In Engeland

Vlucht VG207 naar Manchester telde precies 10 passagiers. Inchecken op Rotterdam Airport is echt lachen. Een half uur voor de vlucht vertrekt rijden we thuis weg! Bagage afgeven, door de beveiliging en paspoortcontrole en… verdraaid, ben ik nog tien minuten te vroeg.
Luchthavens, niks leuks aan, maar zo vind ik het niet zo erg. Kon ik maar altijd vanuit Rotterdam Airport vliegen.
Ivan, m’n collega, haalt me op. We eten wat en vertrekken richting Weston Rhyn, aan de grens met Wales, waar OM haar kantoor heeft op een landgoed, Quinta genaamd.
De flat, die ik met vier anderen deel, is ranzig warm en ruikt naar verschaalde jus. Of, iemand heeft last van “okselmoeheid”, een lucht die overeen komt met de geur van gesneden uien die drie dagen lang tussen ander afval hebben gelegen.
Een van de mannen snurkt zo hard dat, ook al lig in een kamer verderop en oorpluggen in heb, hij toch nog te horen is.
Ik ben als eerste op en heb alle ramen wagenwijd opengezet. De uien maken nu plaats voor de schapen die hier voor m’n raam doen wat schapen in de wei doen.
Deze lucht valt 37 keer te prefereren boven die van de uien.

Het eerste wat me opvalt is dat ik wakker word zonder ook maar een spoortje hoofdpijn. Zijn diezelfde mensen soms weer aan het bidden? Toen ik omstreeks middernacht naar bed ging “klopte m’n nek”. “Not good”, dacht ik nog en, Heer, help.
Nu wil ik niet meteen supergeestelijk doen, er zijn meer mensen die na een lange dag hun nek voelen kloppen en de andere dag wakker worden zonder ook maar een spoortje hoofdpijn, maar mijn eerste gedachte was “dank U, Heer”.

Vanmiddag begint de training. Vanmorgen stemmen Ivan, Andy en ik de zaken op elkaar af, zodat we het alle drie over hetzelfde hebben, zonder elkaar te herhalen.

Ik vind het mateloos interessant dat we altijd blijven leren. Dingen, die je al wist, krijgen een nieuwe betekenis, of je leert dingen die je nog niet wist. Voorbeeldje. Ik ben “Het normale christelijke leven” van Watchman Nee weer gaan lezen (na 26 jaar). Een van de dingen die hij schrijft is me sinds afgelopen zondag (toen ik het las) gaan achtervolgen en het maakt diepe indruk op me. Voordat het volk Israël uit de slavernij bevrijdt werd was er de allerlaatste plaag die de Farao deed besluiten om het volk te laten gaan. De verderfengel zou komen en alle eerstgeborenen doden, zowel van de Israëlieten als van de Egyptenaren. Er was maar een manier om aan dit oordeel te ontkomen en dat was door het bloed van een onschuldig lam aan de buitenzijde van de deurposten te smeren. De verderfengel zou het bloed zien en aan je hus voorbijgaan. Voor wie was u dit bloed? Voor ons, of voor God?
Wij kunnen gemakkelijk twijfelen aan de kracht van het bloed. Is het sterk genoeg om met al mijn zonden af te rekenen?
Wie zag het bloed? Het was God die het bloed zag en voor Hem was het genoeg. De Israëlieten die in de huizen zaten, vierden feest terwijl zich buiten hun huizen een gigantische drama voltrok. Dat “feest” moed een dubbel gevoel hebben gegeven. Het oordeel gaat aan ons voorbij terwijl het hen raakt die de kracht van het bloed hebben genegeerd of veronachtzaamd.
Wat me zo aanspreekt is dat God het bloed ziet, en voor Hem is het genoeg. Het gaat er niet om wat ik geloof dat het bloed kan doen maar het gaat erom dat ik erop vertrouw dat het voor God genoeg is. Wauw..

Eerste en tweede paasdag

Zondag kan best wel eens de drukste dag van de week zijn. Gisteren sprak ik in de Brandaris. Met het leggen van de laatste hand aan de preek, het op een rijtje zetten van de dienst en de dienst zelf ben ik zes uur verder.
Gisterenavond hadden we jongerenkerk Eternal Differenz waar ik eindverantwoordelijk voor ben. Ondanks dat het eerste paasdag was, waren er toch zo'n 150 bezoekers. Ook hier ben ik alles bij elkaar zes uur zoet mee. Het was weer een bijzondere avond. Op deze avonden is er altijd gelegeneheid voor de bezoekers om met en voor zich te laten bidden. Het is bemoedigend om de Heer harten te zien bereiken en veranderen.

De maandagen probeer ik altijd vrij te houden. Vandaag lukt dat maar deels omdat ik in de namiddag naar Manchester vlieg. Daar verzorg ik met enkele collega's een traininsgsconferentie van drie dagen voor OM-ers die zich bezig houden met recrutering.
Ik ben blij dat ik vanaf Rotterdam airport kan vliegen. Dat scheelt zoveel tijd.
Vrijdagavond laat hoop ik weer thuis te komen.

Ten behoeve van deze conferentie ben ik vanmorgen nog druk met het maken van "worksheets" voor de deelnemers. Ik heb zes modules van 30 tot 45 minuten ontwikkeld en het is belangrijk om de deelnemers wat te kunnen geven dat hen helpt om het maximale uit de conferentie te halen.

Uiteindelijk is mijn aandeel deze week maar 4 uur, maar daar komt heel veel bij kijken. Het is vaak zo dat hoe korter de tijd, hoe langer de voorbereiding. Kijk, vier uur volwauwelen lukt me nog wel, maar dan weet ik nu al wat de evaluaties zullen zeggen; verspilde tijd!
Dat hoor ik niet graag dus heb ik hier heel wat uren in geinvesteerd. Maar nu moet het nog landen. Ik houd je op de hoogte.

Stille zaterdag

Zo noemen we de dag tussen de begrafenis van Jezus en de dag van Zijn opstanding. Wat een geweldig iets, die opstanding van Jezus. Het is niet alleen een historisch feit maar Paulus noemt het ook een kracht. En die kracht is aanwezig in het leven van de gelovige. Wat is die kracht? Het is ene persoon! Jezus zegt: "Ik ben de opstanding en het leven; wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven".
Ik hoef niet vast te blijven zitten in m'n verleden, m'n verslavingen, trauma's, nare gewoontes enz... Ik mag dat allemaal achter laten in zijn dood. Wat een geweldige gedachte. En, het werkt.
Het zou kunnen zijn dat ik mezelf maar iets wijs maak en dat ik eigenlijk een beetje gestoord ben. Ik denk dat ik dat als een reele optie zou zien als er niet elke dag ongeveer honderdduizend mensen net zo gek zijn als ik en in deze Jezus gaan geloven. 100.000. Ja. Echt waar!

De stille zaterdag, de dag dat Jezus echt morsdood was, herinnert me aan het feit dat ik "in zijn dood gedoopt ben", zoals Paulus het zegt.
Aan Jan z'n leven komt een eind in Zijn dood.

Morgen mag ik opstaan. Met Hem en Hem zijn leven in en door mij heen laten leiden. Ik hoef alleen maar dood te blijven.

Moeilijk? Ja.

Mogelijk? Ja.

Wil ik het? Ja!

Al 28 jaar wil ik niet langer voor mezelf leven maar voor Hem, en dus voor anderen. Maar ik kom mezelf keihard tegen. Het oude mag dan voorbij zijn gegaan en het nieuwe gekomen, maar dat laatste komt maar langzaam. En dat heeft weer te maken met het oude, dan nog vaak zo sterk is in den Ouden.

Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp.

Wat een dag

Vanmorgen hard aan m'n preek voor zondag gewerkt en ben ook halverwege met m'n voorbereidingen voor de training voor OM recruters volgende week in Engeland.

Wel een uur bezig geweest om een beetje een schappelijke prijs voor een huurauto te vinden. De verschillen zijn giga groot. Afhankelijk van de site en het bedrijf huur je dezelfde auto voor tussen de 70 en de 200! euro.

Ik kom net terug van Burger King. We zouden wat laat eten en Martha had een ovenschotel van boerenkool gemaakt. Toen ik deze uit de oven haalde vroeg ik me af wat die kleine, harde, zwarte dingetjes bovenop waren. Dat bleek het gehakt te zijn, helemaal uitgedroogd en zwartgeblakerd. Ik geloof dat ik de schotel er uit had moeten halen.

Van arrrenmoede zijn we met z'n vieren gaan snacken. De jongens zijn dit weekend in Zwolle en Nagele dus die hebben de snackparty gemist.

Foto's Australie zien?

http://picasaweb.google.nl/jandenouden1960/Australie200702

Boek is uit

Vanmorgen The Glass Castle uitgelezen. De rest van de dag wat hangerig en katterig met een vervelende hoofdpijn. Gisterenavond Martha opgehaald. We waren net na middernacht thuis. Ik moet eigenlijk aan mijn preek werken maar klan me maar moeilijk concentreren. Zo'n 100 emails in m'n inbox weggewerkt; of beantwoord, of verwijderd of ter bewaring in een van de 50 submappen opgeborgen. Het verevelde van mail is dat een vaak heel korte vraag een kluit werk is om deze te beantwoorden. Bijvoorbeeld eentje uit Australie: "Hi Jan, a nice night on Friday. Thanks. Is there any way I can get more info on your church, how it was set up, what it does etc. Seems this church breaks the mould. Thanks, Ed"
Zal ik deze wel of niet beantwoorden? Het staat een beetje lullig als ik het gewoon negeer. Ik zal er dis toch iets mee moeten. En dit is slechts een voorbeeld.
Nog wat vluchten geregeld voor onze trip naar Zuid Afrika later deze maand. Van Johannesburg naar Pietermaritzburg en Durban en weer terug. Als ik niet te lang wacht kan dat voor een goeie prijs.
En nu? Het is 16.00 en ik ga even liggen.
Vanavond bezoek ik een van onze huiskringen. Ik hoop wel dat ik dan wat fitter ben, anders ga ik daar zitten slapen.

Een dag....

Vanmorgen iets gedaan wat ik zeeeeelden doe. Nadat ik om zes uur m'n vergebakken volkorenbrood bevrijdde uit haar oventje stond ik voor de keuze om of te gaan hardlopen, of terug in bed te gaan en nog een paar bladzijden te lezen in een bijzonder boek "The Glass Castle". Het werd het laatst en ik las door tot 07.30. Toen knaagde m'n geweten zo diep in m'n ziel dat het bijna pijn deed. Ik voelde me schuldig; terwijl honderdduizenden nederlanders in de file aansluiten en zich meter voor meter een weg banen naar hun werk lig ik nog in bed te genieten van een van boeken die nummer een staat in mijn top drie van April!
Het is ook in het Nederlands te krijgen. Klik op de link voor een beschrijving http://www.unieboek.nl/index.php?start=/boeken/show.php%3Fboek_id%3D1255 . Ik weet zeker dat je het ademloos zult lezen. Het is een bijzonder verhaal over wat ik de "rek in onze ziel" wil noemen. Het is ongelooflijk waartoe mensen in staat zijn en hoeveel we blijkbaar kunnen verdragen zonder aan het leven ten onder te gaan.

Nu is het kwart voor negen en ik moet boeten.
Om 10.00 een afspraak bij iemand thuis, een zendeling op verlof, met wie ik regelmatig gesprekken heb om hem te helpen enkele zaken in zijn leven te ontrafelen.

Om 12.00 lunch met Henk Rothuizen. Een zachtaardige man, voorganger van een gemeente in Rotterdam en werkzaam bij de EO. Tussen ons ontwikkelt zich een bijzonderde vriendschap. Het zou teveel tijd nemen om de genesis hiervan te beschrijven. Wie weet doe ik dat nog wel een keer.

Om 14.00 moet ik echt verder met mijn preek voor zondag. Ook heb ik nog niets gedaan aan mijn aandeel in de trainingsconferentie in Engeland, die volgende week plaatsvindt. O ja, ik moet ook nog verder schrijven aan een inleidend hoofdstuk voor een boek over discipelschap dat binnenkort bij Medema uitkomt. Pressure, pressure...

Om 17.00 komt een diaken langs met wie ik samenwerk in het jongerenwerk in de gemeente. We moeten echt bijpraten en een plan de campagne maken. We willen gaan nadenken over wat wij belangrijk vinden dat tieners van 12-16 jaar in de Brandaris leren in deze vier belangrijke jaren van hun leven.

Om 18.00 komen de eerste jongeren binnendruppelen. Om de woensdag "DT", discipelschapstraining. De avonden worden geleid door hun coaches. Ik hoef er niet perse bij te zijn. Martijn en Ellen koken. Het eerste uur maak ik ze dus nog mee.

Om 19.30 even een uurtje kortsluiten met Jolanda, die me helpt bij het kringenwerk in de gemeente. Jolanda is procesgericht waar ik wat meer flierefluiterig ben. Het is daarom van groot belang dat we regelmatig weer afstemmen op dezelfde zender.

Om 20.45 vertrek ik naar Schiphol waar ik een uurtje bijpraat met Wim, de directeur van OM Nederland. We zijn al heel lang bevriend met elkaar maar zien elkaar veel te weinig. Omdat onze vrouwen samen naar Barcelona zijn en we ze vanavond ophalen kunnen we dit moment maximaal benutten.

Om 22.45 is de schema aankomsttijd voor de KLM vlucht uit Barcelona. Als alles goed gaat word ik weer herenigd met de kostbaarste schat in mijn leven.

 

He jij daar met dat grote hoofd

Martha naar Barcelona

Tja, ik moet vandaag koken. Martha is een paar dagen naar Barcelona met een vriendin. Vanmorgen om 6 uur vertok ze en ik haal haar woensdagavond laat weer op. Ik zal een briefje op tafel leggen en de kinderen mededelen dat we pas om 20.30 eten. Ik zie namelijk in mijn agenda dat ik van 17.00 tot 19.00 uur een vergadering heb in Driebergen met wat lui die de slotbijeenkomst van het Flevo Festival organiseren.

Op de jeugdavond waar ik gisterenavond sprak besloten drie jongeren op te komen dagen. Het maakt een bijeenkomst intiemer en het wordt al gauw meer een gesprek dan een monoloog. Of het er nu drie zijn, driehonderd, of drieduizend; het is altijd een voorrecht om levens te beinvloeden.

Aanstaande zondag hoop ik te spreken in de Brandaris. Wat een voorecht om te mogen spreken op een van de belangrijkste dagen van onze christelijke kalender; de dag dat we stilstaan bij de opstanding van Christus. Zijn lijden en dood hebben de wereldgeschiedenis voor altijd veranderd. Zijn opstanding maakt zijn werk kompleet en stelt ons in staat om weer met God te leven!

Op tweede paasdag vlieg ik naar Manchester waar ik met een collega een driedaagse training verzorg voor OM-ers die zich bezig houden met recrutering. Het is voor het eerst dat we dit doen en ik heb deze week minstens 20 uur nodig om de sessies die ik verzorg voor te bereiden.

Nu eerst even naar de garage. Hoe het kan weet ik niet maar er zit geen dop op m'n oliecompartiment. Deze moet losgestrild zijn of zo. De motor is besmeurd met olie en als de motor warm is stinkt het behoorlijk. De olie peilen kan niet want de peilstok wil niet meer terug in het motorblok. Wat kan daar nu ingewikkeld aan zijn; een peilstok terugduwen?

Nederland hooikoortsland

Hoe komt het dat ik in het buitenland nooit last heb van hooikoorts, allergien en inspanningsasthma? Ik hoef maar voet te zetten op Nederlandse grond of m'n ogen worden dik, m'n ademhaling piept, m'n ogen worden rood en jeuken en ik heb voortdurend een 'snotneus'. Voordat ik hardloop moet ik een pufje 'bricanielen' en met behulp van anti-histhamine, neusnevel en ookdruppels probeer ik het enigzins in toom te houden. Gelukkig is "mijn seizoen" vroeg ik het jaar. Eind april, begin mei zit het ergste er meestal op.

Vanmorgen weer in de Brandaris. Toch weer goed om terug te zijn. Ik was als oudste eindverantwoordelijk voor de dienst en ik vond het erg leuk om twee pasgeborenen, Myrthe en Gioya (spreek uit als joy-a) op te dragen. er staat nergens in de bijbel dat we dit moeten doen maar we vinden het fijn om pasgeborenen aan de gemeente voor te stellen, en voor hen en hun ouders te bidden.
Arnold van Heusden sprak. Zijn unieke (s)preekstijl boeit mij altijd zeer. Enigzins intellectueel maar toch goed te volgen. De paar dure woorden zullen de meesten wel vanuit de context hebben begrepen en, mochten ze dat niet hebben gedaan, dan slaan ze deze gewoon over zonder meteen in een persoonlijke paniek te geraken vanwege het missen van deze er meer of minder toe doende schakel in de gedachtenketen.

Vanmiddag in het achtertuinzonnetje in slaap gevallen en nog even kortgesloten met de leiders van een jeugdgroep in Dordrecht waar ik vanavond meende te spreken; dat klopte inderdaad en men ziet uit naar mijn komst. Twee ex-OMers (voor hen werd OM Operation Marriage) leiden de groep en ik zie er ook naar uit om hen te ontmoeten.

Ik zal nu toch even wat zaken uit moeten werken. Het thema is "passie". De lijdenstijd voegt daar een bijzondere dimensie aan toe; waar ga ik echt voor? Wat motiveert mij? Waar wil ik vroeger voor uit bed en waar wil ik later voor naar bed? Heb ik eigenlijk nog wel een passie? Dat soort vragen dus. Ik ben benieuwd en zal morgen verslag doen.
Voor die tijd nog ff bij m'n schoonzus langs. Die is op 1 april jarig en ik kom er eigenlijk vrijwel langs op weg naar m'n afspraak.