Niet zuchten naar baat

Klik hier voor onze meest recente nieuwsbrief
Klik hier voor toespraak Flevo's Outburst

Vanmorgen hadden Martha en ik het over de vraag of mensen eigenlijk wel echt kunnen veranderen. We zien veel kosmetische veranderingen maar de persoon blijft vaak toch ten diepste dezelfde persoon.
We stelden opnieuw vast dat de mens ongelooflijk egoistisch is. Het gaat allemaal toch wel heel erg om 'mij'; wat IK vind, voel, geloof, wil en nog een hoop andere dingen. En dan wijzen we vooral nu eens niet naar een ander. Als ik in mijn hart kijk zit het diep in mij verankerd.
'Ja, maar', zullen sommigen zeggen, 'je doet toch ook goede dingen, en onbaatzuchtige dingen'?
Klopt. Ik doe onbaatzuchtige dingen maar moet daarbij wel opmerken dat het makkelijker is om onbaatzuchtig te zijn naar mensen toe die je aardig vindt, leuk vindt en goed mee op kunt schieten. Om zonder zucht naar baat iets voor deze groep te doen is makkelijk.
Anders wordt het als er iets onbaatzuchtings van me verwacht wordt en ik zie de betrokken persoon of personen niet zo zitten (dan kan toch niet, want je wilt Jezus toch volgen en Hij ziet iedereen toch zitten... dus.... kan ik nooit een echt christen zijn anders zou ik wel echt onbaatzuchtig zijn). Gevolg: schuldgevoel want ik ben nog niet helemaal zoals Jezus het zou willen.
Goed, naar deze groep toe ben ik dan knorrig onbaatzuchtig en hoop dat de baat snel afgelopen is zodat ik weer 'mijn eigen dingetje' kan doen.

Iets onbaatzuchtings zoals het kopen van een straatkrant zonder om wisselgeld te vragen, of het kopen van Max Havelaar koffie, bananen en andere goederen resulteert toch snel in 'baat'. Ik heb er baat bij want ik voel me goed, misschien wel beter dan al die anderen die niet zo gewetensvol zijn om de arme boeren in de arme landen aan een rechtvaardig loon te helpen. Is het mij dan om die arme boer te doen of om mijn eigen gemoedsrust?

En zo zuchten we door.

Vandaag zucht ik ook. Een workshop van anderhalf uur voorbereiden voor aanstaande zaterdag. We hebben dan een open dag van OM Nederland op de Bron en ik ben gevraagd een workshop te verzorgen. Het is half elf. Ik ga maar snel beginnen.

Hellup...

Klik hier voor onze meest recente nieuwsbrief
Klik hier voor toespraak Flevo's Outburst

Soms verlang ik wel eens naar routine, bijvoorbeeld werken in de productie; de hele dag tupperware inpakken, aardappels sorteren, tulpen koppen of koeien melken.
- Eternal Differenz moet weer aangezwengeld worden.
- Spreekbeurten en leertrajecten moeten worden voorbereid, gepromoot en ingepland.
- Een OM Task Force die in december in Atlanta bijeenkomt moet worden samengesteld, de uitkomst ervan worden vastgesteld en uitnodigingen de deur uitgestuurd.
- De communicatie voor en het vaststellen van data voor BE seminars in Peru en Ecuador is meer dan een kwestie van even een email sturen.
- Australië vraagt of ik in plaats van in het voorjaar in het najaar wil komen, of misschien wel twee maal. In het najaar van 2008 komt de Doulos (http://www.ships.de/) namelijk naar Australië en de vraag is of ik enkele weken als spreker mee wil draaien op de conferenties aan boord.
- Dan gaat enkele keren per dag de telefoon of komen er mails binnen met uitnodigingen om te komen spreken. Meer dan 90% van de verzoeken kunnen niet worden gehonoreerd.
Ik stop er maar mee anders zou deze blog wel eens kunnen ontaarden in een moppergebeuren en dat kunnen we niet gebruiken op een blijde dag als deze waar de buren, in navolging van Ruben, hun auto hebben gepolijst en in de was gezet. Het lijkt wel of ze een nieuwe auto hebben.

O ja, hoe Flevo was?
Naar schatting 14.000 zaten op meegebrachte stoelen of gewoon op het gras en de sfeer was bijzonder goed. Het is zo gaaf om zoveel mensen tot eer van God te horen zingen.
Ik had m’n praatje opgedeeld in zeven blokjes van vier minuten. De aanwezigen merken daar niets van maar de oplettende luisteraar zal het opvallen. Die zeven blokjes vormen samen een verhaal. Een verhaal over de droom van God en hoe Hij ernaar verlangt dat we onze droom inleveren en Zijn droom gaan leven.
Op het gevaar af te vaag te zijn toch maar besloten om een heldere oproep tot bekering te doen en hen die de beslissing namen om hun leven aan God te geven door zich aan Jezus toe te vertrouwen vroeg ik om te gaan staan.
Eerst tien en toen nog eens tien en nog een paar tellen later stonden honderden mensen op. Ze zetten een stap naar God toe. Ze zagen in dat hun eigen weg niet werkte en dat overgave aan God de oplossing is. Niet de oplossing van hun problemen maar de oplossing van de tweestrijd die ze van binnen ervaren; onrust, onvrede.
In een woord: het was groots!

Emotie, de nieuwe godsdienst

Klik hier voor onze meest recente nieuwsbrief
Klik hier voor toespraak Flevo's Outburst

Emotie, de nieuwe religie

In een boek van Nicci Gerrard kwam ik een interessante observatie tegen betreffende het fenomeen emotie.

Emotie: dit is onze nieuwe religie voor een tijdperk zonder geloof - een religie die wordt gevuld met haar eigen, zich in een snel tempo ontwikkelende riten, dagelijkse liturgieën en een middeleeuwse redeloosheid. Niet God maar het gecompliceerde en eindeloos boeiende onderbewustzijn, geen politiek maar een zweverige passie, geen zelfonderzoek en verantwoordelijkheid maar narcisme, schuldgevoel en zelfmedelijden, geen nabuurschap maar wat in een recent onderzoek van de denktank Civitas 'recreatief verdriet' en 'opvallend medeleven' wordt genoemd. (Nicci Gerrard; "Soham", Forum 2005, Blz. 19)

Waarom is dit nu zo opvallend?
Voor zover ik weet is Nicci Gerrard geen gelovige volgens de Evangelische belijdenis of traditie. Haar observatie over hoe emotie de plaats van geloof heeft ingenomen is bijzonder treffend en kan mijns inziens rechtstreeks doorgetrokken worden naar het moderne geloofsbeleven.

Al eeuwenlang heeft de wereld om ons heen mede de agenda van de kerk bepaald en in sommige gevallen zelfs gedicteerd.
Is de leus, "wat de wereld kan, kunnen wij ook en zelfs beter”, niet herkenbaar?
In het verlangen van de kerk om aansluiting te vinden bij de harten van de ongelovige is men vaak (ongewild en ongemerkt) de normen en waarden van diezelfde wereld gaan kopiëren.
Voorbeeld: als een 16 jarige jongedame zegt: "als God dan zoveel van me houdt, mag Hij best wel een beetje beter zijn best doen om het te laten merken", dan zie ik iemand die het slachtoffer geworden is van deze nieuwe religie, overgoten met een christelijk sausje.

Niet het Woord van God maar mijn persoonlijke beleven van wat ik denk aan relatie met God te hebben wordt voor mij de bepalende factor in mijn denken, doen en laten.
• De ingevingen van mijn eindeloos boeiende onderbewustzijn worden verward met de leiding van God.
• Zweverige passies doen mij van de ene interessante gelegenheid naar de andere ‘hoppen’ zonder me ooit toe te wijden, of mijn tanden te zetten in die ene passie waar ik nog hartstochtelijk in geloof.
• Zelfonderzoek en verantwoordelijkheid hebben plaatgemaakt voor wel, dan niet "mijn ding".
• Het beschreven Narcisme is terug te vinden in teleurstelling in God om wat ik persoonlijk mis, niet om wat er mis is met de mensen of de wereld om me heen.

Wat is er gebeurd met het geloof in God! Om wie Hij is! Los van wat ik voel of beleef!
Waar is de onvoorwaardelijke toewijding aan die God die alles gaf om mij te kunnen redden?

Al zou de vijgeboom niet bloeien....
nochtans zal ik juichen.

Lange dag

Klik hier voor tekst toespraak Flevo 19 augustus
Onze meest recente nieuwsbrief

Niet langer dan anders maar hij zal wel langer voelen. Over een uurtje vertrek ik naar Flevo om op Outburst te spreken. Of ik daar niet zenuwachtig voor ben, vragen mensen mij. Meer dan 10.000 man in het publiek.
Het enige waar ik me wat zorgen over maak is de dynamiek tussen mij en het publiek. Met een kleine groep heb je oogcontact, kun je mensen iets terug laten zeggen enz.
Op Outburst zit of staat de eerste rij mensen al vele meters van je vandaan. De dynamiek is anders. En mensen iets terug laten zeggen is er al helemaal niet bij.
Ik vertrouw erop dat God het gebruikt en dat er vanmorgen mensen zich bekeren en dat zij, die al voor Hem hebben gekozen, bemoedigd zullen worden.

Dan ga ik door naar Enschede waar ik vanavond spreek in Baptistengemeente De Schuilplaats. Ik verwacht niet vroeger dan 22.00 weer thuis te zijn.

Te druk maken

Gisteren was ik op het Flevofestival. Even met alle betrokkenen bij elkaar komen om te zien en te zorgen dat alle neuzen dezelfde kant opstaan voor de Outburst bijeenkomst morgenochtend. Met zoveel bezoeker moet je wel het e.e.a. van te voren regelen.
Daarna wat rondgelopen en de sfeer geproefd. Er gebeuren veel ontzettend leuke en creatieve dingen.
Uiteraard kom je ook om de paar meter iemand tegen die je aanspreekt en vraagt of je hem/haar nog kent. Meestal is dat niet zo maar vaak gelukkig nog wel. Oud medewerkers van OM gaan nog wel maar dan moet ik ze in het verleden wel enkele keren hebben ontmoet.

Ik ben dus al weken bezig met m'n 'preek' voor morgenochtend. Ik heb ook het e.e.a. aan het papier toevertrouwd maar was er tot een uur geleden nog niet helemaal uit.
Maar, tijdens m'n hardlooprondje zag ik het verhaal ineens voor me. Nu hoef ik alleen nog maar binnen de lijntjes in te kleuren.
Ik ga enkele verhaaltjes vertellen over mensen die een droom hadden (Het thema van Flevo is "Live the Dream") en hoe het met hen afliep.
Vooral over het belang dat we onze droom ondergeschikt maken aan Gods droom (Hij wil zichzelf in ons weerspiegeld zien en ik moet dan eerste zorgen dat de spiegel, mijn leven, de juiste kant oop gericht is).

Tussen de bedrijven door aan twee boeken begonnen die ik vandaag voordat ik naar bed ga uit wil hebben.
De een wat slapjes, Soham, van Nicci Gerrard over de vraag waarom de verdwijning en van en moord op twee meisjes zo veel mensen zo aangreep. Interessant als je van psychologie houdt.



Het andere boek is best wel fascinerend, "De spiegel van mijn ziel" geschreven door Dawn Prince-Hughs. Dawn is een autist die de grenzen van haar ziekte heeft doorbroken. Het is voor het eerst dan ik een boek lees over autisme dat me enigzins helpt begrijpen hoe de autist denkt, voelt, beleeft enz.. Echt een aanrader.


Vanmorgen gaan we (Martha, Martijn, Ruben en ik) Martha's broer, Jos, verhuizen. Hij gaat een paar straten verderop (dan waar hij nu woont)wonen.

Vanmiddag flex wat kranten lezen en m'n verhaal voor morgen afronden.

Meet the neigbours

Onze laatste nieuwsbrief? Klik hierop

Vannacht hadden we een buurjongen te logeren. Mathijs is drie jaar en sliep bij Moniek op de kamer. Omdat Moniek al vroeg moest werken werd ik er vamorgen om kwart over zes bijgeroepen om Mathijs gezelschap te houden. Uitslapen was er voor meneer niet bij.
Zodoende zat ik vanmorgen al vroeg naar Shrek II te kijken en heb ik om 08.00 uur met Matthijs ontbeten.

Nu hebben we z'n broertje te logeren. Lucas is ook drie. Op de foto zie je wat er aan de hand is.
Lucas is zo opgewonden dat zelfs na een volle dag in een pretpark hij nu, om 20.30 nog een tosti zit te eten en helemaal opgefokt is. Mischien dat hij morgenochtend wel uitslaapt?

Eergisteren hebben Martha en ik met hun ouders gegeten en ze hebben uitgebreid over de geboorte van deze twee fantastische jongens verteld. Ik zal jullie het verhaal besparen maar het zou lezen als een horrorverhaal. Dat ze vandaag allebei in leven zijn en volop van het leven genieten is echt een wonder van God.

Hieronder eerst Mathijs, vervolgens Lucas en daaronder de oplossing.
Uiteraard hebben ze een vader en een moeder en nog een grote broer, maar daarover later meer.

Vandaag vooral bezig geweest met de tekst van m'n toespraak voor aanstaande zondag op het Flevofestival.

In de versnelling

Onze laatste nieuwsbrief? Klik hierop

Na wat startproblemen zit ik nu toch weer in de 'werkschwung'. Waar merk ik dat aan?
Ik word rustlozer en sta vroeger op. De druk neemt toe en de deadlines komen dichterbij. Vanmorgen een "to do" lijst gemaakt en alle items genummerd; 1 = moet vandaag of uiterlijk morgen, 2 = moet uiterlijk volgende week en 3 = kan nog even wachten en mag als ik een paar '1'-tjes heb gedaan.
Op 2 van de 15 items na heeft alles een 1 gekregen. Met andere woorden, alles moet vandaag of morgen af, op twee dingen na.


Ik zou graag wat meer planmatig willen werken en wil dat eigenlijk ook wel maar in de praktijk blijkt dat ik de druk van een deadline nodig heb om uberhaupt te kunnen produceren.

Vanmorgen stond ik op het punt om te gaan hardlopen en net op het moment dat ik de deur uitstap begint het te regenen. Wat een geweldige reden om terug het huis in te stappen en een warme douche te nemen. Dus.
Zonder te verblikken of te verblozen loopt Martha langs mee heen de regen in om haar rondje te gaan hardlopen. Wat een bikkel!

De NOP

Ja, we zijn weer veilig terug na een etmaal in de Noordoostpolder te hebben doorgebracht. Vanmorgen gesproken in de Fontein en de preek ging weer een iets andere kant op dan dat ik origineel had gepland. Maar, dat wist alleen ik.

Hier nog wat mooie plaatjes vanuit de NOP.

BWEBW

De afgelopen week was Best Wel Een Baal Week. In plaats van een dag hoofdpijn, deed m'n lijf er drie dagen over om weer normaal te gaan doen.
Daar staat tegenover dat m'n blessure weer over is en ik weer gewoon kan hardlopen. Begonnen met 19, toen 25 en vandaag 40 minuten zonder dat het gebeuren aan de achterkant van m'n onderbeen opspeelde. I am very happy!!!
Als ik naar wat anatomieplaatjes kijk denk ik dat ik last had van een geblesseerde korte -, of lange kuitpsier. Hoe heb ik deze diagnose gesteld? Als de dokter zou vragen of ik op een plaatje aan zou willen wijzen wat er nu zeer deed zou ik deze (rode) dingen aanwijzen. Ik kan er natuurlijk helemaal naast zitten maar het voelt allemaal weer goed.
Tussen de hoofdpijnscheuten door heb ik Ruben nog wat kunnen helpen in zijn huis. We hebben nu voor het eerst wat op kunnen bouwen! De badkamervloer gestort en geegaliseerd. Nu de muren en het plafond en dan het leukste onderdeel: tegelen. Ruben heeft de cv ketel gemonteerd en is leidingen door het huis aan het leggen.

Zometeen gaan Martha en ik naar Emmeloord waar we overnachten bij van der Valk. Ik heb nog een bon voor een gratis overnachting maar deze moet voor 1 september gebruikt zijn. Omdat ik morgen in de Fontein in Emmeloord spreek is dit een perfecte gelegenheid om de bon te gebruiken, met vrienden te eten en langs het IJsselmeer of in het Bos te gaan lopen.

Hoofdpijn, hoofdstuk 2

Dacht ik vandaag weer opgewekt en fris op te staan. Blijkt er deze keer een tweede hoofdstuk aan m'n hoofdpijn te zitten. Nog een lethargische dag dus. In de loop van de dag is het een en ander wegetrokken en zie ik nu weer uit naar een zonnige gezondheidsperiode. Hoogtepunt van deze dag was een wandeling met mijn lieve vrouw.
Wat een opwindend leven leid ik toch...