dus blijkbaar niet zonder pijn. Balen. Morgen maar ff bellen met de servicemensen van Abel.

Duitsland, dag 5: Apfelstrudel en gestoofde appel met slagroom

Vandaag voelde als een exra lange dag. Echt waar. We hadden gestoofde appels met zoete saus en slagroom als toetje en je mocht zelf opscheppen. Ik heb nu het gevoel alsof ik meer dan een toetje op heb.

Gisteren apfelstrudel maar helaas zonder slagroom. Wel met pudding. Ik groei dicht.
De training zit er voor vandaag bijna op. We doen nu nog enkele gereedschappen die mentors kunnen gebruiken.
Verder vandaag leerstijlen, contract, proces, benadering, rapport, diagnose, het GROW model en nog veel meer.

Het begint hier nu ook drukker te worden. Over een paar dagen begint onze Internatioale Leidersvergadering en zullen er hier 300 mensen rondlopen.

De afgelopen nacht hebben we met vier man in een kamer redelijk overleefd. Wel stonk het maar met vier man is het moeilijk vast te stellen waar 'de lucht' vandaan komt. Wat ik weet is dat we, toen we met z'n tweeen waren, het niet stonk dus het moet een van de twee anderen zijn.
Vannacht, als ze slapen, zal ik, per neus, hun sokken inspecteren.

Duitsland, dag 4

Hoofpdijn weg. Ik blij. Iedereen blij.

Het heeft lang geduurd, Duitsland, dag 3

Hij is terug. Het is niet mijn vriendje en ik kan heel goed zonder. Vandaag is de mentoring clinic begonnen en ik mocht de aftrap doen met een oude bekende aan mijn zijde: een knallende hoofdpijn!

Vanavond doe ik een sessie de ik "Je temperament en mentoring heb genoemd".
Ik begin met een overzicht van de geschiedenis van de temperamentenleer. Het is de laatste jaren best wel populair geworden en er zijn mensen die hierin heel ver gaan en voortdurend bezig zijn om mensen onder te verdelen en hun eigen en andermans gedrag te verklaren met statements zoals: "ik ben een hoge I" of "dat is nu een typische S".
Overdrijven is een, ontkennen is iets anders. Ik noem het een observatieleer die mensen helpt om zichzelf en anderen beter te begrijpen.

Een voorbeeld: ik word weinig gebeld. Gelukkig. De reden daarvoor is heel simpel. Ik houd er niet van om gesprekken over de telefoon te voeren. Ik ben snel afgeleid, kan moeilijk mijn onverdeelde aandacht geven. De persoon aan de andere kant van de lijn voelt dat. Nu kan ik wel heel erg mijn best doen omdat te veranderen maar het blijft toch een eigenschap die in min of meerdere mate typerend voor me zal zijn en blijven. Hoe je het ook went of keert, het heeft te maken met temperament, een voorkeur voor de manier waarop je relaties onderhoudt en het heeft niets te maken met geestelijkheid of ongeestelijkheid. De live ontmoeting is voor mij het belangrijkst en het mooisten is als dat spontaan gebeurd.

Hieronder voor de liefhebbers en geinteresseerden de korte geschiedenis in telegramstijl. Ben je geen liefhebber, stop dan hier met lezen.

A brief History of the developing theories regarding temperaments

Greeks loved dividing the world in “fours”
Physical world made up of four elements: earth, air, water, fire. The 12 signs of the Zodiac divided into these four groups. Which element is linked to which temperament apparently isn’t clear.

Health of human body depended on balance between the four fluids (humors): yellow bile (C), black bile (M), phlegm (P), and blood (S).
People’s characteristic make up divided in four temperaments: Cholerics, Melancholics, Phlegmatics and Sanguines

Hippocrates (400 BC): People are blend of the four temperaments. Four characteristics: easily angered, despondent/sleepless, calm/unemotional, courageous/amorous
Aristotle’s four sources of happiness: moral virtue, acquiring assets, logical investigation, sensuous pleasure

20th century psychology premise: people are fundamentally similar (equality, democracy, same opportunities). Freud: sexual and maternal relationships. Adler: relationship to power. Others: basic instincts.
1907, Adickes division of worldviews: dogmatic, traditional, skeptical, innovative
Adler’s division of goals: recognition, service, power, revenge
Spranger’s division of values: religious, economic, theoretic, artistic
Kretschmer’s division of abnormal behavior: hyperaestetic, depressive, anaestetic, hypomanic

Jung: differences are healthy: each person has own drives, desires, needs and characteristics. These can be classified, described and understood.
Myers/Briggs Jungian aspects of sixteen types: NF- intuitive feeling, SJ- sensory judgement, NT - intuitive thinking, SP - sensory perception
Keirsey (1998): Idealist, Guardian, Rational, Artisan

DISC is the four quadrant behavioral model based on the work of William Moulton Marston Ph.D. (1893 - 1947) to examine the behavior of individuals in their environment or within a specific situation. DISC looks at behavioral styles and behavioral preferences.

Dominance: People who score high in the intensity of the 'D' styles factor are very active in dealing with problems and challenges, while low D scores are people who want to do more research before committing to a decision. High "D" people are described as demanding, forceful, egocentric, strong willed, driving, determined, ambitious, aggressive, and pioneering. Low D scores describe those who are conservative, low keyed, cooperative, calculating, undemanding, cautious, mild, agreeable, modest and peaceful.

Influence: People with High I scores influence others through talking and activity and tend to be emotional. They are described as convincing, magnetic, political, enthusiastic, persuasive, warm, demonstrative, trusting, and optimistic. Those with Low I scores influence more by data and facts, and not with feelings. They are described as reflective, factual, calculating, skeptical, logical, suspicious, matter of fact, pessimistic, and critical.

Steadiness: (Submission in Marston's time): People with High S styles scores want a steady pace, security, and don't like sudden change. Low S intensity scores are those who like change and variety. High S persons are calm, relaxed, patient, possessive, predictable, deliberate, stable, consistent, and tend to be unemotional and poker faced. People with Low S scores are described as restless, demonstrative, impatient, eager, or even impulsive.

Conscientious: Persons with High C styles adhere to rules, regulations, and structure. They like to do quality work and do it right the first time. High C people are careful, cautious, exacting, neat, systematic, diplomatic, accurate, tactful. Those with Low C scores challenge the rules and want independence and are described as self-willed, stubborn, opinionated, unsystematic, arbitrary, and careless with details.

Other words and terms describing the four temperaments:

Choleric: doer, idealist, activator, discharger
Melancholic: stabilizer, focuser
Phlegmatic: detailer, unifier, sensor,
Sanguine: motivator, influencer, clarifier, seeker

Duitsland, dag 1 en 2

Zondag 24 Feb

Vandaag in vier en een half uur uur de 570 kilometer naar Mosbach gereden. Dat is een record. Op zondagmiddag rijden er nauwelijks vrachtwagens op de snelweg. Dat scheelt dus.

Hier aangekomen mijn spullen uitgeladen en ontdekt dat ik een kamer deel met drie anderen. Alleen vanacht ben ik nog alleen. Ook hebben we een keuken zodat we onze eigen thee en koffie kunnen zetten. Morgen maar even boodschappen doen dus.Morgenochtend nog vrij en om twaalf uur ontmoet ik mijn collega's met wie ik de coaching clinic verzorg. We gebruiken de middag om bij te praten en inhoudelijk de zaken op elkaar af te stemmen.

Dinsdagochtend beginnen we dan.

Vanmorgen gesproken in de Brandaris. Zelf had ik het gevoel dat het wat aan de technische kant was maar de reacties na afloop stelden me gerust. Het was blijkbaar goed te volgen en men kon er wat mee. De grootste uitdaging is om na de dienst aan een bakje koffie zien te komen. De nog geen twintig meter naar de balie zijn een bijna niet te overwinnen hindernis en het gebeurd regelmatig dat ik net te laat ben en het luik al dicht gaat of de koffie op is. Iemand gaf mij gratis de volgende tip: waarom vraag je niet iemand om koffie voor je te halen. Briljant! Dat ga ik volgende keer proberen.

Maandag 25-2

Het was smoorheet in de slaapkamer. Verwarming uitgedraaid en de ramen opengezet. Om 04.00 waker geworden van de kou. Ramen dicht, verwarming open. Doet niets. Men bespaart energie. De CV is 's-nachts uit.

Die besparing wordt meteen gecompenseerd doordat je 's-morgens in de douche drie minuten moet wachten voordat het water warm wordt. Dat water komt uit een centraal dingetje en ie centrale plek ligt blijkbaar nogal ver van mijn accomodatie. Je bent dan al gauw een liter of tien verder. Met een stuk of 20 douches in het hele pand kun je zo gemakkelijk uitrekenen hoelang je de verwarming uit moet laten om de balans op nul uit te laten komen. Maar gelukkig heeft OM een vermogen geïnvesteerd in een kleine waterkrachtcentrale (het gebouw staat naast een soms snelstromend riviertje) dus het zou best wel eens zo kunnen zijn dat we van de wind en het water leven...

M'n collega's druppelen langzaam binnen. Bill wordt net door de trein (die voor de deur) afgeleverd en vraagt zich af of hij eerst even mag slapen. Bill komt uit Atlanta en heeft dus al een aardige reis achter de rug.

Ik ga maar eens aan de slag.

De OM Mill in Mosbach

Gevoel en werkelijkheid

Vanmorgen werd ik met een overweldigend lentegevoel om 05.45 wakker en in dacht dat het al een beetje licht begon te worden. Toen ik om zes uur richting het overblijfsel van het Zestienhovense Park jogde, realiseerde ik me dat dat lentegevoel me had misleid. De werkelijkheid is dat het pas tegen 07.00 een beetje lichter wordt.

Thuisgekomen was het in ieder geval licht genoeg om door m'n twee buurjongen gesignaleerd te worden. Ze zaten op de bank met wat spulletjes op hun schoot en onder hun armen geklemd. Vandaag zouden ze bij ons logeren (tot woensdag) en ze waren er helemaal klaar voor en konden niet wachten totdat hun ouders eindelijk naar Amerika vertrokken.

Vandaag kreeg ik per post twee exemplaren van "Avontuurlijk leven" van Luci Shaw (Engels: The crime of living cautiously, zie foto cover hieronder). Ik kreeg deze exemplaren als bedankje voor het schrijven van een aanbeveling op de achterkant van het boek. Ik wil ze graag doorgeven aan geinteresseerden.

Als de titel en subtitel je aanspreekt (leven met lef in een onzekere wereld) en je stuurt me een mail en je bent de eerste of de tweede die een mail stuurt dan hebben ze meteen een functionele bestemming.

Vandaag de hele dag bezig geweest met het verder ontwikkelen van enkele studies voor de mentoring clinic. Het leukst is het ontwikkelen van werkbladen die als ondersteuningh van de lesstof dienen. In groepjes, of persoonlijk met materiaal aan de slag is een effectievere manier om te leren, zeker in de wetenschap dat het overdragen van informatie middels droge monologen slechts minimaal overkomt. Er blijft meestal maar een paar procent hangen.

Ook veel tijd kwijt aan het proberen aansturen van een oudere printer middels een USB uitgang en een adapter die ervoor zorgt dat de USB poort van de computer gaan communiceren met de seriele poort van de stokoude printer (HP laserjet 4M plus). Verspilde tijd want ik ben geen centimeter verder en snap er ook eigenlijk niet veel van. Een oplossing zou een netwerk kunnen zijn (de printer heeft een netwerkkaart) maar dat is voor mij al helemaal abracadabra.