Een luie dag in Gridley

Ellen en Moniek besloten om thuis te blijven terwijl David, Chris en ik naar een dinner gingen. De meiden hebben blijbaar iets met springen, rennen en bloemen. Hieronder een paar foto's van de bijna ontelbare fotoi's die ze van zichzelf maakten.
Ik ga zometeen spreken in El Paso (Fellowship Bible Church) en daarna gaan we jetskieen. De meiden hebben besloten om in bed te blijven terwijl ik al het werk doe.
Vannacht wakker geworden met een giga migraine maar daar is gelukkig weinig van over.
Uiteraard moest er gisteren weer gesjopt worden. Een vriend (de Indiase dokter) gaf hun wat geld zodat de teller weer bijna op nul staat!
Onze buurvrouw heeft gevraagd of we een Levis voor haar mee willen nemen. Ja, doen we, maar ze heeft haar maat niet opgegegevn. Dat wordt dan wsch. maat 44 (Ik heb zelf waist 36 en ik schat Rivka in op 44 of zo). Past gegarandeerd. Ik weet dat mijn buren de blog lezen dus Rivka kan de maten nog doorgegeven en ook de "fit"; Straight leg? Tapered leg? Easy fit? Relaxed fit? Moet het de 501, 505, 514, 527 of de 550 zijn. Welke "wash".
Af en toe wordt je niet goed van de hoevelheid keus die er is en begint het te duizelen. En, jullie kennen de den Ouden huisregel: Bij duizeligheid nooit kopen!

Illinois

Inmiddels zijn we hier al 43 uur waarvan 14 tot 16 uur geslapen, drie uur naar Braveheart gekeken. Een uur bij de Italiaan gezeten, de meiden gedropt bij een "groupdate" met leeftijdsgenoten in een huis aan het meer en ik heb me een aantal uren vermaakt met mijn eigen groupdate bij ons gastgezin die zo'n twaalf gasten hadden uitgenodigd voor en "cook-in", en soort van braadworstenbarbecue.
Vanmorgen, terwijl de meiden uitslapen, ga ik ontbijten met Nick, een Indiase dokter. Hij en zijn vrouw zijn weer vrienden van vrienden en nu ook al jaren mijn vrienden.
Ik realiseer me dat deze paar regels nu niet echt als een spannend verhaal lezen. Dus dan maar een paar fotootjes. Terwijl ik Bravehart keek hebben de meiden zich vermakt in de tuin en maakten daar enkele melige foto's. Ook nog een foto van ellen op de Harley.
O ja, ook enkele uren gesjopt. M en E jagen hun geld er wel erg snel doorheen. Ik heb neh er op gewezen dat we nog 16 dagen te gaan hebben en dat ze vast nog wel meer mooie hebbedningetjes tegenkomen. Schade dag een: 170 dollar.

Gridley, Illinois

Zonder al teveel gedoe om 12.00 in Chicago geland. Dat was dus een extra lange ochtend (zeven uur langer dan normaal). Na immigratie, douane en Herz meteen door naar Greg Ogden, de man wiens materiaal ik gebruik bij de discipelschapstraining. De meiden gebruikten de tijd om naar huis te bellen. Weer twee uur later op eerste adres aanbeland. Tot m'n geruststelling zijn alle bestelde boeken hier aangekomen en kan ik aan de lees.
Moniek is nu even met Dave achterop de Harley een ritje aan het maken. De helm hoeft niet, maar moet van Chris, onze gastvrouw.



Het is nu 20.15 en ik ben er helemaal klaar voor... om naar bed te gaan!

Nog een nachtje slapen en wat er in mijn koffer zit

Moniek is haar koffer aan het vullen. Ze draait enkele wasjes en droogt her en der nog het een en ander aan goed.
Ellen heeft een koffertje, dat normaliter als handbagage aan boord wordt toegestaan, gevuld met wat ze denkt nodig te hebben.
Twee totaal verschillende benaderingen. Moniek is nu haar Ipod aan het vullen met de laaste hippe tunes terwijl Ellen in de stad is met wat vriendinnen.
Ik vind het een sport om zo weinig mogelijk mee te nemen. Maar dat is best wel ingewikkeld als je en wilt sporten, en wandeltochten wil maken, en sandalen wil dragen en ook nog wat net schoeisel wilt meenemen. Dan je het al over een kilo of vier aan onderbeenbedekking.
Vroeger was alles anders. Toen liepen de mensen op blote voeten. Denk ik.
Maar dat was vroeger. Toen gingen de vaders niet met twee dochters naar een ander werelddeel op vakantie. Als dat wel zo zou zijn, hadden ze ook wel schoenen gewild. Denk ik. Maar omdat ze geen schoenen hadden, dachten ze er soms misschien wel aan (om met hun dochters naar Amerika te gaan) maar besloten dan dat het helemaal onmogelijk was. Soms dachten mensen dan: "had ik maar iets. Schoenen of zo. Dan zou ik direct met m'n dochters naar Amerika gaan". Maar het was eigenlijk nog vbeel ingewikkelder. Omdat ze geen schoenen hadden, en dus ook niet wisten wat dat waren, dachten ze er niet aan.
Daarom reisden de mensen vroeger ook minder.

Goed, we hebben het nu over de schoenen gehad die meegaan. je zou denken dat het om vier paar schoenen gaat maar dat valt mee. Een paar draag ik namelijk al. Meestal de zwaarsten; de caterpillars. Die moeten steevast apart door de rontgen omdat ze er nogal verdacht uitzien.
Caterpillars zijn wat mij betreft de moeder aller schoenen.

Vier T-shirts, twee dress-shirts, twee broeken, zes boxers, 2 paar sokken, 2 zakdoeken, een dunne trui, pyamabroek, sportbroek, zwembroek, loopshirt en mijn toilettas (een tandeborstel, een tube tandpasta, gel, kam, reservelenzen, flossdraad, tandenstokers, Gillette mach3, aftershave creme, twee flessen eau de toilette.
De ruimte die over is wordt opgevuld met het equivalent van de kralen en de spiegeltjes: pakken koffie. En de ruimte die dan nog over is wordt volgestouwd met boeken. De ruimte die vrijkomt nadat de koffie ie weggegeven wordt straks opgevuld met 28 boeken die ik via E-bay en Amazon heb gekocht en nu op verschillende adressen liggen te wachten om opgehaald te worden

Dan hebben we nog m'n rugtasje (handbagage). Je kunt nu wel stoppen met lezen wat dit is totaal niet interessant. Laptop. dagboek, noteboek, Engelse bijbel, Nederlandse bijbel, twee boeken, lenzencontainer, bril, oordopjes, pijnstillers, twee vulpennen, een ballpoint, visitekaartjes, foto's gezin, stapeltje preken, MP3-speler/telefoon, portemonnee, kauwgom, klein zaklampje, paspoort en reispapieren en de laatste Vrij Nederland. Ook vond ik ook nog drie losse muntjes. Die mogen ook mee.

Dat rugtasje is twaalf jaar oud en reist altijd met me mee. Voor 15 gulden gekocht bij Scapino en hij doet het nog steeds. Ik raak eraan gehecht. Evenals aan mijn 12 jaar oude Samsonite. Er zijn stukken afgebroken maar hij doet het nog.
Misschien dat ik ooit nog eens boek schrijf vanuit het perspccetief van mijn Scapino zak.

Nog twee dagen

O ja, Groot Ammers was wel leuk. Zo'n 150 mensen vergaderden zich op het dorpsplein om aanbiddingsliederen te zingen en naar een praatje te luisteren. Het weer was prima, volop zon.

Vandaag viert Ellen haar verjaardag. Op de den Ouden manier: ze is er zelf niet. Met een paar vrienden laat ze zich nat regenen in de Efteling. Onze jongste telg is vandaag 17 jaar geworden; een jonge vrouw dus.

Over twee dagen vertrekken Moniek, Ellen en ik voor drie weken naar de VS. We beginnen in Chicago, dan door naar New York, dan een paar dagen die nog niet gepland zijn om vervolgens in de buurt van Toronto te eindigen. We hebben er best wel zin in.
Moniek heeft gisteren een koffer gekocht. Dier is zo groot dat Ellen in principe als bagage mee zou kunnen! Echt hoor, als je de combinatie Moniek en koffer ziet heb je de neiging om te zeggen: "kijk mam, er hangt een meisje aan die rode koffer".

Een bijna vrij weekend

Het seminar op de Betteld bij "Momentum" ging aardig hoewel ik veel te hyper was met als resultaat dat ik over m'n woorden struikelde. Er is zoveel te zeggen, zoveel te melden dat ik vaak moeite heb om zelf bij de les te blijven en me allerlei uitstapjes veroorloof die ten koste gaan van het neerzetten van het hoofdonderwerp.

Wat ik bemoedigend vond was dat er toch zo'n 30 man op het seminar afkwam. Er liepen vijf seminars parallel aan elkaar en omdat het 09.00 uur 's-morgens was (sommigen vinden dat errug vroeg...) was de opkomst goed te noemen, temeer daar het onderwerp (discipelschap) niet een onderwerp is wat mensen veel oplevert maar men van tevoren weet dat het iets gaat kosten.

Dit weekend zowaar bijna een vrij weekend. Vanavond spreek ik op een openluchtsamenkomst in Groot Ammers. Ik hoop dat het bij lucht blijft en geen openwatersamenkomst wordt.
Ik ben heel benieuwd of men in Groot Ammers kiest voor een wat hippe benadering of dat men voor een traditionele samenkomst gaat die met name het kerkelijk publiek zal aantrekken. Ik vermoed het laatste maar laat me graag verrassen.

Meters maken

Vandaag ben ik hyperactief. Vanmorgen om 04.30 begonnen met m'n toespraak te schrijven voor X-Noizz, voorheen Flevo. Ik spreek op de zondagmorgen waar men rond de 13.000 bezoekers verwacht. Je kunt je nog inschrijven voor dit festival.

Om 06.00 had ik de speech af!
Daarna eindelijk m'n seminar voor morgen af kunnen ronden. Wat een bevalling was dat, zeg. Soms vraag ik me af of het al die moeite nu wel waard is.

En nu, eindelijk tijd om heel veel mails af te werken en eens na te denken over het Brandaris jongerenwerk voor het komende seizoen. Vanavond sluiten we de jongerenwerkers af met een maaltijd. We zouden barbecueen maar die zou wel eens kunnen verregenen. Dus wordt het een warme hap door de altijd dienende Martha toebereid.

Na afloop rijd ik door naar Doetinchem waar ik overnacht. Ik sta dan morgenvroeg niet in de file op weg naar Momentum om m'n seminar te geven.

Printers kopen

Bij de consumentenbond gechecked wat momenteel de beste inktjetprinter is (prijs-kwaliteitsverhouding) en een adres gevonden waar ze deze canonmachines gerefurbished verkopen. Op Ebay geboden en inmiddels heb ik drie dezelfde printers gekocht. Waarom? Omdat alleen de inktpatronen al twee keer duurder zijn dan de hele printer inclusief de inkt. De inktpatronen houd ik en de printers gooi ik denk ik maar weg.
Vandaag eindelijk wat vaart kunnen maken met de voorbereiding van mijn seminar voor vrijdag. Ik bereid me graag goed voor want om daar anderhalf uur te gaan staan wauwelen zou misschien nog wel lukken maar je valt wel door de mand. Bovendien is het onderwerp discipelschap te serieus. Dat raffel je niet af. Mensen moeten er weer voor gewonnen worden.

Wat zijn de kenmerken van een volgeling van Jezus?

Is gehoorzaam aan Christus; Zijn wil doen

Wijdt zich toe aan het wereldwijde netwerk van volgelingen van Christus (sommigen noemen dit kerk)

Zit niet vast aan de wereld maar gedraagt zich als een alien

Deelt zijn geloof omdat hij dat wil

Dient graag anderen

Leidt een gedisciplineerd leven

Weet de weg in de Bijbel

25 jaar!!

Best wel trots voel ik me 1 dag na onze 25 jarige huwelijksdag. We zijn met het hele gezin wezen eten en daarna hebben we thuis een fles champagne opengetrokken.
Nu ben ik bezig om een seminar voor te breiden over discipleschap. Aanstaande vrijdag geef ik dit seminar op de Betteld.

Soul Survivor, De Navigators en Student Alpha organiseren deze zomer voor de tweede keer MOMENTUM, het festival voor 20+-ers en studenten. MOMENTUM is een tijd apart gezet voor God. Een festival waarin we even stil staan en God zoeken te midden van ons vaak drukke leven.

Er komen binnen- en buitenlandse sprekers (o.a. Floyd McClung) die je kunnen helpen in je leven met God. Relevante onderwerpen worden aangesneden en uitgediept om je nieuwe inzichten te verschaffen waarmee je aan de slag kunt gaan in je eigen leven

Waar ik een beetje tegenop zie is dat mijn seminar parallel loopt aan een seminar over de Heilige Geest door Prof. Ouweneel.
Oei, denk ik dan. Als ik even in de schoenen van een gemiddelde consumptief ingestelde evangelicaal ga staan, die heel erg bezig is met "wat kan Jezus nog meer voor mij doen", dan denk ik dat een seminar over discipleschap, dat vooral gaat over geven en investeren in anderen, ergens veraf in de schaduw van het meer spectaculaire seminar staat.

Maaaaarrrrr, al zijn er maar vijf, of tien, of twee; ik ga mijn pleidooi houden voor discipelschap. Er zijn geen instant oplossingen voor geestelijke groei, of sluipweggetjes. Het is zwaar, moeilijk maar absoluut lonende arbeid!
Er bestaat geen vervanging voor het proces van discipleschap en ik denk dat we massaal aan de bak moeten. Optrekken in kleine groepjes. Samen leren, leven, huilen en lachen, vallen en opstaan.

Post Zaterdag

Leuke, drukke dag gisteren. Zo'n 50-60 vrienden kwamen langs om met ons te vieren dat we er 25 jaar huwelijk op hebben zitten. Martha had 140 appelflappen gebakken. Er zijn er nu nog een paar over.

Vanmorgen gepreekt in de Brandaris over het koninkrijk van God. We weten er zo weinig over terwijl de bijbel er zoveel over schrijft. Omdat het (nu nog) een onzichtbaar koninkrijk is, is het best wel moeilijk om het konkreet te maken.
Je kunt het ook het netwerk van God noemen. Iemand die tot bekering komt wordt a.h.w. ingeplugd in het netwerk van God. Het netwerk verschaft instructie, vriendschap, normen, waarden, en wereldwijde verbindingen. Wat we aangeslotenen gemeen hebben is dat ze naar de main server willen luisteren.
Het beeld gaat mank omdat het geen rekening houdt met de vrije wil van de aangeslotenen. Los daarvan is het wel een aardig beeld.

Zometeen naar Eindhoven waar ik bij Pitstop, een jongerenkerk, spreek. Ze hebben vanavond hun eerste doopdienst.