Hoe komt het dat ik in het buitenland nooit last heb van hooikoorts, allergien en inspanningsasthma? Ik hoef maar voet te zetten op Nederlandse grond of m'n ogen worden dik, m'n ademhaling piept, m'n ogen worden rood en jeuken en ik heb voortdurend een 'snotneus'. Voordat ik hardloop moet ik een pufje 'bricanielen' en met behulp van anti-histhamine, neusnevel en ookdruppels probeer ik het enigzins in toom te houden. Gelukkig is "mijn seizoen" vroeg ik het jaar. Eind april, begin mei zit het ergste er meestal op.
Vanmorgen weer in de Brandaris. Toch weer goed om terug te zijn. Ik was als oudste eindverantwoordelijk voor de dienst en ik vond het erg leuk om twee pasgeborenen, Myrthe en Gioya (spreek uit als joy-a) op te dragen. er staat nergens in de bijbel dat we dit moeten doen maar we vinden het fijn om pasgeborenen aan de gemeente voor te stellen, en voor hen en hun ouders te bidden.
Arnold van Heusden sprak. Zijn unieke (s)preekstijl boeit mij altijd zeer. Enigzins intellectueel maar toch goed te volgen. De paar dure woorden zullen de meesten wel vanuit de context hebben begrepen en, mochten ze dat niet hebben gedaan, dan slaan ze deze gewoon over zonder meteen in een persoonlijke paniek te geraken vanwege het missen van deze er meer of minder toe doende schakel in de gedachtenketen.
Vanmiddag in het achtertuinzonnetje in slaap gevallen en nog even kortgesloten met de leiders van een jeugdgroep in Dordrecht waar ik vanavond meende te spreken; dat klopte inderdaad en men ziet uit naar mijn komst. Twee ex-OMers (voor hen werd OM Operation Marriage) leiden de groep en ik zie er ook naar uit om hen te ontmoeten.
Ik zal nu toch even wat zaken uit moeten werken. Het thema is "passie". De lijdenstijd voegt daar een bijzondere dimensie aan toe; waar ga ik echt voor? Wat motiveert mij? Waar wil ik vroeger voor uit bed en waar wil ik later voor naar bed? Heb ik eigenlijk nog wel een passie? Dat soort vragen dus. Ik ben benieuwd en zal morgen verslag doen.
Voor die tijd nog ff bij m'n schoonzus langs. Die is op 1 april jarig en ik kom er eigenlijk vrijwel langs op weg naar m'n afspraak.
Over religie, kerk, christendom, verbazing, mijmeringen en gebeurtenissen tijdens mijn omzwervingen door binnen- en buitenland. Vragend en onderzoekend. Dit is een persoonlijk blog en wat ik schrijf is dan ook niet representatief voor de organisatie waarvoor ik werk of voor de kerk waar ik lid van ben.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
De gevende mens is een beter mens
Ik las onlangs het boek The Storyteller of Auschwitz van Siobhan Curham. In een van de eerste hoofdstukken ontmoet de hoofdpersoon, de Jood...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten