Er is iets mis met me

computer.
Ik heb verbinding met het internet. Dat weet ik anders zou ik deze blog niet kunnen schrijven. Alleen schrijf ik dit blog op m'n schootcomputer (die ik overigens niet op m'n schoot heb, dat ding wordt veel te heet) want daar werk m'n verbinding wel goed. Het is aslof het contact met het Wereld Wijde Web door een pot stroop gaat. Spybot, Search & Destroy is bezig om eventuele kwaadaardige elementen op te sporen en te elimineren. Dan is er nog CCleaner, Registry Mechanic, Adware, Spyware.
Wie weet komt het nog nog.

Zelf heb ik ook regelmatig het gevoel alsof m'n leven zich in een pot stroop afspeelt. Een file (gisteren mocht ik weer; 15 kilometer tussen Utrecht en Rotterdam), een vergadering (waar acht van de twintig verwachte deelnerms om de een of andere reden er gewoon niet waren), een boek (ik wil echt lezen maar ik val gewoon in slaap).
Ik noem dit soort zaken met ingang van heden 'de stroopelementen van het ware leven'. Er zijn dagen met een groot stroopgehalte en dagen met een minder hoog stroopgehalte.
Gelukkig heeft stroop een zogenaamd smelttraject en is het zoet (waar ik wel van hou). Op warme dagen dunne stroop, op koude dagen dikke stroop. Gisteren was een koude dag.

VVG

Vanavond de eerste van vijf avonden over Verliefd, Verloofd, Getrouwd. Een gemeleerd gezelschap van 15 jongeren, ouderen, getrouwden, verloofden en alleengaanden verzamelden zich in de huiskamer. Vooral bezig geweest met mensbeeld, Godsbeeld en wereldbeeld omdat deze toch uiteindelijk bepalen hoe iemand denkt over zaken betreffende relaties.

Verder zit m'n inbox voller met mails dan dat ik op een goede manier kan beantwoorden. Het beste is waarschijnlijk om de hele zaak permanent te archiveren en dan alleen nog maar in te gaan op dreigmails (als je nu je mail niet beantwoord gooi ik een steen bij de buren door het raam, en als dat niet helpt doe ik het bij jullie).

Zelf loop ik ook al een tijdje met het idee om anonieme christelijke dreigmails naar onschuldige mensen te sturen. Zo van "als je nu niet snel antwoord geeft op mijn vraag, dwing ik je om je bankrekeningnummer aan me te geven zodat ik 100 euro naar je rekening kan overmaken".

Geld is trouwens altijd een goede "trigger" om notoire niet mailbeantwoorders te activeren.
Stuur een mail naar alle adressen in je adresboek met de mededeling: "Ik heb 100.000 euro gekregen en wil dat graag met mijn vrienden te delen. De eerste 40 vrienden die reageren krijgen ieder 2000 euro van me". Je zult verstelt staan hoeveel vrienden je hebt. En het is goed om dat bij tijd en wijle bevestigd te zien.

Bij Godsbeeld en mensbeeld had ik een stukje schilderij van Leonardo Da Vinci laten zien met de vraag wat dit schilderij (de schepping van Eva) ons leert over Leonardo's beeld van God en de mens. En, de vraag is natuurlijk, hoe zou jij God tekenen? En de mens? En in hoeverre stemt dit overeen met het Godsbeeld en mensbeeld dat we in de Bijbel tegenkomen?

ED

Zondagavond, 9 september, Eternal Differenz, 19.30. Albeda College, Aleyda van Raephorstlaan, Rotterdam.



http://www.eternaldifferenz.nl/

En dan tot slot een luchtig niemendalletje voor buurman Patrick:

Vrijheid....

Dat is het thema van de eerstvolgende jongerenkerkdienst (zondagavond om 19.30). Ik laat een stukje zien uit Braveheart. Het gaat om het stukje waar William Wallace de Schotten toespreekt die, zwaar ontmoedigd bij het zien van de Engelse overmacht, het bijltje er bij neer willen gooien en aanstalten maken om terug naar huis te gaan.

Waarom? Zijn ze bang voor de Engelsen of vrezen ze voor hun leven? In principe zijn ze niet bang voor de Engelsen als ze denken of weten een kans te hebben. Die hebben ze niet. De Engelsen aanvallen betekent voor de meeste Schotten dat ze het er niet levend vanaf zullen brengen.
En toch zijn ze vrij om om te keren en naar huis te gaan.
Maar welke soldaat is nu echt vrij? Die ene die met maar weinig uitzicht zijn leven inzet en bereid is te geven voor een nobele zaak of de soldaat die gebruikmakend van z'n vrijheid terugeekt naar moeder de vrouw en zich de rest van z'n leven verbijt over het gebrek aan moed?

Ons besef en beleven van vrijheid is in de westerse wereld sterk gekoppeld aan ons gevoel van welbevinden; ik moet kunnen doen wat ik wil en alles en iedereen die dat in de weg staat en mijn vrijheid belemmerd is de vijand.
Is het niet zo dat ons besef van vrijheid vooral gericht is op het (be)houden, het nemen en het verzamelen; het opstapelen van tijdelijk genot?
Zou het kunnen zijn dat de manier waarop God naar vrijheid kijkt en bedoelt heeft, helemaal anders is?
Als ik de Bijbel goed begrijp is dat zo. Ware vrijheidmaakt van een mens een "gever". Losgemaakt van verslavingen en de schijnbaar ontembare neiging to "heb" stelt deze bevrijding me in staat om mezelf weg te geven, ten dienst van de ander.

Ik denk dat we het grootste gebod "God liefhebben boven al en je naaste als jezelf" pas kunnen begrijpen en toepassen wanneer we waarlijk vrijgemaakt zijn. En als ik dat zoek kan ik onmogelijk om Jezus heen.

Trouwens, Eternal Differenz stuurt oude mensen van boven de 20 echt niet weg. We hebben altijd een leuke groep "ouderen" die de jonge benadering van ED gewoon erg op prijs stelt. Dus, kom gewoon en maak het mee. www.eternaldifferenz.nl

Sorry buurman Patrick, het is weer een "zwaar" blog geworden. Ik beloof voor morgen weer een luchtig niemendalletje te schrijven.

File..

Het leed verergert en zal de komende jaren alleen nog maar toenemen. Files; de generatie die na mij zit weet niet beter en is er mee opgegroeid.
Telkens als ik in een file sta overvalt me een gevoel van volkomen machteloosheid en besluiteloosheid. Gevoelens zoals het demonstratief wegdoen van de auto en voortaan met het OV reizen nemen langzaam bezit van me (de keren dat ik met het OV naar Schiphol ga moet ik meestal staan en waar je je koffer moet laten, mag Joost weten). Dat gevoel verdwijnt weer als ik weer even kan gassen. Bij het volgende kruipstukje begint het weer opnieuw.
Sterke gevoelens van machteloosheid doen me denken en zeggen dat ik Nederland haat, de regering en vooral al die automobilisten die voor, naast en achter me rijden.

En het wordt alleen maar erger. We gaan onze auto's niet wegdoen. Echt niet.

Met andere woorden, ik ben vandaag in Emmeloord geweest. De heenweg ging nog wel (om 06.00 gaan rijden). De terugweg een ramp.
Wat het wel uitwerkt is dat ik steeds minder graag ergens heen wil met de auto.

Voor mij bestaan snelheidsovertredingen niet meer. In mijn beleving noem ik het snelheidscompensatie. Het gemiddelde van 80 of 100 km is dan nog steeds een droom. Het is alleen jammer dat de pliesiemensen niet met mijn redeneringen meegaan.

Even iets anders:
1. Iemand biedt iets aan, bijvoorbeeld een bepaald product en ik heb er niet om gevraagd.
2. Ik besluit niet van die aanbiedingen gebruik te maken.
3. Ben ik dan moreel, geestelijk of op wat voor andere wijzen dan ook verplicht om mijn besluit te rechtvaardigen of te motiveren?

Mijn secretaris

Vandaag is mijn "hulpje" van 10.00 tot 16.00 bezig geweest met het opruimen van de PC (persoonlijke compjoetur voor de niet ingewijden). In het opruimproces (en mijn "hulpje" doet dat nogal grondig) is er een aantal files (dll) in de prullenbak, en vanuit de prullenbak in het eeuwige niets verdwenen.
Dit alles kwam mijn "hulpje" niet zo goed uit want hij "had wel wat beters te doen" zei hij. Wie denkt hij wel dat hij is! Wat beters! Wat kan er beter zijn dan een trage pc te tweaken, spam, spy en andere "ware" te verwijderen zodat er weer efficienter gewerkt kan worden?

Nu wil het geval dat ik helemaal geen "hulpje" heb. Ik ben m'n eigen hulpje, schoonmaker, reisburo, secretaresse.
En wat is het eind van het liedje"Mijn "hulpje" is het helemaal zat en wil vroeg naar huis vandaag! Tssjj...


Dat wordt de rest van de dag meters maken. Zondag twee preken en ik moet aan de slag met de revisie van de tekst voor de "Verliefd, Verloofd, Getrouwd" studieavonden die maandagavond beginnen.
Niet leuk dat soort onderbrekingen. Mijn hulpje wil naar huis en andere dingen doen. Ik ook dus.

Morgen de hele dag in Emmeloord voor de maandelijkse gebedsdag.

Maar nu: eerst koffie!

Helemaal anders...

Althans, dat is het plan.
Aanstaande zondagavond is er de eerste Eternal Differenz van dit seizoen. Ik houd een praatje over "Freedom" en ik zou het eigenlijk wat anders willen aanpakken.
In plaats van een typische Jan den Ouden 25 minuten en 30 seconden waterval van woorden soort van monoloog, ga ik het anders doen.
Althans, dat is het plan.

Kga de zaal erbij betrekken. Kword interactief. Kga betrokkenheid faciliteren.
Althans, dat is het plan.

Wat ik weet is dit: de jeugdkerk/jongerenkerkformule is op z'n retour. Na zoveel jaren is het vooral een feestje geworden voor de 'in-crowd'. En die 'in-crowd' is 'hard to please'. Ik heb altijd gehoopt dat het ED feest aanleiding zou zijn voor christenjongeren om vrienden mee te nemen. Als dat na 25 ED-jes maar mondjesmaat gebeurt moet ik niet denken dat dat opeens gaat veranderen.

Dus doe ik het aanstaande zondag anders. Waar ik op mik is dat het volgens mij mogelijk moet zijn om op zo'n manier over een thema te spreken dat de 'in-crowd' iets wezenlijks leert en de 'out-crowd' zoiets heeft van, "wow, hier is over nagedacht en ik moet zelf ook het een en ander aan denkwerk gaan verzetten".
Althans, dat is het plan.

Nu moet ik het gaan uitvoeren

Seeeeeeeeeeeeks

"Ellen, hoe denk je dat het komt dat er vanuit de Brandaris niemand zich heeft opgegegven voor mijn vijf seksstudies". "Ja", zegt Ellen, "als je het zo zegt dan heb ik bij voorbaat al geen trek in die studies".

Wel, de teller staat nu op vier aanmeldingen en ik denk dat ik het begin te begrijpen; binnen de christelijke kerken weet men alles al en gelooft niet dat er nog iets te leren valt over relaties, vriendschap, verkering, intimiteit, seksualiteit. Vandaar dat we het binnen de kerken zo goed doen. Geen echtscheiding, geen misbruik, geen ongewenste zwangerschappen, geen schuld, geen schaamte.

Tja, als dat waar zou zijn, zou ik wel studies doen over "the ins and outs van effectief postzegelverzamelen" of "hoe om te gaan met een oma die last heeft van een ingegroeide teennagel en daar niet over uitgepraaat raakt".

We doen het binnen de christelijk kerk nauwelijks anders of beter dan daarbuiten.
Samenleven is een kunst die de meeste wereldbewoners niet beheersen. Overleven is belangrijker dan samenleven, en daarom gaat er zoveel kapot. Daarom is er zoveel misbruik en zijn er zoveel relaties waar de behoeftebevrediging van het ego centraal staat.

De kunst van een relatie is "geven". In een ontspoorde relatie staat "nemen" centraal.
Maar goed, dit is geen blog over relaties. Dit is een blog over mijn te hoge verwachtingen. Ik dacht echt dat mensen dit zouden willen weten. Ik heb me vergist en doe boete.
Voor een overzicht van de inhoud van de vijf avonden klik je links op de link.

Ondertussen ga ik "ingegroeide teennagel" googelen. Just for fun.

Een gewone werkdag

Tekst Preek Brandaris 2 september "Wennen aan God?" Klik op deze link

Vanmorgen weer eens lekker vroeg wakker. Geen hoofdpijn (de laatste drie dagen wel, maar ik ben er weer doorheen). Hardloopschoenen aan en genieten van wat inspanning en het enige moment in de week waarop de A13 geen fijn stof en roetdeeltjes de luicht in blaast. Zondagochtend vroeg slaapt Nederland. Dat unieke moment moet worden uitgebuit. Ik heb de wereld eventjes voor mezelf. Alleen de konijntjes in het Zestienhovense park zijn wakker. Dit zijn voor mij momenten van bijna optimaal geluk en voldoening.
Dan douchen en met een mok thee m'n bijbel lezen, mijmeren, denken, nog wat lezen, een boek erbij (Jerry Sittser, Waar Gods wil is, is Gods weg), nog even door m'n preekjes van vandaag 'lopen'(niet te lang anders krijg ik de neiging om opnieuw te beginnen) en nu kan wat mij betreft de rest van de dag beginnen. Eerst de Brandaris en dan gauw door naar de Betteld waar ik om 14.00 spreek op de Come to Worship conferentie. Ik hoop rond 18.00 weer thuis te kunnen zijn.

Intimiderend

M'n collega nam haar plaats achter het spreekgestoelte in en begon; "Hoe komt het dat ik gisteren met 300 man publiek helemaal niet nerveus was en vandaag, met tien collega's onder m'n gehoor, me de zenuwen door de keel gieren"? Ze had zelf het antwoord niet en wij, haar geachte collega's, ook niet. Rode vlekken vormden zich op haar nek en gezicht, gelukkig ontspande ze wat na enkele minuten en de sessie verliep verder voorspoedig.
Later, we zaten op een terras koffie te drinken, wenkte ze me en ik voegde me bij haar en twee andere collega's. Ze zei, "Ik ben eruit. Ik weet waarom ik zo nerveus was. Het kwam door jou".
Op de een of andere manier voelde ze zich door mij aanwezigheid geintimideerd.Een beetje zoals op het plaatje.
"Maar wat deed ik dan om je dat gevoel te geven", vroeg ik. "Niets, helemaal niets", zei ze. Alleen al jou aanwezigheid was al voldoende".
En ik had me nog zo voorgenomen om m'n collega te supporten door het seminar bij te wonen, op de eerste rij te gaan zitten en het seminar m'n volle aandacht te geven. Ik zat er dus echt helemaal in en was me van geen kwaad bewust.

Ik herinner me dat m'n moeder vroeger wel eens zei: "Jan, het maakt niet uit of je wel of niet je mond opendoet. Ook als je stil bent maak je nog een heleboel lawaai en neem je een hoop ruimte in beslag.".
Hoe meer ik m'n best doe om niet op te vallen, hoe meer het opvalt.

Vandaag (en gisteren en eergisteren) loop ik weer met hoofdpijn. Heel vervelend maar je doet er maar weinig aan.