Chronos en Kairos

Twee begrippen die veel met elkaar te maken hebben maar een wereld van verschil uitmaken. Chronos (meetbare tijd) en kairos (tijdloze momenten) zouden we beiden vertalen met 'tijd'. En dat gebeurt ook. In de bijbel worden wel drie of vier verschillende Griekse woorden allen vertaald met het woordje 'tijd'. Soms biedt de context uitkomst maar niet altijd.
Je merkt dan hoe arm taal kan zijn. Voor ons in de westerse samenleving is tijd vooral "chronos". Alles wordt opgedeeld in meetbare brokken. De dictatuur van de agenda is eigenlijk vreselijk maar je ontkomt er tegelijkertijd niet aan.
Dit helpt mij ook begrijpen waarom mensen makkelijker te laat komen in de kerk of zich minder inspannen voor het werk in de kerk. Werk is vooral een chronos ding. Tegen betaling lever je een aantal uren van je leven in. Mijn waarde wordt hierbij vooral bepaald door het economische nut dat mijn leven heeft.
Kerk is vooral een kairos ding. Waarom zou ik uren inleveren voor iets waar ik niets voor krijg en ik uiteindelijk nog geld op moet toeleggen? Kairos is iets persoonlijks en in grote mate subjectief. De geur van gemaaid of gedroogd gras, de frisse lucht na een fikse regenbui. De voldoening van een veranderd leven, de vreugde van vriendschap.
Voor Kairos is Chronos nodig. Maar als al mijn chronos opgaat aan mammon wordt de kans op Kairos kleiner. En dat is in strijd met elkaar omdat we ten diepste een sterkere behoefte hebben aan Kairos dan aan Chronos.
Snap jij het nog? Mijn chronos zegt dat het bedtijd is. Welterusten

Post Post

Wat komt er na het post-modernisme? Wel, die vraag hoeven we ons niet meer te stellen. Wat er na het post-modernesime komt is wat we nu beleven. 'De vraag naar waarheid is weer helemaal terug op de kaart', zegt Cees Dekker, hoogleraar aan de TU te Delft in zijn voorwoord in het boek "Veritas, geraakt door de waarheid". Ik ben er net in begonnen maar weet nu al dat dit boek in de top drie van mijn beste boeken van de komende maanden terecht komt.
We leven in een tijd waarin religie helemaal hip is. Het is sexy om in iets te geloven. En het is al helemaal okay om er openlijk voor uit te komen dat je gelooft dat er iets meer is naast het zichtbare en tastbare leven.

Een geweldige kans dus voor hen die geloven die waarheid al gevonden te hebben. Pilatus stelde de vraag "Wat is waarheid" ,toen de Joden hem onder druk zetten om de onschuldige Jezus ter dood te veroordelen. Hij vonmd geen schuld in Hem en gaf dat ook toe. Hij bezweek echter onder de druk van de meerderheid. De waarheid van de massa woog zwaarder dan de waarheid van Jezus.
Daarom is een belangrijker vraag waar men antwoord op zoekt,"Wiens waarheid"? De mens is namelijk niet opzoek naar slechts objectieve, waarneembare feiten maar naar waarden die het waard zijn om voor te leven en desnoods te sterven.
En als Jezus dan zegt; "Ik ben de waarheid" wordt het pas echt interessant.

Ontmoedigd

Vanmorgen een slechte start na enkele ontmoedigende emails. Ik wilde wel dat ik het me allemaal niet zo aantrok. Als ik nu eens minder wakker zou liggen en me de zaken van het leven wat minder persoonlijk aantrok zou ik heerlijk onverschillig worden en ik vind dat ik dat al teveel ben.

Halverwege de ochtend trok de bui over en kreeg ik de schrijfgeest. Voor het infobul enkele pagina's volgeschreven over relaties (en een ietsepietsie over seks).

Vanavond uitgebreid geturkt met de buren.

Ook nog geprobeerd om naar een aflerving van Horatio Hornblower te kijken maar haakte na 15 minuten af.

Een door Oprah aangeprezen boek "The Road" van Cormac McCarthy heeft bij mij de categorie "net geen bagger" gehaald.
Andere boeken die hij schreef vind ik goed maar dit apocalyptische werkje is mij een beetje te zwart.

Praktizerend Atheist

Dat ben ik. Denk ik.
Hoe weet ik dat? Ik maak me druk en ik maak me zorgen! En ik lig er wakker van.
Volgens de informatie die insiders afgelopen zondag in de Brandaris hebben meegekregen en de rapportage die ik daarover uit enkele bronnen heb geabsorbeerd pas ik in het plaatje van die praktizerende atheist. En dat is best wel sneu voor mij want 28 jaar lang heb ik in de veronderstelling verkeerd een volgeling van Jezus Christus te zijn. En, om Jezus te volgen, is geloof en vertrouwen een voorwaarde.

Als ik Jezus goed begrijp heeft Hij het over de primaire levensbehoeften (Matteus 6). Daar gaat het zoeken van de heidenen naar uit, zegt Hij. We zien het toch om ons heen gebeuren dat mensen die niet op het koninkrijk gericht zijn vooral bezig zijn om het meest hippe en moderne hoopje georganiserd stof te verzamelen (een iets groter huis, een iets nieuwere auto, de nieuwste telefoon en gadget enz..).
Paulus zegt dat als we voedsel hebben en onderdak, dat ons genoeg moet zijn. Wees dankbaar en vertrouw op God, er is altijd nog wel een korst brood te vinden. Hoewel dat ook niet waar is voor duizenden hongerigen vandaag in delen van Afrika.
Miljoenen koninkrijkzoekers hebben alle reden om zich zorgen te maken over een korst brood, een warme deken, basisgezondheidszorg, schoon water, een veilige woonomgeving enz..
Ik heb mensen ontmoet die tot deze categorie behoren en het ontzettend moeilijk vinden om God te vertrouwen; voor wie de woorden van Jezus wel erg ver we klinken omdat hun realiteit zo hard en genadeloos is. Om ze dan te vertellen dat ze eigenlijk praktizerende atheisten zijn....

Nee, ik lig niet wakker omdat ik me zorgen maak om m'n levensbehoeften.
Ik lig wakker omdat ik wil dat het Koninkrijk van God hier en nu gestalte krijgt. Ik lig wakker omdat ik wil dat mensen oprecht en radicaal veranderen en de kracht van God in hun leven gaan zien werken.
Ik lig wakker om de ongerechtigheid op deze wereld, de uitbuiting, de armoede, het geweld.
Ik lig wakker om het narcisme dat in de kerk heerst (ook in de kerk gaat het nog veel te veel om ons, om onze groei, om ons welzijn, om onze te ontvangen en beloofde zegeningen).

Jezus heeft het in Matteus over vandaag. Wat doe ik vandaag. Volg ik God vandaag? Doe ik Zijn wil vandaag? Leef ik vandaag in Zijn koninkrijk? Geloof ik dat God vandaag groter is dan alle problemen op de hele wereld?
Door Gods genade kan ik hier JA op zeggen.

Maar vannacht lig ik waarschijnlijk weer wakker. Om iets wat (nog) niet is maar wel zou moeten zijn.
Als dat mij een praktizerend atheist maak; so be it.
De kerk slaapt eigenlijk te goed.
En zou het kunnen zijn dat die slaap niets te maken heeft met het zich geen zorgen maken maar alles met een slechts marginale interesse in en zorg om Zijn koninkrijk?

Half drie!!

Wakker! Ik lig wakker! Om halluf durrie in du ochtund!
En ik ben weer oom geworden. Storm (ja echt) den Ouden is vandaag ter wereld gekomen. M'n broer gaat er nog een keer voor. Succes ermee Leo en Yvette! Daar hoefde ik me niet druk over te maken. Je krijgt een telefoontje en dat wordt medegedeeld.

Maar goed, ik lag wakker en ik lag te malen. En waarover lag ik te malen? Over huiskringen. Kun je nagaan. Waar maak je je druk om, zou je zeggen. Helemaal mee eens; waar maak ik me eigenlijk druk om.
Goed, je kunt op zo'n moment het belsuit nemen: "per direct stop ik met me druk maken over huiskringen. Welterusten, Jan".
Nou, dat gaat dus niet zo. Hoe meer ik me voorneem om er mee te stoppen hoe heftiger het gaat malen.

Ik ga op m'n rug liggen en concentreer me op m'n ademhaling. Adem in. Adem rustig uit. Luister naar je ademhaling. Denk niet aan de kringen. De kringen liggen ook op bed en maken zich helemaal niet druk om zichzelf. Adem in. Adem rustig uit.
Het lukt.

Bijna...

Een mug!

Om 04.00 ga ik eruit en sluit de klamboe die permanent over, en om ons bed hangt maar niet altijd dicht is.
Na het dichtmaken van de tent met behulp van een electrocuteerder drie van die ellendelingen om zeep geholpen.

Uiteindelijk verdwijnen de kringen naar de achtergrond en probeer ik een besluit te nemen: zal ik wel of zal ik niet in m'n boek gaan lezen. Ik weeg pro's en con's af. Tijdens dit afwegingsproces moet ik in slaap zijn gevallen want opeens was het zeven uur.

Of ik de kringen heb opgelost? Welnee, natuurlijk niet. Je druk maken draagt nooit constructief bij aan een oplossing.
Jan z'n ratio snapt dat wel, alleen de rest van Jan snapt het niet.

Vanavond vroeg naar bed. I denk dat ik me vannacht druk ga maken om het jongerenwerk. Ik zorg er echter wel voor dat de klamboe keurig over en om ons bed hangt.

Verliefd en Gods wil

Vanavond de tweede avond "verliefd, verloofd, getrouwd". Met het gemeleerde gezelschap dat de huiskamer bevolkte was een geanimeerde gedachtenwisseling een gegeven. Als je het over zaken zoals Gods wil gaat hebben blijkt maar eens te meer dat een eenduidige visie en interpretatie eigenlijk onmogelijk is. Ook onder gelijkgezinden liggen de verschillen best wel uiteen.
Wat vooral naar voren kwam is dat er altijd vragen overblijven en dat je er nooit helemaal uitkomt.

Ik heb bewust gekozen voor een interacieve benadering: veel ruimte voor gesprek en niet alles met bijbelverzen dichttimmeren. Het gevaar is dan wel dat je een welles nietes discussie krijgt. Maar toch prefereer ik dat boven een 45 minuten durende monoloog waarbij iedereen stilletjes in de kring zit te luisteren zonder er ooit achter te komen wat de geachte aanwezigen nu echt vinden.

Verder ben ik vandaag best wel lang bezig geweest om de tekst te actualiseren.
En verder maak ik me over enkele zaken zorgen. Ik hoop maar dat ze me vannacht niet uit slaap houden.

En nog iets; ik wil graag heel veel van mensen houden maar het is niet zo makkelijk. Heeft er iemand nog tien tips om daar beter in te worden?

Een gewone doordeweekse zondag

Het lijkt er toch echt op dat het verkeer op onze wegen op zondag nu net zo druk is als op een doordeweekse werkdag.
Terugkomend vanuit Urk besloot ik dat ik eigenlijk heleemaal geen auto mer wil rijden en dat ik ecdht een oplossing moet zien te vinden voor de lange afstanden. Ik vind het pure tijdverspilling omdat je helemaal niets anders kan doen dan achterasan sluiten en zien dat je op een gegeven moment weer thuis komt. Uiertaard is het Martha die zich na mijn klaagzang meteen aanbiedt als mijn reddende engel. Zij heeft er geen moeite mee en vindt rijden leuk.

Los daarvan was het een leuke dag. Vanmorgen bij Church on the Way gesproken, die in een van de zalen van het beursgebouw samenkomt, gesproken en vanmiddag op Urk in de jeugdkerk Naie Start. Al met al een lange, inspannende dag, temeer daar ik met een fikse hoofdpijn van huis ging.

Ark

Vandaag met Martha en de buren naar een replica (Schaal 1:3) van de Ark van Noach geweest. Best wel indrukwekkend. Roept ook wel weer veel vragen op. Mag dat?
je kotm dan al gauw op de discussie over een jonge of een oude aarde.
Ik heb veel bewondering voor mensen die met grote passie voor of het een of het ander pleiten. Beide kampen doen echt hun huiswerk heel goed. Een puur wetenschappelijke benadering werkt nooit omdat men in de wetenschap altijd uitgaat van vooronderstellingen (tot zover het huidige inzicht reikt neemt men iets als waar aan). Een puur letterlijke aanname van wat er in de Bijbel staat, heeft ook z'n charme (alleen geloof telt) maar kan ook de uitkomst van een gesprek over de vragen die met het Noach verhaal samenhangen bijvoorbaat al voorspelbaar maken.

Persoonlijk maakt het me neit uit of de wereld nu tienduizend jaar, of miljoenen jaren oud is. Genesis biedt ruimte voor beide opties (Lees Genesis 1 en 2 en probeer een antwoord op de vraag te vinden hoe een volmaakt God iets schept wat woest en leeg is.....). Een tweede vraag die naar de oppervlakte komt drijven is hoe het komt dat er sprake lijkt te zijn van een schepping en een herschepping....
Vragewn, vragen, vragen. En dat geeft helemaal niet. Ik heb er geen kerkscheuring voor over.

Waar ik m'n poot stijf houd is bij de heilsfeiten. Waarom? Ik weet dat ik een probleem heb (zonde) en dat ik dat probleem niet zelf kan oplossen. Ik kan m'n hart niet veranderen. Het leven, lijden, sterven, de dood en de opstanding van Jezus Christus; daar wil ik wel over in gesprek gaan maar niet in discussie.

Of de aarde nu jong, of oud is doet niets van het het feit dat de Ark van Noach een beeld is van Jezus Christus die mij kan redden van een eeuwig gescheiden zijn van het Ware leven dat in en bij God te vinden is. Jezus is mijn ark.

Geurtjes

Geuren en herinneringen gaan vaak samen. Ik weet bijvoorbeeld nog precies waar en wanneer ik voor het eerste Zino Davidoff eau de toilette na het scheren gebruikte. Dat was in India in 1991. In een hokje buiten in de tuin had ik met met een emmer water gewassen, terwijl John Kennedy buiten "de wacht" hield. John had zich opgeworpen als mijn persoonlijke begeleider en al gauw ontstond er een vriendschap. In India lopen vrienden hand in hand. Toen John na enkele dagen later tijdens een wandeling een hand gaf voelde ik me best wel lopen. Maar goed, als dat een cultureel gewenste uitdrukking van genegenheid is ben ik ook de rotste niet.
Hoe dan ook, terug naar Zino. Na me gewassen en geschoren te hebben voor het eerst dus die Zino gebruikt.

Telkens wanneer ik nu Zino na het scheren gebruik zie ik die beelden weer terug. En dat zijn gelukkig positieve beelden.
Positieve beelden roepen o.a. koeienpoep, hooi en stro, paarden, zilte zeelucht, en pas in de was gezete linoleumvloeren op.
Negatieve beelden roepen o.a. tot pap gekookte spruiten, frituurvet, schimmelende ruimtes en best nog wel wat andere zaken op. Maar daar zal ik jullie verder niet mee vermoeien.

O ja, de computerproblemen zijn na drie dagen opgelost. Ik heb een nieuwe gekocht. Nu kan ik me richten op relevante zaken en de ontstane achterstand inhalen.

Dat verhaal over die luchtjes heeft natuurlijk een aanleiding. Vanmorgen ging ik naar fitness en ook daar associeer ik de ietwat zoetige, naar schoonmaakmiddel en desinfectant lucht met iets positiefs. Ik zag mezelf supergezond, zonder ook maar een grammetje teveel vet. Ik blijf ruiken.

CJIB

Regelmatig ontvang ik correspondentie van een vereniging uit Leeuwarden. Het is een beweging die zich het "Centraal Justitieel Incasso Bureau" noemt. Vandaag kreeg ik weer twee brieven die betrekking hadden op mijn rijgedrag (in dit geval reedt Martha maar we zijn als echtpaar een en solidair waar het dit soort zaken betreft). Met de genadecorrrectie gaat het om enkele kilometers boven de toegestane snelheid.
Daar zit een interessant principe in. Men is geneigd te zeggen "wat doet men moeiljik om die paar kilometer", maar tegelijkterijd vinden we het rechtvaardig dat iemand die 60 kilometer te hard rijdt, het rijbewijs wordt afgepakt. "Zo bont zou ik het nooit maken". En "ach, iedereen rijdt wel eens een splintertje te hard".
Een splintertje zou moeten worden weggewuifd waar een balk moet worden afgestraft, zo redeneert de gemiddelde mens.
Toch moet je ergens de grens trekken. Een harde, ambtelijk vastgestelde snelheidslimiet is voor de gemiddelde Nederlander geen goed uitgangspunt. Die vindt dat je naar het hele plaatje zou moeten kijken (er was nauwelijks verkeer, het regende niet en ik heb al 35 jaar m'n rijbewijs en nog nooit een ongeluk gehad) en als je christen bent kun je daar als toetssteen nog enkele vragen bij stellen: 1) breng ik een andere in gevaar? 2) breng ik mezeflf in gevaar? en 3) kan ik nog steeds psalmen en geestelijke liederen zingen tijdens m'n feitelijke overtreding. Als de antwoorden dan 1) nee, 2) nee en 3) ja zijn: gas erop.

Je kunt regels niet een klein beetje overtreden. Je overtreedt ze of je doet dat niet. Zo kun je ook de 100 meter hordelopen alleen maar winnen of verliezen. De winnaar zegt niet: ik had het bijna verloren, hoewel de verliezer wel geneigd is om te zeggen dat hij bijna gewonnen had.

Zo is het voor God ook. Of we nu een heel klein beetje (1 km te hard rijden), of heel erg zondigen (je schoonmoeder omleggen); zonde is zonde. Daarom ziet het er voor iedereen slecht uit.
Maar dan Jezus. Aan het kruis heeft Hij gewonnen en heeft voor ons allemaal de rekening bij het CJIB betaalt. Als dank geef ik Hem mijn leven. Hij is het waard. Ik sta niet langer in het krijt bij God.
Door Zijn striemen en wonden ontvangen wij genezing!