We verwachten te weinig....

"We verwachten te weinig van God als we iets willen voelen", merkte Ewout van Oosten vanmorgen op tijdens onze wekelijkse ontmoeting op dinsdag.
Als we zien wat God voor ons heeft gedaan en wat wij Hem hebben aangedaan (en aandoen) is er maar een passende reactie op Zijn intiatief om Jezus naar de aarde te sturen om voor al onze zooi te sterven. Die reactie is dat we zo onder de indruk zijn en raken van Gods liefde voor ons, dat we nog maar eenn ding willen en dat is, of we nu wel of niet iets zouden voelen, Hem te dienen voor de rest van ons leven.

Gisteren dus de gemeentevergadering. Helaas had ik gelijk en waren we met een groepje van ongeveer 40 mensen. Ik ga een aantal notoire "niet op komen dravers" om het waarom van dit notoire gedrag vragen. Ik zie het maar als een persoonlijk onderzoekje.
De veertig aanwezigen spraken hun vertrouwen uit voor een komende periode waarin we de gemeente willen blijven dienen. Officieel sluiten we hiermee de eerste periode van vier jaar af. We zien uit naar de komende jaren.

Vandaag drie toespraken voorbereiden voor Noorwegen waar ik van donderdag tot zondag ben. Daarnaast moet onze tweemaandelijkse nieuwsbrief worden geproduceerd. Ik hoop dat ik het in een dag red.

Ewout vertelde ook hoe vorige week tijdens een bijbelstudie in The Mall in Delft een man uit de buurt binnenwandelde en vroeg of hij even mocht blijven luisteren. Uit de vragen die hij stelde bleek dat hij z'n verdediging een beetje liet zakken. Wat er dan gebeurd als je tegenover een groep christenen zit is een fenomeen. Het is alsof er een knop omgaat en men alle parate geschut tevoorschijn haalt om de deur, die op een kier staat met geestelijke bazooka's weg te blazen. Zonder fysiek te worden kan iemand dan tot op het geestelijke bot worden afgeknaagd.
Gevolg, de deur gaat dicht. Waarschijnlijk met een extra slot erop.

Hoe komt dat? Omdat we als christenen God niet betrekken bij en deel maken van onze "normale" conversaties. Als iemand dan blijk geeft van enige interesse in geestelijk zaken wordt ongedoseerd en volkomen ongevoelig alles uit de kast gehaald om de getoonde interesse maximaal op te rekken teneinde de betreffende persoon het koninkrijk van God in te rammen ("Attentie, code 037, homo sapiens geeft blijk van geestelijk interesse, alle personeel overschakelen op status 'evangelist', go get him!!).

Voor wie is het nog normaal om over de dingen van en met de Heer te spreken? Waarom huiveren christenen ervoor om over God te praten zoals hun collega's en vrienden over voetbal, de ideale temeratuur voor het consumeren van bier, hun schoonmoeder (in het geval de man getrouwd is en er nog een heeft) of enig andere triviale zaken te praten? Niet dat het praten over God triviaal zou zijn maar ik dacht dat we als christenen Hem toch het belangrijkste vinden en vonden. Ik ken maar weinig mensen die hun mond houden over dat wat actueel en belangrijk in hun leven is.

Tot zover, ik moet studies gaan voorbereiden. Het is tien uur; eerst koffie.

Boelenslaan

Ooit van gehoord? Boelenslaan? Ligt ten noordoosten van Drachten. Google Earth weet het in ieder geval wel te vinden. Zo'n veertig man verzamelde zich in het kleine kerkgebouw. Het was warm, zeer warm. Voordat ik goed en wel op dreef was, was m'n overhemd al doornat. Reacties na de dienst waren interessant; blijkbaar is men het niet zo gewend dat men persoonlijk wordt aangsproken op het woord van God. God spreekt tot jou! Jij moet er iets mee doen! Veel preken zijn "wij" en "ons" preken met een hoog abstractiegehalte waarbij de ideale wereld wordt omschreven en we met elkaar even wegdromen; wat een mooie wereld zou dat zijn, jammer dat het niet haalbaar is...
De kerk moet worden wakkergeschud. De droom is haalbaar. Christus is niet voor niets gestorven. Als Hij door Zijn woord tot je spreekt, moet je iets met dat woord DOEN.

Uiteindelijk is het uit, preken, thuis acht uur later. Eten, even "banken" en door naar ED, de laatste van het seizoen. De opkomst was boven (mijn) verwachting hoog. Voorgaande jaren was juni de minst bezochte ED. Waar ze vandaan komen is mij nijet altijd duidelijk maar ook nu waren er weer redelijk veel jongeren die voor het eerst kwamen. Zeven of acht jongeren besloten Jezus te gaan volgen. Het was een superavond!

Uiteindelijk om 23.00 thuis. Martha slechts even gesproken toen ze bij ED langskwam om de auto te halen.

Maandag is onze "vrije dag". Althans we doen ons best. Vandaag lukt het niet helemaal.
Het ging al mis toen Martha naar haar ouders ging lopen (5 km. ze moest haar fiets ophalen) en ik besloten om haar achterna te rennen maar daarbij een andere route koos. Bij haar ouders aangekomen was ze er niet en moesten haar ouders weg. Terug naar huis gerend, en daar was Martha. Ze was via een andere route teruggefietst. Misschien dat we vanmiddag nog een stuk kunnen lopen.
Eerst heb ik een evaluatie Brandaris/OM met Sietse Voogt en Wim Goudzwaard.

Vanavond gemeenteavond waarbij o.a. onze werkzaamheden bij de Brandaris ter sprake komen. Ik verwacht niet dat er veel Brandarianen zullen komen. Ik vraag me al langer af hoe dat dat komt. Vindt men de zondagochtend voldoende en wil men verder geen betrokkenheid en gedoen? Vindt men alles wat de leidinggevenden beslissen en bekokstoven prima? Desinteresse? Ik zou best wel eens van deze en genen willen horen wat het is? We willen graag de gemeenteleden betrekken bij processen en besluitvorming maar dan moet men zich wil willen laten betrekken. Wie verlicht mij?

Aanpassen

Normaal heb ik niet zo'n last van jetlag maar toen in vannacht om 02.30 nog niet sliep ben ik maar uitgegaan en ben aan twee boeken begonnen.

Simple Church is een typisch door Amerikaanse evangelicalen geschreven boek. Nodeloos en eindeloos uitgerekte principes die zonder de vijf pagina's durende en vaak vergezochte analogien worden geintroduceerd en uitgelegd. Veel Amerikaanse schrijvens volgen deze formule. Een boek van 300 bladzijden kan gemakkelijk in vijftig bladzijden kernachtig worden geschreven. Het belangrijkste punt wordt in de eerste drie hoofdstukken geintroduceerd en vaak komt men daarbij al tot de kern. Na een kwart wordt het boek saai, men valt in herhalingen en de lezer wordt een bepaalde kinderachtigheid toegeschreven die niet perse overeenstemt met de werkelijkheid. Wellicht dat deze stroperigheid soimmigen aanspreekt, ik heb het na 70 bladzijden wel gezien.
Goede boodschap trouwens. Niks mis mee. Als kerken moeten we onszelf niet verliezen in complexe programma's die niemand meer begrijpt maar het vooral eenvoudig houden zodat men weet waarom we uberhaupte als kerk bestaan.

Een tweede boek, Captive Passage, is een schitterend prenten en leesboek over de slavenhandel van Afrika naar de Amerika's vanaf rond 1500 tot aan de afschaffing van de handel 200 jaar geleden. Een tragische hoofdstuk in de geschiedenis van de mensheid. Miljoenen mensen die hun rechten werden afgepakt en als vee werdden verhandeld. Wat een verschrikkelijk groot onrecht. En waarom? Geld en Macht. Een ieder die dit meent te kunnen goedpraten; daar zit niet slechts een draadje los in het hart en de bovenkamer, daar is iets grondigs mis met zijn mens en Godsbeeld!

De slavenhandel mag dan zijn afgeschaft, althans in die vorm, het gaat nog op grote schaal door. Jonge kinderen, vrouwen, en waar je ook komt, hoe donkerder je huid, hoe lager je op de bestaandsladder staat. De afgelopen weken in Ecuador en Colombia onderstrepen voor mij opnieuw dat we nog steeds verwikkeld zijn in een massale slavenhandel; mensen zijn en worden afhankelijk gehouden van machthebbers en (groot)grondbezitters. Er speelt zich een groot onrecht onder onze neuzen af en we praten het bijna allemaal goed.

Van een derde boek; "Van roeping naar Baan", van socioloog Gerard Dekker, waar ik eerder in ben gaan lezen, ga ik een groot aantal exemplaren kopen en weggeven. Mischien dat ik daar een aantal studieavonden over ga organiseren. Dit is een superbelangrijk onderwep voor christenen. Hoe kijken we naar arbeid? Hoe beleven we het? Wat is de bijbelse visie erop. Goed en scherp geschreven boek; uitstekende en prikkelende analyse. Als je bij voorbaat al mee zou willen doen aan enkele studieavonden hierover, reageer dan even op deze blog.

Vroeg in de ochtend kreeg ik slaap. En, nog steeds vroeg in de ochtend werd ik wakker met een "splitting headache" zodat ik me heb af moeten melden voor het seminar waar ik gisteren nog zo naar uitzag. In de loop van de dag trok de mist van pijn weg en nu zit ik weer te bloggen.

En dan is alles weer zo heel gewoon

Het was leuk om op Moniek haar verjaardag thuis te komen. Ze is negentien geworden en zou het liefst op kamers gaan wonen. Wij willen haar graag nog een poosje thuishouden. Omdat ze niet pro-actief iets aan het zoeken is, zal het nog wel even duren.

Geprobeerd wat te slapen maar dat lukte niet. Uiteindelijk won de vermoeidheid het en heb ik zomaar acht uur aan een stuk geslapen. Werd vanmorgen om kwart voor acht(!)wakker. Dan is de dag eigenlijk al zo'n beetje half voorbij.

Preek voor zondag voorbereid. Dat zal in "Boelenslaan" zijn, een plaatsje ten noorden van Drachten in een van de zeven "Hersteld Gereformeerde Kerken" die Nederland rijk is. Ik heb het idee dat het een nogal traditionele dienst is want ik moet de hele dienst doen, inclusief votum, groet, Klein Gloria (Wat is dat? volgens mij zing je dan een regel met elkaar), Genadeverkondiging, Wetslezing, gebed om verlichting met de Helige Geest, geloofsbelijdenis en de zegen. Dat zijn zo'n beetje de vaste onderdelen.
Ik hoop dat het goed gaat. Ik heb het wel eerder meegemaakt dat ik dacht klaar te zijn met de votum en de groet maar omdat iedereen verwachingsvol bleef staan en kijken begreep ik dat ik iets over het hoofd had gezien. Omdat ik geen idee had wat dat dan zou zijn zei ik, "U kunt wel gaan zitten want meer votum en groet zit er vandaag niet meer in". Ik ben nooit meer teruggevraagd.

Naar de garage, de airconditioning deed het niet meer. Nu weer wel. Er moest spul bij.

Met Dick van Steenis, voorganger van "Kom en Zie", gelunched. Dick is een zeer beminnelijke broeder met een passie voor mensen en de stad. Recht toe recht aan; no bullshit. Daar houd ik wel van. Met elkaar wat van gedachten gewisseld hoe we intergemeentelijke acties zouden kunnen ontwiukkelen om de stad effectiever te bereiken; iets te DOEN zonder ons ter verliezen in allerlei gepraat en geblaat.

Anderhalve kilo afgevallen door tien kilometer hard te lopen.
Twee liter water en vruchtensap gedronken.
Ben dus een pond aangekomen.

Post afgewerkt, rekeningen betaald, bla, bla, bla. Nu naar "Bas", nog veel meer Coolbest kopen (is in de aanbieding voor een euro per pak. Morgen de hele dag onder de pannen bij een Seminar "Geest Gevormde Gemeente & Leven" in Capelle. Ben benieuwd. Ik moet wat meer aan gerichte input werken. je kunt namelijk alleen maar geven wat je eerste zelf hebt ontvangen. Morgen is dus een "krijg"dag.

Weer thuis

Vliegen door de nacht heeft iets magisch. De wereld glijdt onder je weg met een snelheid van zo'n 900 kilometer per uur. De tijd wordt wat stroperig, stemmen om je heen klinken gedempt, als niet te verstane woorden; alsof men iets probeert te zeggen zonder dat het overkomt. Sommige sterren lijken lager dan het vliegtuig. Negen uur van Bonaire naar Amsterdam. Na enkele uren begin je te mijmeren. Over het leven, het gezin, de afgelopen weken, de toekomst en het heden.

Twee drukke weken waarin de regie meer in handen van anderen was dan van mezelf. Je geeft jezelf eraan over. Dat moet wel anders gaat het tegenstaan. Veel aanpassen en improviseren.
Praten over een andere koninkrijk dan het zichtbare koninkrijk van de wereld waarin we leven, waarin alles om geld en macht gaat en zo'n beetje alles ongelijk is verdeeld.
En dan dat onzichtbare koninkrijk van God waar je ogen pas voor open gaan als je er binnen gaat. Door de deur. "Ik ben de deur", zegt Jezus. Geloof is de toegang tot dat koninkrijk van God. En daar gaat alles anders. Daar mogen de machthebbers en de rijken achter aansluiten en worden de armen en de kinderen, zij die niets hebben en afhankelijk zijn van anderen, naar voren gehaald.

"Uw koninkrijk kome", draagt Jezus ons op om te bidden. Ik geloof dat het praten over dat koninkrijk en de principes van dat koninkrijk in je eigen leven gestalte geven een verschil maken. Daarom doe ik wat ik doen en ga daar mee door. Ook al voelde ik me de afgelopen weken vaak machteloos. Bij de 800 kinderen op een school, bij de vrouwen in de gevangenis, in de mannengevangenis, in de sloppenwijk in Cartagena. Ongeacht de omstandigheden, Gods verhaal over geloof, hoop en liefde moet worden verteld, dat is zelfs een opdracht. En het zijn juist deze mensen die er het meest voor open staan. En ik wil er ook op vertrouwen dat God zijn woord waarmaakt, dat het niet leeg terugkeert.

Fysiek ben ik nu zo'n beetje aan m'n eindje na weer een nacht zonder slaap. "Maar dan ga je toch naar bed, jongen", hoor ik sommigen denken. Tja, als je wilt slapen gaat het niet. Pas als ik het niet meer wil, lukt het wel.

Onderweg naar huis?

Het lijkt er toch op dat we vandaag naar huis vliegen. We zijn ingecheckt, zitten in de lounche en hebben internetverbinding. Over een uur (om 07.00) vertrekken we naar Quito, dan naar Bonaire en dan de laatste ruk naar Amsterdam.
Tot morgen.

ai... vlucht gemist

Daar zaten we dan in Panama aan boord van het vliegtuig te wachten op het vertrek naar Guayaquil (geplande vertrektijd 20.00 uur. En dat vliegtuig vertrok dus niet. We werden van boord geescorteerd naar een hotel waar we letterlijk vijf uur de tjd hadden voordat we weer werden opgehaald (van 22.00 tot 03.00). Bij aankomst in Guayaquil stond het koninklijke toestel (in blauw, de kleur van thuis) gereed om te vertrekken. De gate was gesloten en we mochten niet mee. Voor het eerst in twintig jaar bij OM en net zoveel jaren van reizen dat ik een vlucht mis.
COPA neemt de verantwoordelijkheid en zorgt ervoor dat we morgen mee kunnen. Of dat daadwerkelijk gaat lukken horen we vanmiddag. Tot die tijd zijn we terug bij Roberto en Shura op de OM basis, wat veel leuker is dan een dag doorbrengen in het ons aangeboden hotel. We wachten rustig af.
Voordeel is dat het team nu het geplande afscheidsfeestje door kan laten gaan. Gisterenavond zaten ze allemaal op ons te wachten om ons uit te zwaaien middels een feestje. Nu verzetten we het gewoon en dag.

Ik vraag me ondertussen af (08.00) of ik even ga slapen (wat nooit lukt als ik wil) of gewoon maar doorram. Het zal wel het laatste worden. Maar.... eerst douchen en schone kleren (ik heb nog een schoon setje).

Onderweg naar huis via Panama

Het zit erop. Ik zit nu op de luchthaven van Panama waar ons vliegtuig naar Guayaquil over een uur vertrekt. Paar uur slapen en dan om 05.00 eruit om het vliegtuig van 07.00 naar Amsterdam (via Quito en Bonaire) te halen. M'n hoofd is al bijna thuis. Helaas was de internetaansluiting in Cartagena maar van korte duur en heb ik m'n blog niet bij kunnen werken de afgelopen dagen. Hier een korte terugblik en wat foto's.'M'n volgende blog hoop ik aanstaande dinsdag vanuit huis te schrijven.

Vrijdag was zowaar een halve vrije dag! Het strand is okay maar het probeem is de tientallen verkopers die je niet met rust laten. Zonebrilen, leesbrillen!, ijs, frisdrank, massages, t-shirts, sierraden, sigaretten en sigaren; een eindeloze stroom van ondernemers probeert je over te halen om iets van hen te kopen. Begrijpelijk, want er is nauwelijks werk, maar ik heb echt niets nodig.

Zaterdag opnieuw een rally. In de ochtend een bijeenkomst met alle vrijwilligers van de Prison Ministry, 's-mddags een jeugdgroep en 's-avonds een bijeenkomst in een Foursquare Gospel Church, ver hier vandaan. Onze chauffeuze besloot twee van haar dochters mee te nemen zodat we ons nu met zeven personen in de echt superkleine auto moesten persen. Gelukkig reed Roberto (anders had de 19 jarige dochter op zijn schoot moeten zitten) zodat we nu in ieder geval sneller op onze bestemming aankwamen en al na drie kwartier onze lichamen weer uit het mobiel konden hijsen.
Onze "gids", Martha, had eenzijdig besloten om de bijeenkomst voor de zondagachtend te annuleren. Waarom, is ons allemaal een raadsel. Het gevolg is wel dat de zondagochtend vrij is en ik nu aan m'n blog kan werken en hopelijk nog een uurtje zon kan pakken voordat we naar het vliegveld vertrekken

Op donderdagavond had men een bijeenkomst in de armste wijk van Cartagena voor me bedacht, waar verschillende bendes de lakens uitdelen. De plaats van samenkomst was een brug over het open riool. Verwilderde honden, die hadden besloten dat de brug voor hen de plaats was om hun onderlinge vetes uit te vechten, verstoorden regelmatig de bijeenkomst, evenals landende vliegtuigen.
Ja, natuurlijk willen ze allemaal vrede en vreugde en als de prijs is dat je alles wat je hebt en bent aan God geeft, is de keuze snel gemaakt. Als je niets hebt en voor je gevoel niets bent, dan valt er ook maar weinig op te geven en kan het alleen maar beter worden. De vrouw die de bijeenkomst had georganiseerd zal de komende weken har handen vol hebben aan het begeleiden van de velen die te kennen gaven meer over Jezus te weten te komen.

Waarom doen de kerken zo weinig met de armen? Omdat het niets oplevert. Ook hier is geld een belangrijk motief. Als ik een rijke weet te winnen voor het Evangelie, zal dat uiteindelijk voordelig voor de kerk zijn. Een arme kost alleen maar geld, tijd en moeite.

De afgelopen week was boeiend. Ik had maar weinig invloed op het programma en we voelden ons alle drie nogal "geleefd". De tijden in het (werk)schema voor de week klopten niet, we zaten uren vast in het chaotische en stinkende verkeer, opgevouwen achterin en superkleine auto en alles liep uit en duurde daardoor onnodig lang. 's-Avonds uitgeput in slaap gestort. De onophoudelijk pratende en bewegende "gids", ons enige OM contact in Cartagena, voelde uiteindelijk aan als een mug die om je hoofd heen vliegt en je maar niet met rust laat.
Een dubbel gevoel dus. Moe? Ja! Ale m'n energie is weg. Voldaan? Ja!! Ik zou niets anders willen!

Ons vervoer

Samenkomst boven het riool

na de samenkomst

Wonen naast het riool

Kan Hij echt helpen?"Soms aarzel ik om het te geloven. Mag dat?


Hieronder nog wat aardige (bewerkte) plaatjes van kunstuitingen die in Ecuador voor het oprapen liggen.

Cartagena, vervolg

Hieronder een foto van enkele van de velen die naar voren kamen voor gebed in de Foursquare Gospel Church op dinsdagavond. De aanwezigheid van Gods Geest was duidelijk merkbaar.



Woensdag bezochten we de vrouwengevangenis in Cartegena. Een gift van de LOGOS II, een van de OM-schepen, stelde de Prison Ministry in de gelegenheid om twee naaimachines te kopen. Deze werden officieel overgedragen. Daarna kreeg ik het woord. Het klikte meteen en er was veel herkenning. Na afloop hebben we zeker nog een uur persoonlijk met mensen gebeden en naar hun verhalen geluisterd. Ze zitten niet in de gevangenis omdat het zulke engeltjes zijn. Ja, ze hebben slachtoffers gemaakt maar waren zelf al heel lang een slachtoffer. Verlatenheid, eenzamheid, misbruik; de rode draad wordt al snel zichtbaar in alle verhalen. Het is dan ook niet vreemd dat ze zich bijna wanhopig aan God vastklampen. Mijn gebed is dat mijn woorden en gebeden niet leeg blijken te zijn maar dat God werkelijkheid voor hen is, dat Hij zich de Trooster betoond die Hij beloofd te zijn. O God, laat hen niet leeg achter!!

Na afloop direct door naar de mannengevangenis waar een in de gevangenis gebouwde kerk in gebruik werd genomen. Vier jaar geleden waren er zes volgenlingen van Jezus, nu zijn het er enkele honderden. het was een voorrecht om dit mee te maken. Helaas mochten we geen foto's maken (ik denk dat de overheid bang is dat mensenrechtenorganisaties ze onder ogen krijgen en actie ondernemen). Ook hier troffen we ongelooflijk veel nood aan en erbarmelijke omstandigheden. Maar wat waren de mannen trots op hun kerk, het mooiste gebouw op het terrein. De komende maand worden honderd mannen gedoopt!

Daarna snel een pizza eten en door naar een huisgroep. Daar bedankte een vrouwelike voorganger me door een lied in "nieuwe talen" te zingen. Terwijl ze zong gaf ze iemand de opdracht om te vertalen. Doordat ze zong kon Roberto de vertaling niet "ontvangen" en ben ik nog steeds op zoek naar de oplossing van "het raadsel".
Wat is echt? Wat is onecht? Wanneer mag ik lachen? Wanneer mag ik eerbiedig zijn?
Wat maken we er als gelovigen soms toch een poppenkast van.
Paulus heeft het in 1 Tim. 4 over "oude vrouwenpraat", een zeer oud verschijnsel waarbij men zich opwindt en drukmaakt over allerlei randverschijnselen met als resultaat dat we het uiteindelijk nergens mer over hebben.

Hieronder de vrouwengevangenis



En hier de ingang van de mannengevangenis



Robert en Jan aan het begin van een dag

En aan het eind van een dag...

Cartagena!

Vang ik hier plotseling een onbeveiligd netwerk op en kan dus mailen en bloggen. Contact met de buitenwereld en achterban op deze wijze geeft toch een vertrouwder gevoel.

Update van de laatste twee dagen. Morgen en blog over het bezoek aan twee gevangenissen vandaag! Dat was nog eens wat. God is aan het werk. Cartegana stinkt en zit vol met auto's, brommers en overstroomde wegen.

Als ik aan Colombia denk, denk ik aan cocaine en armoede. De cocaine heb ik niet gezien of geroken. De armoede wel. De contrasten zijn ook hier enorm. Van grote weelde tot diepe armoede. Daarnaast is alles schrikbarend duur. Brood, melk, eieren; gewoon de basiszaken zijn hier zeker twee keer zo duur als in Nederland. Ergens lacht iemand zich helemaal rot, zonnebadend en sangriaslurpend op z'n privestrand waar bediendes en een maseuse hem helpen om zich bewust te zijn van de weelde waarin hij baad en de afleiding hem helpt om de ruggen van de armen niet te hoeven zien; wie weet zou een geweten kunnen gaan knagen...
Cartagena, het zou een mooie stad kunnen zijn als men er wat beter voor zou zorgen. Het is een stad zoals zovele anderen op deze wereld; vies, stank en veel te veel verkeer. Ook hier is de auto een statussymbool. Alleen al het hebben van een auto (maakt in eerste instantie niet uit hoe oud deze is) verschaft je een bepaalde status. Die van onafhankelijkheid, en dat mag wat kosten.
Arm of rijk, jong of oud, economische groei of depressie, mensen zijn overal ter wereld hetzelfde. Voor de meesten draait alles uiteindelijk om geld.

We werden opgehaald door Maria en Martha (echt waar). Martha is onze contactpersoon en Maria heeft de auto, dus is Martha, en zijn wij, afhankelijkheid van Maria (met de auto). Ik geloof dat het een Suzuki is. Het kleinste model. Ineengevouwen en in elkaar gedrukt zitten Lennart, Roberto en ik op de achterbank en laten ons met opgetrokken knieen van de ene naar de andere bijeenkomst in Cartagene rijden terwijl Martha, zich half omdraaiend vanaf de relatief royale passagierszetel (kijk eens wat een ruimte zij heeft!!) onafgebroken op ons inpraat.

Woensdag een bijeenkomst met zo'n twintig voorgangers van verschillende kerken. Voor velen was dit een eerste kennismaking met het werk van OM.
's-Avonds een bijeenkomst in een van de grotere kerken in Cartagena, de 'foursquare gospel church'. Zo'n vijfhonderd gelovigen verzamelden zich in de grote zaal en zongen uit volle borst Gods lof. De voorganster (haar man is enkele jaren geleden overleden en zij heeft de uitdaging opgepakt om de kerk verder te leiden) heette ons welkom en ik heb die avond alles gegeven, zowel fysiek als emotioneel. Zovelen gaan door moeilijkheden, van huwelijksproblemen tot verslavingen. Velen kwamen naar voren voor gebed. Veel te veel (zo'n 200) om persoonlijk met ze te bidden dus bad ik voor de verschillende groepen (soorten van problemen). Het was duidelijk dat de Geest van God werkte in de levens van de mensen. De voorganster bedankte ons en gaf een open uitnodiging om terug te komen wat bemoedigend is omdat deze denominatie over het algemeen erg op zichzelf is en niet gemakkelijk buitenstanders toelaat.
Het onstaan van de foursquare gospel church is een bijzonder verhaal. Onlangs las ik een biografie over het leven van Amy McPherson, die zo'n 100 jaar geleden de basis legde voor wat nu een wereldwijde beweging van God is. Ze was een van de eerste vrouwelijke evangelisten die met een grote tent door Amerika trok en een unieke manier van presenteren had. Ze bracht het evangelie met behulp van drama en beelden waardoor de verhalen dicht bij de mensen kwamen.
Google "Amy McPherson" en je vindt een heleboel informatie (her en der wat tegenstrijdig maar dat hoort erbij; "succes" resulteert altijd in jaloezie.