Back in business

Wow, na een dag migraine kun je de hele wereld weer aan. Gisteren was echt erg. Zo'n zware migraine heb ik in jaren niet gehad. Geprobeerd om zovel mogelijk mee te maken maar om 12.00 uur trok ik het niet meer. In de loop van de dag zakte de pijn gelukkig. Gisteren was ook de laatste dag van onze vergaderingen en al met al zijn het zeer productieve dagen geweest met de juiste mensen en de juiste voorzitter. Een goede voorzitter is in staat om iedereen bij de les te houden en mijn goede vriend Peter is een kunstenaar waar het om voorzitterschap gaat.
Ik vind het helemaal geweldig om met deze groep mensen op te trekken. Een groep mensen die dezelfde passie en missie deelt. De maaltijden zijn een belangrijk onderdeel van de drie dagen vergaderen. Het gaat namelijk niet alleen om "zaken doen"; het gaat om "levens delen" waarbij we ons hart kunnen laten spreken. met sommigen uit de groep heb ik in de loop der jaren diepe vriendschappen ontwikkelt. Vriendschappen zijn Gods grootste zegeningen!

Martha heeft zich vier dagen lang helemaal gegegeven om het de groep van 12 naar de zin te maken en wat mij betreft heeft ze zich overtroffen. Niemand heeft honger geleden. Integendeel.

De komende dagen hebben we helemaal niets en gaan we heerlijk onderuitgezakt boeken lezen, wandelen, thee drinken, eten en niets doen.

Balen

Vandaag geen nieuws. Migraine. Balen. Wil niet nadenken. Alleen maar liggen.

Dag 6 in Atlanta

Woensdag is net begonnen en ik wil jullie nog even bijpraten over dinsdag. Martha vertrok al vroeg richting keuken en heeft echt alle registers opengetrokken om ons een eenvoudig doch voedzaam ontbijt voor te schotelen. Alle intenties om wat gewicht kwijt te raken verschoven naar de achtergrond. We hebben zowaar brood gevonden dat zelfs goed te pruimen is. Dat hadden onze tafelgenoten ook meteen door dus bleven we an het eind van de wedstrijd zitten met de typische Amerikaanse verstopping veroorzakende, naar niets smakende, teveel suiker bevattende, in een soort van kauwgom veranderende witte broodjes die zoveel smaak-, kleur-, geur- en bewaarstoffen bevatten dat ze over anderhalve week nog vers zijn.
En dat is nog goedgekeurd ook door de Amerikaanse keuringsdienst van waren.

Met de Amerikaanse collega's, onder begeleiding van een bluegrassband, kerstliederen gezongen (ik heb alleen meegekeken en geluisterd; heb steeds meer moeite om liedjes over "the little boy Jesus" te zingen).

Daarna is de Task Force van start gegaan. Ik zal jullie niet vermoeien met de inhoud van de discussies maar kan wel melden dat na 50 jaar geschiedenis het hoog tijd is om en aantal dingen anders te gaan doen willen we daadwerkelijk doen wat we geloven dat God ons te doen heeft gegeven.
Ik had gedacht mensen te hebben uitgezocht die redelijk in staat zijn om verder te kijken dan hun eigen kleine wereldje en afdelingkje maar er zit er toch een bij die telkens in het defensief schiet en zijn aanpak als model voor goede praktijk verdedigd en blijkbaar maar moeilijk in staat is tot een kritische zelfanalyse.
Ik kan heel veel hebben maar het feit dat deze broeder aan het eind van de dag mij publiekelijk om vergeving vroeg zegt iets over de temepratur van de discussies die bij tijd en wijle wat hoog opliep.
Het is belangrijk dat dat kan, dat het veilig genoeg is om de zaken bij naam en toenaam te noemen. Anders komen we geen streep verder en het is van groot belang dat we de zaken die er werkelijk toe doen helder krijgen zodat we een plan van aanpak kunnen maken.

OM heeft vele honderden vakatures en ons verlangen is om hiervoor mensen te vinden. Waarom? Omdat we graag een grote organisatie willen zijn? Daar heeft het niets mee te maken. Groot (momenteel 4.500) is betrekkelijk en nog groter is ook weer lastig.
Nee, het gaat om de oogst waar Jezus het 2000 jaar geleden over had. De oogst was, is en zal altjd groot zijn en het is aan Gods kinderen om deze oogst binnen te halen. Daar gaat het om.
Een rijpe appel die niet geplukt wordt valt op de grond en rot weg. Miljoenen mensen rotten weg omdat er niemand is om ze de weg naar Jezus te wijzen!

Bruegel, de Korenoogst, 1565, Olieverf op hout, 118.1 x 160.7 cm,
Metropolitan Museum of Art, New York

Record

Vandaag meet men in Atlanta temperaturen die niet eerder zo hoog waren op 10 december. Ook hier is het winter moeten maar met bijna dertig graden in het zonnetje lijkt de winter erg ver weg.

Martha heb ik vandaag nauwelijks gezien. Die is hard aan het werk in de keuken en is waarschijnlijk en hopelijk een feestmaal voor vanavond aan het bereiden.

De deelnemers aan de TaskForce druppelen vandaag allemaal binnen en omdat we morgen pas beginnen an de agenda is er vandaag volop tijd om bij te praten.

Hier op het OM kantoor werken 150 mensen. Een mega-operatie. Mijn clubje van 12 valt dus niet echt op. Gastvrijheid staat bij de OM-staf hoog in het vaandel en we voelen ons dan ook zeer welkom!

Morgen meer!

Martha in de keuken

Dag 2 in Atlanta

Man, wat was ik gisteren gaar; "alsof er een donkere wolk om je heen hangt", zei Martha. Nou, zo voelde het ook.
Martha besloot dat de entree voor het Coca Cola museum een daadwerkelijk bezoek niet rechtvaardigde en derhalve beperkten we ons tot het bezoeken van de Coca Cola shop, die bij het museum hoort.
In het koffierestaurantje tegenover het museum vroeg Martha zich af of je de stoom die van thee afkwam ook op een foto zou zien. Hieronder het bewijs op een filmpje.

In het het centrum van Atlanta kom je heel wat markante figuren tegen. Zo ook een die-hard evangelist die een timmermansgordel vol met 'gereedschap' omstanders vertelt over de liefde van God. Ik heb daar veel bewondering voor.

Om 20.00 konden we onze ogen met geen mogelijkheid meer openhouden en zijn we maar naar bed gegaan.

Vanmorgen zijn we niet naar de kerk geweest (voor mij de eerste keer dit jaar, ik moet wel erg heilig zijn....). Martha heeft boodschappen gedaan terwijl ik zappend een menu van religiositeit afstruinde. Alleen in Amerika is het mogelijk om een half uur naar beelden van puppies te kijken terwijl waarschuwende en bemoedigende bijbelverzen over het beeld rollen.
Ook alleen in Amerika worden Vitamine B-12 tableten verkocht tijdens een preek!

Martha zit nu in de zon buiten te lezen. Temperaturen zijn buitengewoon mild voor de tijd van het jaar. Over een half uur vertekken we naar Noord Atlanta om vrienden van ons te bezoeken.

Reizende bebies

Dat zou moeten worden verboden. Dat de mens wat mobieler is geworden dat is nog tot daar aan toe maar de gedwongen mobiliteit van zuigelingen, dreumesen, peuters, kleuters en kinderen is volgens mij een vorm van mishandeling.
Allereerst voor de kinderen die helemaal door het lint gaan door oververmoeidheid en ten tweede voor de medemens die het gedrein, gegil en gekrijs moeten doorstaan van de jongelieden die niet hebben geleerd hoe ze hun oren moeten "poppen", rekening moeten houden met de wens van zijn/haar medemens om met rust gelaten te worden en die veelal misbruik van de situatie maken om te krijgen wat ze willen. Omdat Pa en Ma geen scene willen kopen ze uiteindelijk een meter M en M's voor het jonge grut dat een uur later misselijk geworden klaagt dat het naar huis wil.

Naast dit soort dieptepunten kende de reis naar Atlanta ook hoogtepunten. Met een koptelefoon op het onuitputtelijke aanbod van het Personal Entertainment System verkennnen bijvoorbeeld, resulterend in drie bekeken films en een documentaire. Als je even slaperig wordt, druk je gewoon op pauze zodat je niets hoeft te missen. Bijkomend voordeel is dat de krijsende bebie, een rij rechts voor ons iets minder harder lijkt te krijsen. Arme bebie, domme moeder en oma.
Martha's koptelefoon zat bij aankomst nog in het plastic maar ze was wel een heel boek verder gekomen in haar leven, eentje van Alexander McCall Smith. Nog twee te gaan.

Na een korte stopover in Memphis door naar Atlanta. Omstreeks 23.00 uur konden we ons ter bedde begeven. Eindelijk

Op dit moment maakt iemand Martha bekend met de in's en out's van de keuken en vanmiddag hopen we naar het Coca Cola museum te gaan.
Temperaturen voor volgende week zijn veelbelovend; tussen de 21 en 23 graden. Jammer dat we de hele week binnen zitten.

Martha slaapt wel. Ik had het om 04.30 wel gezien en ben wat gaan lezen en wachten tot het licht genoeg is om te kunnnen gaan hardlopen. Lekker op mijn nieuwe schoenen, gekocht op Ebay en afgeleverd op ons verblijfadres.
Martha slaapt door tot 07.30. Hoe doet ze dat toch?
Het is 10.45 en ik wil naar bed.

Koe en Pakken

Vandaag thuisgekomen met 20 kilo koe. Niet alles pastte in de koelbox dus heb ik de verwarming in de auto uitgelaten. Toch best wel frisjes.
Eerder op de dag, om precies te zijn om 05.30, richting Emmeloord gereden voor de maandelijkse gebedsochtend. Om 07.00 met twee collega's ontbijten doene daan en bijgepraat. Daarna dus bidden en wachten op de koe die om 12.00 afgeleverd werd. Een OM-fan had ons een stuk koe aangeboden tegen een zeer concurrerende kiloprijs. Ik heb dus voor twintig kilo getekend.

De gebedsochtend verloopt zoals verwacht nogal traditioneel, hetgeen niet zo'n groot probleem is want het is best wel ingewikkeld om het anders dan traditioneel te doen tenzij je je praktijk betreffende de wijze waarop we geacht worden te bidden bijsteld.
Voorbede doen betekent in ons geval dat je eerst naar een kort dan wel lang verhaal luistert en dat verhaal vervolgens in eigen woorden naverteld aan God. Als je dat dan met je ogen dicht doen en met het hoofd enigzins gebogen komt het deze tweede keer waarschijnlijk beter aan.
Is herhaling ook hier de kracht van de reclame.

Als je denkt in mijn woorden een licht cynicisme te bespeuren dan is dat juist. Ik ben het fenomeen gebed aan het overdenken. Wat is het? Hoe doe je het? Wat is een goede vorm?

Eigenlijk zouden Martha en ik nu onze koffers aan het pakken moeten zijn voor ons vertrek morgen naar de VS maar Martha is nog aan het strijken en ik ben eigenlijk onderweg naar bed. Ik probeer het naar bed gaan wat te rekken zodat ik morgen niet zo achterlijk vroeg wakker ben en een onmogelijk lange dag moet maken, die zes uur langer duurt.

Hoe de ticketing precies werkt weet ik niet maar het is een niet zo'n erg helder gebeuren. Door eerst naar Memphis te vliegen en vervolgens door naar Atlanta besparen we 100 euro per ticket. Meer kilometers, meer brandstof, meer cola, koffie, broodjes en wijn maar toch goedkoper. Wie het uit kan leggen mag een keer bloemkool komen eten.
Met een stukje koe.

Vanavond hadden we Debbie en Samantha over de vloer die, als twee van de zeer weinigen, van de open uitnodiging om bij ons aan tafel aan te schuiven gebruik hebben gemaakt. Martha had overheerlijke Roti gemaakt waar de buurman ook lucht van had gekregen en dus ook maar aanschoof. Zelfs nu is er nog over.

Nu snel naar bed. De dag is lang genoeg geweest.

Decemberdieet: letters, staven en oliebollen

M'n schoonvader kwam vanmorgen met een boterletter met zuivere amnadelspijs van bakker Ammerlaan aanzetten. Dat is lekker, edoch gevaarlijk. Tel bij zo'n letter de gevulde speculaas (liefst met zuivere amandelspijs) en de oliebollen (11 voor zeven euri) op en je kunt je voorstellen dat, toen ik vanmorgen in alle vroegte eenzaam tussen alle fitnessapparati m'n 30 minuten wegcrosstrainde, me afvroeg of ik er niet beter nog eens 30 minuten aan kon plakken.
Niet gedaan.
Thuis een oliebol genomen.
En toen kwam de boterletter.
Ik sla de lunch over of neem, in plaats daarvan, een of twee oliebollen.

Verder gebeurt er weinig spannends vandaag. Verslagje schrijven (2000 woorden) over boek wat ik he bestudeerd. 2000 woorden is niet veel. Twee en een half A-viertje. Uurtje werk.
Dan moet ik het e.e.a. kortsluiten en nog wat last minute zaken regelen m.b.t. de Task Force Recruiting die volgende week maandag tot vrijdag bijeenkomt in Atlanta. Best wel spannend, zo'n Task Force. Omdat ik mezelf niet zo'n briljante voorzitter vind (en anderen bevestigen dat) heb ik een collega, die wel een briljante voorzitter is, gevraagd om de discussierondes, brainstorm- en planningssessies te leiden. Dat haalt een hoop spanning en potentiele stress bij me weg.

Martha en ik zullen jullie op de hoogte houden. Martha gaat mee om te koken.

Waarom kont die Task Force eigenlijk bij elkaar? Wat is onze missie?
Morgen.

Gerrit of Jezus

Ik heb een crucifix aan de muur hangen. Lucas, mijn buurjongen van bijna vier, antwoordde op mijn vraag wie hij dacht dat er aan het kruis hing, zonder ook maar een tel nodig te hebben om een antwoord te bedenken: "O, dat is Gerrit".
Hij was enigzins beledigd dat ik door de kamer rolde van het lachen. Zo van "je stelt een serieuze vraag en ik geef een serieus antwoord en nu doe je net alsof het de bak van de eeuw is". Enkele weken daarvoor had z'n moeder, toe ik bij de buren op de koffie was, aan hem gevraagd om mij te laten zien waar "God" woonde, waarop Lucas meteen naar de keuken rende, zich op z'n buik liet vallen en op een ruimte achter de plint wees: "daar woont God".
God is duidelijk een thema in zijn leven.

Terug naar de crucifix.
Ik besloot dat tijd was om Lucas aan het juiste antwoord te helpen en zei: "Nee, het is niet Gerrit, het is Jezus".
Ook nu had Lucas minder dan een fractie van een tel nodig om meteen te pareren met: "Niet, Jezus is een baby".

Tja, dat heb je zo tegen kerst.

"Wie zeggen de mensen dat ik ben" vroeg Jezus eens aan Zijn volgelingen, waarop een reeks antwoorden volgde, in onze tijd varierend van "Gerrit" tot "Lou de Palingboer".
Blijft redelijk veilig om te praten over wat anderen vinden en wat wij vinden van wat anderen vinden.
Dan komt het opeens dichterbij als Jezus rechtstreeks vraagt: "Maar jij, wie zeg jij dat Ik ben".
Oeps.

Gisteren in de dienst besloot een jonge vrouw dat Jezus vanaf nu haar Heer is.
Gaaf. Ze was met een collega meegekomen, samen met nog drie andere collega's.
Ze besloten zich alle vijf op te geven voor de Alphacursus.
Gaaf.

Op de een of anderen manier gaat God gewoon door. Zet mensen stil. Raakt mensen aan. Jezus.
Hij wordt levend als wij Zijn leven aannemen.
Gaaf.

Zou hij Gerrit geheten kunnen hebben?
Gerrit = sterk of dapper met de speer
Jezus = God Redt

De naam Jezus is een vernederlandsing van het Latijnse Iesus dat weer een verlatinisering is van het Griekse Ιησους (spreek uit: Jèsoes). Dit is op zijn beurt weer een vergrieksing van het Hebreeuwse Jesjoea, een latere vorm van Jehosjoea, waarvan de directe vernederlandsing Jozua is. Dit is tevens de naam van een oudtestamentisch Bijbelboek, dat in de Griekse vertaling Septuagint inderdaad Ιησους heet.

De naam "Jezus" betekent "God redt". Dit was voor en rond het begin van de jaartelling een Joodse naam.

In Latijns-Amerika en in Spanje komt de Spaanse variant van Jezus (Jesús, spreek uit: Gesoes) veelvuldig voor als voornaam.

Ik denk dat ik voor Jezus ga

Je doet toch je best

Zaterdag is voor de meeste mensen een vrije dag. Voor mij ook.
Soms.
Ik doe echt m'n best maar het gaat gewoon niet altijd.
Gisteren naar een syposium geweest op de VU. Het thema was: "Hoe word ik een christen". Was een leerzame dag aleen erg jammer dat de inleiders niet op de vraag ingingen. Het was meer een verslag van een al tien jaar bestaande dialoog tussen Rome en Azusa (de straat waar 100 jaar geleden de pinksterleer doorbrak). De verschillende opperhoofden (PKN, Pinsteren en Rome) maakten hun opwachting en hielden hun inleidingen terwijl het 47 koppige publiek verwachtend uitzag naar het antwoord op de vraag van de dag.
Dat antwoord kwam dus niet. Het ging meer over de verschillen en overeenkomsten in de leer over doop en Heilige Geest (die door de Belgische priester "de lieve Geest" werd genoemd).
Semantiek.
Begint iemand bij "0" als hij tot bekering komt (De reformatoren) of komt God langszij en bouwt voort op daar waar die ander op dat moment in zijn levensreis is (Rome)?
Dat was een vraag. Er waren er nog 17. Hier komen ze:
Toch maar niet.

Vanavond spreken in Oud Beijerland.