Zondag

Wel, ik heb de vrijdag en zaterdag overleefd. Het was echt heel gaaf. Een gemeleerd gezelschap, een jongeman die het zich nog al aantrok dat ik een keer "shit" had gezegd. "Arrogant prick" kon volgens hem nog net wel. Twintigers, dertigers, veertigers en vijftigers. Van alles wat. Zoekenden, Reizigers, twijfelaars, fun-lovers.

Ik had graag een filmpje ge-upload maar de laptop die ik heb verbreekt om de zoveel minuten de internetverbinding. Heel vervelend. Dan maar zonder filmpje.

Vandaag, zondag, twee diensten. Een in de Reformed Presbyterian Church en vanavond in een kleine "churchplant". Ja, ook dat gebeurt hier. Er zijn 120 kerken voor 100.000 mensen en toch sticht men nieuwe. Is de wijn in die oude kerken dan zo verschaald dat er helemaal geen nieuwe wijn in past? Ik vraag het me af. Churchplanters zijn vaak jong, ambitieus, vol van leven en idealen. Voor hen is het werken met een bestaande kerk geen optie. Misschien denken ze dat als ze het op hun eigen manier kunnen doen, de volmaakte kerk daarvan het resultaat zal zijn. Of misschien hebben ze geen zin om het gevecht aan te gaan met denominationele regels. Daar kan ik me iets bij voorstellen.

Alleen, als zo'n churchplant groeit en rijpt, ontstaan er vanzelf regels, richtlijnen en tradities en is de kans groot dat de jus uit de wijn verdwijnt. En dan zijn er weer nieuwe, jonge, amitieuze churchplanters die "alles anders gaan doen".

Dunne vloer

Wel, de andere kant van de medaille van de kamer met de jacuzi is dat de hangruimte voor de deelnemers precies onder mijn kamer is en de vloer slechts een laag planken. Behalve de ademhaling van de geachte aanwezigen kun je woordelijk alles verstaan met als gevolg dat ik pas om 02.30 kon gaan slapen en om 06.00 weer eruit mocht.
Er hangt nu een waas in en om mijn hoofd; een soort van depressie. Ik overwoog eerst om alleen de schuldigen dood te schieten maar besloot dat dat een te rigorueze maatregel was en (watje) ben toch maar overgegaan tot het betonen van genade.
Daarom is de groep nog net zo groot als gisteren en het voelt als iets teveel sardientjes in een blik.
Het is nu 14.30 en ik heb nog twee sessies te gaaan.
Vavavond vroeg naar bed.

Aan de slag

Gisteren wat over het eiland rondgereden. Hieronder wat sfeerfoto's. Niet de beste tijd van het jaar om het eiland te verkennen. Grijs en koud. Lijkt Nederland wel in de winter.
Sprak gisteren vor zo'n 250 jongeren. Na afloop komt een jonge gast naar me toe die eergisteren nog door de politie was opgepakt. Hij was zo aangsproken en melde zich bij mij om mee te gaan naar het Midden Oosten waar hij graag mee zou willen doen aan het Travelling Team. Hij vroeg me: "denk je dat ik er klaar voor ben". Ik geniet dar zo van. Dat ruige enthousiasme dat helaas door de kerken wordt geblusd. Ik heb beloofd dat ik contact met hem wil houden en dat we over een jaar verder praten. Ondertussen verblijft hij bij een jong echtpaar dat zich ontfermt over dit soort jongens die totaal stuurloos en bandeloos leven en tegelijk zo'n schreeuwende behoefte hebben aan liefde en aanvaarding.
Vandaag begint het Life Direction weekend. We hebben capaciteit voor 42 en een wachtlijst. Jammer dat we nee moeten verkopen.

16.45 Inmiddels gearriveerd in Shushan en ik heb een eigen kamer met bubbelbad! Dat gebeurt nooit!

We gaan zo eten. De deelnemers komen om 18.00 uur aan en het programmma gaat een uur later van start.

Bij de foto's (van boven naar onderen)

1. Een katholieke kerk in "the middle of nowhere". Er zijn in de omgeving van Sydney 120 kerken. Veel ontbreekt het aan LEVEN.

2. Uitzicht aan de achterkant van het huis van mijn gastgezin.

3. Uitzicht aan de voorkant van het huis van mijn gastgezin.

4 en 5. Sydney is een vissershaven. Vroeger werd er aan mijbouw gedaan. Mijnen zijn uitgeput en de meeste huizen in Sydney zijn toe aan een flinke lik verf. Zo ook de mensen. De geestelijke dorheid is groot maar er is altijd hoop!

Programma afwerken

De voorganger had zichtbaar moeite met mijn praatje over “in het licht wandelen”. De geachte aanwezigen dronken het in en er was wederzijdse herkenning. Ik denk wat de voorganger betreft ik hier nooit meer terug hoef te komen. Er is een percentage gelovigen dat elke verandering een verslechtering vindt. Waar de kerk een veilige plek zou moeten zijn is dat vaak niet het geval. Roddel, koppigheid, zelfgerichtheid en vooral angst zijn de grootste obstakels in de groei van de kerk. Niet aantrekkelijk, wereldvreemd.

De 120 jongeren in de kelder van de katholieke kerk was een uitdaging. Er is een beweging van God gaande onder deze jongeren (Gord says “hello”). Gaaf om daar even aan te ruiken.

De lunch eerder op de dag met zo’n 25 leiders en voorgangers was gaaf. Veel leiders zijn gedesillusioneerd met de kerk.

Vandaag een rustige dag met vanavond een biggie in de aula van een school. De verwachting is dat de ruimte te klein zal zijn. Dat lees je morgen dan wel.
Wat vermoeiend is, is de hele dag door nieuwe mensen ontmoeten. Een aantal is geen probleem maar gisteren was een beetje teveel van het goede.

Ik doe m'n best om niet te vervallen in het afwerken van een programma. Het gaat om mensen.

Sydney, Cape Breton, Nova Scotia, Canada

Na de bijeenkomst met een handjevol voorgangers en leiders in St. Catharines vetrokken we  (Gord, Jay en ik) naar het vliegveld in Hamilton waar we ruim op tijd incheckten voor de vlucht naar Halifax. In Halifax aangekomen anderhalf uur op Jay's gitaar gewacht en uiteindelijk vertrokken we omstreeks 18.00 uur naar Sydney(vier uur rijden). We zitten nu bij Lloyd en Elaine Johnstone op de boerderij en het uitzicht hier is spectaculair. Foto's volgen.

Vandaag een lunchbijeenkomst met een groep leiders en voorgangers en vanavond spreek ik in de Lady of Fatima (hoewel dat op dit moment (9 uur woensdagochtend) nog niet bevestigd is en onduidelijk is wat mijn aandeel is. Ik wacht rustig af.

Slapeloos

Na een geweldige start van de maandag een zeer interessante bijeenkomst gefaciliteerd met leiders en voorgangers van de kerken in Port Colborne over discipelschap. De opdracht die Jezus aan zijn discipelen gaf was: gaat heen en maakt discipelen. Hoe komt het dat we in de loop van de geschiedenis deze klip en klare opdracht hebben omgevormd in “organiseer bijeenkomsten en zie dat zoveel mogelijk een keuze maken voor Jezus”. Vervolgens tellen we dan het aantal beslissingen. Ik vind dit niet terug in de Bijbel en m’n collega leiders ook niet. Dus, wat moet de kerk doen om dat te veranderen? Mijn punt was dit: “wacht niet op de kerk, besluit vandaag om het zelf te gaan doen”.

Ik droom van een groter huis. Ik zou het helemaal te gek vinden om enkele (jonge) mannen bij ons in te laten wonen zodat ik intensiever met hen op kan trekken. Wie weet..
In dat huis zou ook ene hele grote kamer zijn (minstens 60 vierkante meter); een bibliotheek waar mensen die willen lezen en studeren gebruik van kunnen maken. Grote tafel in het midden.

Vandaag vliegen we naar Halifax (helemaal aan de oostkust van Canada, aan de oceaan) en dan rijden we in vijf uur naar Cape Breton. Vanmorgen om 08.00 oor een bijeenkomst met voorgangers en leiders in St. Catharines en dan om 10.00 uur door naar het vliegveld in Hamilton.

Vannacht nauwelijks geslapen. De eerste twee uur ging prima. Lag om 10.30 in bed en werd om 12.30 wakker. Dat was het dan. Daarna geen oog meer dicht gedaan. Mijn energielevel keldert omlaag want het is de afgelopen nachten niet veel anders geweest.

Regen

Tussen drie en zes uur vanmorgen de wereldproblemen opgelost en tussendoor getracht een boek te lezen waarvoor ik gevraagd ben een aanbeveling te schrijven. Het is niet echt mijn genre en ik doe mijn best om iets te vinden dat mij triggered; wat doet dit boek met me dat ik zonder dat boek niet zou voelen, weten, ervaren, kiezen, zien... Ik ben halverwege dus er is nog hoop. Ik ga er even van uit dat de uitgever een negatieve aanbeveling niet op het omslag zal plaatsen.
Om zes uur de hardloopschoenen ondergebonden en in het donker richting Fort Erie gerend. Na een paar minuten ben ik al buiten Port Colborne en helemaal alleen ren ik over de oude spoorlijn door de akkers, maisvelden en plukjes bos. In de verte, of het links of rechts van me is kan ik moielijk vasstellen, blaffen en huilen honden. Het enige wat ik hoor zijn mijn voetstappen en mijn ademhaling; 1, 2, uit, 3, 4, in. Iedere vijf minuten een kilometer. Voor m'n gevoel ren ik zo de laatste restjes migraine en sporen paracetamol, codeine en ibuprofeen uit m'n lijf. Na 45 minuten weer terug in Port Colborne, over de hefbrug linksaf, langs de promenade, rekken, strekken, rechtsaf, linksaf Kingstreet in, de eerste regen van vandaag pvangen en weer thuis.
Wat een leven. Ik kan me moeilijk een betere manier voorstellen om de dag te beginnen.
Vanmorgen een ontmoeting met voorgangers en leiders waarbij het thema Discipelschap centraal staat. Ik zie mezelf absoluut niet als een expert omdat ik nog heel veel moet leren; ik ben na 28 jaar Jezus volgen hoogstens een paar regels, of misschien een paragraaf verder dan anderen maar het boek is nog lang niet uit. Eerlijk gezegd voel ik me een beginneling omdat ik zo vreselijk langzaam leer; mijn koppigheid, zelfgerichtheid, eigenwijsheid zijn de grootse obstakels in het volgen van Jezus. Sterven aan het 'zelf' is denk ik de grootste uitdaging voor ieder mens omdat we van nature uit zijn op zelfbehoud. En toch is de weg naar vrijheid waartoe Christus ons roept de enige weg om tot dienstbaarheid te komen. Vrij van mezelf kan ik zonder bijbedoelingen of verborgen agenda anderen dienen.

Ondertussen thuis
Ik probeer dagelijks contact met de thuisbasis te houden. Gisteren niet gelukt, wel enkele keren gebeld maar er was niemand thuis. Martha heeft de zaken meestal aardig onder controle is al jaar en dag de stabiele factor in ons gezin. Continuiteit, gezelligheid, altijd klaar staan voor iedereen; de extra mijl gaan is voor haar geen opgave, het komt voor m'n gevoel vanzelf bij haar. Ik moet me er altijd toe zetten. Ik ben er ook wel jaloers op.
Ik ga bellen!

Herstel

De migraine gisteren heeft een behoorlijke aanslag op m'n reserves gedaan. Vannacht bijna tien uur geslapen. Dat gebeurt bijna nooit. De reacties op Life Direction waren bemoedigend. Het is zo'n voorrecht om de Bijbel tot leven te zien komen in het leven van mensen. De bijbel is echt geen saai boek, het bruist van het leven maar het lijkt erop dat we elkaars hulp nodig hebben om het leven erin te ontdekken, of elkaar er op te wijzen. Het is Gods methode. Hij geeft ons Zijn woord en Hij geeft ons elkaar. Samen gaan we dan de lengte, breedte, diepte en hoogte peilen. Ik zie mezelf als iemand die mensen aan de hand meeneemt op die verkenningstocht. Ik wil mensen graag het land laten zien waar we naar op weg zijn en de voldoening is groot wanneer mensen aan het eind van het seminar daarvan getuigen.

Vanmorgen spreek ik in een plaatselijke kerk waar ik wel vaker spreek. Het bemoedigende aan deze kerk is dat ze passie en visie hebben voor het bereiken van het die aan de rand van de samenleving wonen en leven. Nog bemoedigender is dat et niet bij passie en visie blijft; ze doen het ook en hun inspanningen leiden tot resultaat.

De rest van de dag is vrij en ik zie er naar uit om verder uit te rusten en m'n hoofd wat tijd geef om te herstellen. God is goed.

O ja, toen ik gisteren mijn sessies deed, viel het niemand op dat ik migraine had. Ook ervaarde ik tijdens de sessies bijzonder veel genade; ik wist wat ik deed, werd niet door de stof ingehaald en kon zowaar een helder verhaal neerzetten. Genade of Adrenaline? Waarschijnlijk een mix van beiden. Bidders, bedankt!

Actie

In actie komen terwijl je dat liever niet zou willen. Ik werd om drie uur wakker en heb daarna niet meer kunnen slapen. Knallende hoofdpijn. Ik hoop dat de pijnstillers aanslaan. Vandaag 5 sessies van het BE seminar geven en met een knallende hofdpijn wordt mijn adrenalinereserve aangesporken en waarschijnlijk ergens in de loop van de dag uitgepunt. Een interessant verschijnsel is dat; als je echt moet presteren vind je vaak nog ergens een reserve om aan te spreken. Hardlopers die kapot zijn vinden nog ergens in hun tenen dat laatste beetje energie voor een eindsprint.

Ik hoop maar dat m'n bloglezers God vragen om genezing en kracht. Mijn tenen zijn leeg.
Zo'n vijftien mensen nemen deel aan het BE seminar. Ik denk dat dit de meest gemeleerde groep is die ik ooit heb gehad. Van een voorganger tot een lusteloze, passieve, depressieve jongeman. Hoe worden beide en iedereen daartussen uitgedaagd?
Ik besluit op de inertactieve toer te gaan. Praat maar mee. Roep maar. Kom maar op. Maar niemand praat, roept, of komt. Terug naar de monoloog. Houd ze erbij. Sommigen zijn met hoge verwachtingen gekomen. Al jaren gaan ze vertwijfeld door het leven. Wie ben ik? Wie is God? Wat wil God? Wat wil ik? Waarom lijkt God verstoppertje te spelen? Waarom is Hij blijkbaar zo moeilijk te vinden.
Ach, als dat hun vragen zijn, zijn ze naar het juiste seminar gekomen!

Ik zie uit naar de evaluaties vanavond en verwacht dat velen zullen getuigen van meer licht, meer ruimte in hun denken; God groter. God die ons omhoogtrekt en ons een kijk op het leven geeft die ons de adem beneemt.
Veel van onze trauma's en eigenaardigheden zijn het gevolg van hoe we naar het leven, naar God, de wereld, onze medemens en onszelf kijken. Het Life Direction seminar doet niets meer of anders dan mensen helpen naar zichzelf, de ander, naar God en naar de wereld te kijken door Gods bril. Alles veranderd dan. Er komt weer kleur en muziek in je leven. Niet langer hopeloos, maar uiterst hoopvol. Dat allemaal doordat Christus kwam, 2000 jaar geleden, om onze lege levens weer met en aan Gods hart te verbinden.

Verzoening, vergeving en toekomst. Wauw..

Terug in Port Colborne

Port Colborne is een plaatsje vlakbij Niagara Falls en de Amerikaanse grens. Hier heeft OM Canada haar hoofdkwartier en ik heb hier alles bij elkaar meer dan een jaar van mijn leven doorgebracht!
Gisteren na 24 uur vertraging en met een flinke migraine hier aangekomen. Mede door de invloed van Moniek, die momenteel stage loopt bij de KLM en een vliegtig dat overboekt was, had ik de zegen van en plekje in de bsuiness-class zodat ik vrijwel de gehele reis gestrekt kon liggen. In Canada aangekomen was het voldoende gezakt om bij aankomst in Port Colborne meteen het OM team toe te spreken. Om 22.30 kon ik eindelijk mijn om rust en stilte schreeuwende hoofd op een kussen te rusten leggen. Da zijn van die momenten dat ik ondanks de pijn en algehele malaise ontzettend dankbaar ben voor het feit dat ik een bed heb!
Het is goed om hier terug te zijn en ik zie uit naar de komende twee weken.